Burhan

Ay Al Fath,indiyə kimi siz zövcələrin Əhli Beytdən olmadığını və ancaq 5 nəfərdən ibarət olduğunu deyən siz deyildiz?Fikrinizi dəyişib indi isə başqa söz deyirsiz.Görünür Nardaraninin yazılarının təsiri olub. Mən sizə dəfələrlə həm ayə,həm hədis,həm də alimlərin,təfsirçilərin sözü ilə göstərmişəm ki,zövcələr də,digər ailə üzvləri də Əhli beytdəndir.Hər dəfə siz bu hədisi yazır,gözünüzü bağlayıb,zorla nəyi isə sübut etməyə çalışırsız və elə zənn edirsiz ki,nəyi isə sübut etdiz.Sizi başa düşürəm,özünüzü rahat hiss etmək istəyisiz. "Səhih Müslim"dəki hədisdə deyilir ki, Peyğəmbər(səlləlləhu əleyhi və səlləm) bu ayəni onlara oxumuşdur. Məhz onlar üçün nazil olduğunu isə deməyibdir. Şeyxülİslam ibn Teymiyyə demişdir: "Bu hədisin məzmunu belədir ki, Peyğəmbər onlara (Əli və ailəsinə) pak olmaları, pislikdən qorunmaları üçün dua etmişdir. Çünki möminə psilikdən çəkinmək, pak olmaq vacibdir. Allah Taala buyurur: "Allah sizi çətinliyə salmaq istəməz, lakin O sizi pak, təmiz etmək və sizə olan ne’mətini tamamlamaq (artırmaq) istər..." (Quran, Maidə, 6) "(Ya Rəsulum!) Onların mallarından sədəqə (zəkat) al. Bununla onları (günahlarından) təmizləmiş, pak etmiş (mallarına bərəkət vermiş, əməllərinin savabını artırmış) olarsan." (Quran, Tövbə, 103) "Allah (günahından) tövbə edənləri, (təmiz və) pak olanları sevər!" (Quran, Bəqərə, 222) Əhli-beytə pak olmaq vacib olduğuna görə Peyğəmbər(səlləlləhu əleyhi və səlləm) onlara dua etdi ki, buna tam şəkildə əməl etməyə müvəffəq olsunlar, günaha batmasınlar.("Minhəcüs-sünnə", cild 5, səh. 14) Allah buyurur: "Ey əhli-beyt! Allah sizdən çirkinliyi (günahı) yox etmək və sizi tərtəmiz (pak) etmək istər!" (Quran, Əzhab, 33) "Allah sizə (bilmədiklərinizi) bildirmək, sizdən əvvəlkilərin getdiyi yolları sizə göstərmək və tövbələrinizi qəbul etmək istər. Allah (hər şeyi) biləndir, hikmət sahibidir! Allah sizin tövbələrinizi qəbul etmək istəyir. Öz nəfsinə uyanlar isə sizi böyük bir əyriliklə (düz yoldan) sapdırmaq istəyirlər. " (Quran, Nisa, 26-27) "Allah sizin üçün ağırlıq deyil, yüngüllük istər" (Quran, Bəqərə, 185) Bu ayələrdəki Allahın istəyi, məhəbbəti mənasındadır. Elə buna görə də Uca Allah mömin bəndələrə də bu hökmləri əmr edibdir. Bu ayələrdə zikr olunanların Allahın qəza və qədərindən olması anlamında deyildir. Çünki dediyimizə dəlil, Peyğəmbərin(səlləlləhu əleyhi və səlləm) bu ayə nazil olandan sonra etdiyi duasıdır: "Ey Allahım! Bunlar mənim Əhli-beytimdir. Onlardan pislikləri .r, onları pak et!" Əgər bu ayə ilə onların pak olmasına xəbər verilmiş olsaydı, bir daha belə dua etməyə ehtiyac olmazdı. Rafizilər əqidəcə qədəri olduqları halda necə belə ayələri dəlil tuturlar? Axı onlara görə Allahın istəyi daimi baş vermir. Onlar Allahın şəri-istəyi və qədəri-istəyi arasında fərq görmürlər?! Sonra onlara demək lazımdır ki, istər əhli-sünnəyə, istər onlara görə əhli-beyt təkcə Əli, Fatimə, Həsən, Hüseyndən ibarət deyil. Onlar Hüseynin övladlarını, xüsusən də imam hesab etdiklərini əhli-beytdən hesab edirlər. Amma (gördüyünüz kimi) onlar bu hədisdə yoxdurlar. Onlar Həsənin övladlarını isə əhli-beytdən hesab etmirlər. Hətta Hüseynin övladlarındanbelə bəzilərini Allahın pislikdən uzaq etmədiyini etiqad edirlər. Bu barədə Həsən Əskərinin qardaşı Cəfər bin Əli bin Məhəmmədin kəalmını oxu.("Usul kafi", cild 1, səh 103) Əhli sünnəyə gəldikdə isə Əli, Fatimə, Həsən və Hüsey "Səhih"Müslimdəki məhşur "əba" hədisinə görə əhli beytdəndirlər. Peyğəmbərin arvadları isə "tadhir" ayəsinə görə əhli-beytdən hesab olunurlar. Aqilin, Cəfərin və Abbasın ailələri isə "Səhih Müslim"də rəvayət olunan Zeyd bin Ərqamın hədisinə görə əhli-beytdəndirlər. Zeyd demişdir: Peyğəmbərin(səlləlləhu əleyhi və səlləm) əhli-beytinə sədəqə haramdır. Onlar (sədəqə haram olanlar) Cəfərin, Əlinin, Abbasın və Aqilin ailələridir.(Müslim, "Səhih", "kitab-fədail əs-səhabə", 36) "Ridullinnmə yuahu liyuzibə ankum" ayəsində qadın cinsinə dəlalət edən "kunna" əvəzliyinin yerinə kişi cinsinə dəlalət edən "kum"(cəm) əvəzliyi ilə ifadə edilməsidir. Bundan öncəki ayə isə ancaq qadınlara xas olduğuna görə qadın cinsinin əvəzliyi ilə tədbir edilmişdir. "Tədhir" ayəsi isə təkPeyğəmbərin(səlləlləhu əleyhi və səlləm) qadınları barədə yox, evin sahibi və başçısı olan Peyğəmbər(səlləlləhu əleyhi və səlləm) barədə olduğuna görə də kişi cinsinin əvəzliyi işlənibdir. Deməli, ayə Peyğəmbər(səlləlləhu əleyhi və səlləm) və onun arvadları barəsindədir. Ayə "yə nisə nəbi" deyərək, Peyğəmbərin(səlləlləhu əleyhi və səlləm) zövcələrinə xitabla başlayır və "vazkurnə mə yutlə fi byutikunnə" ilə sona çatır. Ortada zikr olunan digərləri barəsindəki cümlə isə (qrammatikada) mötərizə cümləsi adlanır. Bu da Allahın kəlamında ən yüksək dərəcədə özünə yer tutmuş bəlağətin növlərindəndir. ("Müxtəsər ət-yuhfə əl-isnə əşəriyyə", səh. 649) Bax,bu sizin əvvəlki kimi sizi ümmətdən ayıran,digər bidət əhli firqələrin etdiyi quru iddialardan başqa bir şey deyil. Siz nə vaxtdan Əhli Beyt olmusuz,bu adı özünüzə sipər edib bidətlər etməyiniz az deyil?Siz axı Əhli Beyti tam olaraq qəbul etmirsiz.Sizə görə Əhli Beyt dediyiniz məşhur hədisə görə 5 nəfərdir və siz bunu dəfələrlə burda təkrar etmisiz.Mən hələ onu demirəm ki,bəs necə olur yerdə qalan imamlarınız da bu Əhli Beyt məfhumuna girir.Halbuki,siz hər dəfə Muslimin hədisini misal gətirirsiz və mən də buna qısa cavab vermişəm.Siz əslində iddia etdiyiniz Əhli Beytə əziyyət vermiş,onlara guya tərəfdar olub,onlara baş bəlası olmusuz.Heç də təsadüfi deyil ki,Hüseyn(r.a)-dən sonra onun nəslindən olan İmamlar siyasətdən daim uzaq qalmışlar baxmayaraq ki,onlara belə imkan və fürsət bəzən əllərinə düşürdü.İndi siz baxın: Ali(r.a) deyir: . Ey Allah, mən onlardan cana doymuşam, onlar məndən; mən onlardan bezmişəm, onlar məndən. Mənə onların əvəzində onlardan yaxşılarını ver, onlara mənim əvəzimdə məndən pisini. Ey Allah, onların qəlblərini duz suda əriyən kimi ərit” (Nəhc əl-bəlağə”, səh.67, Beyrut çapı) O onlara lənətlər yağdırıb deyir: “Ey kişiyə oxşa-yıb kişi olmayanlar! Uşaq xəyallı, qadın ağıllılar. Nə yaxşı olardı, mən sizi heç görməyəydim və tanıma-yaydım. Allaha and olsun ki, peşmançılıqdan, kədər-dən yaxa qurtara bilmirəm. Allah sizi öldürsün! Qəl-bimi irinlə doldurmusunuz, köksümü qeyzlə yükləmi-siniz. Mənə sinə dolusu töhməti qurtum-qurtum uddur-musunuz. Mənim rəyimi mənə qarşı üsyan etməklə və məni arada qoyub qaçmaqla zay etmisiniz. Iş o yerə gəlib çıxıb ki, Qüreyş əhli deyib: “Əbu Talibin oğlu şücaətli adamdır, lakin hərbdən xəbəri yoxdur. Onları Allah vurmuşdu! Görəsən onların arasında hərbi işdə məndən qətiyyətli, məndən bacarıqlı bir nəfər varmı? Mən bu işə iyirmi yaşa çatmamış girişmişəm. Budur, indi altmışdan yuxarı yaşım var! Lakin itaət olunmayan adamın sözü keçməz” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.70,71, Beyrut çapı) Ey adamlar, ey cismən bir yerdə olub fikrən bir-birinə zidd olanlar, səsiniz karın qula-ğını açar, işiniz düşmən sevindirir! Məclislərdə deyirsiniz ki, belə etmək lazımdır, elə etmək la-zımdır, döyüş vaxtı gələndə deyirsiniz: — Mənə nə, mənə nə! Kim sizi dəvət etsə, dəvəti cavabsız qalar, si-zinlə yoldaşlıq etməli olanın qəlbi rahat olmaz. Ey yalandan özlərini xəstəliyə vuranlar, siz məndən xa-hiş etdiniz ki, vaxtı uzadım. Borcunuzu verəndə canı-nız çıxır. Zəlil adam özünə qarşı edilən ədalətsiz-liyə mane ola bilməz! Haqq yalnız çalışıb-vuruşmaqla əldə edilə bilər. Öz evinizi itirəndən sonra hansı evi qoruyacaqsınız? Məndən sonra hansı sərkərdə ilə birlikdə vuruşacaqsınız? Allaha and olsun ki, sizə aldanan adam kordur. Kim sizin köməyinizlə qələbə çalıb, Allaha and olsun ki, bu qələbə təsadüfən olub. Sizinlə birgə vuruşmaq küt qılıncla zərbə endirmək kimidir. Allaha and olsun ki, daha mən sizin sözünüzə inanmıram, köməyinizi istəmirəm, düşmənə sizinlə hədə gəlmirəm. Sizə nə olub? Dərdiniz nədir? Əlacı-nız nədir? Onlar da sizin kimi adamlardır. Ey boş danışanlar! Düşüncəsiz qafillər! Haqları olmayan şeyi istəyən tamahkarlar!” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.72,73) Ey Kufə əhli, mən sizdə bir üç şey görmüşəm, bir də iki şey: qulaqlarınız var — karsınız, diliniz var — lalsınız, gözləriniz var — korsunuz; üz-üzə gələn-də doğru danışmazsınız, dara düşəndə bir-birinizə qardaş köməyi göstərməzsiniz. Sizi görüm başınız batsın! Ey çobanları itmiş dəvə sürüsünə bənzəyən-lər! Bir tərəfdən bir yerə toplayanda o biri tərəfdən dağılışırsınız. Allaha and olsun ki, mən indi si-zinlə birlikdəyəm, ancaq təsəvvür edirəm ki, vuruş başlasa, döyüş qızışsa, siz Ibn Əbu Talibdən arala-nıb qabaqdan qıçlarını aralamış qadının qıçları kimi hərəniz bir yana gedərsiniz” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.141,142.) Ali(r.a) sizin əcdadlarınız haqqında necə də doğru buyurub: “Əgər mən düşmənlə qarşılaşanda — bu qarşılaşma mənim üçün qara gün olsa belə — şə-hid olmaq arzusunda olmasaydım, hazırlığımı görüb sizdən uzaqlaşar, sağa-sola baxmadan başımı götürüb gedərdim; siz tənə etməkdən, başqalarına irad tutmaq-dan başqa bir şey bilmirsiniz, özünüzü kənara çəkib yalan danışmaq, ara vurmaqla məşğulsunuz. Qəlbləriniz bir-birindən o qədər uzaqdır ki, sayınızın çoxluğunun heç bir faydası yoxdur” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.176). O sonra demişdir: “Sizin nə elə etibarınız var ki, adam sizə etibar etsin, nə də elə hörmətə layiq-siniz ki, qeyrətiniz çəkilsin. Siz nə yaman ara qızış-dıransınız! Aman sizin əlinizdən! Sizə aşkar bir söz deyəndə də, sirr açanda da sizdən əziyyət gördüm. Siz nə adamın səsinə səs verən səmimi dost deyilsi-niz, nə də sirr açanda etibarlı qardaş!”. (Nəhc əl-bəlağə”, səh.183) “Ey əmr olunanda itaət etməyən, çağıranda cavab verməyən adamlar! Allahın qəza-qədərinə, məni sizə mübtəla et-məsinə baxmayaraq, Ona həmd edirəm. Siz elə adamlar-ınız ki, möhlət veriləndə hücuma keçirsiniz, döyüşə göndəriləndə geri çəkilirsiniz. Adamlar bir rəhbə-in ətrafına toplaşan kimi siz ona tənə edirsiniz, çətinliyə düşəndə dala qaçırsınız. Canınızdan nə qorxursunuz! Qələbəyə və öz haqqınız uğrunda cihada ma-raq göstərmirsiniz! Sizin üçün ölüm yaxşıdır, yoxsa zəlillik? Allaha and olsun ki, bilmirəm mən öləndən sonra — bu onsuz da olacaq — aramıza ayrılıq düşüb mən sizi tərk edəndə sizi hansı din bir yerə topla-yacaq, hansı həvəs ayağa qaldıracaq? Təəccüblü deyilmi ki, Müaviyə sadə, kobud adamları hədiyyəsiz-filansız dəvət edir, onlar onun ardınca gedirlər, mən isə sizi — Islamın varislərini və başqalarınızı yardım göstərərək, yaxud bir qisminə hədiyyə verərək dəvət edirəm, siz məndən uzaqlaşır və mənim əleyhimə çıxırsınız? Elə bir əmrim olmur ki, ondan razı qalıb yerinə yetirəsiniz, elə bir şey yoxdur ki, onun acığından bir yerə toplaşasınız; ölmək də istəsəm, ölüm yaxına gəlmir! Mən sizinlə birlikdə Kitab (Quran) öyrəndim, elmi söhbətlər .rdım, inkar etdi-yinizlə sizi tanış etdim; sizə tüpürdüyünüzü yalatdım. Bunu kor da görərdi, yuxuda olan da oyanıb başa dü-şərdi. Onlar elə bir millətdirlər ki, Allah tanıma-maqda onlara ən yaxın adam onların başçısı Müaviyə-dir! Tərbiyəçiləri də Ibn Nabiğə!” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.258,259) Digər İmamlarınız dedikləri:İmam Musa: “Mən öz şiələrimi başqaları ilə müqayisə edəndə onları ancaq boş danışan gördüm, onları imtahan etdim, yalnız mürtəd (dönük) gördüm”. (- Küleyni. “Kitab ər-rövzə”, səh.107, Hindistan çapı) Molla Baqir Məclisi “Məcalis əl-möminin”də qeyd edir ki, imam Musa Kazımın belə dediyi rəvayət olun-muşdur: “Abdulla ibn Yəfurdan başqa vəsiyyətimi qəbul edib əmrimə itaət edən bir nəfər görmədim (Məcalis əl-möminin”, Beşinci məclis, səh.144, Tehran çapı) Kəşşi onun (Kazımın) atası Cəfərin də belə de-diyini rəvayət etmişdir: “Allaha and olsun ki, bir adamdan — Abdulla ibn Yəfurdan başqa mənə itaət edən və sözümə qulaq asan bir nəfər görmədim” (- “Rical əl-Kəşşi”, səh.215, Kərbəla, Iraq çapı) Həsən ibn Əli (Allah onların hər ikisindən razı olsun!) öz şiələri haqqında demişdir: “Allaha and ol-sun, mən bu fikirdəyəm ki, Müaviyə mənim üçün bun-lardan yaxşıdır. Bunlar deyirlər ki, mənim şiələ-rimdirlər, özləri də mənim qətlimi istəyirlər ki, ma-lıma sahib olsunlar. Allaha and olsun, yaxşı olar ki, mən Müaviyə ilə əhd-peyman bağlayım, özümü ölümdən qurtarım, ailəmin təhlükəsizliyini təmin edim, nəin-ki onlar məni öldürsünlər, nəslim və ailəm yox olsun. Allah haqqı, mən Müaviyə ilə döyüşsəm, onlar boğa-zımdan yapışıb məni Müaviyəyə döyüşsüz təhvil verər-lər. Allaha and olsun ki, ona əsir düşüb onun məni öldürməsindən onunla sülh bağlayıb güclü olmağım yax-şıdır. O mənimlə barışar və bu Bəni Haşimə dünya durduqca bir ibrət olar. Nə qədər ki, Müaviyə barış-maq fikrindədir, onunla barışmaq lazımdır. Bunun nəticəsi bizim dirilərimiz üçün də, ölülərimiz üçün də yaxşı olar” (Təbərsi. “Kitab əl-ihticac”, səh.148, Tehran çapı) O həmçinin demişdir: “Mən Kufə əhlini (yəni öz şiələrini və atasının şiələrini) və onların bədbəxtliyini bilirəm: onlardan fəsadla məşğul olanlar mənim işimə yaramazlar. Onların nə vəfası var, nə də sözdə və işdə vicdanları. Onlar əslində bizimlə ixtilafda olduqları halda bizə deyirlər ki, qəlbləri bizimlədir. Onların qılıncları bizim başımız üst-də sıyrılıb”. (Təbərsi. “Kitab əl-ihticac”, Əməşin rəvayəti, səh.149) Onun qardaşı Hüseyn öz şiələrinə onlar onu Ku-fəyə dəvət edib ona kömək etmək və imdad göstərmək əvəzinə, əleyhinə birləşərək onun yerinə Müslim ibn Əqilə beyət gətirəndə belə demişdir: “Ey camaat, sizi görüm öləsiniz! Kədərdən, qəmdən, bədbəxtlikdən ca-nınız qurtarmasın! Siz bizi həyəcan içərisində kö-məyə çağıranda dördnala çapıb sizin köməyinizə gəl-dik. Siz isə bir vaxt bizim əlimizdə olmuş bir qı-lıncı itiləyib bizim üstümüzə çəkdiniz, ümumi düş-mənlərimizin əleyhinə qaladığımız tonqalın odunu bizim üstümüzə saçdınız. Öz övliyalarınıza qarşı birləşdiniz, düşmənlərinizə qarşı təkləndiniz. Bunu, onlar sizə qarşı heç bir insaf göstərmədik-ləri, sizə bir ümid vermədikləri halda, biz sizə qarşı bir günah işlətmədiyimiz halda etdiniz. Siz bizi bu işə məcbur edəndə utanmadınızmı? Onda qılıncınıza güvənirdiniz, soyuqqanlılıq göstərir-diniz, rəyiniz isə sağlam deyildi. Lakin bir vaxt siz bizə beyət etməyə kəpənəklər çəyirtkə sürfəsinin üstünə cuman kimi cumdunuz, sonra da beyətinizi səfehcəsinə pozdunuz. Bu millətin şeytanlarından uzaq! Onları görüm yox olsunlar!” (Təbərsi. “Kitab əl-ihticac”, səh.145). Niyə əsəbləşirsiz?Adam hirslənəndə gərək kimisə ittiham edə və ya yalan danışa.Hərçənd mən buna təəcüblənmirəm.Böhtan atmaq sizin əsas prinsiplərinizdəndir.Bu elə böyük günahlardandır ki,sizin gözləriniz bunu heç görmür də. Siz niyə hər dəfə quru iddialar irəli sürürsüz.Tarixdən məlumdur ki,Əbu Musa əl Əşari(r.a) abid və zahid bir səhabə olub və ümumiyyətlə səhabələrdən kimisə dünya malı tamahında günahlandırmaq ən böyük insafsızlıqdır və bu da həmişə ki kimi sizin uydurmalarınızdır.Unutmayın ki,bir insanı nədəsə ittiham etmək, istəyən üçün çox asandır.Baxın,mən sizi asanlıqla böyük günahlar etməkdə hətta küfrdə ittiham edə bilərəm.Bunlar mənim gözümün önündə olanlardır.Siz isə uzaq keçmişdə olanlardan,dəqiqliyi bilinməyən məchul şeylərdən danışır,özbaşına nəsə nəticələr çıxarır və qeybdən xəbər verirsiz.Sanki,özünüz o dövrdə olmusuz.

Ömər ibnu-l-Xəttab (r.a.) rəvayət etmişdir ki, «Mən üç ayədə - İbrahimin (a.s.) məqamı, hicab və Bədr əsirləri haqqında olan ayələrdə Rəbbimə müvafiq oldum». (Səhihiu-l-Müslim, 15/162, 6156-cı hədis.) - Ömər (r.a.) Peyğəmbərə: «Ey Allahın elçisi! Bəlkə, İbrahimin (a.s) durduğu yeri özümüzə namazgah edək?» - deyə təklif etdikdə, Uca Allah bu ayəni nazil etdi: “(Ey möminlər!) İbrahimin durduğu yeri özünüzə namazgah edin!. . . . . ” (əl-Bəqərə, 125) -Ömər (r.a.) Peyğəmbərə (s.a.s.): “Ey Allahın elçisi! Bəlkə, zövcələrinə hicab geyinməyi əmr edəsən?” – deyə təklif etdikdə, Allah təala bu ayəni nazil etdi: «Onlardan (Peyğəmbərin (s.a.s.) zövcələrindən) bir şey soruşduqda, (evlərinə daxil olmadan) pərdə arxasından soruşun. Bu həm sizin, həm də onların ürəklərinə daha çox təmizlik bəxş edər». (əl-Əhzab, 53) -Ömər (r.a.) Peyğəmbərə (s.a.s.): «Ey Allahın elçisi! Onların (yəni əsirlərin) boynunu vur!» - deyə təklif etdikdə, Uca Allah bu ayələri nazil etdi: «Heç bir peyğəmbərə yer üzündə (küfrün kökünü kəsmək üçün bacardığı qədər çox kafir) öldürməyənə qədər əsirləri özünə mal etmək (onları öldürməyib fidyə müqabilində azad etmək) yaramaz. [Ey möminlər!] Siz (fidyə almaqla) puç dünya malıni istəyirsiniz, Allah isə (sizin) axirəti qazanmağınızı istəyir. Allah yenilməz qüvvət və hikmət sahibidir. Əgər əvvəlcə (bu barədə) Allahdan bir hökm olmasaydı, aldığınız (fidyə) müqabilində sizə şiddətli bir əzab üz verərdi. Əldə etdiyiniz qənimətləri halal və təmiz olaraq yeyin, Allahdan qorxun! Həqiqətən, Allah bağışlayan və rəhm edəndir» (əl-Ənfal, 67-69) (Səhihu-l-Buxari) Qeyd: Ömər ibnu-l-Xəttab (r.a.) bundan əlavə üç ayədə də Rəbbinə müvafiq olmuşdur: - Ömər ibnu-l-Xəttab (r.a.): «Allahım, şərabın hökmünü bizə açıq- aydın bəyan et!»- deyə dua etdikdə, Uca Allah bu ayəni nazil etdi: «[Ey Məhəmməd!] Səndən içki və qumar (meysir) haqqında sual edənlərə söylə: "'Onlarda həm böyük günah; həm də insanlar üçün mənfəət vardır. Lakin günahları mənfəətlərindən daha böyükdür"» (əl-Ənfal, 67-69) - Ömər (r.a.) yenə: «Allahım, şərabın hökmünü bizə açıq-aydın bəyan et!» - deyə dua etdikdə, Uca Allah bu ayəni nazil etdi: «Ey iman gətirənlər! Sərxoş ikən nə dediyinizi anlamayana qədər, cünub olduğunuz halda qüsl edənədək namaza (namaz qılınan yerə) yaxınlaşmayın!» (ən-Nisa, 43) - Ömər (r.a.) bir daha: «Allahım, şərabın hökmünü bizə açıq-aydın bəyan et!» - deyə dua etdikdə, Uca Allah bu ayələri nazil etdi: «Ey iman gətirənlər! Şərab (içki) da, qumar da, bütlər də, fal oxları da şeytanın əməlindən olan murdar bir şeydir. Bunlardan çəkinin ki, bəlkə nicat t.sınz! Şübhəsiz ki, şeytan içki və qumarla aranıza ədavət və kin salmaq, sizi Allahı yada salmaqdan və namaz qılmaqdan ayırmaq istəyir. Artıq bu işə son qoyacaqsınızmı?» (əl-Maidə, 90-91) Bunu eşidən Ömər (r.a.): «Son qoyduq, son qoyduq» - deyə təkrar etdi. (Əbu Davudun “əs-Sunnə”i 10/76, 3665-ci hədis, “Səhih Əbu Davudun sünnəsi”, 2/699, 3117-ci hədis) Ömər (r.a.) Peyğəmbərin (s.a.s.) zövcələrinin ona qarşı (həddi aşdıqlarını) görüb, onlara nəsihət etdikdə, Uca Allah bu ayəni nazil etdi. «Əgər o (Məhəmməd sizi boşasa, ola bilsin ki, Rəbbi sizin əvəzinizə ona sizdən daha yaxşı zövcələr-müsəlman, mömin, itaətkar, tövbə edən, ibadət edən, oruc tutan dul qadınlar və bakirə qızlar versinl» «ət-Təhrim» surəsi, 5. » Ömər (r.a.) Peyğəmbərə (s.a.s.) münafiqlər üçün namaz (cənazə namazını) qılmamağı təklif etdikdə, Uca Allah bu ayəni nazil etdi: «Münafiqlərdən ölən heç bir kəsin namazını heç vaxt qılma, qəbrinin başında durma. Çünki onlar Allahı, Onun elçisini dandılar və fasiq olaraq öldülər!» «ət-Tövbə» surəsi, 84. «Səhihu-l-Buxari», 1/601, 402-ci hədis. O, 10 il 6 ay xəlifə olmuş və İslam dininə fayda verən bir çox xeyirli işlər görmüşdür. 1. Hərbi təşkilat (indiki zəmanədə müdafiə nazirliyi) və maliyyə nazirliyini yaratmışdır; 2. Müsəlmanlar üçün hicri təqvimini seçmişdir; 3. Rabitə işlərini nizama salmışdır; 4. Fəth olunmuş ölkələri vilayətlərə bölmüş və hər vilayətə başçı təyin etmişdir; 5. Rum; Fars imperiyalarını, İraqı, Şamı, Misiri və s. yerləri fəth etmişdir; Əgər siz yenə də qərəzinizi davam edir və Hüneyn döyüşünü nəzərdə tutursunuzsa,bu baradə ayədə Allah Təala buyururI: Allah sizə bir çox yerlərdə, həmçinin Hüneyn (vuruşu) günündə kömək etdi. O gün çox olmağınız xoşunuza gəlsə də, bir faydası olmadı, gen dünya sizə dar oldu (yer üzü genişliyinə baxmayaraq sizə dar gəldi), sonra dönüb qaçdınız. Sonra da Allah Öz Peyğəmbərinə və mö'minlərə arxayınlıq nazil etdi, (köməyinizə mələklərdən ibarət) görmədiyiniz əsgərlər endirdi və kafirləri əzaba düçar etdi. Bu, kafirlərin cəzasıdır! (Tövbə 25-26) Hz. Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: "Huneyn gününde, Hevâzin, Gatafân ve diğerleri çocukları ve develeriyle birlikte (savaş yerine) geldiler. O gün Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın ordusunda da 10 bin kişi vardı. Mekkeli Tulekâ [160] da Resulullah'ın safında idi. (Savaş başlar başlamaz) hepsi geri kaçtı. Aleyhissalâtu vesselâm yalnız kaldı. O gün iki defa nidâ etti. İkisi arasına bir başka söz karıştırmadı. Şöyle ki: Sağ tarafına yönelip: "Ey Ensâr cemaati!" diye bağırdı. O taraftakiler: "Buyurun ey Allah'ın Resûlü! Bizseninle beraberiz! Müjde" dediler. Aleyhissalâtu vesselâm sonra da soluna döndü: "Ey Ensâr cemaati!" dye bağırdı. O taraftakiler de: "Buyur ey Allah'ın Resûlü! Müjde, biz seninleyiz!" dediler. Aleyhissalâtu vesselam beyaz bir katırın üstünde idi. Katırdan indi ve: "Ben Allah'ın kulu ve elçisiyim!" dedi. (Müslümanlar toparlanıp mukabil hücuma geçince) müşrikler hezimete uğradı. Aleyhissalâtu vesselâm çok ganimet elde etti. Onu Muhâcirler ve Tulekâ arasında taksim etti. Ondan Ensâr'a hiçbir şey vermedi. Bunun üzerine Ensârîler (radıyallahu anhüm) (serzenişte bulunup): "Sıkıntı olunca biz çoğalıyoruz: Ama ganimeti bizden başkasına veriyor!" dediler. Bu sözleri Aleyhissalâtu vesselâm'ın kulağına ulaşmıştı, hemen Ensârı topladı. "Ey Ensar cemaati! Herkes dünyalıkla dönerken, siz Muhammed (aleyhissalâtu vesselâm)'la dönmekten, evinizde onunla beraber olmaktan razı ve memnun değil misiniz?" dedi. Ensâr: "Elbette ey Allah'ın Resulü, razıyız, memnunuz!" dediler. Aleyhissalâtu vesselâm: "İnsanlar bir vadiye yürüseler, Ensar da bir geçide yürüse, ben Ensar'ın geçidinde giderim" buyurdular." [buhârî, Megâzî 56, Humus 19, Menâkıb 14, Menâkıbu'l-Ensâr 1, Ferâiz 34; Müslim, Zekât 135, (1059); Tirmizî, Menâkıb, (3897).] Ebû İshâk rahimehullah anlatıyor: "Bir adam Berâ İbnu Âzib (radıyallahu anh)'a geldi ve: "Ey Ebû İmâre! Huneyn gününde hepiniz geri mi kaçtınız?" diye sordu. Berâ: "Ben, Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın kaçmadığına şehâdet ederim! Ancak, askerlerden yükü hafif olan (aceleciler) ile zırh taşımayanlar Hevazin'in bir kanadına yürüdüler. Halbuki buradakiler okçu kimselerdi: Onları çekirge sürüsü gibi hep birden ok yağmuruna tuttular. Bunun üzerine dağılmak zorunda kaldılar. Böylece düşman, Resulullah'a yöneldi. (aleyhissalâtu vesselâm)'ın katırını Ebû Süfyân İbnu'l-Haris İbni Abdilmuttalib (radıyallahu anh) yediyordu. Aleyhissalâtu vesselâm katırından indi, dua etti, (Allah'tan) yardım taleb etti. Şöyle diyordu: "Ben Peygamberim yalan değil! Ben Abdulmuttalibin Oğluyum! Allahım yardımını indir." Sonra askerleri düzene koydu. Berâ devamla der ki: "Vallahi, biz savaş kızıştı mı Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a sığınırdık.Bizim cesurumuz Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'la aynı hizada durabilendi." [buhârî, Megîzî 54, Cihâd 52, 61, 97, 167; Müslim, Cihâd 79, (1776); Tirmizî, Cihâd 15, (1688).] Huneyn günü Hevazin kabilesinden öyle kalabalık bir gurup Müslümanları karşıla¬dılar ki, Müslümanlar şimdiye kadar, bu kadar çok bir ordu görme¬mişlerdi. Vadiye girildiğinde sabahın alacakaranlığı idi. Vadinin orta¬sından ve kayalıklarından gönüllü küfür ordusu sanki hepsi birtek kişiymişcesine topluca fırlayarak saldırdılar. Öndeki Süleym oğulları süvarileri geri dönüp kaçmaya başladılar, Mekke'Iiler de onların arka¬sından geri döndü, arkasından da diğer insanlar geri dönüp kaçıştılar. Resulullh (s.a.v.) sağma ve soluna dönerek kaçanlara bakıyor ve; "Ey Allah'ın Ensarı, ey Resulü'nün ensarı! Ben Allah'ın kulu ve Resulü'yüm" buyuruyordu. O gün kaçmadan Peygamberle birlikte Abbâs, oğlu Fazıl b. Abbâs, Ali b. Ebî Tâlib, Ebû Sûfyan b. el-Hâris, Rabîa b. Haris, Eymen b. Ubeyd, Usame b. Zeyd, Ebu Bekir ve Ömer (r.a.)'Iar ve bir gurup insan sebat göstermişlerdi (Vâkidî 3/889-900; îbni Hişâm 4/124; İbni Sa'd 2/130; Taberî 3/74; Urve Meğazî sayfa 215; Beyhakî Delâil 5/124.) Bu baradə çox yazmaq olar. Əvvala Abdulla ibn Ubeyyin münafiq olması onun əməllərindən və davranışlarlndan açlq aşkar bilinirdi,ikincisi Allah onun baradə ayə endirmişdi.Daha sonra Səhabə sözünün lüğəti mənasına görə münafiqlər onun əshabəsi sayılırdı.Lakin,biz Şəri məfhuma görə danışırıq.Hamıya məlumdur ki,İslamda sözlər lüğəti və şəri mənada olur. Şəriət məfhumunda səhabə, iman gətirib, Peyğəmbərlə(s.a.s)-lə görüşən və müsəlman olaraq ölən kimsədir. Münafiqlər nə Peyğəmbərlə (s.a.s)-lə görüşərkən nə də ölərkən mömin deyildilər. Bu əsasla onlar səhabə tərifinə daxil deyillər. Səhabələr, Peyğəmbərlə yoldaşlıqlarına, uca və pak Allah yanında olan dərəcələrinə görə biri-birlərindən fərqlənirlər. Əhli sünnə və camaata görə, səhabələrin ədalətli olması fikri birmənalıdır. Allah təala buyurur: "(Ya Peyğəmbər!) And olsun ki, (Hüdeybiyyədə) ağac altında sənə beyət etdikləri zaman Allah möminlərdən razı oldu. (Allah) onların ürəklərində olanı (sənə sadiq qalacaqlarını, əhdə vəfa edəcəklərini) bildi, onlara (öz dərgahından) arxayınlıq (rahatlıq, səbir, səbat, mənəvi qüvvə) göndərdi və onları yaxın gələcəkdə qazanılacaq bir qələbə (Xeybərin fəthi) ilə mükafatlandırdı (əl-Fəth: 18.) Bu ayədə uca və pak Allah Özünün, ağac altında Peyğəmbərə (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) beyət edən möminlərdən razı qaldığını bəyan edir. Allah onların ürəklərində olan imanı, sədaqəti bildiyi üçün o zaman onlara öz dərgahından arxayınlıq (rahatlıq, səbir, səbat, mənəvi qüvvə) göndərdi. Bu, ağac altında Peyğəmbərə (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) Rizvan beyəti edənlərin imanlarında sadiq olmalarına dair, Allah təalə tərəfindən bir şahidlikdir. Səhih hədislərin birində Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) deyir: "Ağac altında beyət edənlədən, yalnız qırmızı dəvə sahibi istisna olmaqla, heç biri cəhənnəmə daxil olmayacaqdır (Camiut Tirmizi: Kitabul Mənaqib, Babun Fi Fadli Mən Bayəə Təhtəş Şəcərə: 2862. Hədisin əsli Müslimdədir. Kitabu Fədailus Səhabə: 1496.) "(Ey insanlar!) Sizə nə olub ki, (mal-dövlətinizi) Allah Deyilən qırmızı dəvə sahibi, Peyğəmbərlə yola çıxan, əl-Cədd ibn Qeys adlı bir münafiq idi. Ağac altında Peyğəmbərə (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) beyət edənlərin sayı 1400 nəfər, bəzi rəvayətlərə görə isə 1500 nəfər idi. Allah bu kəslərin imanına şahidlik etdi və qəlblərinin, zahiri əməllərinə uyğun olduğunu təsdiqlədi. Onların arasında yalnız bir nəfər münafiq olduğunu isbatlamışdır. Bu adam haqqında da Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) xəbər verdi. Həmin adam orada olsa da Peyğəmbərə (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) beyət etməmişdi. Allah təala buyurur: yolunda xərcləmirsiniz? Halbuki göylərin və yerin mirası (bütün sərvəti, eləcə də siz öləndən sonra qoyub gedəcəyiniz malın hamısı) ancaq Allahındır. Sizlərdən (mal-dövlətini) fəthdən (Məkkənin fəthindən) əvvəl (Allah yolunda) sərf edənlər və (müşriklərə qarşı) vuruşanlar (başqaları ilə) eyni deyillər. Onlar (mallarını Allah yolunda) fəthdən sonra sərf edib döyüşənlərdən dərəcə etibarilə daha üstündürlər. Bununla belə, Allah onların hamısına (həm birincilərə, həm də ikincilərə) ən gözəl mükafat (Cənnət) vəd buyurmuşdur. Allah sizin nə etdiklərinizdən xəbərdardır!" (əl-Hədid: 10) Bu ayədə Allah təala fəthdən öncə malını Allah yolunda xərcləyənlərə və Onun yolunda döyüşənlərə ən gözəl mükafat (Cənnət) vəd buyurmuşdur. Fəthdən sonra da, malını Allah yolunda xərcləyənlərə və Onun yolunda döyüşənlərə ən gözəl mükafat (Cənnət) vəd buyurmuşdur. Deyilənlərin təsdiqi Allah təalanın bu ayəsindədir: "(Yaxşı əməllərin mükafatı olaraq) öncədən özlərinə ən gözəl nemət (Cənnət, əbədi səadət) yazılmış kəslər – məhz onlar ondan (Cəhənnəmdən) uzaqlaşdırılmış olacaqlar. Onlar (Cəhənnəmin) uğultusunu eşitməyəcəklər. Onlar (Cənnətdə) ürəklərinin istədiyi (nemətlər) içində əbədi qalacaqlar. Onları ən böyük qorxu (İsrafilin suru axırıncı dəfə çalınıb cəhənnəmliklərin Cəhənnəmə atılması) məhzun etməyəcəkdir. Mələklər onları qarşılayıb: “Bu sizə vəd olunmuş gününüzdür!” – deyəcəklər" (əl-Ənbiya: 101-103) Bu isə, Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun), istər fəthdən öncə, istərsə də fəthdən sonra iman gətirib malını Allah yolunda xərcləyən bütün səhabələrinə, Allah təalanın ikinci şahidliyidir. Uca və pak Allah qənimətin məsrəflərini qeyd edərək buyurur: "(Bu qənimət) yurdlarından qovulub çıxardılmış, Allahdan mərhəmət və riza diləyən, Allaha və Onun Peyğəmbərinə kömək edən yoxsul mühacirlərə məxsusdur. Onlar (imanlarında, sözlərində və işlərində) doğru olan kimsələrdir!"( əl-Həşr: 8.) Ayədə deyilən "Allahdan mərhəmət və riza diləyən" sözləri, onların qəlbi əməllərindən xəbər verən sözlərdir. Allah təala da onların bu işdə sadiqliyini təsdiqləmişdir. Digər bir ayədə isə Allah təala buyurur: "Onlardan (mühacirlərdən) əvvəl (Mədinədə) yurd salmış və (Muhəmməd əleyhissəlama qəlbən) iman gətirirmiş kimsələr (ənsar) öz yanlarına (şəhərlərinə) mühacirət edənləri sevər, onlara verilən qənimətə görə ürəklərində həsəd (qəzəb) duymaz, özləri ehtiyac içində olsalar belə, onları özlərindən üstün tutarlar. (Allah tərəfindən) nəfsinin xəsisliyindən (tamahından) qorunub saxlanılan kimsələr – məhz onlar nicat tapıb səadətə (Cənnətə) qovuşanlardır!" (əl-Həşr: 9.) Başqa bir ayədə Allah təala Məhəmməd (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) ümməti haqqında deyir: "(Ey müsəlmanlar!) Siz insanlar üçün ortaya çıxarılmış ən yaxşı ümmətsiniz (onlara) yaxşı işlər görməyi əmr edir, pis əməlləri qadağan edir və Allaha inanırsınız. Əgər kitab əhli də (sizin kimi) iman gətirsəydi, əlbəttə, onlar üçün yaxşı olardı. Onların da içərisində bəzi iman gətirən şəxslər vardır, lakin çox hissəsi haqq yoldan çıxanlardır" (Ali İmran: 110) Allahın, insanlar üçün ortaya çıxarılmış ən yaxşı ümmətsiniz deyərək vəsf etdiyi bir ümmət, bəzi zəlalət təriqətlərinin bu ümmətə verdikləri vəsf ilə uyğun gəlmir. Demək onlar deyirlər ki, üç nəfərdən başqa, bütün mühacir və ənsarlar mürtəd olmuşdur . Halbuki, Allah təalanın, üç nəfərdən başqa, hamısı mürtəd olan bir ümmət haqqında, "Siz insanlar üçün ortaya çıxarılmış ən yaxşı ümmətsiniz" sözlərini deməsi mümkün deyildir. Hədislərin birində, Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) buyurur: "Mənim səhabələrimi söyməyin. Nəfsim əlində olana and olsun ki, əgər sizlərdən biri Uhud dağı mislində qızıl xərcləsə, onların xərclədiklərinin nəinki bir ovucuna, heç yarısına da çatmaz" (Müslim: Fədailus Səhabə: 2540.) Başqa bir rəvayətdə Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) buyurur: Qiyamət günü Nuh peyğəmbər çağrıldıqda deyəcəkdir: Ey Rəbbim, Sənin çağırışına səs verirəm, hüzurunda hazıram. Allah təala deyəcək: Sənə verilən şəriəti insanlara çatdırdınmı? Nuh deyəcək: Bəli. Nuhun ümmətinə deyiləcək: O sizə şəriəti çatdırıbmı? Onlar deyəcəklər: Bizə heç bir xəbərdar edən elçi gəlməmişdir. Allah təala Nuha deyəcək: Sənin şəriəti çatdırdığına dair kim şahidlik edə bilər? Nuh deyəcəkdir: Məhəmməd və ümməti. Sonra onlar Nuh (aleyhis salatu vəs salam) üçün şahidlik edəcəklər. Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun), bu hərəkəti Qurandan bir ayəinin nümunəsi kimi dəyərləndirmiş və bu ayəni oxumuşdur: "(Ey müsəlmanlar!) Beləliklə də, sizi orta (ədalətli və seçilmiş) bir ümmət etdik ki, insanların əməllərinə (qiyamətdə) şahid olasınız, Peyğəmbər də (Muhəmməd əleyhisəllam da) sizə şahid olsun..." (əl-Bəqərə: 143.) Daha sonra Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) bu ayəyə təfsir verərək dedi: "Orta, ədalətli deməkdir" (Səhih əl-Buxari: Ət-Təfsir: Bab, "Va kəzəlikə cəalnəkum ummətən vasatan", 4487) Bu, Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) özünün ayəyə verdiyi təfsirdir. Orta olmaq, ədalətli olmaqdır. Allah təala bununla bir daha isbat edir ki, bu ümmət Onun şahidliyi ilə ədalətli ümmət sayılır. Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) səhabələrinin ümumi şəkildə ədalətli olmalarına dəlalət edən amillərdən biri, onların Peyğəmbərdən (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) nəql etdikləri rəvayətlərin elm adamları tərəfindən yoxlanılmasıdır. Belə ki, onlar, heç bir səhabənin Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) adından yalan danışdığına rast gəlməmişlər. Hətta səhabə zümrəsinin son vaxtlarında, qədəriyyə, rafizi və xəvariclər kimi bidətlərin geniş yayılmasına baxmayaraq səhabələrdən heç kəs bu təriqətlərə daxil olmamışdır. Bu da onu göstərir ki, Allah təala bu insanları seçmiş və Öz Peyğəmbərinə (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) yoldaş (səhabə) olaraq ixtiyar etmişdir Abdullah ibn Məsud (Allah ondan razı olsun) deyir: "Allah bəndələrinin qəlblərini araşdırmış və onların içərisində Məhəmmədin qəlbini ən xeyirli olaraq seçmiş, onu Özünə Peyğəmbər götürmüş və şəriəti ilə elçi göndərmişdir. Məhəmmədin qəlbindən savayı digər bəndələrinin qəlblərinə baxmış və onların içərisində səhabələrin qəlblərini ən xeyirli bilərək onları Öz peyğəmbərinə vəzir seçmişdir" (Müsnədi Əhməd: 1, 279). Mühüm bir məqama da diqqət yetirmək lazımdır. Belə ki, səhabələrin ədalətli olmasını demək, onların məsum (xətasız) olmaları mənasına gəlmir. Biz Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) səhabələrinin ədalətli olmalarını desək də, onların məsum (xətasız) olduqlarını demirik. Çünki onlar da, bəşər övladı sayılırlar. Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) hədislərinin birində buyurur: "Hər bir adəm övladı xəta edəndir" (Müsnədi Əhməd: 2, 198) Onlar da xəta edən adəm övladıdırlar. Bəzən xəta, bəzən də dürüst edirlər. Lakin onların etdikləri xətalar, gördükləri savab işlər dənizində itib-batmışdır. Uca və pak Allah onlardan razı qalmışdır. İbn Həcər əl-Əsqəlani (Allah ona rəhmət etsin) deyir: "Əhli sünnə bütün səhabələrin ədalətli olmasını yekdilliklə vurğulamışlar. Bu məsələdə yalnız sözü keçməyən (şuzuz) bidətçilər müxalif olmuşlar" (əl-İsabə: 1, 17) Eləcə də, əl-İraqi, əl-Cuveyni, İbn əs-Salah, İbn Kəsir və b. alimlər Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) səhabələrinin ədalətli olması haqda müsəlmanların yekdil rəyini qeyd etmişlər Xatib əl-Bağdadi deyir: Onlar haqqında qeyd etdiyimiz sitatların heç biri Quranda və ya hədislərdə varid olmasaydı, yenə də onların keçməkeçli yolları bunun üçün kifayət edərdi. Belə ki, onların etdikləri hicrət, cihad, kömək, ev-eşiklərini və mallarını xərcləmələri, (islama düşmənçilik göstərən) doğma ata və övladlarına qarşı döyüşmələri, dinlərini qorumaları üçün biri-birlərinə verdikləri tövsiyələri, güclü imanları və tam yəqinlikdə olmaları, onların ədalətli və pak olmalarına şahidlik etməyə kifayət edərdi. Onlar özlərindən sonra qiyamətə qədər, adil və pak olmasına şahidlik edilənlərin ən xeyirlisidirlər. (əl-Kifayətu Fi İlmir Rivayə: səh, 96). Onların günah işlər görməsi, ədalətli olmalarına zərər vermir. Bizim etiqada görə onlar, ədalətlidirlər, məsum (xətasız) deyillər. Onların ədalətli olmalarını demək, hamısını bir səviyyədə görməkdir, sözləri doğru deyildir. Bu heç uyğun gəlmir. Biz deyirik ki, onlar ədalətlidirlər və onların bəziləri digərlərindən üstündür. Əbu Bəkr (Allah ondan razı olsun) Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) bütün səhabələrindən üstündür. Ondan sonra Ömər, sonra Osman, sonra Əli, sonra cənnətlə müjdələnən on nəfər, sonra Bədr döyüşündə iştirak edənlər, daha sonra ağac altında beyət edənlər və s. Demək istəyirik ki, səhabələr üstünlük baxımından eyni səviyyədə deyillər. Elə bu haqda Allah təala buyurur: "(Ey insanlar!) Sizə nə olub ki, (mal-dövlətinizi) Allah yolunda xərcləmirsiniz? Halbuki göylərin və yerin mirası (bütün sərvəti, eləcə də siz öləndən sonra qoyub gedəcəyiniz malın hamısı) ancaq Allahındır. Sizlərdən (mal-dövlətini) fəthdən (Məkkənin fəthindən) əvvəl (Allah yolunda) sərf edənlər və (müşriklərə qarşı) vuruşanlar (başqaları ilə) eyni deyillər. Onlar (mallarını Allah yolunda) fəthdən sonra sərf edib döyüşənlərdən dərəcə etibarilə daha üstündürlər. Bununla belə, Allah onların hamısına (həm birincilərə, həm də ikincilərə) ən gözəl mükafat (Cənnət) vəd buyurmuşdur. Allah sizin nə etdiklərinizdən xəbərdardır!" (əl-Hədid: 10) Əgər Quran ayəsinə görə peyğəmbərlər bərabər səviyyədə deyillərsə bəs səhabələr necə? Bu haqda Allah təala buyurur: "(Ya Rəsulum!) Bu peyğəmbərlərin bəzisini digərindən üstün etdik.. (əl-Bəqərə: 253.) Allah təala buyurur: "(Ya Peyğəmbər!) And olsun ki, (Hüdeybiyyədə) ağac altında sənə beyət etdikləri zaman Allah möminlərdən razı oldu. (Allah) onların ürəklərində olanı (sənə sadiq qalacaqlarını, əhdə vəfa edəcəklərini) bildi, onlara (öz dərgahından) arxayınlıq (rahatlıq, səbir, səbat, mənəvi qüvvə) göndərdi və onları yaxın gələcəkdə qazanılacaq bir qələbə (Xeybərin fəthi) ilə mükafatlandırdı (əl-Fəth: 18.) İndi siz deyirsiz ki,keçmişi və gələcəyi bilən Allah bu ayəni nazil etməkdə səhv edib? Amr İbnu Dînar rahimehullah anlatıyor: "Hz. Câbir İbnu Abdillah (radıyallahu anhümâ)'yı dinledim, diyordu ki: "Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) Hudeybiye günü bize şöyle söyledi: "Bugün siz arz ehlinin en hayırlı olanlarısınız. O gün biz bindörtyüz kişi idik. Bugün görebilseydim, size (Altında biat yapılan) ağacın yerini gösterirdim." [buhârî, Megazî 35, Menâkıb 25, Tefsir, Feth 5, Eşribe 31; Müslim, İmâret 71, (1856). Səhih hədislərin birində Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) deyir: "Ağac altında beyət edənlədən, yalnız qırmızı dəvə sahibi istisna olmaqla, heç biri cəhənnəmə daxil olmayacaqdır" (Camiut Tirmizi: Kitabul Mənaqib, Babun Fi Fadli Mən Bayəə Təhtəş Şəcərə: 2862) Bu baradə bütün hədis kitablarında rəvayətlər vardır.Səhabənin bu sözündən nəyi qəsd etdiyini siz hardan bilirsiz,yoxsa ürəyinizə görə bir hədis tapıb onunla özünüzə təsəlli verirsiz? Hamı bilir ki,Səhabələrdən uzun ömür yaşayanlar çoxlu fitnələrə şahid oldular və onlar Rasulullah(s.a.s)-in xəbər verdiyi bu dövrü görməyi əsla istəmirdilər. Bu hədis onların nə qədər təvəzökar və özlərindən arxayın olmadıqlarını göstərir.Bu sözdə özündən razı olmamaq,öz günahlarını etiraf etmək,özünün daim tövbəyə ehtiyacı olduğunu bildirən məna gizlənir.Rasulullah(s.a.s) insanlar içərisində günahsız olduğuna baxmayaraq Allaha gündə 100 dəfə tövbə edərdi və Səhabələr də bu məktəbin yetirmələri idi. Budur, Əmirəlmöminin, müsəlmanların dör-düncü raşidi xəlifəsi Əli ibn Əbu Talib (Allah ondan razı olsun!) Rəsulullah səlləllahü əleyhi və səlləmin əshabələri-ni bu sözlərlə mədh edir: “Mən Məhəmməd səlləllahü əleyhi və səlləmin əshabələrini görmüşəm. Sizlərdən bir nəfərin də onlara bənzədiyini görmürəm. Onlar səhəri saçları dağınıq, üzlərinin rəngi bomboz ol-duğu halda qarşılayırdılar, çünki gecələri ibadətdə keçirirdilər. Bütün gecəni Allahı zikr edə-edə ayaq üstə durduqlarından bir ayaqlarını götürüb o birini qoyurdular, elə bil qızmar kömür üstündə dayanıblar. Çox səcdə etdiklərindən alınlarında səcdə izi olar-dı. Allahın adı çəkilən kimi gözlərindən yaş axar, paltarları islanardı, Allah cəzasından qorxduqları üçün və Allahdan savab dilədikləri üçün tufanlı gün-də ağaclar silkələnən kimi silkələnib-əsirdilər” (Nəhc əl-bəlağə”, səh.143, Əlinin (Allah ondan razı ol-sun!) xütbəsi, “Dar əl-Kitab”, Beyrut çapı, hicri 1387.)

Siz o Səhihlərə baxanda pis niyyətlə və xəstə təxəyyüllə baxmısız.Çünki,İnsan görmək istədiyini harda istəsə orda t.r.Əgər sizin gözünüz yaxşı görürsə biraz da gedin öz kitablarınızda qurdalanın,görün nə tapırsız.Öz alimlərinizin açıq küfrlərini görməyə gücünüz çatmır,burda durub özbaşına nəticələr çıxarırsız.Yadda saxlayın Aişə(r.a) münafiq və zındıqlarln deyil,möminlərin anasıdır. Aişənin ® fəziləti 1. Aişə ® rəvayət edir ki, “Peyğəmbər (s) mənə: “Ey Aişə! Bu Cəbraildir. Sənə salam deyir!” – dedi. Mən də: “Ona da Allahın salamı, rəhməti və bərəkəti olsun!” – dedim. Çünki, Rəsulullah (s) mənim görmə¬diyimi görürdü”. (Buxari, “Kitabul-fadail əshab”, 32/109; Müslim, “Fadailus-səhabə”, 91/2447; Əbu Davud, “Ədəb”, 166/5232; ət-Tirmizi, “Mənaqib”, 3876; ən-Nəsai, “İşretun-nisa”, 3/7, 69). 2. Əbu Musa ® rəvayət edir ki, “Biz, peyğəmbərin (s) səhabələri hədislərin mə’nalarını başa düş¬məkdə çətinliklərlə qarşılaşdıqda Aişəyə müraciət edərdik ki, ondan elm öyrənək” (ət-Tirmizi, “Mənaqib”, 3877). 3. Əbu Vail rəvayət edir ki, “Əli ® əsgər toplamaq üçün Ammar bin Yasir və oğlu Həsəni Kufəyə göndərəndə Ammar xütbə edib dedi: “Qəti surətdə bilirəm ki, o, dünyada və axirətdə peyğəmbərin arvadıdır. Lakin Allah sizi Öz hökmünə (İmama itaət edəcəyiniz), yoxsa Aişəyə tabe olacağınız ilə imtahana çəkir” (Buxari, “Kitabul-fadail əshab”, 32/112). Bu rəvayət Cəməl (Dəvə) döyüşü ərəfəsində Əli ® və Aişə ® qarşıdurması ilə əlaqədar söylənil¬mişdir. Əslində bu qarşıdurma düşmənçilikdən deyil, Aişədən başqa sağlığında Cənnətlə müjdələnmiş Təlha və Zubeyr kimi böyük səhabələrin, Osmanın ® qatillərinin tapılması və qisasının alınması tələbindən yaranmışdı. Həm Əli ®, həm də Aişə ® İslam dünyası üçün xeyir istəyirdilər. 4. Abdullah bin Abdurrəhman, Ənəs bin Malikdən ® belə eşitdiyini rəvayət edir: “Mən Rəsulullahdan (s) eşitdim ki: “Aişənin digər qadınlardan üstünlüyü sərid aşının digər yeməklərdən üstünlüyü kimidir” (Buxari, “Kitabul-fadail əshab”, 32/110). 5. İbn Aun əl-Qasim bin Məhəmməddən rəvayət edir ki: “Aişə ® xəstələnmişdi. Abdullah bin Abbas ® onu ziyarət etməyə gəldi və: “Ey mö’minlərin anası, sən Rəsulullah (s) və Əbu Bəkrin ® səndən əvvəl Cənnətə girib hazırladıqları gözəl bir məqama gedəcəksən” – dedi. (Buxari, “Kitabul-fadail əshab”, 32/111). Abdullah bin Abbas ® dövrünün ən elmli şəx¬siyyəti idi və şübhəsiz ki, Aişəyə ® dediyi sözləri o, peyğəmbərdən (s) eşidib. 6. Aişədən ® rəvayət edilir ki, o, bacısı Əsmadan bir boyunbağı almışdı. Bu boyunbağı səfər zamanı itdi. Rəsulullah (s) səhabələrindən bə’zilə¬rini, o cümlədən Useyd ibn Hüdeyri də həmin boyun¬bağını axtarmağa göndərdi. Onlar namazın vaxtı olduğuna və su tapmadıqlarına görə dəstəmazsız namaz qılmalı oldular. Peyğəmbərin (s) yanına gələndə vəziyyəti ona deyərkən təyəmmüm ayəsi (əl-Maidə, 6) nazil oldu. Bu zaman Useyd bin Hudeyr Aişəyə: “Allah səni xeyirlə mükafatlandırsın. Vallahi sənin başına gələcək elə bir iş yoxdur ki, onda Allahdan sənin özün və müsəlmanlar üçün bir xeyir olmasın” dedi” (Buxari, “Kitabul-fadail əshab”, 32/113). Rəvayətin başqa variantları Buxarinin “Təyəmmüm kitabı”nda 1-ci və 3-cü hədislərdə verilmişdir. Həqiqətən Aişənin boyunbağısının itməsi müsəl¬manlar üçün bir rəhmət olan təyəmmüm ayəsinin nazil olmasına səbəb olmuşdur. Təyəmmüm ayələri «əl-Maidə» surəsinin 6-cı və «ən-Nisa» surəsinin 43-cü ayələridir. 7. Urva bin əz-Zubeyr belə demişdir: “İnsanlar hədiyyələri Peyğəmbərə (s) Aişənin yanında olarkən verməyə çalışırdılar. Aişə rəvayət edir ki: “Qadın yoldaşlarım bundan qısqandıqda Ummu Sələmənin yanına toplaşdılar və: “Ey Ummu Sələmə, bilirsən ki, adamlar hədiyyələrini Peyğəmbərə Aişənin evində verməyə çalışırlar. Halbuki biz də Aişə kimi xeyir istəyirik. Nə olar, Rəsulullaha de, o insanlara hədiyyələrini hansı arvadının evində olsa orda verməyi tapşırsın” – dedilər. Ummu Sələmə bunu Peyğəmbərə (s) xatırlatdı. Ummu Sələmə dedi: “Mən bunu Peyğəmbərə xatırlatdım. O məndən üz çevirdi. Növbəti dəfə də xatırlatdım. O məndən üz çevirdi. Üçüncü dəfə də xatırlatdıqda o, mənə: “Ey Ummu Sələmə, Aişə barədə mənə əziyyət vermə. Bu bir həqiqətdir ki, Aişədən başqa sizdən heç bir qadının yanında olduğum zaman mənə vəhy nazil olmadı” – buyurdu” (Buxari, “Kitabul-fadail əshab”, 32/115, “Kitabul-Hibə”, 6/15,16). Bu hədislər Aişənin ® fəziləti üçün kifayət qədər dəlildir. Qeyd etmək lazımdır ki, «ən-Nur» surəsinin 11-20-ci ayələri, Aişəyə ® səfər zamanı itirdiyi boyun¬bağını axtarması ilə əlaqədər yaxılmış iftiralara cavabdır: "Həqiqətən, (Aişə barəsində) yalan xəbər gətirən¬lər öz içərinizdə olan bir zümrədir (münafiq¬lərdir). Onu (o xəbəri) pis bir şey zənn etməyin. O, bəlkə də, sizin üçün xeyirlidir. O zümrədən olan hər bir şəxsin qazandığı günahın cəzası vardır. Onlardan günahın böyüyünü öz üstünə götürəni (Abdullah bin Ubeyyi) isə (qiyamət günü) çox böyük (şiddətli) bir əzab gözləyir. Məgər o yalan sözü eşitdiyiniz zaman mö’min kişilər və qadınlar öz ürəklərində (özləri haqqında yaxşı fikirdə olduq¬ları kimi, dostlarının da əhli-əyalı barəsində) yaxşı fikirdə olub: “Bu, açıq-aydın bir böhtandır!” – deməli deyildirlərmi? (Aişəyə iftira yaxanlar) nə üçün özlərinin doğru olduqlarını təsdiq edəcək dörd şahid gətirmədilər? Madam ki, şahid gətirmə¬dilər, deməli, onlar Allah yanında əsl yalançı¬dırlar! Əgər Allahın dünyada və axirətdə sizə ne’məti və mərhəməti olmasaydı, o yalan sözünüzə görə sizə şiddətli bir əzab toxunardı. O zaman ki, siz (münafiqlərin yaydığı) yalanı dilinizə gətirir, bilmədiyniz sözü ağzınıza alır və onu yüngül (asan, insana günah gətirməyən) bir şey sanırsınız. Halbuki bu (peyğəmbərin əhli-əyalı haqqında nalayiq söz danışmaq) Allah yanında çox böyük günahdır! Məgər siz onu eşitdiyiniz zaman: “Bizə bunu (bu yalanı) danışmaq yaraşmaz. Aman (AllaH)! Bu, çox böyük bir böhtandır!” – deməli deyildinizmi? Allah sizə öyüd nəsihət verir ki, əgər mö’minsinizsə, bir daha belə şeylər etməyəsiniz. Və Allah sizin üçün ayələrini (belə ətraflı, açıq-aydın) izah edir. Allah (hər şeyi) biləndir və hikmət sahibidir. Mö’minlər arasında (onları nüfuzdan, hörmətdən salmaq məqsədilə) pis söz yaymaq istəyənləri dünyada və axirətdə şiddətli bir əzab gözləyir. (Hamının əməlini, yayılan şayələrin, atılan böhtanların doğru olub- olmadığını) ancaq Allah bilir, siz bilməz¬siniz! Əgər Allahın sizə ne’məti və mərhəməti olmasaydı, Allah şəfqətli və rəhmli olmasaydı, (halınız necə olardı)? (Dediyiniz yalanlara, yax¬dığınız iftiralara görə sizi dərhal məhv edərdi”) («ən-Nur» 11-20 Bu söhbət gülünc və mənasızdır.Kim olur olsun əsas odur ki,onlar İslamın ilk əsgərləri olublar və Abu Bakr(r.a) bütün 13 il Məkkə dövründə müşriklərdən əziyyət görmüşdü.O,öz malı və canı ilə Rasulullah(s.a.s)-ı qoruyanlardan biri idi və onun dəvəti ilə onlarla insan Məkkədə İslamı qəbul etmişdi.Həmçinin onun birbaşa öz pulu ilə müşriklərdən alıb,azad etdiyi müsəlmanlar var idi.Bunlardan biri də Bilal Həbəşi(r.a) idi. İnsan nə qədər qərəzli və kinli olmalıdır ki,mövcud həqiqətləri belə utanmadan inkar etsin,heç nəyi nəzərə almadan əsassız danışsın.Kimdən gözləmək olardısa,amma sizdən.Siz axı biraz məlumatlısız.Əgər siz beləsizsə sizlərdən olan cahillərin halına ancaq təəsüf etmək qalır.İndi mənim Abu Bakr(r.a)-in fəzilətini sübut etməyə ehtiyacım yoxdur,bunu hamı bilir,bilmək istəməyənlərdən başqa. Qureyş Həzrəti Məhəmmədi öldürmək kimi qorxunc bir qərar vermişdi. Həzrəti Peyğəmbər hər şeydən xəbərdar idi. İlahi vəhy nazil olaraq bildirdi və hicrət etməsinə izn verildi. ( İbn İshaq, İbn Hişam, Sirətünnəbi, II, 126; Hələbi, İnsanuluyun, II,190 Hicrətdən iki gün əvvəl, bir günorta vaxtı Həzrəti Peyğəmbər Əbu Bəkirin evinə gedərək: - Səninlə bu gün mühüm bir şey danışacağam, yanımızda heç kim olmasın, dedi. - Əbu Bəkir də: - Burada qızlarımdan başqa bir adam yoxdur, dedi. - Hicrət üçün ilahi əmr aldım. - Sənin rəfaqətinlə şərəflənəcəyəmmi, Yə Rəsulallah? - Bəli. Həzrəti Əbu Bəkirin bir neçə aydan bəri bu gün üçün bəslədiyi iki dəvəsi var idi. O dəqiqə birini Rəsuli Əkrəmə təklif etdi (Təbəri, Tarix, II, 245) Ancaq böyük peyğəmbərimiz ən yaxın dostunun, ən səmimi yoldaşının belə minnəti altında qalmaq istəməyərək: - Qəbul edirəm yalnız əvəzini ödəmək şərti ilə, və Əbu Bəkir dəvənin əvəzini qəbul etməyə məcbur oldu. Hicrət üçün Allahın əmrini qəbul etdikdən sonra, onu Əbu Bəkirə müjdələdi və iki dost hicrət hazırlığını tamamladılar. Həzrəti Ayişənin böyük bacısı Əsma yol üçün lazım olan tədarükü gördü, yol heybəsini hazırladı. Heç kimin sezməməsi üçün, Həzrəti Əbu Bəkirin evinin arxa pəncərəsindən çıxdılar. Sevr mağarasına doğru gedərkən Əbu Bəkir bəzən Peyğəmbərin önünə keçir bəzən də arxasınca gəlirdi. Peyğəmbərimiz ounun bu hərəkətini görüncə, Ey Əbu Bəkir niyə belə edirsən? Həzrəti Əbu Bəkir: Öndə gedərkən arxadan səni tutmalarından qorxduğum üçün arxaya keçirəm. Arxada olarkən isə səni öndən izləyərlər deyə qorxur və önə keçirəm. [buharî, Menakıbu'l-Ensar 45, Lukata 11, Menakıb 25, Eşribe 12; Müslim, Zühd 75, (2009).] Əlbəttə siz utanacaq və yox olmağı istəyəcəksiz inşəllah o gün.O gün ki,sizin diliniz sizə qarşı şahidlik edəcək,o gün ki siz böhtanlarınıza görə o insanların önündə cavab verməli olacaqsız.Hərçənd böhtan atmaq sizin təməlinizdə vardır. İmam Şafii Bir gün İmam Şafii şiyələr haqqında belə dedi: "Mən insanlar arasında rafizilər-şiyələr qədər daha yalançı kafir görmədim" (Takuyuddin, "Minhəc əs-Sünnə ən-Nəbəviyyə" 1/39). O, həmçinin dedi: "Hər kimdən olsa elm götürün, bircə rafizi-şiyələrdən başqa. Çünki onlar hədislər uydururlar və bunu öz dinlərinin bir hissəsi kimi qələmə verirlər" (İbid,səh.38). Siz öz dediklərinizi sübut etməkdən ötrü ən böyük günaha qol qoyur,bu əməli zərrə hesab edirsiz.Öz sözlərinizi isə yalan və təhriflərlə isbat etməyə çalışırsız.Bu yenədə sizin hava əhli oldugunuzu göstərir. Əlbəttə əgər bir rəvayət zəif və ya uydurma olsada əgər o sizin istəyinizə uygundursa siz bunu əlinizdə bayraq edirsiz.Lakin,bunun əksi olan qat-qat artıq olanları isə görmürsüz.Görməyən adama heç nəyi göstərmək mümkün deyil. Bu baradə yuxarıda qısada olsa yazmışam.Amma,bir də təkrar edirəm. Uhud günü müsəlmanların döyüş ərəfəsində mühasirəyə düşmək təhlükəsi var idi.Eyni zamanda Rasulullah(s.a.s)-in döyüş paltarını geyən və bayragı daşıyan Musab bin Umeyr(r.a) müşriklər tərəfindən şəhid edilincə müşriklər “Məhəmməd öldürüldü” deyə qışqırmaga başladılar.Bu xəbər müsəlmanlara pis təsir etdi və onlar bu ani xəbərdən təlaşa düşdülər. İbni İshâk, Zührî'nin şöyle dediğini anlatıyor: - Uhut günü bozguna uğradıktan ve bir kısım insanların "Rasûlüllah öldürüldü" dedikodusunu çıkarmasından sonra, Allah Rasûlünü ilk tanıyan kişi Ka'b b. Mâlik (r.a.) olmuştur. Ka'b bu konuda derki: - Ben Efendimizin miğfer altında parlayan gözlerini tanıdım, ve "Ey Müslüman topluluğu, müjdeleyin! Allah Rasûlü işte sağ" diye bağırdım. Efendimiz bana susmamı işaret etti. Beraberinde bir gurup vardı. Koyaktan yukarı doğru ilerlerken, Übey b. Halef denen müşrik, "Yâ Muhammed! sen kurtulursan ben kurtulmayayım" diye bağırarak arkadan yetişti. (İbni İshâk Es-Siyer sayfa 331; İbni Hişâm 3/158, 166; Beyhakî Delâil 3/237; Taberî Tarih 2/19; İsfahanı El-Eğanî 15/196.) Müsəlmanlar geri çəkilərkən Rasulullah(s.a.s)-i qoruyan bir qrup ənsar və mühacir onunla bərabər dağa tərəf geri çəkilirdilər.Onun ətrafında olanlar misilsiz qəhrəmanlıq göstərərək özlərini fəda edirdilər. Bu sözləri əgər uşaq yazsaydı mən təəcüblənməzdim.Amma sizin belə sözlər yazmağınız sizin nə dərəcəyə çatdığınızı göstərir.Əgər siz bunu bilmirsizsə cahilsiz,yox əgər bilib, qəbul etmirsizsə mənim sizə sözüm yoxdur. Hər bir Mühacir və Ənsarın həyatı qəhramanlıq və şücaət nümunəsidir.Onların Rasulullah(s.a.s)-lə keçdikləri əziyyətli yol buna misaldır.İstər Məkkə dövründə,istərsə də Mədinədə onlar İslamın yaşaması və böyüməsi üçün misilsiz fədəkarlıqlar etmişlər. Məgər İslamın yaşaması,qalib gəlməsi,yayılması,onların səbəbi ilə olmayıbmı? Əgər söhbət Ömər(r.a)-ın şəxsi qəhramanlığından gedirsə bir az yaza bilərəm. Ömərin (r.a.) İslam dininə və müsəlmanlara mənfi münasibət göstərdiyini görən Peyğəmbər (s.a.s.) Allaha dua edib deyir: «Allahım, İslamı iki Ömərdən biri (Amr bin Hişam və ya Ömər) ilə izzətləndir!» (Sünən ət-Tirmizi, 3/204, 2907-ci hədis. ) Uca Allah Peyğəmbərin (s.a.s.) duasını qəbul edib, onu (Öməri) haqq yoluna yönəltdi. Ömər (r.a.) Peyğəmbərin (s.a.s.) ən yaxın səhabələrindən və cənnətlə müjdələnmiş on nəfərdən biridir. Bir çox döyüşlərdə iştirak etmiş, malı və canı ilə İslam dininə yardım etmişdir. Omər(r.a) İslamı qəbul edən 40-cı şəxs idi və O İslamı qəbul edənə qədər müsəlmanlar imanlarını gizli saxlamağa çalışırdılar.Onun İslamı qəbul etməsi hadisəsi məşhurdur,ancaq bunu mən burda yazmaq istəmirəm.O,İslamı qəbul edincə müsəlmanlar açıq şəkildə Beytul Haramı təvaf etməyə çıxdılar. Ömer Şehâdet getirdi. Evde bulunanlar durumu gö¬rünce öyle bir tekbir getirdilerki ta Mescidi Haram'dan duyuldu. Ömer devamla derki: Ben, "Yâ Rasûlallah! Biz hak üzere değilmiyiz?" dedim "Evet" buyurdu. Bende "öyleyse bu saklanma niye?" dedim. (Vallahi Seni Hak İle Gönderen İçin Elbette Mescide Çıkacaksın) [14] Ben Rasülullah (s.a.v.)ın bir yanında, Hamza öbür yanında olarak çıktık ve Mescidi Harama girdik. Kureyş bana ve Hamza'ya bakıyorlar¬dı. Onlara (şimdiye kadar hiç başlarına gelmeyen) büyük bir üzüntü çökmüştü. İşte Rasülullah (s.a.v.) beni "Faruk" diye adlandırdı. Hak ile batılın arasını ayırdı. Vakidî, Muhammed b. Abdillah Zührî isnadiyla Saîd b. Müseyyebin "Ömer kırk adam ve on kadından sonra İslam'a girdi. İslam'a girdiğinde İslam Mekke'de açıkça ortaya çıktı." dediğini anlatır. Vakidî de Ma'mer aracılığıyla Zührî'nin: "Ömer (r.a.) Efendimiz'in (s.a.v.) Erkam'ın evine girdikten ve kırk küsur kadın erkek müslüman olduktan sonra İslama girdiğini ve Ömer'in müslüman olması üzerine Cebrail'in indirilip "Yâ Muhammed! Sema ehli Ömerin müslüman oluşunu müjdeliyor" dediğini nakleder (İbni Ebû Nuaym, İbni Sa'd Tabâkat 3/269,Zəhəbi) İbn Məsud (Allah ondan razı olsun) deyir: "Ömər İslamı qəbul etdikdən sonra biz izzətləndik" (Buxari: Kitab Fədailus Səhabə, Bab Mənaqibi Ömər, № 3684.) Səd bin Əbi Vəqqas (r.a.) rəvayət edir ki, «Ömər ibnu-l-Xəttab (r.a.) izn alıb, Peyğəmbərin (s.a.s.) yanına daxil oldu. Peyğəmbərin (s.a.s.) yanında səslərini onun səsindən uca qaldırıb söhbət edən qadınlar Öməri (r.a.) gördükdə, dərhal hicablarını geyindilər (yəni qadınların Peyğəmbərin (s.a.s.) yanında hicabsız olmaqları yalnız Peyğəmbərə (s.a.s.) xas olan haldır.) Peyğəmbər (s.a.s.) bu halı görüb gülümsədi. Ömər (r.a.) ondan gülümsəməyinin səbəbini soruşduqda o dedi: "Bu qadınlara təəccüblənirəm ki, sənin səsini eşidən kimi hicablarını geyindilər". Ömər üzünü onlara tutub dedi: "Ey nəfslərinə düşmən olanlar! Allahın elçisindən (s.a.s.) qorxmursunuz, məndən qorxursunuz?" Onlar dedi: "Bəli, çünki sən sərt ürəklisən". Peyğəmbər (s.a.s.) ona dedi: "Ey Xəttabın oğlu! Nəfsim əlində olana and olsun ki, şeytan sənə rast gəldiyi zaman yolunu dəyişdirib. başqa yol ilə gedir. » (Səhihu-l-Buxari, 7/50, 7683-cü hədis, Müslim: Kitab Fədailus Səhabə, 2396.)

Rasulullah(s.a.s) özündən sonra təbii ki,dünyalıq bir miras buraxmadı,heç belə bir mülküdə yox idi,nəyi olurdusa sədəqə verirdi. Əbu Abdullahdan:”Peygəmbər(s.a.s) dedi: və alimlər peygəmbərlərin varisləridir və peygəmbərlər özlərindən sonra nə dirhəm,nə də dinar qoymurlar.Onlar özlərindən sonra elm qoyurlar. (Əl Kafi c.1,səh 42) Siz həmişə Əhli Beyt məvhumunu istismar etməyə çalışmısız,öz tərəfdarlarınızı bu şüarla aldatmısız.Siz Əhli Beytin cahil dostları,onlara əziyyət verən tərəfdarları,onlara iftira atan bir zümrəsiz ki,İsa(a)-da bu əziyyəti öz cahil tərəfdarları olan xristianlardan görmüşdü.Sizin hər ikiniz həddi aşan zümrəsiz. Siz hələ Əhli Beyt anlayışını düzgün anlamamısız,bir iki hədisi əldə şüar tutaraq özünüzə bayraq eləmisiz,bir çox Əhli Beytdən olan insanları Əhli Beytdən saymırsız.Belə olan təqdirdə siz necə Əhli Beytin adından danışa bilərsiz? Kimin yolu ilə getməyi isə Allah Quranda açıq aşkar bildirir.Onun və Rəsulunun və möminlərin(səhabələrin) “Hər kəs özünə doğru yol aşkar olandan sonra Peyğəmbərdən üz döndərib mö'minlərdən qeyrisinin yoluna uyarsa, onun istədiyi (özünün yönəldiyi) yola yönəldər və Cəhənnəmə varid edərik. Ora necə də pis yerdir.” (Nisa 115) Möminlərin kim olmasını bilmək istəyirsənsə buyur: “İman gətirib (Məkkədən Mədinəyə) köçənlər, Allah yolunda cihad edənlər (mühacirlər) və (Peyğəmbərlə mühacirlərə) sığınacaq verib kömək edənlər (ənsar) - məhz onlar həqiqi mö'minlərdir. Onları (axirətdə) bağışlanma və tükənməz (gözəl, minnətsiz) ruzi gözləyir!” (Ənfal 74) Allah sizə anlayış versin. Əli, Miqdad ibn əl-Əsvəd və Qaqa ibn Amrı, Talha və Zubeyrlə danışığa göndərdi. Miqdad ibn əl-Əsvədlə Qaqa ibn Amr bir tərəfdən, Talha və Zubeyr isə digər tərəfdən döyüşün baş verməməsi haqda yekdil rəyə gəldilər və hər iki tərəf məsələyə öz baxışını açıqladı. Talha və Zubeyrin baxışına görə Osmanın qatillərini boş buraxmaq olmaz. Əli isə düşünürdü ki, hal-hazırda Osmanın qatillərinin izinə düşmək məsləhət deyil. Bunu ara sakitləşəndən və işlər yoluna qoyulandan sonra etmək lazımdır. Demək Osmanın qatillərindən qisas almağın zəruriliyini hamı istəyirdi. Sadəcə olaraq nə vaxt edilməsindən fikir ayrılığı mövcud idi. Hər iki tərəf ittifaqa gəldikdən sonra qoşunlar ən xeyirli gecə yaşadıqları halda Səbiyyələr (Osmanın qatilləri) ən şər gecəni yaşayırdılar. Çünki hər iki tərəf qatillərdən qisas alınmasının zəruriliyi haqda ortaq rəyə gəlmişdilər. Təbəri, İbn Kəsir, İbn əl-Əsir, İbn Həzm və bu kimi başqa tarixçi alimlərin fikrinə görə onların törədəcəkləri çaxnaşmaya səbəb bu idi.( əl-Bidayə vən Nihayə: 7, 2509,əl-Kamil fit-Tarix: 3, 120,əl-Fasl fil miləl vəl əhva vən nihəl: 4, 293) Bundan sonra Səbilər (Osmanın qatilləri) bu ittifaqın baş tutmaması üçün bir araya gəldilər. Sübh çağı idi və hamı yatırdı. Bir dəstə Səbi Talha və Zubeyrin dəstəsinə hücum çəkib qoşunun bir neçə nəfərini öldürüb qaçdılar. Talha və Zubeyrin dəstəsi Əlinin onlara xəyanət etməsini düşünüb səhər açılanda Əlinin qoşununa hücum çəkdilər. Əlinin qoşunu da elə düşündü ki, Talha və Zubeyr ona xəyanət ediblər. İki tərəf arasında çəkişmələr davam etdi və günorta üstü döyüş qızışdı. Hər iki qoşunun ağsaqqalları döyüşün qarşısına almağa çalışırdılar lakin buna müvəffəq olmadılar. Talha deyirdi: Ay camaat, siz səsinizi kəsəcəksiniz ya yox! Lakin onun dediyinə məhəl qoyan yox idi. Bunu görən Talha dedi: Təəssüflər olsun! Oda nəsib olan qurd-quş, müvəqqəti tamah dalınca düşmüsünüz (Tarix Xəlifə ibn Xəyyat: 182.) Əli onlara döyüşməməyi əmr edir lakin ona əhəmiyyət verən yox idi. Aişə Kəb ibn Sur adlı bir nəfəri Quranla göndərir ki, döyüş dayansın. Lakin Səbilər onu oxla vurub qətlə yetirdilər. Cumhur ulema, ayeye kast bu azab kasten bir mümini öldürüp de tevbe etmeden ölen kimse içindir. Çünkü Cenab-ı Hak başka bir âyetinde «Çünkü ben tövbe eden kimseyi çokça affediciyim» diyor. Ehli sünnetin katında bu ceza öl¬dürmeyi helâl sayan içindir. Ehli-sünnete göre; katil pişman olup tövbe ederse, tevbesi kabul olunur. Kur'an ve sünnet bu görüşü takviye eder. Kufan'dan âyetler: «Ben tevbe edip îman eden ve salih amel işledikten sonra hidayet bulan kimseler için çokça affediciyim.» (Taha: 82). Başka bir âyet: «Şüphesiz ki Allah bütün günahları affeder.» (Ez-Zümer: 53) Başka bir âyet: «Şüphesiz ki Allah kendisine şirk koşanı affetmez. Ondan sonrası¬nı iyi bir kulu için affeder.» (En-Nisa: 48). Hadislere gelince: Cabir bin Abdullah rivayet ediyor: — Bir göçebe Resulü Ekrem'e gelip: «Ey Allah'ın Resulü! îcabetti-ren iki şey nedir?» diye sordu. Cenabı Peygamber: «Kim ki, hiçbir şeyi Allah'a ortak koşmadan ölürse, cennet ona vacib olur. Kim ki herhangi bir şeyi Allah'a ortak koşarak ölürse ce¬hennem onun için vacib olur!» Hadisi Müslim rivayet etmiştir. Müslim ve Buharî arasmda ittifaklı bir hadis de Ubade bin Sa-mit'ten rivayet edilmiştir: «Biz Resûlüllah'la beraber bir meclisteydik. Buyurdular: «Allah'a şirk koşmayacağınıza, hırsızlık yapmayacağınıza, zina et¬meyeceğinize, Allah'ın haram kıldığı nefsi hakkınız olmaksızın öldür¬meyeceğine dair bana bîat ediniz!» Diğer bir rivayette: «Çocuklarınızı öldürmeyeceğinize, uydurmuş olduğunuz bir iftira¬yı yapmayacağınıza, (dinde) bilinen bir şeyde bana isyan etmeyeceği¬nize dair bana bîat ediniz. Sizden herhangi bir kimse bu biatim yerine getirirse, onun ecri Allah'a aittir. Kim ki bunlardan herhangi birisini y.rsa, buna rağmen, Allah da onun ayıbını k.tıp onu rezil etmez¬se, onun ecri Allah'a aittir. Dilerse onu affeder, dilerse ona azab eder!.. dedi. Bu emri üzerinde biz de Resûlüllah'a biat ettik.» «El Mutezile» ve «El-Vahidiye» gurublan mezheblerinin doğrulu¬ğunu ispat etmek için bu âyete sarıldılar. Çünkü onların kanaatine göre, fasık bir kimse ebediyyen cehennemde kalacaktır. Sünnet âlim¬leri «Bu âyet bir kâfir hakkında nazil olmuştur. Mü si umanı öldüren IVÎikyes bin Sababe hakkında nazil olmuştur. Binaenaleyh bu âyet hu¬susi bir hükümdür» dediler. Eğer her fâsık hemen cehennemlikse aca¬ba Allah neden tevbe etmeyi asî kullarından istiyor? Bazıları da «Bu âyet müslümanın öldürülmesini helâl sayan bir kimse hakkında nazil olmuştur. Çünkü «Müsiiimanı öldürmek helâl¬dir» kanaat ve inancım taşıyan kâfir olur ve o kâfir ise o şekilde ölürse ebediyyen cehennemde kalır.» «Kim ki bir mümini kasten öldürürse, onun cezası cehennemdir» âyeti hakkında «Ebul Meclez» şunları söyledi: «Cehennem, bu adamın cezasıdır. Fakat Allah dilerse, onun ceza¬sından vazgeçer ve kimse mani olamaz.» Hadisi Ebu Davud rivayet etti Öncelikle bu iki ayette hedef olarak mü'minin kanının diğer bir mü'min üzerindeki öneminin büyüklüğüne -hatayla da olsa- ve bu olayın vehametine işaret ediliyor. Daha sonra, eğer öldürme kasdı ile olursa, öldürme suçunun büyüklüğüne işaret ediliyor. Umulur ki bu korkutma ve uyan, günahların hafiflemesine, mü'minin kulak vermesine ve korkmasına sebep olur. Bunun için Kur'an-ı Kerim'in hikmeti bu makamda bu hede- fi tekid etmek için, özellikle bu suçun azameti üzerinde durdu ve aynı durumda hata ile öldürmenin şer'i hükmünü beyan etmekle yetindi ki o da, katilin Allahu Teala'nın ken¬disini affetmesi için Allahu Teala'ya tevbe etmesi ve maktulün ehline kefaret ödemesi¬dir. Ve açıktır ki, bu ayet-i kerimeyle Allahu Teala mü'minin, kardeşinin kanı için özen ' göstermesinin gerekliliğine kasıttan öte hatayla da olsa mü'minin kanını dökmekten sa-kındırmaya şiddetle işaret edilmektedir. Mü'minin kanının diğer bir mü'min üzerindeki önemi ve bu günahın azameti konu¬sunda Peygamberimizden birçok hadis zikredilmiştir. Bu hadislerden birincisi Buhari, Müslim, Ebu Davud ve Tirmizi tarafından rivayet edilmiştir. Peygamber şöyle buyurdu. "Kıyamet günü kan, insanların kendi aralarında Allah Teala'nın ilk hükmettiği şeydir." Başka bir rivayete göre de kulun ilk hesap vereceği şey namazdır ve aralarında ilk hükmedilecek şey kan dökmek hakkındadır Biz bunları zikretmekle yetiniyor ve diyoruz ki, buradaki ayetin asıl ana hedefi kasten mü'min öl¬dürme fiilinin büyüklüğünü ve Allah katındaki günahını belirtmektir. Beş müsned sahi¬binin İbn Abbas'tan rivayetine göre "Bir kul zina ettiği anda mü'min olarak zina yap¬maz. Bir mü'min hırsızlık yaptığı anda mü'min bir mü'mini öldürdüğü olamaz, bir mü'min içki içtiği anda mü'min olamaz. Bir mü'min öldürdüğü anda mü'min olamaz" Ebu Hureyre bu hadis üzerine şunu ziyade etmiştir. "Tevbe ise, henüz kabul edilir. Her kim ki katli helal görürse kafir olarak ölür ve cehennemde ebedi kalır. Kim ki öldü¬rür ama helal görmez, pişman olur ve tevbe ederse cehennemde ebedi olarak kalmaz. Sizin iç üzünüz,kininiz,nifrətiniz görürəm çoxdur.İslamdan əxz elədiyiniz budur? Bu əxlaqla öz haqqınızı artıqlaması ilə Qiyamət günü alacaqsız.Birincisi, siz gedin öz halınıza ağlayın,öz günahlarınızı hesablayın və görün siz gündə neçə dəfə günah edib,Allaha qarşı çıxırsız? İkincisi,insan nə qədər utanmaz,Allahdan çəkinməyən olmalıdır ki,səhər axşam dilini böhtan və təhqirdən uzaq tutmasın,geybət etsin,şər atsın.İnsanın məhv olması üçün onun dilinin etdikləri bəsdir. Üçüncüsü, Qiyamət günü sizdən və bizdən tarixdə olanlar baradə soruşmayacaqlar,öz əməllərimizdən soruşacaqlar. Onlar bir camaat idilər ki, keçib getdilər. Onların etdikləri əməllər özlərinə, sizin etdiyiniz əməllər isə sizə aiddir. Onların əməlləri barəsində sizdən sorğu-sual olunmaz. (Baqara 134) Qulaq asın,siz agzınıza gələni niyə danışırısız.Siz kimsiz ki,başqalarını belə istədiyiniz kimi ittiham edəsiz? Birincisi Aişə(r.a) sizin ona etdiyiniz ittihamlardan uzaqdır.Əgər bilmək istəyirsənsə,bu səfərdə onu qardaşı Abdurrahman və yaxınları müşahidə edirdi və ondan başqa bu hadisədən əvvəl O Mədinədən Məkkəyə həccə səfər etmişdi.Buna nə sözünüz? Fərz elə ki,o səhv edib,günah qazanıb,o məsum da deyildi.Məgər insanları xüsusən belə səhabələri səhvlərə görə ittiham etmək zülm deyil?Bu sözləri sizin deməyə heç haqqınız yoxdur.Çünki,sizə nə qədər misallar gətirilsədə siz qəlbinizdə inandığınız şeyi müdafiə edirsiz,başqa heç nə görmək istəmirsiz. Ali(r.a) öz dövründə Kufəlilərə belə demişdi:” Siz tənə etməkdən, başqalarına irad tutmaq-dan başqa bir şey bilmirsiniz, özünüzü kənara çəkib yalan danışmaq, ara vurmaqla məşğulsunuz. Qəlbləriniz bir-birindən o qədər uzaqdır ki, sayınızın çoxluğunun heç bir faydası yoxdur” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.176). Mən deyirəm.Əgər hədisdə siz deyən qəsd olunmursa Allah bunu deyənə lənət etsin.Siz görmürsüz ki,hədisdə Şərq tərəf qəsd olunur,Aişənin(r.a) evi deyil,yoxsa siz saxtakarlıgınızdan bezmədiz.İnsan nə qədər də böhtançı və saxtakar olarmış.Əlbəttə Allah sizə layiq oldugunuzu artıqlaması ilə verəcək. Bu Buxarinin kitabında olan Fitnələr kitabındandır: www.musluman.biz Peygamber(S)'İn: "Fitne doğu cihetindedir Kavli Babı 40-.......Bize Hişâm ibn Yûsuf, Ma'mer'den; o da ez-Zuhrî'den; o da Sâlim'den; o da babası Abdullah ibn Umer®'den tahdîs etti ki, Peygamber (S) minberin yanında ayağa kalktı da (doğuyu işaret ederek iki kerre): — "Fitne şu taraftadır, fitne şu taraftadır: Şeytânın boynuzu doğ¬duğu yerdedir -yâhud: Güneşin boynuzu doğduğu yerdedir-" buyur¬muştur. 41-.......BizeLeys, Nâfi'den; o da İbn Umer®'den tahdîs etti ki, o: Rasûlullah (S) gündoğusu tarafına yönelmiş olduğu hâlde: — "Dikkat edin! İyi biliniz ki, fitne işte bu taraftadır; şeytânın boynuzu doğduğu yerdedir!" buyururken işitmiştir 42-.......İbn Umer ® şöyle demiştir: Peygamber (S) zikretti ve: — "Yâ Allah, Şam'ımızda bize bereket ihsan et! Yâ Allah, Ye-men'imizde bize bereket ihsan et!" diye duâ etti. Sahâbîler: — Yâ Rasûlallah, Necd'imizde de! diye niyaz ettiler. Rasûlullah: — "Yâ Allah, bize Şam'ımızda bereket ihsan eyle! Yâ Allah, bize Yemen'imizde bereket ihsan eyle!" diye duâ etti. Sahâbîler: — Yâ Rasûlallah, Necd'imizde de! dediler. İbn Umer dedi ki: Zannediyorum Rasûlullah, üçüncü defasında: — "Zelzeleler ve fitneler işte oradadır. Şeytânın karn'ı (yânı hi-zib ve ümmeti) de orada çıkacaktır!" buyurdu [44]. 43-.......Saîd ibn Cubeyr şöyle dedi: Bizim yanımıza Abdullah ibn Umer çıktı, biz de kendisinden bize (rahmet ve ruhsatı şâmil) gü¬zel hadîs tahdîs etmesini ümîd ettik. Saîd dedi ki: Bizden önce bir insan ona doğru ileri geçti de: — Yâ Ebâ Abdirrahmân! Bize fitnedeki kıtalden tahdîs et! Yü¬ce Allah "Fitne kalmayıncaya, dîn de Allah'ın oluncaya kadar on¬larla savaşın... " (el-Bakara: 193; el-Enfâl; 39) buyuruyor, dedi. Bunun üzerine İbn Umer ®: — Sen fitne nedir bilir misin? Anan seni zayi' etsin! Muham-med (S) ancak müşriklerle mukaatele ederdi. Onların dînlerine gir¬mek bir fitnedir. O'mın kıtali, sizin kıtaliniz gibi mülk, yânı iktidar üzerine değildi, dedi Bilirsiz də şərqdə kimlər zühur etdi?Asilər və sizin əcdadlarınız.Hamısını yazmıram ki,gözün ağrımasın.Məhz ordan yəni İraqdan, konkret Kufədən çıxan zümrə Ali(r.a) başda olmaqla digər Əhli Beyt imamlarına baş bəlası olmuşlar.

Siz bu yalan və böhtanlarınızdan yorulmursuz?Sizə axı belə sözlər demək yaraşmır.Məgər onların çox vaxt bir yerdə olmaları sizə məlum deyil?Həmçimim Abu Bəkr(r.a),Ömər(r.a),Osman(r.a)-la Rasulullah(s.a.s)-in İslamda yaxın qohumluq əlaqələri qurması sizə heç nə demir? Bu sözləriniz,kinayəniz görsədir ki,siz ancaq inadkar,böhtançı və pis niyyətli birisiz. Onlar nə zaman döyüşlərdən qaçıblar,əgər Uhud döyüşünü nəzərdə tutursunuzsa həmin günü bütün müsəlmanlar mühasirəyə düşməmək üçün geri çəkilirdilər,həmçinin Rasulullah(s.a.s) və Ali(r.a)-də. “Rasûlullah (s.a.v.)'ın, aralarında kardeşlik tesis edildiğini bildirdi¬ği bazı sahabelerin adları üzerinde tartışılabilir. Şöyle ki;Peygamber'in kendini Hz. Ali ile kardeş ilan ettiğine ilişkin haberi, bazı âlimler kabul etmemekte ve sahih olmadığını söylemektedirler. Bu görüşlerine dayanak olarak da mezkur kardeşliğin, bazı saha¬beleri birbirlerine kenetleme ve gönüllerini birbirine ısındırma amacıy¬la tesis edilmiş olduğunu göstermektedirler. Bunlara göre Peygam-ber'in kendini herhangi bir sahabe ile, Hamza ile Zeyd b. Harise örneğin¬de olduğu gibi bir Muhaciri başka bir Muhacirle kardeş kılmasının anla¬mı yoktu. Yalnız şu hususu göz önünde bulundurmak gerekir ki, Peygamber Efendimiz, Hz. Ali'nin idare ve menfaatini başkasına havale etmeyi uy¬gun görmediği için, Ali üe kardeş olduğunu ilan etmiş olabilir. Çünkü Hz. Peygamberin, geçimlerini temin ettiği kimselerden biri de Hz. Ali'dir. Henüz küçük yaşta ve babası Ebu Talib de hayatta iken, Pey¬gamber onun nafakasını üstlenmişti. Daha önce bundan bahsederken Mücahid ve diğerlerinin bu görüşte olduklarını söylemiştik. Aym şekil¬de Hz. Hamza da, azadlüarı Zeyd'in çıkarlarını korumayı üstlenmiş ve bu sebeple onunla kardeş olmuş olabilir. Doğrusunu Allah daha iyi bilir.” (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nıhaye, Çağrı Yayınları: 3/337-341.) Məgər siz Abu Bəkr(r.a)-in fəzilətlərini görmürsüz?Fərz etsək ki,Ali(r.a) Rasulullah(s.a.s)-lə qardaş olub,həmçinin O Abu Bəkr(r.a)-lə mağara yoldaşı olubdur. (Ey mö'minlər!) Əgər siz ona (Peyğəmbərə) kömək etməsəniz, Allah ona kömək göstərmiş olar. Necə ki, kafirlər onu (Məkkədən) iki nəfərdən biri (ikinin ikincisi) olaraq çıxartdıqları, hər ikisi mağarada olduğu və öz dostuna (Əbu Bəkrə): "Qəm yemə, Allah bizimlədir!"-dediyi zaman (göstərmişdi). O vaxt Allah ona bir arxayınlıq (rahatlıq) nazil etmiş, onu sizin görmədiyiniz (mələklərdən ibarət) əsgərlərlə müdafiə etmiş, kafirlərin sözünü alçaltmışdı. Yalnız Allahın sözü (kəlmeyi-şəhadət) ucadır. Allah yenilməz qüvvət, hikmət sahibidir! (Tövbə 40) Bəraət surəsinə gədikdə isə İbn Kəsir Tarixində deyir: “İbn İshak, Taif heyetinin ramazan ayında Medine'ye, Rasûlullah'¬ın yanına gelişini anlattıktan sonra şöyle der: "Rasûlullah (s.a.v.), ra¬mazan ayının kalan kısmını, şevval ve zilkade aylarım Medine'de ge¬çirdi. Sonra hicri dokuzuncu senede Ebu Bekir'i Müslümanlara hacla¬rını yaptırmak için hac emiri olarak Mekke'ye gönderdi. Bu arada müşrikler de eskiden olduğu gibi haclarım yapmaktaydılar. Ka'be'den menedilmiş değillerdi. Rasûlullah'tan eman almış kimseler de belirli bir süreye kadar bu hakka sahip kılınmışlardı. Ebu Bekir (r.a.), beraberindeki Müslümanlarla birlikte Medine'¬den yola çıktı. Yolda iken Cenâb-ı Allah, Berae sûresinin şu ayetleri¬ni inzal buyurdu: "Allah'tan ve peygamberinden, kendileriyle antlaşma yaptığınız müşriklere ihtardır: Yeryüzünde dört ay daha dolaşabilirsiniz. Allah'ı aciz bırakamayacağınızı, Allah'ın inkarcıları rezil edeceğini bilin. Al¬lah'ın ve peygamberinin, puta t.nlardan uzak olduğunu, büyük hac günü, Allah ve peygamberi insanlara ilan eder." (et-Tevbe, 1-2.) Kısaca söylemek istediğimiz şudur ki, Rasûlullah (s.a.v.), Ebu Be¬kir'den sonra -onunla beraber olsun diye- Ali (r.a.)'yi de gönderdi. Ali (r.a.) -amcası oğlu ve sahabesinden biri olduğu için- Rasûlullah'a ni-yabeten beraati müşriklere tebliğ işini bizzat üstlendi." İbn İshak, Hakim b. Hakim b. Abbad b. Hüneyf kanalı ile Ebu Cafer Muhammed b. Ali'nin şöyle dediğini rivayet eder: "Berae, nazil olduğu zaman Hz. Peygamber, Ebu Bekir es-Sıddık'ı insanlara hac yaptırmak için göndermişti. O zaman kendisine denildi ki: - Ya Rasûlallah, keşke o sûreyi Ebu Bekir'e gönderseydin? O da şöyle buyurdu: - Onu ancak Ehl-i Beyt'imden bir adam yerine getirir. Sonra Ali b. Ebi Talib (r.a.)'i çağırdı ve ona şöyle dedi: - Berae sûresinin baş tarafından işte bu kıssayı götür ve insanla¬rın içinde kurban bayramı gününde, Mina'da toplandıkları zaman ilan et, Cennet'e hiçbir kafir giremez ve bu seneden sonra hiçbir müşrik haccedemez, Beyt'i de çıplak olarak tavaf edemez. Rasûlullah'm yanında her kimin bir antlaşması var ise o antlaşma, süresi sonuna kadar geçerlidir. Bunun üzerine Ali b. Ebi Talib, Rasûlullah (s.a.v.)'m Adba adın¬daki dişi devesine binerek yola çıktı. Yolda Ebu Bekir'e kavuştu. Ebu Bekir, onu yolda görünce şöyle sordu: - Amir misin, yoksa memur musun? - Hayır, bilakis memurum. Sonra gittiler. Ebu Bekir, insanlara hac ibadetlerini eda ettirdi. Araplar, o sene de cahiliye devri âdetine göre, eski vecih ile haclarım eda ettiler. Nihayet kurban kesme günü olduğu zaman Ali b. Ebi Ta¬lib (r.a.) kalktı ve insanlar içinde Rasûlullah (s.a.v.)'m kendisine em¬retmiş olduğu ayetleri ilan etti.” (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, Çağrı Yayınları: 5/121-125.) Bu hədisin batil olmağı aydındır.Məgər siz Allahın peyğəmbərlərdən başqa biri ilə danışdığına etiqad edirsiz? Siz bu hədisi hər dəfə misal olaraq gətirirsiz və məndə deyirəm ki,Quran və hədislərə görə mühacir və ənsarlara kin bəsləmək nifaq əlamətidir. “Onlardan (mühacirlərdən və ənsarlardan) sonra gələnlər belə deyirlər: "Ey Rəbbimiz! Bizi və bizdən əvvəlki iman gətirmiş (din) qardaşlarımızı bağışla. Bizim qəlblərimizdə iman gətirənlərə qarşı kinə (həsədə) yer vermə. Ey Rəbbimiz! Sən, həqiqətən, şəfqətlisən, mərhəmətlisən!" (Həşr 10) Aşağıda Rasulullah(s.a.s)-in “Ənsara kin bəsləmək nifaq əlamətidir” adlı babda Muslimin Səhihində hədislərə fikir verin. 128 — (74) Bize Muhammedü'bnü'l-Müsennâ rivayet etti. (Dedi ki): Bize Abdurrahm an b. Mehdi, Şu'beden, o da Abdullah b. Abdillâh b. Cebr'-den (420) naklen rivayet etti. Abdullah demiş ki; Enes-i şöyle derken işittim : Resulülla (SaHalîahü Aleyhi ve Selîem): «Münafığın alâmeti Ensara buğzetmek, mü'minîn alâmeti ise Ensâri sevmektir .» buyurdula r. 129 — (75) Bana Züheyr b. Harb rivayet etti. Dedi ki: Bana Muâı b. Mu âz rivayet eyledi. H. Bana Ubeydulla h b. Muâz da rivayet etti: Bu lâfız onundur. (Dedi ki): Bize babam (423) rivayet etti. (Dedi ki): Bize Şu'be, Adiy b. Sabüt'den (423) rivayet etti. Adiy demiş ki: Berâ'ı (*24) Peygamber (Saliallahü Aleyhi ve Selîem)''den naklen onun Ensâr hakkında: «Onları ancak mii'min olan sever; ve onlara ancak münafık oSan buğz-eder. Onları kim severse Allah da onu sever; kim buğzederse Allah da ona buğzeder.» buyurduğunu rivayet ederken işittim. Şu'be demiş ki: — Bunu BerâMan mı işittin? dedim. «Bana anlattı.» dedi. 130 — (76) Bize Kuteybetü'bnü Said rivayet etti. (Dedi ki): Bize Yâ-kub (yani İbni Abdirrahmân el-Kaarî) (425), Süheyl'den, (426) o da babasından, o da Ebû Hüreyre'den naklen rivayet etti ki, Resulülîah (SallaVahü Aleyhi ve Sellem) : «Allaha ve âhiret gününe iman eden hiç bir kimse Ensara buğz etmez.» buyurmuşlar 131 — (78) Bize Ebû Bekir İbni Ebî Şeybe rivayet etti. (Dedi ki): Bize Veki' (431) ile Ebû Muâviye, (432) A'mesden rivayet ettiler. Bize Yalıya b. Yahya dahî rivayet etti. Bu lâfız onundur. (Dedi ki): Bize Ebû Muâviye, A'meş'den, o da Adiy b. Sâbit'den, o da Zırr'den (433) naklen haber verdi. Zirr demiş ki: Aliy şunları söyledi: «Dâneyİ yaran ve insanı yaratan Allâha yemin ederim ki, beni raü'-mimjen başkasının sevmemesi ve munâfıkdan başkasının bana buğzetme-mesi ûmmî olan Peygamber (Sallallahü Aleyhi ve Sellem) Jin bana kat-i bir ahdu peymamdır.» Bu hədislərə görə öz statusunuzu təyin edin… Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) Əlini Haruna bənzətməsinə gəldikdə deyə bilərik ki, Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) Əbu Bəkr və Öməri Harundan daha əfzəl insanlara bənzətmişdir. Demək Bədr döyüşündə əldə edilmiş əsirlər barəsində Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) məşvərət etdiyi zaman Əbu Bəkrdən bu haqda soruşduqda o, onların bağışlanmasını və bunun əvəzində onların qəbiləsindən fidyə alınmasını məsləhət gördü. Ömər isə onların qətlə yetirilməsi fikrini irəli sürdü. Bu zaman Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) Əbu Bəkrə dedi: Sən də İbrahim kimisən. Bir vaxt o belə demişdi: "Ey Rəbbim! Onlar (bütlər), həqiqətən, çox insanı (haqq yoldan) azdırıblar. İndi kim arxamca gəlsə, o, şübhəsiz ki, məndəndir. Kim mənə qarşı çıxsa, (bilsin ki, tövbə edəcəyi təqdirdə) Sən (günahları) bağışlayansan, (bəndələrinə) rəhm edənsən! (İbrahim: 36.) Həmçinin sən İsa kimisən. O da bir zamanlar belə demişdi: "Əgər onlara əzab versən, şübhə yoxdur ki, onlar Sənin qullarındır. Əgər onları bağışlasan, yenə şübhə yoxdur ki, Sən yenilməz qüvvət sahibi, hikmət sahibisən (əl-Maidə: 118) Sonra üzünü Ömərə tərəf çevirib dedi: Ey Ömər, sən isə Nuh kimisən. Bir vaxt o belə demişdi: "Nuh dedi: “Ey Rəbbim! Yer üzündə bir nəfər belə kafir qoyma!" (Nuh: 26.) Həmçinin sən Musa kimisən: Bir zamanlar o demişdi: "Musa dedi: “Ey Rəbbimiz! Sən Firona və əyan-əşrafına dünyada zinət və mal-dövlət ehsan etdin! Ey Rəbbimiz! (Bu sərvəti onlara bəndələrini) Sənin (haqq) yolundan azdırmaq üçün verdin? Ey Rəbbimiz! Onların mal-dövlətini məhv et və ürəklərini möhürlə (sərtləşdir) ki, şiddətli əzabı görməyincə iman gətirməsinlər! (Yunus: 88) (Müslim 1763; Ebû Dâvûd 2690; Beyhakî Delâil 3/138, Tirmizî Cihad 3084 sire 1714; Müstedrek 3/22 və s) Beləliklə Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) Əbu Bəkri, İbrahimə və İsaya, Öməri isə Nuha və Musaya bənzətmişdir. Adı çəkilən Ulul Əzm (əzm sahibi olan) peyğəmbərlərdir. Peyğəmbərdən (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) sonra ən xeyirli insanlar həmin peyğəmbərlərdir. Onlar birmənalı olaraq Harundan qat-qat əfzəl sayılırlar. Onların hamısına Allahın salavatı və salamı olsun. Peyğəmbərin (s.a.s) Əlini Haruna bənzətməsi, Əbu Bəkr və Öməri İbrahim, İsa, Musa və Nuha bənzətməsindən üstün deyildir.

Birincisi şükür Allaha ki,tarix boyu bu dini qoruyub-yaşadanlar məhz Əhli Sünnə alimləri olublar.Təfsir,fiqh,hədis,tarix sahəsində böyük əsərlər yaratmışlar ki,indidə onların bu bilikləri və bacarıqları insanda heyrət yaradır.Bu alimlər heç vaxt təəsübküşlik etməmiş,haqq nə isə onu demiş və yazmışlar.Nəzərinə çatdırım ki,Kutubi Sittə deyilən 6 kitab və Buxari,Muslimin kitabları təltif olunub hər yerdə oxunduğu zaman sizin heç bir hədis kitabınız yazılmamışdı. Neggash,Katii,Selebi,Ehvaz,Ebu Nuaym,Hatib,Ibn Asakir ve s.alimler Abu Bakr,Omer,Osman hetta Muaviyyenin feziletleri ile bagli coxlu hedisler revayet etmishler ki,Ehli Sunnetin muheddisleri onlari gebul etmemishdir.Ustelik onlarin arasinda olan uydurma hedisleri de ortaya cixartmishlar.Amma,shiyelerin hali bele deyil.Ehli Sunne hec bir alime toxunulmazlig unvani vermeyib. Ibn Cevzi deyir: Hz.Alinin feziletleri ile bagli sehih hedisler coxdur.Ancag shiyeler bunlari kifayet gormediler,hedis uydurmaga bashladilar.Hz.Alini ucaltmag isteyi ile onu alcaltdilar.Ehtiyac vardir deye batil isnadlarla onun hagginda cildler doldurdular. Yuxarıda dediyiniz hədisə gəlincə,məgər onların arasında ziddiyyət var? Siz bu hədisə irad bildirirsiz:”Sizdən sonra 2 şey buraxıram ki,bunlara sarıldlğınız müddətcə yolunuzdan azmayacaqsınız” Bu hədis mühəddislərə görə səhihdir və bunu isbatlayan ayələr və digər hədislər vardır. Allah Təala Quranda dəfələrlə Ona və Rəsuluna itaət etməyi əmr edir və nicatın bunda olduğunu bildirir.Bir ayədə isə belə buyurur: “Hər kəs özünə doğru yol aşkar olandan sonra Peyğəmbərdən üz döndərib mö'minlərdən qeyrisinin yoluna uyarsa, onun istədiyi (özünün yönəldiyi) yola yönəldər və Cəhənnəmə varid edərik. Ora necə də pis yerdir.” (Nisa 115) Həmçinin Rasulullah(s.a.s) özündən sonra miras olaraq risaləti qoyub. Rasulullah(s.a.s) buyurub: "Biz miras qoymuruq, bizim qoyduqlarımızın hamısı sədəqədir" ( Səhihi Müslim, Səhih əl-Buxari, Müsnədi Əhməd) Rasulullah(s.a.s) hədislərində onun və Əshabının yolu ilə getməyi bizə nicat tapmağın səbəbi kimi göstərir. Bu hədisdə isə Quranın və Əhli Beytın bir əmanət olaraq ümmətə çatdırıldığı bildirilir. “Ey insanlar! Mən ancaq bir bəşər övladı, Rəbbimin elçisiyəm. Allah qarşısında cavab verəcəyim və Onun yanına qayıdacağım gün yaxınlaşır. Sizə iki ağır şey tərk edirəm. Birincisi, Allahın hidayət və nur kitabı olan Qur’andır. Allahın kitabını tutun və ondan möhkəm yapışın”. Məlum olduğu kimi Rasulullah(s.a.s) özündən sonra miras olaraq öz Risalətini (Quranı və Sünnəni) buraxmışdı ki,bunun tərifini hədisdə bildirir.Həmçinin yuxarıdakı hədis də bunu təsdiqləyir. Əhli Beyt isə Rasulullah(s.a.s)-dən qalan bir mənəvi mirasdır ki,onlara diqqət edilməsini ümmətə bildirir. İkincisi Quran və Sünnənin əmanət edilməsi hədisi səhihdir.Məgər Rasulullah(s.a.s) özündən sonra bu ümmətə risalətindən başqa daha nəyi əmanət edə bilərdi və siz bu hədisə niyə görə zəif deyirsiz,bu hansı siz deyən Quran ayəsinə ziddir? Məgər Allah dəfələrlə Quranda Allaha və Rəsuluna itaət etməyi israrla əmr etməyibmi? O, Peyğəmbərin(s.a.s)-in səhabələrindən idi. Sonra İslam dinindən üz çevirib Müseyləmətul Kəzzaba qoşulmuşdu. Çox keçmədən öz səhvini başa düşüb Allaha tövbə edərək yenidən Müsəlman oldu və Peyğəmbərə (s.a.s)-ə beyət etmək üçün onun yanına gəldi. Osman dedi: Ey Allahın Elçisi! Ona beyət et, o axı tövbə edərək qayıtmışdır. Peyğəmbər (s.a.s) isə ona beyət etmirdi. O bunu iki üç dəfə təkrar etdikdən sonra Peyğəmbər(s.a.s) əlini uzadıb beyətini qəbul etdi.( Siyər ələm ən-Nubələ: 3, 445.) O həqiqi tövbə edib əməllərindən əl çəkdi. Hətta ən yaxşı valilərdən oldu və məhz Afrikanın fəthini o etmişdir. Zəhəbi onun haqqında deyir: O, işində həddini aşmamış, ittiham ediləcək bir iş tutmamışdır. Əksinə o ən ağıllı və cəsarətli insanlardan idi (Siyər ələm ən-Nubələ: 3,34.) Afrikada baş tutan çoxsaylı fəthlər onun əli ilə edilmişdir. Allah ondan razı olsun. İbn Hişam dedi ki: Sonra Abdullah Müslüman oldu ve İslâmiyet'i güzelce yaşadı. Ömer de onu bir yere vali olarak atadı. Sonra Osman da onu vali olarak atadı. Ben derim ki: Abdullah, sabah namazında secde halinde iken ve¬ya namazım tamamladıktan sonra evinde iken vefat etti. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nıhaye, Çağrı Yayınları: 4/492-518) İbn İshak dedi ki: Öldürülmesi Rasûlullah tarafından emredilen kişiler arasında bir de Abdullah b. Hatel vardı. Bu, Beni Teym b. Ga-lib kabilesinden bir adamdı. Ben derim ki: Onun adı Abdüluzza b. Hatel idi. Muhtemeldir ki; adı böyle idi de sonra Müslüman olduğunda Abdullah adını almıştır. Müslüman olduğunda sadakaları toplaması için Rasûlullah onu görevli olarak gönderdi. Ensar'dan bir adamı da yanma kattı. Yanında, kendisine hizmet eden bir de kölesi vardı. Bir ara ona aşırı dere¬cede öfkelendi ve köleyi öldürdü. Sonra da irtidad edip müşrik oldu. İki şarkıcı cariyesi vardı. Bunlardan birinin adı Fertena idi. Bu cari¬yeler, Rasûlullah (s.a.v.)'ı ve Müslümanları hicvedici şarkılar okur¬lardı. Bu sebeple Rasûlullah, onun ve cariyelerinin kanlarını mubah kıldı. Abdullah b. Hatel, Ka'be'nin örtüsüne tutunmuş halde iken öl¬dürüldü. Öldürülmesi işine Ebu Berze el-Eslemî ile Said b. Hureys el-Mahzumî katıldılar. Cariyelerinden biri de öldürüldü. Diğerine ise eman verildi. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nıhaye, Çağrı Yayınları: 4/492-518) İbn İshak dedi ki: Kam mubah kılınanlardan biri de Mikyas b. Sübabe veya Hubabe'dir. Rasûlullah (s.a.v.), onun öldürülmesini sırf şu sebepten emretti: Ensârh biri, onun kardeşini hataen öldürmüştü. O ise kardeşi için Ensârh olan o Müslümanı öldürdü ve müşrik olup Kureyş'e döndü. Kavminden olan Nümeyle b. Abdullah da onu öldür¬dü. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nıhaye, Çağrı Yayınları: 4/492-518) Abdullah bin Sadla bağlı mən sizə yazdım.Qaldıki,gələcək məsələsinə Allah Quranda camaat olaraq səhabələri tərifləyir və onların Cənnət əhli olduqlarını bildirir.Siz minlərlə səhabə arasında nöqsanı olanı tapmaqla nəyi isə sübut etdiyinizi zənn edirsiz? "Siz insanlar üçün ortaya çıxarılmış ən yaxşı ümmətsiniz (onlara) yaxşı işlər görməyi əmr edir, pis əməlləri qadağan edir və Allaha inanırsınız. Əgər kitab əhli də (sizin kimi) iman gətirsəydi, əlbəttə, onlar üçün yaxşı olardı. Onların da içərisində bəzi iman gətirən şəxslər vardır, lakin çox hissəsi haqq yoldan çıxanlardır" (Ali İmran: 110). "(Ya Peyğəmbər!) And olsun ki, (Hüdeybiyyədə) ağac altında sənə beyət etdikləri zaman Allah möminlərdən razı oldu. (Allah) onların ürəklərində olanı (sənə sadiq qalacaqlarını, əhdə vəfa edəcəklərini) bildi, onlara (öz dərgahından) arxayınlıq (rahatlıq, səbir, səbat, mənəvi qüvvə) göndərdi və onları yaxın gələcəkdə qazanılacaq bir qələbə (Xeybərin fəthi) ilə mükafatlandırdı" (əl-Fəth: 18) Bu ayədə uca və pak Allah Özünün, ağac altında Rasulullah(s.a.s)-ə beyət edən möminlərdən razı qaldığını bəyan edir. Allah onların ürəklərində olan imanı, sədaqəti bildiyi üçün o zaman onlara öz dərgahından arxayınlıq (rahatlıq, səbir, səbat, mənəvi qüvvə) göndərdi. Bu, ağac altında Rasulullah(s.a.s)-ə Rizvan beyəti edənlərin imanlarında sadiq olmalarına dair, Allah təalə tərəfindən bir şahidlikdir. Səhih hədislərin birində Rasulullah(s.a.s) deyir: "Ağac altında beyət edənlədən, yalnız qırmızı dəvə sahibi istisna olmaqla, heç biri cəhənnəmə daxil olmayacaqdır" (Müslim. Kitabu Fədailus Səhabə: 1496. Camiut Tirmizi: Kitabul Mənaqib, Babun Fi Fadli Mən Bayəə Təhtəş Şəcərə: 2862) Deyilən qırmızı dəvə sahibi, Peyğəmbərlə yola çıxan, əl-Cədd ibn Qeys adlı bir münafiq idi. Ağac altında Rasulullah(s.a.s)-ə beyət edənlərin sayı 1400 nəfər, bəzi rəvayətlərə görə isə 1500 nəfər idi. Allah bu kəslərin imanına şahidlik etdi və qəlblərinin, zahiri əməllərinə uyğun olduğunu təsdiqlədi. Onların arasında yalnız bir nəfər münafiq olduğunu isbatlamışdır. "Muhəmməd (əleyhissəlam) Allahın Peyğəmbəridir. Onunla birlikdə olanlar (möminlər) kafirlərə qarşı sərt, bir-birinə (öz aralarında) isə mərhəmətlidirlər. Sən onları (namaz vaxtı) rüku edən, səcdəyə q.nan, Allahdan riza və lütf diləyən görərsən. Onların əlaməti üzlərində olan səcdə izidir. Bu onların Tövratdakı vəsfidir. İncildə isə onlar elə bir əkinə bənzədilirlər ki, o artıq cücərtisini üzə çıxarmış, onu bəsləyib cana-qüvvətə gətirmiş, o da (o cücərti də) möhkəmlənib gövdəsi üstünə qalxaraq əkinçiləri heyran qoymuşdur. (Allahın bu təşbihi) kafirləri qəzəbləndirmək üçündür. Onlardan iman gətirib yaxşı əməllər edənlərə Allah məğfirət (günahlardan bağışlanma) və böyük mükafat (Cənnət) vəd buyurmuşdur!" (əl-Fəth: 29). Rasulullah(s.a.s) buyurur: "İnsanların ən xeyirlisi mənim zəmanəmin kimsələridir"( Səhih əl-Buxari: Kitab əş-Şəhadət, Bab Lə Yəşhədu Alə Şəhadəti Covrin Izə Uşhidə, № 2509.) Sözlərim əgər aydın olmayıbsa bir də yaza bilərəm. Peyğəmbərin  vəfatından sonra Məkkə, Mədinə və Quba məscidlərinin camaatından başqa bütün ərəblər mürtəd olmuşdular (İslamdan üz çevirmişdilər). Mürtəd olan qəbilələrdən aşağıdakıları qeyd etmək olar:  Tuleyhə əl-Əsədinin başçılığı altında Əsəd və Ğətəfan qəbiləsi  əl-Əşəs İbn Qeys əl-Kindinin başçılığı altında Kində və əhatəsində olan qəbilələr  əl-Əsvəd əl-Ənəsinin başçılığı altında Mizhəc və əhatəsində olan qəbilələr  Museyləmətul Kəzzabın başçılığı altında Bənu Hənifə qəbiləsi  Fucaənin başçılığı altında Suleym qəbiləsi  Səcah ət-Təğlubiyyə ilə Bənu Təmim qəbiləsi Bəzi ərəblər isə mürtəd olmamış sadəcə olaraq zəkatdan imtina etmişdilər. Hətta belə insanlardan bəziləri deyərdilər: Peyğəmbər  Allahın qulları arasında örtamövqeli olduğu halda ona itaət etmişdik. Əbu Bəkr nə etmək istəyir! Öz hakimiyyətini oğlu Bəkrə miras edəcək! Allaha and olsun! Bu ki, fəlakətdir. Əbu Bəkr  Xalid ibn əl-Validə  bayrağı verərək Tuleyhə ibn Xuveylid əl-Əsədiyə hücum etməsini və onunla işini bitirdikdən sonra əl-Bətah adlı yerdə məskunlaşmış Malik ibn Nuveyraya hücum etməsini əmr etdi. İkrimə ibn Əbi Cəhlə də bayraq verib onu Museyləmətul Kəzzəbə qarşı döyüşə, ardınca da Şurahbil ibn Həsənəni yolladı. Xalid ibn Səid ibn əl-Ası Şam sərhədlərinə, Amr ibn əl-Ası, Qudaə, Vadiə və əl-Haris qəbilələrinə, Alə ibn əl-Hədramini isə Bəhreynə göndərdi . Huzeyfə ibn Muhsan əl-Ğətəfanini Duba, Arfəcə və Hərsəməyə göndərdi. Həmçinin Tarfə ibn Hacibi Suleym və Hovzan qəbilələrinə, Suveyd ibn Muqrini Yəmən tərəfə göndərdi. Artıq Əbu Bəkr  Mədinəyə qayıdanda göndərdiyi hər sərkərdəyə belə məzmunlu bir məktub yazdı: “Mərhəmətli və Rəhmli Allahın adı ilə! Peyğəmbərin  xəlifəsi Əbu Bəkrdən yazdığım məktub yetişən bütün müsəlmanlara, dinində qalanlara və ya qalmayanlara! Allahın doğru yoluna itaət edib, sonra zəlalətə qayıtmayanlara salam olsun! Özündən başqa haqq məbud olmayan Allaha həmd-səna edirəm. Şəhadət verirəm ki, həqiqətən Allahdan başqa haqq məbud yoxdur, O təkdir, Onun şəriki yoxdur və şəhadət verirəm ki, Məhəmməd Onun qulu və elçisidir. Biz onun buyurduqlarını təsdiqləyir, onu inkar edənlərə kafir deyir, onlara qarşı cihad edirik. Allah, Öz xəlqinə haqq ilə (möminlərə) müjdə verməyə, (kafirləri) qorxutmağa, insanları Allahın izni ilə Ona tərəf çağırmağa, diri olanları (ağıl və bəsirət sahiblərini) qorxutmağa, deyilən söz (əzəldən buyurduğumuz əzab hökmü) kafirlər barəsində gerçək olsun deyə nurlu bir çıraq olaraq Peyğəmbər göndərmişdir. Haqqa səs verənləri Allah bu yola yönəltmiş, Elçisi ondan üz çevirənlərə qarşı döyüşmüşdür. Kimsə İslama istəyərək və ya məcburən gəlmişdi. Sonra Allah Peyğəmbərinin  canını aldı. O artıq böynuna düşən Allah əmanətini çatdırmış, ümmətə tövsiyə vermiş və işini bitirmişdir. Allah, əvvəlcədən ona və ümmətinə ölümün haqq olması haqda Quranda xəbərdarlıq edərək buyurmuşdur: "Şübhəsiz ki, sən də öləcəksən, onlar da öləcəklər!" "(Ya Rəsulum!) Səndən əvvəl də (dünyada) heç bir bəşərə əbədiyyat (ölməzlik) vermədik. Belə olduğu təqdirdə, sən ölsən, onlar dirimi qalacaqlar?” Möminlərə xitabən isə belə buyurmuşdur: "Muhəmməd ancaq bir peyğəmbərdir. Ondan əvvəl də peyğəmbərlər gəlib-getmişlər. Əgər o, ölsə və ya öldürülsə, siz gerimi dönəcəksiniz? (Dininizdən dönəcək və ya döyüşdən qaçacaqsınız?) Halbuki geri dönən şəxs Allaha heç bir zərər yetirməz. Lakin Allah şükür edənlərə mükafat verər" . Kim Məhəmmədə ibadət edirdisə Məhəmməd artıq ölmüşdür! Kim Allaha ibadət edirdisə Allah diridir ölən deyil! O, nə mürgüləyər, nə də yuxulayar! Öz əmrini qoruyar, düşmənindən qisas alar. Mən sizə Allahdan qorxmağı tövsiyə edirəm. Sizin qismətiniz, payınız Peyğəmbərin gətirdiyi şəriətdir. Onun yolu ilə hidayətlənin, Allahın dinindən bərk tutunun! Allahın hidayət etmədiyi hər kəs zəlalətdədir! Allahın kömək etmədiyi hər kəs rəzildir! Kimə Allahdan başqası hidayət verərsə o zəlalətdə olar. Allah təalə buyurur: "(Ya Rəsulum! Əgər o zaman onlara baxsaydın) günəşin doğduğu zaman onların mağarasının sağ tərəfinə meyl etdiyini, batdığı zaman isə onları tərk edib sol tərəfə yönəldiyini (mağaranın içinə düşüb onları yandırmadığını), onların da mağaranın ortasında geniş bir yerdə olduqlarını (küləyin onları oxşadığını və rahat nəfəs aldıqlarını) görərdin. Bu, Allahın möcüzələrindəndir. Allahın doğru yola saldığı kəs doğru yoldadır. Allahın yoldan çıxartdığı (zəlalətə saldığı) kimsəyə isə əsla doğru yolu göstərən bir dost (rəhbər) t. bilməzsən!" . Şəriətdən üz çevirən insan dininə qayıtmayınca dünyada ondan əməl qəbul olunmaz, axirətdə isə ona faydası olmaz. Bəzilərinizin İslamı qəbul edib ona riayət etdikdən sonra, Allaha ümidlənib Onun əmrlərindən bixəbər olduğu, şeytanın harayına səs verdiyi üçün dinindən üz çevirməsi haqda mənə xəbər çatmışdır! Allah təalə buyurur: "Xatırla ki, bir zaman mələklərə “Adəmə (təzim məqsədilə) səcdə edin!” – demişdik. İblisdən başqa hamısı səcdə etdi. O, cinlərdən (cin tayfasından) idi. O öz Rəbbinin əmrindən çıxdı. Onlar sizin düşməniniz olduğu halda, siz Məni qoyub onu və nəslini (övladını özünüzə) dostmu tutursunuz? Bu, zalımlar üçün necə də pis dəyiş-düyüşdür!" "Həqiqətən, Şeytan sizin düşməninizdir, onu (özünüzə) düşmən tutun. O özünə uyanları cəhənnəm əhli olmağa çağırır" Mən sizə mühacir, ənsar və tabiinlərdən düzəldilmiş qoşun göndərmişəm. Sizdən, yalnız Allaha iman gətirməyi tələb etmələrini tapşırmışam. Allaha imana dəvət edənə qədər döyüşməməyi əmr etmişəm. Kim dəvəti qəbul edib, ona əməl edərsə, onun İslamı məqbul sayılar və bu işdə ona yardım göstərilər. Bu işdən imtina edənlərin hər birinə qarşı, Allahın əmrinə qayıtmayınca son damlaya qədər döyüşməyi, atəşlə yandırmağı, hamısını öldürməyi, qadınları və uşaqlarını əsir almağı əmr etmişəm. Yalnız İslamı qəbul etməyi onlar üçün üzür saymağı tapşırmışam. Kim bu qoşuna itaət edərsə onun üçün xeyirli olar. Kim bundan imtina edərsə bilsin ki, Allahı aciz edə bilməyəcəkdir. Mən öz elçimə məktubunu hər toplantınızda oxumağı əmr etmişəm. Sadaladığınız adlar içərisində niyə öz adınızı yazmadız,bəlkə siz bizdən fərqli olaraq bu qabiliyyətə sahibsiz? Əvvəllər dediyim kimi münafiqlər mühacirlər Mədinəyə gəldikdən və İslam bölgədə gücləndikdən sonra peyda olmağa başladılar.Onlardan kimiləri sonradan iman gətirdi,tövbə etdi,kimiləri isə nifaqında qalmaqda davam etdi.Fakt isə odur ki,onların sayı az,özləri aciz və müsəlmanlardan qorxar şəraitdə yaşayırdılar.Ayədə deyildiyi kimi ətraf qəbilələrdə və Mədinədə munafiqlər vardır ki,bunlardan bir qisim qəbilələr Rasulullah(s.a.s)-in vəfatından sonra küfrə qayıtdılar və Abu Bakr(r.a)-da səhabələrlə birlikdə onların sonuna çıxdı.Allah bu dini qoruduğu kimi Rasulullah(s.a.s)-ə bir çox məqamları açıqlamışdı.O,səhabələrini tərifləmiş,onları fəthlərlə müjdələmiş və onlardan razı olaraq bu dünyadan köçmüşdü.Bir neçə Mədinə və bədəvi münafiqlərə görə Səhabələrə şər atmaq alınmayacaq. Əvvala hədisin əvvəlində söhbət bütün insanlardan gedirdi və insanların bütün peyğəmbərlərin yanına şəfaət üçün getdikləri bildirilir.Məlumdur ki,məhşər günü bütün insanlar (kafir,mömin,münafiq və s.) bir yerdə olacaq,sonra onlar hesaba çəkilməyə başlayacaqlar.Bəhs etdiyiniz hədisdə isə insanların onları gözləmək sıxıntısından qurtarmaq üçün Peyğəmbərlərə şəfaət üçün getmələri,sonda isə son Peyğəmbər Muhamməd(s.a.s)-ə üz tutduqlarından söhbət gedir ki,əslində bu hədisdə Rasulullah(s.a.s)-in ən böyük şəfaət məqamı isbat olunmaqdadır.Hədisin davamında isə Rasulullah(s.a.s) öz ümməti üçün dua edir. Hədis: Mən elm şəhəri,Ali isə onun qapılarıdır. Albani:”Hədis uydurmadir” (Camius Saqir №3247) İmam Zəhəbi:”Hədis mövzudur”(Təlxis mustədrak 3/126) İmam Buxari:”Hədis münkərdir”(Əl makadisi əl həsana s.170) Əbu Hatim:Əsası yoxdur:” (Kəşf ul xafa s.235) Tirmizi:”Hədis qərib və münkərdir (Sünən,”Mənakub Ali” 3723) İmam Nəvəvi:”Hədis uydurulub” (Fəth ul Məliki Aliyu s.51) İbn Cövzi:”Səhih deyil,əsası yodur” (Əl Məudat 1/349) Biz əhli-sünnəyə görə Əli(r.a.) səhabələrin ən alimlərindən və cəsurlarından biridir. Ancaq mütləq olaraq, ən elmli və cəsur olması əhli-sünnəyə görə deyildir. İbn Teymiyyə demişdir: Əhli-sünnə həmfikirdir ki, Peyğəmbərdən(səlləlləhu əleyhi və səlləm) sonra insanların ən elmlisi ƏbuBəkr, ondan sonra Ömərdir. Bir çox alimlər ƏbuBəkrin səhabələrin ən elmlisi olması barədə icma olduğunu qeyd etmişlər. Buna misal olaraq, məşhur şafii fiqhi alimlərindən olan Mənsur bin ƏbdülCabir əsSəmanin bu barədə nəql etdiyi icmanı göstərmək olar. ƏbuBəkrin mətnlərə(Quran və sünnəyə) müxalif olacaq heç bir fətvasına rast gəlinməyibdir. Amma Ömərin, Əlinin və başqalarının mətnlərə müxalif olan bir çox fətvaları olmuşdur. Hətta məşhur alim Şafinin bir əsəri vardır ki, orda Əlinin və İbn Məsudun müxalif rəylərini toplamışdır. "İki Səhih"də (Buxari və Müslim nəzərdə tutulur) Əbu Səiddən rəvayət olunur ki, o demişdir: Bizlərdən (yəni səhabələrdən) Peyğəmbəri ən çox bilən ƏbuBəkr idi. " ("Fathu-l-bari", "Kitab Mənaqibu-l-ənsar", "Bab Hicratu-n-nabi" 904, "Səhih Muslim", "Kitab Fadailu-s-sahaba", "Minhəcüs-sünnə", cild 7., səh.500) İbn Həzm demişdir: Bəzi şiyələr Əlinin səhabələrin ən elmlisi olduğunu deyirlər. Bu yalandır. Çünki səhabələrin elmi iki cür bilinir. Bunun üçüncüsü yoxdur. Birincisi: Çoxlu rəvayət etmə və fətva vermə. İkincisi: Peyğəmbərin(səlləlləhu əleyhi və səlləm) na çox məsul işlər tapşırması. Biz tarixə nəzər saldıqca, görürük i, Peyğəmbər(səlləlləhu əleyhi və səlləm) özü ola-ola, xəstəliyinə görə ƏbuBəkri namazda imam təyin etmişdir. Baxmayaraq ki, bütün səhabələr Ömər, Əli və digərləri də onun yanında idi. Zəkat işlərinə də məsul olaraq, ƏbuBəkri təyin etmişdi. Bu da ƏbuBəkrin zəkat məsələlərini digər səhabələrdən daha çox bilməsindən irəli gəlir. Zəkat çox mühüm bir iş olub, İslamın əsaslarındadnır. Eləcə də digər İslamın rüknlərindən olan Həcc ibadətində ƏbuBəkri başçı təyin etmişdi. Bu da onun bu ibadəti digərlərindən daha çox bilməsindən irəli gəlir. Həm də görürük ki, ƏbuBəkr məclislərdə, səfərlərdə, ümumiyyətlə hər zaman Peyğəmbərlə(səlləlləhu əleyhi və səllmə) bir yerdə olardı. Deməli o Peyğəmbərin(səlləlləhu əleyhi və səlləm) verdiyi hökmləri və fətvaları başqalarından çox görür və eşidirdi. ("əl Fəsl fil-miləl val-əhva va-n-nihal", cild 4, səh.212)

Müaviyyə Osman(r.a)-ın yaxın qohumudur.Ona görə də onun Osman(r.a)-ın qanını tələb etməyə haqqı vardır. Bunu siz uydurma rəvayətlərinizdən deyə bilərsiz.O,necə Osmanın qatili ola bilər,nə danışdığınızı bilirsiz?Həsən əl-Bəsri dedi: Onu öldürənlər imansız misirlilər idi. Onların başçılarının kimliyi bəllidir. Onlar: Kinanə ibn Bişr, Ruman əl-Yəmani, Sudan ibn Humran, Malik ibn əl-Əştər ən-Nəxai, Cəbələ adlı və Bənu Sədus qəbiləsindən əl-Movt əl-Əsvəd (qara ölüm) ləqəbli bir nəfər idi. Bu adamlar Osmana qarşı törədilən fitnənin başçıları sayılırdılar. Uca Allah Osmandan razı olsun! (Tarix Xəlifə: səh 176. Səhih sənədlə) Osman(r.a) özü Allahın qəza-qədəri ilə razılaşaraq səhabələrə bunu təkid etmiş, qılınclarını qımına qoymağı əmr etmiş və xəvaric bədəvilərə qarşı döyüşməyi onlara qadağan etmişdi. Bu ilk olaraq Osmanın cəsarətinə, daha sonra Məhəmməd(s.a.s) ümmətinə qarşı şəfqətli olmasına dəlalət edir. Osman bilirdi ki, onu öldürməyə gələn bədəvilər qaba və fitnəkardılar. Ona görə düşündü ki, əgər səhabələr onu müdafiə etmək üçün döyüşə qatılsalar fəsad bir nəfərin ölümündən daha artıq olar. Hətta ola bilərdi ki, bir çox səhabə bu müqavimətdə həlak olsun və gələn bədəvilər camaatın namus-qeyrətinə, mal-dövlətinə əl uzatsınlar. Bütün bunları düşünən Osman özünün öldürülməsini önə çəkib, digər səhabələrin öldürülməsinə və Peyğəmbərin(s.a.s) şəhərinin dağıdılmasına razı olmadı. Səhabələrin sayı xəvaric (üsyançı) bədəvilərin sayından qat-qat az idi. O vaxt Rasulullah(s.a.s)-in səhabələri dörd müxtəlif məkandaydılar. Birinci məkan; Məkkə: Çünki bu mövsüm Həcc mövsümü idi. Onların çoxu Həccə getdiklərindən orada yoxuydular. Osman Həcc rəhbərliyini Abdullah ibn Abbasa tapşırmışdı. İkinci məkan; Məkkə xarici: Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) bəzi səhabələri başqa-başqa şəhərlərdə məskunlaşmışdılar. Onlar Kufə, Bəsrə, Misir, Şam və digər vilayətlərdə məskunlaşmışdılar. Üçüncü məkan; Cihad: Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) bəzi səhabələri cihada çıxmışdılar. Dördüncü məkan; Mədinə: Burada olan səhabələrin sayı xəvaric (üsyançı) bədəvilərin sayından az idi. İmâm-ı Tirmizî’nin birçok eserleri vardır. Başlıcaları şunlardır: Kitâb-ül-Ilel, Kitâb-üşşemâil, Kitâbu esmâ’is-sanâbe, Kitâb-ül-esmâ ve’l-künâ ve en meşhûr kitabı es-Sünen diye, anılan el- Câmi’idir. Tirmizî’nin. Süneni, hasen hadîs mevzuunda ana kaynaktır. Bu eser dört kısımdan ibarettir. Birinci kısımda sahîh olduğu kat’î olan hadîsler, ikinci kısımda Ebû Dâvûd ve Nesâî’nin şartlarına uygun olan hadîsler, üçüncü kısımda, illetini açıkladığı hadîsler, dördüncü kısımda ise, “Bu kitaba aldığım hadîslerle ba’zı fakîhler amel etmişlerdir” diyerek, durumunu açıkladığı hadîsler vardır. Diğer bir hususiyeti de hadîs çeşitlerinden sahîh, hasen ve garibleri bildirmesi, cerh ve ta’dile âid konulara yer verip, sonuna İlel kitabını, ya’nî bahsini ilâve edip, ondan da çok güzel fâideler toplaması, diğer hadîs kitaplarından farklı yönleridir. Diğer bir hususiyeti de mezheplerinin, istidlâl (delil getirme) şekillerini bildirmesidir. Hamı bilir ki,Tirmizinin kitabında zəif hədislər istənilən qədər vardır.Mühəddislər bu kitablarda olan zəif hədisləri nömrələrinə kimi bəyan etmişlər.Siz zorla bu kitaba səhih adı verdikdən sonra deyirsiz ki, Əgər onun adı səhih ola ola o kitabın içində zəif hədislər varsa, deməli biz səhih Buxari və müslümə də bu qaydanı aid edə bilərik. Niyyətiniz aydındır.Sizə qalsa idi İslamı çoxdan təhrif etmişdiz.Amma,arzunuz ürəyinizdə qalacaq.Çünki,Allah bu dini və Sünnəni qoruyur.Əgər qorumamış olsaydı yeni bir peyğəmbərin gəlməsinə ehtiyac olardı. Özünüzdə dediyiniz kimi Alimlər bu əməli ölüm qorxusu olduğu təqdirdə caiz bilmişlər.Bu baradə ixtilaf yoxdur. Sizə gəldikdə isə bu ayrica sizin üçün bir xüsusi əməldir. Əbu Cəfər demişdir: "Təqiyyə mənim və ata-babamın dinindəndir, təqiyyəsi olmayanın imanı yoxdur". ("əl-Kafi fi əl-üsul", “Təqiyyə” fəsli, səh.219, 2-ci cild, Iran çapı; səh.484, 1-ci cild, Hindistan çapı.) Bir dəfə Əbu Abdulla əley-hissəlam mənə dedi: "Ey Əbu Ömər, dinin onda doqquzu təqiyyədədir, təqiyyəsi olmayanın dini yoxdur" (əl-Kafi fi əl-üsul", “Təqiyyə” fəsli, səh.217, 2-ci cild, Iran çapı; səh.482, 1-ci cild, Hindistan çapı.) Süleyman ibn Xalid demişdir: "Bir dəfə Əbu Ab-dulla əleyhissəlam mənə dedi: "Ey Süleyman, siz elə bir dindənsiniz ki, kim onu gizlətsə, Allah onu əziz-lər, kim onu bildirsə, Allah onu zəlil edər". (əl-Kafi fi əl-üsul", “Təqiyyə” fəsli səh.222, 2-ci cild, Iran çapı; səh.485, 1-ci cild, Hindistan çapı. Məhəmməd ibn Əli ibn Hüseyn ibn Babveyh Qümmi özünün məşhur “əl-Itiqadat” risa-ləsində deyir: “Təqiyyə vacibdir, ona əməl etməyən namaz qılmayana bərabərdir”. O, başqa bir yerdə de-mişdir: “Təqiyyə elə bir borcdur ki, Müdafiəçi zühur edənədək onu aradan götürmək olmaz. Kim onu imamın zühurundan əvvəl tərk etsə, Allah-təalanın dinindən, imamilik dinindən çıxmış, Allaha, Onun Rəsuluna və imamlara müxalif olmuş olar. Sadiq əleyhissəlamdan Qüdrət və Cəlal sahibi Allahın “Allahdan ən çox qor-xan onun yanında ən hörmətli olar” kəlamı haqqında soruşmuşlar. O demişdir ki, “ətqaküm” yox, “əmə-lüküm bi-t-təqiyyə” (yəni “Allahdan daha çox qorxan yox, “təqiyyəyə daha çox əməl edən”) olmalıdır (Əl-Itiqadat”, “Təqiyyə” fəsli, Iran çapı.) Təqiyyəsi olmayan mö-min başı olmayan cəsəd kimidir (Təfsir əl-Əskəri”, səh.163, Cəfəri mətbəəsi, Hindistan çapı). Məhəm-məd ibn Əli ibn Hüseynin belə dediyi rəvayət olun-muşdur: “Mənə təqiyyədən əziz nə ola bilər; təqiyyə möminin Cənnətidir” (əl-Kafi fi əl-üsul”, “Təqiyyə” fəsli, səh.220, 2-ci cild, Iran çapı.) . Küleyni rəvayət edir: “Abdulla ibn Yəfur demişdir ki, bir dəfə mən Əbu Abdulla əleyhissəlama dedim: “Mən adamlarla ünsiyyətdə olanda sizinlə deyil, filan-filan adamlarla yaxınlıq edən bəzi adamlarda etibar, doğruculluq, vəfa olduğuna, sizinlə yaxınlıq edən bəzi adamlarda isə bunların olmadığına çox təəccübləndim”. Bunu eşidən Əbu Abdulla əleyhissəlam qəzəblə mənim üzümə baxıb dedi: “Allahdan gəlməyən imama yaxınlıq etməklə Allaha inanan adamın dini yoxdur”. (“əl-Kafi fi əl üsul”, səh.237, 1-ci cild, Hindistan çapı). “Üzdə (yəni zahirdə) onlarla qaynayıb-qarışın, içdə (yəni batində) onlara müxalif olun” (“əl-Kafi fi əl-üsul”, səh.220, 2-ci cild, Iran çapı.) Əbu Ab-dulla Cəfər ibn Baqirin belə dediyi rəvayət olunmuşdur: “Ey Həbib (ravinin adıdır - tərc.), Allaha and olsun ki, mənim üçün təqiy-yədən sevimli bir şey yoxdur! Kim təqiyyəyə əməl etsə, Allah onu yüksəklərə qaldırar, kim təqiyyəyə əməl etməsə, Allah onu yüksəklərdən endirər” (əl-Kafi fi əl-üsul səh.217, 2-ci cild, Iran çapı ) Küleyni Əli ibn Hüseynin belə dediyini rəvayət et-mişdir: “Allah eləməsin ki, hansısa birimiz Müda-fiəçinin zühur etməsindən əvvəl təqiyyədən əl çəksin. Yoxsa qanadları bərkiməmiş yuvadan uçmuş, uşaqların əlinə keçib oyuncağa dönmüş quş balasının gününə düşər” (Küleyni. “Kitab ər-Rövzə”.) Ibn Babveyh yazmışdır: “Təqiyyə bir borcdur, onu Müdafiəçi zühur edənədək aradan qaldırmaq olmaz. Kim təqiyyəni Müdafiəçinin üzə çıxmasından əvvəl aradan götürsə, Allahın dinindən, imamilik dinindən çıxmış olar və Allaha, onun Rəsuluna və imamlara müxalif olmuş olar” (Ibn Babveyh Qümmi. “əl-Itiqadat”.) Siyahını uzatmaq istəmirəm. Bu sözləri necə başa düşək? Belə misalları sizin kitablardan çox çəkmək olar.Misal olaraq: "Zürarənin dediyinə görə, Əbu Cəfər əleyhissəlam demişdir: "Islam beş şey üzərində bina olmuşdur: namaz, zəkat, həcc, oruc və vilayət". Guya Zürarə soruşmuşdur: "Bunlardan hansı daha üstündür?" O demişdir: "Vilayət" (- “əl-Kafi fi əl-üsul", 2-ci cild, səh.18, Iran çapı.) Daha sonra isə o həmin yerdə davam edərək yazır: "Sadiq (Cəfər) əleyhissəlam demişdir: "Islamın dayağı üçdür: namaz, zəkat, vilayət. Onlardan heç biri o birilər olmadan doğru olmaz" (əl-Kafi fi əl-üsul", 2-ci cild, səh.18, Iran çapı.) Daha sonra hər şeyi atıb təkcə vilayəti saxlamaq yoluna düşürlər. Bu məqsədlə Əbu Abdulladan rəvayət edirlər ki, o belə deyib: "Bizim vilayətimiz Allah vilayətidir. Bu elə bir şeydir ki, onsuz heç bir peyğəmbər göndərilməmişdir" ("əl-Kafi" əsərinin "Kitab əl-hüccə" fəsli, 1-ci cild, səh.438, Iran çapı.) "Əlinin vilayəti haqqında peyğəmbərlərin bütün sühüflərində yazılmışdır və Allah Məhəmməd səlləllahü əleyhi və alihinin nübüvvəti və Əli əleyhissəlamın vəsiyyəti (iradəsi — tərc.) olmadan heç bir peyğəmbər göndərməz (əl-Kafi"nin "Kitab əl-hüccə" fəsli, 1-ci cild, səh.438, Iran çapı.) "Cəfər demişdir: — Imam olan kəs bir şeyi bilmək istəsə, bilir" ("əl-Kafi fi əl-üsul", "Kitab əl-hüccə", 1-ci cild, səh.258, Iran çapı.) "O nə imamdır ki, qeybdən xəbəri olmasın, öz taleyini bilməsin. Allahın beləsini imam yaratdığını heç nə sübut edə bilməz". ("əl-Kafi fi əl-üsul", "Kitab əl-Hüccə", səh.285, Iran çapı.) Küleyni rəvayət edir ki, Yusif Təmmar demişdir: "Biz bir dəstə şiə Həcərdə Əbu Abdulla əleyhissəlamla birlikdə idik. O (Əbu Abdulla) dedi: Musa və Xızr əleyhissəlamların yanında olsaydım, onlara deyərdim ki, mən onların hər ikisindən çox bilirəm və onlara bildiklərini xəbər verərdim; çünki Musa və Xızr əleyhissəlamlara olub keçmiş şeyləri bilmək bacarığı verilib, onlara gələcəkdə olacaq və Qiyamət gününədək olan hadisələri bilmək bacarığı verilməyib" (əl-Kafi fi əl-üsul", 1-ci cild səh.261, Iran çapı.) "Mən səmalarda və yerdə nə olduğunu, Cənnətdə və Cəhənnəmdə nə olduğunu, ümumiyyətlə, əvvəllər baş vermiş və gələcəkdə baş verəcək hər şeyi bilirəm" ("əl-Kafi fi əl-üsul", "Imamlar hər şeyi bilirlər və onlardan heç nə gizli deyil" fəsli, 1-ci cild səh.261, Iran çapı.) Bu dünya və axirət imama məxsusdur. O bunları istədiyi yerə qoya bilər, istədiyi adama verə bilər". ("əl-Kafi fi əl-üsul", 1-ci cild səh.409, Iran çapı.) Seyid Nemətulla Cəzairi öz kitabında qeyd edir: "Bil ki, əshabələrimiz (Allah onlardan razı olsun!) arasında Peyğəmbərimizin səma xəbərlərini ardıcıl olaraq yerə çatdırmış sair peyğəmbərlərdən daha şərəfli olması məsələsində ixtilaflar yoxdur. Onların arasındakı ixtilaf Əmirəlmömininin (Əlinin) və pak imamların öz babalarından başqa bütün peyğəmbərlərdən üstün olub-olmaması məsələsindədir. Onlardan bir dəstə adam bu fikirdədir ki, imamlar ululəzm (böyük peyğəmbərlər: Nuh, Ibrahim, Musa, Isa və Məhəmməd əleyhissəlamlar — tərc.) peyğəmbərlərdən başqa, qalan peyğəmbərlərdən üstündürlər, bu peyğəmbərlər isə imamlardan üstündürlər. Bəziləri onların bir-birinə bərabər olduğunu deyirlər. Qalan əksəriyyət isə imamların ululəzm və digər peyğəmbərlərin hamısından üstün olduğu fikrini irəli sürürlər ki, doğrusu da budur" (- "əl-Ənvar ən-Nemaniyyə", Seyid Nemətulla Cəzairi.) Xomeyni bir əsərində belə deyir:”Quranda Ali ibn Əbu Talib (ə) haqqında ayələrin sayı hesabsız çoxdur (Keşfu’l esrar, Sayfa:197) Başqa bir şiə alimi şeyx Müfid deyib: “Imamiyyə həmrəydir ki, kim ki (heç olmasa) bir dənə imamın imamətini inkar etsə, (yaxud ona) tabe olmağın fərz olmasını inkar etsə, cəhənəmdə əbədi qalan kafirdir”. Bax Maclisi “Biharul anvar” cild 23, səhifə 390. Şeyx ut Taifa ləqəbi daşıyan şeyh Tusi deyib: “İmaməti inkar etmək küfrdür, peyğəmbərliyi inkar etmək küfrü kimidir”. Bax At Tusi “Talhis Safi”4/131. Ayətullah Abul Kasim Al Xoi deyib: “İmamların vilayətini inkar edənin küfründə şübhə yoxdu”. Bax “Misbax al fukaha” səhifə 11. Ayətullah Şübbər yazır: “Əgər tövhidə etiqad vilayətə etiqad ilə birgə olmasa Allah-təalə onu heç kəsdən qəbul etməz. Xəbərlərin bəzilərində gəlib ki, imamların müxalifləri (yəni əhli-sünna) müşrikdirlər. Qiyamət günü tövhid kəlməsi, İmamların ardinca getməyənlərdən götürüləcəkdir”. Bax “Çəmiə-Kəbirə” ziyarətin şərhi, səhifə 99. Ayətullah Cəfər Sübhani yazir: "Buna görə də, məsum imamlar hər hansi bir məsələnin caiz və ya haram oldugunu buyursalar, onların buyurduqlarına tabe olmaq, dinin buyuruğuna tabe olmaqdir və bu dində bidətçiliyə şamil edilmir". Bax "Şiə əqidələrinin əsasları" səhifə 258, nəşr edən "Ümümdunya Əhli-beyt cəmiyyətinin nəşr və çap mərkəzi", 2001 il. Mən siyahını çox uzatmaq istəmirəm.Birdə siz hansı Qurandan danışırsız? Əbu-l-Hasan əl-Fattuni demişdir: «Bil ki, inkar olunmaz həqiqətdir ki, mütəvatir və digər xəbərlərə əsasən, həqiqətən Quranda peyğəmbər (s.ə.s) vəfatından sonra dəyişikliklər baş verdiyini deyirik. Quranı topladıqdan sonra bir çox ayələri və surələri yox etmişlər. Demək olar ki, bu əqidə bizim (rafizi məzhəbini nəzərdə tutur) məzhəbin (etiqadın) zərurətlərindəndir» «"Miratul-Ənvər", səh. 36» Haşiyə:Hədisi isbat edib və ya inkar edərkən bu baradə öz fikrinizi bizə yazmayın.Sizin rəyiniz bizə lazım deyil.Alimlərinizin rəyini yazın.Çünki,siz istədiyiniz hədisə səhih,istəmədiyinizə isə zəif deyirsiz.Nəzərinizə çatdırım ki,siz alim deyilsiz. Sizə görə bu kitab Qurandan sonra ən etibarlı kitablarınızdan biridir. Kitabın müəllifi Kuleyni, bu əsərin yazılma səbəbini soruşan şəxsə demişdir: “Dedim: Sən, sadiglərdən gələn səhih xəbərlərlə din elmini öyrənib onunla əməl edən, düz yola gəlmək istəyənin ona müraciət edəcəyi və öyrəncin kifəyətlənəcəyi din elmlərini özündə toplayan yetərli (Kəfi) vasitənin olmasını istəməzsən” (Kəfi” müqəddimə səhifə 24.) Ondan başqa müəllif bu kitabı Mehdiyə göstərmiş,o isə öz növbəsində bu kitabı təsdiqləmişdir.Bu sizcə nəyin göstəricisidir.O,məgər bu kitabda çoxlu sayda yalanların olduğunu bilmirdi,axı bu necə ola bilər? Şiyə şeyxi Bəhai belə demişdir: «Bizim bütün hədislərimiz, az bir hissəsini çıxmaq şərtilə, on iki imamımızdan birinin vasitəsi ilə bizə yetişmişdir. Onlar da bu hədisləri Peyğəmbərdən (s) rəvayət etmişlər. Çünki, onlar (imamlar) elmdə günəşdən (Peyğəmbərdən s.ə.s) nurlanırlar» «"Əlvəcizə", səh.22 Şeyx Bəhai» Məkarim Şirazi və Cəfər Subhani fətvaları kitabında yazılıb: “Kitab (yani Kəfi kitabı) Qur`an və “Nəhcül-bəlağə”-dən sonra ən mühüm şiə kitablarından sayılır” (Bax “Dini suallara cəvablar” səhifə 261, “Mo`ce-elm” tərəfindən 2005 ildə nəşr olunub). Müstədrək” kitabın muəllifi olan Nuri Təbərsi deyib: “Dörd kitab arasında “Kəfi”, ulduzlar arasında günəş kimidir. Əgər insaflı adam onu dərindən araştirsa, oradakı əhad sənədlərinin vəziyyətini araştirmadaqdan əl kəcər . Yalnız e`tibar əldə edər, onun düzgünlüyü və subutu barədə həmən şəxsdə arxayınliq əmələ gələr”. (“Mustadrak vasail” Təbərsi 3 çild, səifə 532.) Kəfinin (başqa) tədqiqatçisi Əli Əkbər Gifari demişdir: “Şiə toplumu və imamət əhli bu kitabın üstün olmasında, və onun xəbərlərinə e`tibar edib onun hökmləri ilə əməl etməkdə ittifaq etmişlər. Onlar, onun dərəcə və dəyərinin uca tutulmasında həmrəydilər ki, bu kitab kəmillik və zəbt cəhətdən tanılmış e`tibarlı şəxslərin rəvayətlərinin cəmləndiyi bir yerdir. Və bu günə kimi o kitab, şiələrdə başqa hədis üsulu kitablarından ən üstün və ən gözəl sayılır (“Kəfi” müqəddimə səhifə 26.) Müfid deyib: “Kəfi şiələrin ən parlaq və ən faydalı kitabıdır” ((“Kəfi” müqəddimə.) Feyz Kaşani şiə kitabları haqqında deyib: “Kəfi artıq əskik şeylərdən təmiz olduğu və üsulu əhatə etdiyi üçün onların ən şərəflisi ən e`tibarlısı, ən kəmili və ən yaxşı cəm olunmuşudur (Kəfi” müqəddimə səhifə 27.) Məclisi deyib: “Kəfi kitabı üsülların ən yaxşı toplanmışı və ən dəqiqidir. Nicat t.caq dəstənin ən yaxşı əsəridir”( Kəfi” müqəddimə 27) Hurr Amili deyib: “Dörd kitab sahibləri və onların bənzərləri öz kitablarınin subut, düzgünlük və usuluna şahidlik ediblər. Onlar etibarlı olduqları üçün nəql, rəvayət və sözlərinin qəbul olunması vaçibdir”. (“Vasail uş-şia” 20 çild, səifə 104.) Muraçiat” kitabınin müəllifi Əbdulhuseyn Şərəfutdin Müsavi deyib: “Kəfi, İstibsar, Təhzib, Mən lə yahduruhul faqih, mütəvətirdilər . Tərkibləri şübhəsizdi. Kəfi isə onların ən əzəmətlisi, ən gədimi, ən yaxşısı və ən kəmilidir” . (“Muraçiat” 110 məktub.) Məhəmməd Əmin Əstərəbadi deyib: “Biz öz şeyxlərimizdən və alimlərimizdən bu kitaba tay olacaq kitabın islamda tə`lif olunmadığını eşitmişik (Həmin yerdə 27) Abbas Qummi isə deyib: “Kəfi islam kitabların ən parlağı və imamiyyə kitablarının ən əzəmətlisidi. Onun kimi kitab imamiyyədə təlif olunmamışdır (Kunyalar və ləqəblər” kitabı, 3 çild səhifə 34) Məhəmməd Sadig Sadr deyib: “Oxucunun mütaliəsi üçün laiqdilər. Şiələr bu dörd kitaba etibar edən toplumdur, onlarda olan rəvayətləri səhih saysalarda, onların əhli-sünnədən olan gardaşları kimi onlara (yani dörd kitaba) səhih adıni verməmişlər” . (“Kitabu şiə” səhifə 127.) Kəfi kitabının tədqiqatçısı Nəini demişdir: “Kəfinin isnadını araşdırmaq aciz insanın işidir” .(Tədqiqatçi Nəininin “Kitabul intisar fi sihhatil kəfi” kitabı, səhifə 8.) Zəhmət olmasa Kafidən əvvəl mövcud olmuş Şiyə hədis kitablarının və müəlliflərinin adlarını deyəsiz. Birincisi böyük səhv edirsiz.Əxbarilərin ingilis və urdu dillərində saytları var. İndi deyin görək,bu iddiaları deyən adamları təkfir etmək olar,yoxsa yox?O,alimlər bizim dövrə kimi gəlməsələrdə onların kitabları və fikirləri bizim dövrümüzə gəlib çatıb.Dəyişən bir şey var,o da təqiyyədən geniş istifadə olunmasıdır ki,batinizdə olan bu əqidələri sizin alimlər gizli saxlayırlar çünki,indiki dövr keçmiş dövrlər kimi deyil.Məsələ isə aydındır.Müsəlmanların tənəsindən qaçmaq və tərəfkeşlərini itirməmək istəyi. Ondan başqa sizin bütün əqidəniz bu keçmiş Təhrifə inanan və ifrata meyl edən alimlərinizin kitabları üzərində qurulub.

Allah Quranda deyəndə ki,Qiyamət günü yaxındı siz bu ifadəni yaxın bir neçə gün və ya il kimi başa düşürsüz? Əgər siz deyən kimidirsə onda Allah yalançıya lənət etsin və bütün lənət edənlər! Sözlərinizi isbatlayın. Müaviyyə heç kimi zorla ona beyət etməyə məcbur etmədi.Həsən(r.a) ona könüllü (hansı şərtlə olur olsun fərq etməz) xilafəti təhvil vermişdi.Həmçinin onunla bir yerdə bir çox Ali(r.a)-nin tərəfində olanlar Müaviyyəyə beyət etmişdilər. Siz elə danışırsız ki,bir rəvayət məgər sizin istəyinizə görə olduqda o səhih olmalıdır? Bunu siz təyin edirsiz,yoxsa tarix,hədis alimləri?Tarix Təbəridə çox rəvayətləri axı siz heç özünüz qəbul etmirsiz.Belə iddialarınız sizin hava əhli olduğunuzun göstəricisidir. İmam Təbəri (Allah ona rəhmət etsin!) kitabının ön sözündə buyurur: "Bizim bu kitabımızı oxuyan adam bilməlidir ki, mənim bu kitabda topladığım məlumatlar mənim eşitdiyim və rəvayətlərdə tapdığım məlumatlardır. Bu kitabımda olan hansısa xoşagəlməz və ya qeyri məqbul rəvayəti kimsə isnad baxımından etibarsız saydığı və ya həqiqətə uyğun olmadığı üçün qəbul etməyə bilər. Belə halda bilmək lazımdır ki, bunu biz özümüzdən yazmamışıq bu sadəcə olaraq rəvayətçilərin bizə çatdırdığı məlumatlardır. Biz sadəcə olaraq bizə çatanı geri ötürmüşük" (Təbərinin Tarix kitabının ön sözü: sən 5.) Təbəri də öz tarixində yalnız doğru məlumatları yazmağa söz verməmiş, o sadəcə olaraq rəvayəti eşitdiyi adamın adını yazmağa söz vermişdir. Belə olan halda İmam Təbəriyə (Allah ona rəhmət etsin!) heç kəs irad tuta bilməz. Təbəri öz tarixində Əbu Mixnəf ləqəbli Lut ibn Yəhya adlı rəvayətçidən, Məhəmməd ibn Ömər ibn Vaqididən, Seyf İbn Ömər ət-Təmimidən və s.tərk edilmiş,etibar olunmayan ravilərdən rəvayətlər etmişdir. Siz deyəsən ittihamlarınızdan yorulmadiz.Raşidi xəlifələr hamısı əhliyyətinin şikayətlərinə qulaq asardılar və onları dinləyərdilər.Ömər(r.a),Osman(r.a) dəfələrlə belə şikayətlərə görə öz valilərini vəzifələrindən uzaqlaşdırmışdıar.Təbii ki,bu hökmləri araşdırdıqdan sonra vermişdilər.Çünki,yalançıların şikayətlərinin olması da mümkün idi. Bu yalanınıza isə təəcübləndim.Sizdən hər cür yalanı eşitmək olar.Əbu Süfyan İslamı qəbul etdikdən sonra mütavazi bir həyat yaşamışdır və cihadlarda iştirak etmişdir.Şam şəhəri isə hicri 14-cü ildə Ömər(r.a)-ın zamanında fəth edildi. Bu şəhəri fəth edən sərkərdələrdən biri də Yezid bin Əbu Sufyan idi. Hz. Ebu Bekir, Yezid b. Ebu Süfyan'ı uğurlarken beraberinde yaya olarak yürüdü. Yürürken ona, savaş bilgisi hususun¬da güvendiği kimselere ve beraberindeki Müslümanlara iyi davranma¬sını tavsiye etti. Şam vilayetini ona bıraktı. Sonra Ebu Ubeyde b. Cerrah'ı da başka bir ordu üzerine gönderdi. Onu da uğurlarken de beraberinde bir süre yaya yürüdü. Ona bazı tavsiyelerde bulundu. Humus valiliğini ona verdi. Amr b. As'ı beraberindeki bir ordu ile Filistin'e gönderdi. Göz önünde bulundurduğu bazı faydalar için her komutanın, diğer komutanların yolundan ayrı başka bir yoldan gitmelerini emretti. Hz. Ebu Bekir, bu emri verirken Allah'ın peygam¬beri Yakub'un oğullarına verdiği şu talimata uymuştu: "Oğullarım! Tek bir kapıdan değil, ayrı ayrı kapılardan girin. Ama Allah katında size bir faydam olmaz. Hüküm ancak Allah'ındır. O'na güvendim, güvenenler de O'na güvensinler." (Yûsuf, 67.) Yezid b. Ebu Süfyan, Tebük üzerine gitti. Medainî, hocalarının şöyle dediklerini rivayet etmiştir: Ebu Be¬kir'in bu orduları harekete geçirmesi, hicri onüçüncü sene başlarında ol¬muştu. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, Çağrı Yayınları: 7/12-30.) Ömər(r.a)-in xəlifəliyi zamanı O Ümeyr bin Sadı Şam valiliyindən uzaqlaşdırıb yerinə Müaviyyəni təyin etmişdi. Tirmizî, Ebu İdris el-Holanî'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir:Hz. Ömer, Ümeyr b. Sa'd'ı Şam valiliğinden azledilip yerine Muaviye'yi vali olarak atağında insanlar dediler ki: "Ömer, Ümeyr'i azletti, yerine Mua¬viye'yi atadı." Bunun üzerine Hz. Ömer şöyle dedi:"Muaviye'den sadece iyilikle bahsedin. Zira ben, Rasûlullah (s.a.v.)'ın onun hakkında şöyle buyurduğunu işittim:"Allah'ım, onun vasıtasıyla insanları hidayete er¬dir." Buharî, "Menakib" kitabında Muaviye b. Ebi Süfyan'dan bahseder¬ken İbn Ebi Müleyke'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir:"Muaviye, ya¬nında İbn Abbas'ın azatlısı bulunduğu halde yatsıdan sonra bir rekathk vitir namazı kıldı. Azatlısı, İbn Abbas'ın yanma döndüğünde: "Muaviye, yatsıdan sonra bir rekathk vitir namazı kıldı." deyince, îbn Abbas azat¬lısına şöyle cevap verdi:"Onu bırak. Çünkü o, Rasûlullah (s.a.v.)'a saha-belik yapmıştır." İbn Ebi Meryem, îbn Ebi Müleyke'nin şöyle dediğini rivayet etmiş¬tir: "İbn Abbas'a denildi ki:"Mü'minlerin emiri Muaviye hakkında ne dersin? O sadece bir rekathk vitir namazı kıldı?" İbn Abbas ta şu cevabı verdi: "İsabet etmiştir.Çünkü o fakihtir." Galip el-Kattan, Hasan'm şöyle dediğini rivayet etmiştir: Muavi¬ye'nin hutbe îrad ederken şöyle dediğini işittim: «Bir gün abdest alması için Rasûlullah (s.a.v.>'m eline su döktüm. Başını kaldırıp bana şöyle dedi:"Sen, benden sonra ümmetimin başına geçeceksin, başlarına geçtiğin zaman onların iyilik y.nlarının iyilik¬lerini kabul et. Kötülük y.nlarının da kötülüklerini bağışla." Rasûlullah'm bana böyle demesinden sonra yönetime geçeceğimi ümid ettim.Bu ümidimi sürdümdüm. Nihayet şu makama erdim.» Beyhakî, Muaviye'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Vallahi beni halifeliğe geçmeye, Rasûlullah (s.a.v.)'ın: "Eğer hükümdar olursan iyi davran." sözü sevk etmiştir." (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, Çağrı Yayınları: 8/202-241.) Yəqin sizində yadınızdan çıxıb ki,bu yalandır. Bilirəm, sizin tənələrinizin və ittihamlarınızın ucu bucağı yoxdur.Siz bir özünüzə,alimlərinizə fikir versəniz yaxşı olar.Bir insanda nöqsan tapılmaq istənilsə bu mütləq tapılar.Çünki,nöqsansız insan yoxdur.Qaldıkı siz hər dəfə olmayan bir şeyə görə ittiham atırsız.Əmmarı döyüşdə iştirak edən qarşı tərəfin əsgərləri öldürüblər. Misir valisi Muhamməd ibn Abu Bəkri isə Amr bin Asın əsgərləri öldürmüşdülər. Rasululllah(s.a.s) buyurub: "Peyğəmbərlik xilafəti otuz ildir. Sonra Allah Öz mülkünü istədiyinə verəcəkdir". (Hədisi Əbu Davud mötəbər isnadla rəvayət etmişdir. Əbu Davud: Kitab əs-Sünnə, Bab fi əl-Xuləfə, № 4646. Müsnəd Əhməd: 4, 273. 5, 50244) Mən sizə səhih hədis yazıram,siz isə deyirsiz ki,mən yalan danışıram.Guya bu hədis Buxari və Muslimdə olmadığına görə zəifdir.Siz nə vaxtdan mühəddis olmusuz,bəlkə bizim xəbərimiz yoxdur?Siz kimsiz ki,bu hədis zəifdir,bu hədis səhihdir deyirsiz,bu hansı kitabda yazılıb,özünüzdən Amerika kəşf etmisiz? İndi deyin görək yalanı kim danışır siz,yoxsa mən? Xəlifələrin 12 nəfər olmasını özünüzə dəlil sayırsınızsa böyük səhv edirsiz.Bu hədis müxtəlif ləfzlərdə varid olmuşdur. Qureyşdən olan, on iki nəfər rəhbər olacaq 1. Qureyşdən olan, on iki nəfər xəlifənin dövründə İslam izzətli olacaqdır 2. On iki nəfər xəlifənin dövründə bu din izzətli və qüvvətli olacaqdır. 3. On iki nəfərin rəhbərliyi dövründə insanların güzəranı xoş olacaqdır 4. On iki nəfər xəlifə sizə rəhbərlik etdiyi dövrdə bu din izzətli və qüvvətli olacaqdır Bütün ümmət onların ətrafında birləşəcək Aşağıda yazılanlar sizə kifayət edəcək? a. Hədisdə, onların xəlifə olduqları dövrdə dinin izzətlənəcəyi daha sonra isə bu izzətin əldən gedəcəyi deyilir. Dinin izəttli və zəif dövrləri tarixdə öz təsdiqini tapmışdır. b. Rafizilər deyirlər ki, ötən xəlifələrin heç birinin vaxtında din izzətli olmamışdır. Onların imamları gizlində, qorxudan təqiyyə davranışı göstərirdilər. Hətta onlara görə Əbu Bəkrin, Ömərin və Osmanın vaxtında haqq din yoxuydu, Əli isə onların yanında ola-ola doğru dini izhar etdirə bilmir, qorxudan təqiyyə edib doğru Quranı aşkara çıxartmamış, təravih namazlarını qadağan etməmiş və hətta siğə nigahını da əmr etməmişdi. c. Hədisdə məqsəd imamların sayını qeyd etmək yox, onların vaxtında dinin izzətli olacağını bildirməkdir. d. Mehdinin gəlişi qiyamətə qədər olan vaxta ehtimal edilir. Bəs görəsən bu izzət və ziflik nə zaman olacaq! e. "Onların hamısı Qüreyşdən olacaqlar" sözləri, burada Əli və övladlarının nəzərdə tutulması ehtimalını zəiflədir. (çünki onlar elə əslən Qüreyşdən idilər və Peyğəmbərin (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) bunu açıqlamağı artıq sayılır). Hərçənd ki, Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) bu imamların İsmail oğullarından olacağını desəydi, o zaman şiyələr imamlarının İsmail övladı olduğunu iddia edərdilər. f. Səhihi Müslimdə belə bir rəvayət var: "Ümmətimdən on iki münafiq olacaqdır". Demək say öz-özlüyündə heç bir sübut əhəmiyyəti daşımır. g. Onların etiqadına görə imamlar peyğəmbərlərdən daha əfzəl və daha önəmli sayılırlar. Buna baxmayaraq Quranda peyğəmbərlər və onların şəriətləri barəsində danışılır, amma imamlar haqqında heç bir məqama toxunulmur. h. Belə bir sual yaranır; nə üçün Əli şura yolu ilə xəlifə seçiminə razılaşdı. Nə səbəbə Həsən Müaviyəyə güzəştə gedib xilafəti ona verdi. Nə üçün onların bütün imamları xəlifələrə beyət etdilər... Nəyə görə Hüseyn, Müaviyəyə beyət etdi. i. Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) Əlinin xəlifə olmasını dediyi halda, necə ola bilər ki, Əli buna etiraz etsin. Belə ki, Nəhcul Bəlağə adlı kitabda deyilir: 1. "Mənim sizin üçün vəzir olmağım, əmir (rəhbər) olmağımdan daha xeyirlidir. O sizə müsəlman olduqdan sonra kafir olmağı heç əmr edərmi?!" 2. Əli xəlifə olduqda öz xəlifəliyinə şəriətdən dəlil-sübut gətirmədi, əksinə bu işə özünün iradəsi olmadan təyin olunduğunu dedi. 3. Şura hüququ Mühacir və Ənsarlara məxsus idi. Onlar bir nəfərin ətrafına toplanıb onu rəhbər adlandırsaydılar, bu işdən Allah da razı qalardı (Nəhcul Bəlağə: Səh, 267) 4. Bəyadi deyir: Əli xəlifə olanda bu haqda səhabələrə şəriətdən heç bir dəlil-sübut ərz etmədi (əs-Sirat əl-Müstəqim kitabından). j. k. Şiyələrin camaat və ya fərdi şəkildə imamlar haqqında rəvayət etdikləri bu hədislərin o zaman mövcudluğu ağılasığılmazdır. Çünki, imamların fəziləti haqqında bu qədər hədis ola, sonra bu hədislər böyük şiyə rəvayətçiləri və hər imamın ölümündən sonra ixtilafa düşən şiyə təriqətləri tərəfindən nəql olunmaya?! Bu çox qəribədir! Bütün bunlar göstərir ki, imamlar haqqında nəql etdikləri hədislər sonradan uydurulmuşdur. l. Onların etiqadlarına görə imamların rəhbərliyi sirridir. Riza deyir: Allah bu rəhbərliyi Cəbrailə sir olaraq vermiş, o da bu sirri Məhəmmədə açmışdır. Məhəmməd isə bu sirri Əliyə açmışdır. Əli də bunu istədiyinə açıb bildirmiş, siz də bunu hər yana yayırsınız. Aranızda, eşitdiyi sözü gizli saxlayanınız kimdir! (əl-Kafi) m. On iki xəlifənin və onların zəmanəsinin vəsfi: 5. Deyirlər ki, onlar xilafətə gələcək, onların vaxtında din izzətli olacaq və hamı onların ətrafına toplaşacaqdır.

Əgər elə deyilsə aşağıdakı qərarların səbəbini mənə deyin: Paytaxtı Mədinədən Kufəyə köçürməsi,Sizə görə ona əmr edilən Xəlifə olmaq vəzifəsini icra etməməsi,Qızı Ümm Gülsümü Ömər(r.a)-ə ərə verməsi,Osman(r.a)-ı qətlə yetirənləri cəzalandırmaması,Öz qohumlarına vəzifələr verməsi,Fatimə(r.a) vəfat edəndən 9 gün sonra evlənməsi və s. "Alinin, radiyallahu anhu, Cemel ve Siffindeki vuruşması peyğemberin, sallellehu aleyhi va sellem, emri ile olmamışdır, lakin onun öz görüşü olmuşdur. Ebu Davud "es-Sünen" eserinde deyir: bize İsmail bin İbrahim al-Huzli, İbn Aliyyeden, o da Yunusdan, o da al.Hasandan, o da Qeys bin Ubaddan reyavet etdi: Qeyd dedi: "Eliden, radiyallahu anhu, soruşdum: "Bize bu seferin barede xeber ver! Bu, Resulullahın senden aldığı bir ehddir, yoxsa senin öz görüşündür?" Dedi: "Peyğamber menden bir şeye dair ehd almadı, lakin bu menim öz görüşümdür. Hz. Ali, oğ¬lu Hasan'a şöyle dedi: - Ey Hasan, keşke baban bundan yirmi sene önce Ölmüş olsaydı. - Babacığım, ben seni bu işten vazgeçirmeye çalışmıştım. Sen beni dinlemedin. Said b. Ebi Ucre, Kays b. Ubade'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Cemel savaşında Hz. Ali, oğlu Hasan'a şöyle dedi: - Ey Hasan, keşke baban bundan yirmi sene önce ölmüş olsaydı. —Babacığım, ben seni bu işten vazgeçirmeye çalışmıştım. Ama beni dinlemedin. - Ben işin bu noktaya varacağını düşünememiştim.» (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, Çağrı Yayınları: 7/371-377.) Hamıya məlumdur ki,hər bir müsəlman Quran və Sünnə əsasında hökm verməli,hökmü tapmadıqda isə əldə olan imkanlar vasitəsi ilə ictihad etməlidir.Təbii bu qayda ancaq İslamı bilən insanlara aiddir.Bu baradə Rasulullah(s.a.s)-in məşhur hədisi vardır.Mənbəyini dəqiq bilməsəmdə mənası belədir: “İctihad edib haqqlı olan 2,xəta edən isə 1 savab qazanar.” Təbii ki,qəlblərdə olanı bilən yalnız Allahdır. Quran ayələrinə isə açıq-aşkar siz insanlara böhtan atmaqla çıxırsız. Dediyiniz kimi bu qayda onlara da aiddir.Bir də unutma ki,Əbu Bakr(r.a)-ı bu qərarında digər səhabələr də dəstəkləmişdilər və O mürtədlərə qarşı cıhad edirdi və İslam dövlətinin əsasını qorudu.Birdə unutmayın ki,Ali(r.a)-nin beyəti öncəki Xəlifələrin beyətindən keçirilmə şəraitinə görə və tərkibinə görə fərqlənirdi.Ali(r.a) bu vəzifəni asilərin israrı üzərin qəbul etmişdi. Яли щямчинин дейиб: «Мяним сизя ямир олмаьымданса, вязир, мяслящятчи олмаьым даща йахшы олар» (Нящъцл бялаьа Ыъ, с.182, ЫЫЫ ъ, с.7). İbn Kəsir Tarixində yazır: "Hz. Osman'ın öldürülüşünden sonra Medine beş gün halifesiz kaldi. O sırada Medine yönetimini Gafiki b. Harb üstlenmiş durumdaydı. Bunlar, yönetimi üzerine alacak ve halifeliği kabul edecek birini.aradı¬lar. Mısırlılar, Hz. Ali'nin halife olmasını ısrarla istiyorlardı. Ama ken¬disi onlardan kaçıp bir bahçeye gizlendi. Kûfeliler, Zübeyr'in halife ol¬masını istediler, ama onu bulamadılar. Basralüar, Talha'nm halife ol¬masını istediler. Ama o, Basralıların bu isteğini kabul etmedi. Asiler kendi aralarında: "Şu üçünden hiç birini halife yapmayalım" dedikten sonra Sa'd b. Ebi Vakkas'a gittiler. Ve ona: "Sen şura üyelerin-densin. Halifeliği kabul et." dediler ama o, asilerin bu isteğini kabul et¬meyince onlar da İbn Ömer'e gidip halifeliği ona teklif ettiler. O da kabul etmeyince şaşırıp kaldılar. Sonra şöyle dediler: Halife seçmeksizin sa¬dece Osman'ı öldürtmüş olarak şehirlerimize dönersek insanlar yöne¬tim hususunda anlaşmazlığa düşerler, biz de beladan kurtulamayız." Böyle dedikten sonra Hz. Ali'nin yanına döndüler ve halifeliği kabul et¬mesi için ona ısrar ettiler. Ester de Hz. Ali'nin elini tutup bey'at etti. Sonra diğer insanlar da ona bey'at ettiler. Kûfelilerin dediklerine göre Hz. Ali'ye ilk bey'at eden kimse, Ester en-Nehaî olmuştur. Bu bey'at, insanların Hz. Ali'nin yanına dönmele¬rinden sonra zilhicce ayının yirmidördüncü gününde perşembe günü yapılmıştı. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, Çağrı Yayınları: 7/365-369.) Onun peyğəmbərin sünnəsinə və Quran ayələrinə zidd hərəkət etməsi isə helə boş şeydir ki, siz ona heç fakir də vermirsiz. Bu baradə biz öncələri bir qədər danışmışdıq.Qeyd olunmuşdu ki,bu hadisələr tam bir fitnə səbəbi ilə baş vermişdi və ortalıq çox gərgin idi.Məgər Müaviyyə Osmanın(r.a) qanını tələb etmirdi,məgər bu istək Şəriətə müvafiq deyildi? Sizin bu ittihamlarınızdan elə çıxır ki,Ali(r.a)-də Osmanın(r.a) qatillərini cəzalandırmadı və buna görə də O məsuliyyət daşıyırdı.Halbuki,hamı xüsusən indi yaşayanlar deyil,o dövrdə hadisələrin içərisində olan insanlar bilirdilər ki,hər iki tərəfin də haqqlı tələbləri var idi.Ona görə də əksər səhabələr bu hadisələrdən uzaqda,tərəfsiz qaldılar. Xahiş edirəm konkret misallarınızı gətirəsiz.Onlar zalım padşahlar kimi deyildilər ki,nəyi isə öz istəklərinə görə etsinlər. "Urve anlatıyor: Ömer İbnu'l-Hattab (radıyallahu anh) sünneti yazmayı arzu etti. Mesele üzerine Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in Ashâbıyla istişâre etti. Yazması husûsunda görüş beyân ettiler. Bunun üzerine Hz. Ömer (radıyallahu anh) bir ay kadar istihârede bulundu. (Yani bu işin hayırlı olup olmayacağı husûsunda Cenâb-ı Hak'tan rüyada bir işâret vermesini taleb etti). Bir sabah, Cenâb-ı Hak, kendisine azîm verdi de şöyle buyurdu. "Sizden önce yaşayan bir kavim hatırladım. Onlar bir kısım kitaplar yazarak, himmet ve alâkalarını bunlara haşr ederek Allah'ın Kitâbını terk ve ihmal etmişlerdi. Ben, Allah'a kasem olsun, Kitabullah'a ebediyyen hiçbir libas giydirmeyeceğim". Bəlkə,onların Quranı təhrif etdiklərinə dair rəvayətlərinizi də gətirəsiz. Xahiş edirəm öz sevimli işiniz olan saxtakarlığı başqalarına aid etməyəsiz. Zəhmət olmasa o dəqiq mənbəni bizə yazın.Yoxsa siz tarixdə olan hər yazının düzgün olduğuna sizin arzunuza görə olan hər bir rəvayətə səhih gözü ilə baxırısz?Digər tərəfdən o orduda olanlar Ali(r.a)-də daxil olmaqla müharibənin baş verəcəyini əvvəlcədən bilmirdilər və bunu da istəmirdilər.Kiminsə bu döyüşdən uzaqlaşması qınaq olunası deyil,təqdir olunası bir əməldir.Yuxarıda dediyim kimi Ali(r.a) özüdə bu hadisələrin belə nəticələnəcəyinə çox təəsüflənmişdir. Məlumdur ki,Ali(r.a) xəlifə olduğu ərazilərdə vəziyyyət heç də yaxşı deyildi.Əksinə asilərin hər yerdə özbaşınalıqları davam edirdi.Ondan başqa xilafəin paytaxtı Mədinədən Kufəyə köçürülmüşdü.Adını çəkdiyiniz səhabələr döüşlərdə iştirak etməyiblər və heç kəsin tərəfində olmayıblar Mən sizə onu deyə bilərəm ki,Əbu Əyyub əl Ənsari Rasulullah(s.a.s)-dən sonra bütün fəthlərdə iştirak etmiş,Ali(r.a) zamanında Xavariclərlə vuruşmuşdur,Müaviyyə zamanında isə Misirə getmiş,onun zamanında olan cihadlarda iştirak etmişdir. Ebu Eyyüb el-Ensârî, Kostantiniyye (İstanbul) surları yakınların¬da bu senede (H. 52) vefat etmiştir. Bu seneden bir sene önce veya bir se¬ne sonra vefat ettiğine dair zayıf rivayetler de vardır. Kendisi o esnada Yezid b. Muaviye ordusunda bulunuyordu. Vasiyyetini ona yapmış, bu yüzden de vefat ettiği zaman cenaze namazım Yezid b. Muaviye kıldır¬mış ti. İmam Ahmed b. Hanbel, Ebu Asım'dan rivayet etti ki, Mekkeli bir adam şöyle demiştir: Ebu Eyyüb'ün gazaya gittiği zaman ordu komuta¬nı Yezid b. Muaviye idi. Vefat edeceği zaman Yezid onun yanma gitti. Yezid'e şöyle dedi: "Ben ölürsem insanlara benden selam söyleyin ve Rasûlullah (s.a.v.)'m şöyle buyurduğunu işitmiş olduğumu onlara ha¬ber verin: "Bir kimse Allah'a hiç birşeyi ortak koşmaksızm Ölürse Allah, onu Cennet'e koyar." Şimdi siz hemen harekete geçin ve elden geldiğince beni Rum illeri¬nin derinlerine götürün," Ebu Eyyüb vefat edince insanlar onun cenaze¬sini Rum illerinin ileri noktalarına götürdüler. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, Çağrı Yayınları: 8/104-106.) Həmçinin bu səfərdə Hüseyn(r.a)-da iştirak etmişdir. Əbu Musa əl Əşəri Quran hafizi zahid bir səhabə idi.Bütün bu fitnə hadisələrində o tərəfsiz olaraq heç bir yanda yer almadı. Ebu Musa bu Sıffeyn'e katılmamış, Şam tarafında bir kenara çekip gitmişti. Kölesi yanına geldi ve iki tarafın sulh yaptıklarını haber ve¬rince "Elhamdülillah" dedi. "Seni hakem yapmışlar deyince "inna lillahi ve inna ileyhi raciûn" dedi. Sonra kalkıp Hz. Ali'nin yanına girip işi devraldı. Sonra anlaşma metni yazılmaya başladı. (Zehebi atladığı için bu kısım Taberi A. Tıval.ve Futuh'tandır. Bkz Futuh 4/8-17; Taberi 3/103, 104; Tıval 194-196; Belazuri, Ensab 3/207, 208 İmam Zehebi, Tarihu’l-İslam, Cantaş Yayınları: 6/ 292-293) İkrime der ki: Ben İbni Abbas'ın şöyle dediğini duydum: "Hakem olayı günü Ali'ye: "Ebu Musa'yı hakem yapma zira uyanık, firasetli, işini bilen bir adam (Amr b. Âs) var. Beni de onunla beraber yolla. Zira onun y.cağı anlaşma düğümünü ben çözerim, oun çözdüğünü de ancak ben bağlarım!" diye söyledim, ama bana "Yâ İbni Abbas! Ne y.yım, ben aralarında zayıf kaldım, onlar da harpte iyice yoruldu. Şu Eş'as b. Kays'a bak sana; "Hakem konusunda asla iki tane Mudurli olmaz illa birisi yemenli olacak" diye tutturdu." dedi. Ben de Ali'yi mazur gördüm, anladım ki o zulmediliyor, ashabın da bu konuda bir niyet yok (Taberi 3/102; Ahbaru't-Tıval 193; Belazuri, Enab 3/107, 108; İbnu'l-Cevzi, Munt;,nm 5/122; İbnu'l-A'sem Kitabu'l-Futuh 4/2, 3) Ebu Salih s-Semmâm anlatıyor: Hz. Ali Ebu Musa'ya: "Boynum kesilecek bile olsa artık hüküm ver!" dedi. (Ibnu Ebi Şeybe, Musannef 15/293 no 19699; Belazuri, Ensab 3/107) Bu hadisələrin ardı məlum idi.Lakin,buna görə Əbu Musa Əşarini(r.a) ittiham etmək insafsızlıqdır

Fərz et ki,O öz canına görə qorxub.Məgər bunda sizin əqidəyə görə bir qəbahət varmı?Axı sizin bütün imamlarınız bütün ömürləri boyu(sizə görə)istər qorxu olduqda,istər olmadıqda təqiyyə ediblər.Aşağıdakı misallar bir nümunədir. “Bir dəfə Əbu Hənifə Əbu Abdulla əleyhissəlamın yanında olanda mən onun yanına girdim və ona dedim ki, sənə fəda olum, qəribə bir yuxu gör-müşəm. O mənə dedi ki, ey ibn Müslim, yuxunu danış, onun alimi burada əyləşib. Bunu deyib əli ilə Əbu Hə-nifəyə işarə etdi. Mən dedim: “Yuxuda gördüm ki, guya mən öz həyətimə girdiyim vaxt arvadım əlində çoxlu qoz qarşıma çıxıb qozları mənim üstümə atdı. Mən bu yuxuya məəttəl qaldım”. Əbu Hənifə dedi: “Sən öz arva-dının mirası üstündə alçaq adamlarla rəqabət .rır, çalışırsan. Böyük əziyyətdən sonra, inşallah, istə-yinə nail olacaqsan”. Əbu Abdulla əleyhissəlam dedi: “Ey Əbu Hənifə, Allaha and olsun ki, doğru dedin!”. Sonra Əbu Hənifə çıxıb getdi və mən ona dedim: “Sənə fəda olum, mən bu yalançının ifadəsindən iyrəndim”. O dedi: “Ey Ibn Müslim! Allah sənə pislik eləməsin, onların ifadələri bizim ifadələrimizlə, bizimki onlarla bir deyil. Bu ifadə onun dediyi mə-nanı vermir”. Mən dedim: “Sənə fəda olum, bəs o, səhv etdiyi halda sənin and içib ona “doğru dedin” deməyinə nə ad verək?” O dedi: “Bəli, mən and içdim ki, o, ya-lanı doğru dedi”.( əl-Kafi”nin “Kitab ər-rövzə” hissəsi, səh.292, 8-ci cild, Iran çapı.) Musa ibn Əşyəm demişdir ki, bir dəfə mən Əbu Abdulla əley-hissəlamın yanında olanda bir nəfər ondan Qüdrət və Cəlal sahibi Allahın Kitabından bir ayə haqqında soruşdu, o həmin adama bir cür cavab verdi, sonra onun yanına bir başqası daxil olub həmin ayə haqqında so-ruşdu və o ona birinciyə verdiyi cavabın əksini dedi. Allah bilir, mən bundan nə çəkdim, sanki ürəyimi bı-çaqla yaraladılar, öz-özümə dedim: “Bir vergülün ya-rısı qədər də səhv etməyən Əbu Qətadəni Şamda qoyub hər şeydə elə mənim kimi səhv edən bunun yanına gəl-dim...” Bu zaman bir başqası da daxil oldu və ondan həmin ayə haqqında soruşdu. O ona da mənə və dostuma cavab verdiyinin əksini dedi. Belə olduqda mən sakit oldum və bildim ki, o bunu təqiyyə məqsədilə edir”.( “əl-Kafi fi əl-üsul”, səh.163, 1-ci cild, Hindistan çapı.) “Mən Əbu Abdulla əleyhissəlamın belə dediyini eşitmişəm: “Mənim atam Məhəmməd Ba-qir əleyhissəlam Bəni Üməyyə zamanında fitva verərdi ki, şahin və quzğunun öldürdükləri halaldır və belə-liklə, onlara qarşı təqiyyə işlədərdi. Mən isə onla-ra qarşı təqiyyə işlətməzdim, çünki öldürülmüş hər bir şey haramdır”.( əl-Kafi”nin “əl-Füru” hissəsi, şahin, qartal və s. ovu haqqında fəsil, səh.208, 2-ci cild, Iran çapı; səh.80, 2-ci cild, Hindistan çapı.) Əgər xatirinizdədirsə mən Musa(a)-ın Misirli bir adamı təsadüfən vurub öldürməsi hadisəsini sizə bir misal olaraq başqa misallar kimi sizin peyğəmbərləri bisətdən əvvəl və sonra da hər cür səhvdən uzaq olması fikrinə cavab olaraq yazmışdım.Mən təbii ki,heç bir peyğəmbəri nədəsə ittiham etmirəm.Əslində bunlar bir misallar idi ki,başa düşənlər başa düşsünlər. Gazi İyaz demişdir: Zahiri əməllərə gəlincə pis, fahiş əməllərdən həlakedici günahlardan peyğəmbərlərin məsum olmasında müsəlmanlar həmfikirdirlər (icma). Həmçinin peyğəmbərlər risaləni gizli saxlamaqdan, Allahın dinini çatdırmaqda qüsurlu olmaqdan məsumdurlar. Xırda günahlara gəldikdə isə bir qrup keçmiş alimlər və başqaları bunları peyğəmbərlərdən baş verməsini mümkün sayırlar Xahiş edirəm Ölüm mələyinin Əzrail olması baradə Qurandan və Səhih hədislərdən misallar gətirəsiz.Bəlkə belə bir ad var,biz bilmirik.Çünki,siz dəfələrlə bu hədisdə Əzrail sözü olmadığı halda bu sözü işlətmisiz. Özünüz də deyirsiniz ki,Mələklərin insan cildində həm insanlara,həm də peyğəmbərlərə gəlməsi sübut olunmuş bir məsələdir.Sonra da Abu Hureyra(r.a)-ya yersiz irad tutmağa çalışırsız. Mələk Musanın (a. s) yanına onun canını almaq üçün yox, onun ölmü haqqında xəbər vermək üçün gəlmişdir. Musa (a. s) mələyin gözünü çıxartması isə əslində belədir: Mələk Musanın (a. s) yanına insan cildində gəlmişdir və Musa (a. s) onun ölüm mələyi olduğunu bilmiyərək, onun evinə izinsiz daxil olmuş insan olduğunu zənn edib vurmuşdu. Mələyin Musanın (a. s) yanına insan cildində gəlməsi və Musanın (a. s) onu tanımaması qəribə bir iş deyildir. Belə ki, mələklər insan cildində İbrahim (a. s) və Lut (a. s) yanına da gəlmişlər və onlar mələkləri tanımamışlar. Əgər bilsəydilər ki, onlar mələkdirlər, onda nə İbrahim (a. s) onlara yemək təklif edərdi, nə də Lut (a. s) onlar üçün qorxardı. Əgər bir adamın başının üzərində bir damı varsa bu yerə nə demək lazımdır?İkincisi, hədisdə söhbət içəriyə girən adamın iznsiz daxil olmağı ehtimalından gedir,onun oğru olmağından deyil.Siz elə istədiyiniz şərhlər verirsiniz ki,hərdən adama elə gəlir ki,sanki siz bu hadisələrə canlı şahid olmusuz.Bunlar hamısı sizin təxəyyülünüzün nəticəsidir.Sonrada deyirsiz ki,mən sizin mənbələrdən sitat gətirirəm. Ya Rəsulum!) Davudu və Süleymanı da (yad et)! O zaman ki, onlar bir tayfanın qoyunlarının girib xarab etdiyi bir əkin sahəsi haqqında hökm verirdilər və Biz də onların hökmünə şahid idik. Biz onu (məsələnin hökmünü) dərhal Süleymana anlatdıq. Və onların hər birinə hökm (hikmət, peyğəmbərlik) və elm (şəriəti dərindən bilmək) verdik. Biz dağları və quşları Davudla birlikdə (Allahı) təqdis edib tə'rifləsinlər deyə ona ram etdik. Bunları (sizə təəccüblü görünsə də, lövhi-məhfuzdakı əzəli hökmümüzlə) Biz etmişdik. (Ənbiya 78-79) Kadı Şüreyh ile diğer bazı selef ulemasının anlattıklarına göre ayet-i kerimede geçen kavmin bir bağı varmış. Bir başka kavmin davarları ge¬lip o bağda geceleyin yayılmışlar ve ağaçların tamamını yemişlerdi. Her iki kavimde Davud peygamberin yanına gelerek d av al aş mı şiardı. Davud peygamber, bağ sahibine bağının kıymetinin verilmesi yolunda hüküm vermişti. Dava sahipleri daha sonra Süleyman peygamberin ya¬nına gittiklerinde onlara: "Allah'ın peygamberi Davud size nasıl bir hü¬küm verdi?" diye sordu. Onlar da, şöyle şöyle hüküm verdi, dediler. Bu¬nun üzerine Süleyman şöyle dedi: "Ama ben olsaydım oyunların bağ sahibine teslim edilmesi yolunda hüküm verirdim. Bağ sahibi koyunla¬rı yanında tutup onların ürünlerini ve y.ğılarım alıp bağının eksilen değerini telafi ederdi. Bilahare davarları sahiplerine teslim ederdi". Bu haber, Davud peygambere ulaşınca o da bu yolda hüküm verdi. Buna yakın bir mesele olarak da Buharı ve Müslim'in sahihlerinde Ebu Hüreyre'den rivayet edilen bir hadis-i şerif de Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Zamanın birinde iki kadın vardı. Bunların ikisinin de çocukları yanlarında idi. Bir ara kurdun biri saldırarak ikisinden birinin çocuğu¬nu alıp götürdü. Alıp götürdükten sonra ikisi ortada kalan çocuk üzerin¬de anlaşmazlığa düştüler. Büyük kadın dedi ki: Kurt senin çocuğunu ahp götürdü. Küçük kadın dedi ki: Hayır, kurt sşnin çocuğunu alıp gö¬türdü. Her ikisi de Davud peygamberin yanma giderek muhakeme oldular. Neticede Davud peygamber, ortadaki çocuğu büyük kadına verdi. Fakat bilahare her ikisi de Süleyman peygamberin yanına gittiler, o, kendilerine şöyle dedi: "Bana bir bıçak getirin ki çocuğu ikiye böleyim herbirinize yarısını vereyim". Süleyman'ın böyle demesi üzerine küçük kadın şöyle dedi: "Allah sana rahmet etsin. Bu çocuk, o kadınındır." As¬lında çocuk kendisinin olduğu için analık şefkatinden dolayı küçük ka¬dın böyle demişti. Böyle deyince de Süleyman peygamber çocuğu küçük kadına verdi.» (Buharî, Enbiyâ, 40; Müslim, Akdiye, 20.) Bu ayələrə də diqqət edin: (Ya Peyğəmbər!) Sənə (Davudun padşahlığı vaxtı) dava edənlərin xəbəri gəlib çatdımı? O zaman onlar (Davuda məxsus) mə'bədə (ibadət vaxtı ora daxil olmaq qadağan edildiyi üçün) divardan aşıb gəlmişdilər. Onlar Davudun yanına gəlikdə (Davud) onlardan (mə'bədə qapıdan deyil, divardan aşıb daxil olduqları üçün) qorxdu. Onlar dedilər: "Qorxma, biz bir-birimizə haqsızlıq etmiş iki iddiaçıyıq. Aramızda ədalətlə hökm et, haqqı tapdalama (heç birimizin tərəfini saxlama) və bizə doğru yolu göstər!" (Onlardan biri dedi: ) "Bu mənim (din) qardaşımdır. Onun doxsan doqquz dişi qoyunu, mənim isə bircə dişi qoyunum vardır (yaxud onun doxsan doqquz zövcəsi, mənim isə bircə zövcəm var). Belə bir vəziyyətdə: "Onu mənə ver! (Məni ona sahib et!)" - dedi və (dildən pərgar olduğu üçün) mübahisədə məni məğlub etdi". (Bu sözləri eşidən Davud o biri iddiaçı ağzını açmağa macal tapmamış) dedi: "O sənin bircə qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, şübhəsiz ki, sənə zülm etmişdir. Doğrudan da, şəriklərin çoxu bir-birinə haqsızlıq edər. Yalnız iman gətirib yaxşı işlər görənlərdən savayı! Onlar da (təəssüf ki) çox azdırlar!" (İddiaçılar bir-birinə baxıb güldükdən, yaxud çıxıb getdikdən sonra) Davud (bu işdən şübhəyə düşərək) Bizim onu imtahana çəkdiyimizi güman etdi. O dərhal Rəbbindən öz bağışlanmasını dilədi və dizi üstə düşüb səcdəyə q.naraq tövbə etdi. . Biz bunu (o biri iddiaçını dinləməyərək onu zülmkar adlandırmasını və ya belə bir səhv zənnə düşməsini) ona bağışladıq. Həqiqətən, o, (qiyamət günü) dərgahımıza yaxın olacaq və onun qayıdıb gələcəyi yer də gözəl olacaqdır (yaxud onu dünyada çoxlu ne'mət, axirətdə isə gözəl sığınacaq - Cənnət gözləyir). (Sad 21-25) Selef ve haleften bir çok tefsirciler, bu ayetle ilgili olarak bir çok kıs¬sa ve haberler nakletmişlerdir ki bunların çoğunluğu israiliyattır. Bir kısmı da kesin şekilde yalanlanmıştır. Kıssayı sadece Kur'ân-ı Kerim'den nakletmekle yetinerek diğer israiliyat haberlerini aktarma¬yı uygun görmedik. Allah dilediğini dosdoğru yola iletir, Sâd süresindeki secdenin, aslî tilavet secdelerinden mi, yoksa şü¬kür secdesinden mi olduğu hususunda imamlar ihtilaf etmişlerdir. Ve bu hususta iki görüş ileri sürülmüştür. İmam Ahmed b. Hanbel, İbn Abbas'm, Sâd süresindeki secde ile ilgi¬li olarak şöyle dediğini rivayet etmiştir: «Bu, aslî secde ayetlerinden de¬ğildir. Ancak bu ayetin okunması esnasında Rasûlullah'm secde ettiğini görmüşümdür.» Bir başka rivayette de îbn Abbas şöyle der: Peygamber (s.a.v.), Sâd süresindeki secde ayeti esnasında secde yapmış ve şöyle demiştir: «Da¬vud tevbe için bu ayet yanında secde etmiştir. Biz ise, şükür için secde ediyoruz.» (Tirmizî, Kitabu s-Salat, Hadis No: 577.) Bu misallardan sonra siz yenə də deyirsiz: Xəta məsələsinə gəldikdə onu qeyd etmək lazımdır ki,sizin bu iddianızda siz bütün müsəlmanlardan seçilirsiz.Mən hələ İmamların məsum olmasından danışmıram.Bu misallar sizə heç nə demir? . "Beləliklə, Adəm Rəbbinin əmrindən çıxdı, amma mətləbinə yetmədi." (Quran, Taha, 121) " (Musa) qəzəbindən (əlindəki Tövrat) lövhələrini yerə atdı, qardaşının başından (saç-saqqalından) yapışıb özünə tərəf çəkməyə başladı." (Quran, Əraf, 150) "Heç bir peyğəmbərə yer üzündə (küfrün kökünü kəsmək üçün bacardığı qədər çox kafir) öldürməyənə qədər əsirləri özünə mal etmək (onları öldürməyib fidyə müqabilində azad etmək) yaramaz." (Quran, Ənfal, 67) "...adamlardan (onların Peyğəmbər oğulluğunun boşadığı övrətlə evlənir, - deyəcəklərindən) qorxurdun. Halbuki əslində sənin qorxmalı olduğuna ən çox layiq Allahdır." (Quran, Əzhab, 37) "Allah səni bağışlasın! (Allah səni əfv etdi). Doğru danışanlar sənə bəlli olmadan, yalançıları tanımadan əvvəl nə üçün onlara (cihadda iştirak etməməyə) izin verdin?" (Quran, Tövbə, 43) Bu ayələr o qədər açıqdır ki,bunların əlavə şərhə ehtiyacı yoxdur.

Sizi həqiqət deyil,nəsə sizə sərf edən bir şeyi tapmaq maraqlandırır.Ona görə də yalan,təhrif,batil məna verməklə istədiyinizi bizə həqiqət kimi çatdırmağa çalışırsız.Mən sizin belə gülünc iddialarınıza cavab vermək niyyətində deyiləm.Çünki,siz arzu etdiyiniz,əvvəlcədən inandığınız şeyləri qəbul edirsiz. Əvvala adını çəkdiyim səhabələrin alim və abid olmasında heç kimsənin şübhəsi ola bilməz.Ənas ibn Malik(r.a) 90 yaşında Bəsrəda vəfat etdi.O,bu şəhərdə Ömər(r.a)-ın xilafəti zamanından yaşayırdı. İbn Abbas(r.a) Muaviyyə ilə olan münaqişədə Ali(r.a)-nın yanında idi.Onun şiyəliyi bundan ibarət idi.Sizin şiyəliyiniz isə ümmətə ancaq nifaq və təfriqə salmaqdan ibarətdir. İbn Ömər(r.a) ilə bağlı isə bunu demək olar. Mədinədə olan Mühacir və Ənsarlar Ali(r.a)-yə beyət etdilər. Rəvayətlərdə deyilir ki, Səd ibn Əbu Vaqqas, Abdullah ibn Ömər, Məhəmməd ibn Məsləmə kimi səhabələr Əliyə beyət etmədilər. Digər rəvayətlərdə isə deyilir ki, hamı ona beyət etmişdi. Bu, daha geniş yayılan məlumatdır. Səd ibn Əbu Vaqqas, Abdullah ibn Ömər və Məhəmməd ibn Məsləmə onunla döyüşə getməmişdilər, lakin beyəti etmişdilər.Bilindiyi kimi bu beyət çox qarışıq və gərgin bir şəraitdə həyata keçirildi.Ali(r.a) ilk öncə ona beyət edilməsinə qarşı idi.Lakin,israrlar üzərinə beyəti qəbul etdi. İbn Ömər(r.a) ona xəlifəlik təklif olunan kimsələrdən idi.Lakin,bir çoxları kimi O bu vəzifəni üzərinə götürmədi.Ali(r.a) Mədinədə xəlifə seçiləndə onun yanında yer aldı.Lakin,döyüşlərdə iştirak etmədi.Fəqət Nəhrəvan döyüşünə qatılmadığına görə təəsüflənmişdir. Siz həmişəki kimi zənnə qapılırsız.Onun rəvayət etmədiyi hədislər fitnə ilə bağlı hadisələr idi ki,İlahi qədərlə bunlar baş verəcəkdi.O,bunu bir sıra səbəblərə görə rəvayət etmədi.Əsas səbəb isə bu hadisələrin mütləq şəkildə baş verəcək olması idi.Məs: Ebu Salih, Ebu Hureyre'den nakletmiştir; Resulullah aleyhisselam şöyle buyurdu: "Yaklaşan serler için Araba yazıklar olsun! Ondan elini çeken felah bu¬lur -kurtulur-." (Ebu Davud,nr. 4249). Ebu Hureyre'den şöyle rivayet edilir: "60 yılını gördüğü¬nüzde nefsi elinde olan onu göndersin (ölümü istesin). Ben ölümü arzu ediyorum. Ona yetişmekten korkuyorum. Sefih¬ler emir olduğunda hükümler satılır. Kan dökme kolaylaşır. Yakınları korumak kalkar (akrabalar arasında ziyaret kal¬kar). Emirlerin yanına girip çıkmak çoğalır. Yeni şeyler do¬ğar. Kur'an zevkli bir dinlence olur (Sadece güzel sedası için dinlenir)." (Bidaye, VIII, 113.) Emevilerden sefih insanların başa geçeceklerini, bu olay¬ların hicrî 60 yılından sonra başlayacağını haber vermekten çekinmiyordu. Sa'id b. Amr b. Said b. el-As anlatıyor: "Ced¬dim bana dedi ki: 'Ben Ebu Hureyre ile beraber Medine mescidinde oturuyordum. Yanımızda Mervan da vardı. Bir ara Ebu Hureyre: Ben, sadık ve masduk olan Resûlullah (aleyhis-selam)ın şöyle buyurduklarını işittim: 'Ümmetimin helak ol¬ması, Kureyş'e mensup (aklı kıt) bir grup çocukcağızın elleriyledir!' Mervan: 'Allah onlara lanet etsin!' dedi. Ebu Hu¬reyre der ki: 'Eğer ben dileseydim falan falan diye onları te¬ker teker ismen sayardım.' Said dedi ki: 'Ben, Benî Mervan iktidar olduğu zaman dedemle birlikte Şam'a gittim. Orada onları genç oğlanlar olarak görünce dedem: 'Ebu Hureyre'nin kastettiği bunlar olmasın!' dedi. Ben de: 'Sen daha iyi bilirsin!' dedim." (Buharî, Fiten 3, Menakıb 25) Əgər məsləhət olsa idi Rasulullah(s.a.s) özü bunu ümmətə açıqlaya bilərdi.Məlumdur ki,elə şeylər vardır ki,bütün insanların onu bilməsi vacib deyildir və ya onu bilməsi təqdirdə səhv başa düşüləcəyi ehtimalı çoxdur.Məs: Muaz bin Cəbəl (r.a.) rəvayət edir ki, mən Peyğəmbər (s.a.s) birgə onun uzunqulağının tərkində olarkən o mənə dedi: «Ey Muaz! Bilirsənmi Allahın bəndələr üzərində və bəndələrin də Allah üzərində olan haqqı nədir?» Mən dedim: «Allah və rəsulu daha yaxşı bilir!» O dedi: «Allahın bəndələr üzərində olan haqqı Ona ibadət edib heç bir şeyi Ona şərik qoşmamaları, bəndələrin Allah üzərində olan haqqı isə Ona şərik qoşmayana əzab verməməsidir!» Mən dedim: «Ey Allahın elçisi, insanları bu şad xəbərlə müjdələyimmi?» O dedi: «Xəbər vermə ki, arxayınlaşmasınlar!» «Səhihul Buxari, 128» «Səhih Muslim, 30» Abu Hureyra(r.a)-nın kimliyi Allaha və müsəlmanlara bəllidir.Onun müsəlmanların qəlbində xüsusi bir yeri vardır.Sizin kimliyiniz və sonunuz isə şübhəlidir.Artıq deyildiyi kimi bir neçə örnəklər var ki,Rasulullah(s.a.s) yaxın səhabələrinə bir sıra xüsusi məsləhətləri və xəbərləri nəql etmişdir. Onun Mədinəni tərk edib,Şama köçməsi heç bir etibarlı mənbədə varid olmayıbdır.Abu Hureyra(r.a)-nın fitnədən və fitnə əhlindən uzaq olması isə aşkardır.Siz özünüz də bilirsiniz ki,Ali(r.a)-ni dəstəkləyən qüvvələr(xavariclər) sonradan onun özü əleyhinə vuruşmağa başladılar və Ali(r.a)-nin ordusunda daim birlik olmayıb.Sonralar Ali(r.a) özü onlara qoşulmağına peşman olmuşdu. Ali(r.a) deyir: “Ey kişiyə oxşa-yıb kişi olmayanlar! Uşaq xəyallı, qadın ağıllılar. Nə yaxşı olardı, mən sizi heç görməyəydim və tanıma-yaydım. Allaha and olsun ki, peşmançılıqdan, kədər-dən yaxa qurtara bilmirəm. Allah sizi öldürsün! Qəl-bimi irinlə doldurmusunuz, köksümü qeyzlə yükləmi-siniz. Mənə sinə dolusu töhməti qurtum-qurtum uddur-musunuz. Mənim rəyimi mənə qarşı üsyan etməklə və məni arada qoyub qaçmaqla zay etmisiniz. Iş o yerə gəlib çıxıb ki, Qüreyş əhli deyib: “Əbu Talibin oğlu şücaətli adamdır, lakin hərbdən xəbəri yoxdur. Onları Allah vurmuşdu! Görəsən onların arasında hərbi işdə məndən qətiyyətli, məndən bacarıqlı bir nəfər varmı? Mən bu işə iyirmi yaşa çatmamış girişmişəm. Budur, indi altmışdan yuxarı yaşım var! Lakin itaət olunmayan adamın sözü keçməz”. (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.70,71, Beyrut çapı.) Ali(r.a) Kufə tərəfdarlaına belə deyirdi: Ey Allah, mən onlardan cana doymuşam, onlar məndən; mən onlardan bezmişəm, onlar məndən. Mənə onların əvəzində onlardan yaxşılarını ver, onlara mənim əvəzimdə məndən pisini. Ey Allah, onların qəlblərini duz suda əriyən kimi ərit” (Nəhc əl-bəlağə”, səh.67, Beyrut çapı.) Həmçinin Ali(r.a) belə deyirdi: Məndən sonra hansı sərkərdə ilə birlikdə vuruşacaqsınız? Allaha and olsun ki, sizə aldanan adam kordur. Kim sizin köməyinizlə qələbə çalıb, Allaha and olsun ki, bu qələbə təsadüfən olub. Sizinlə birgə vuruşmaq küt qılıncla zərbə endirmək kimidir. Allaha and olsun ki, daha mən sizin sözünüzə inanmıram, köməyinizi istəmirəm, düşmənə sizinlə hədə gəlmirəm. Sizə nə olub? Dərdiniz nədir? Əlacı-nız nədir? Onlar da sizin kimi adamlardır. Ey boş danışanlar! Düşüncəsiz qafillər! Haqları olmayan şeyi istəyən tamahkarlar!” (Nəhc əl-bəlağə”, səh.72,73.) Ey Kufə əhli, mən sizdə bir üç şey görmüşəm, bir də iki şey: qulaqlarınız var — karsınız, diliniz var — lalsınız, gözləriniz var — korsunuz; üz-üzə gələn-də doğru danışmazsınız, dara düşəndə bir-birinizə qardaş köməyi göstərməzsiniz. Sizi görüm başınız batsın! Ey çobanları itmiş dəvə sürüsünə bənzəyən-lər! Bir tərəfdən bir yerə toplayanda o biri tərəfdən dağılışırsınız. Allaha and olsun ki, mən indi si-zinlə birlikdəyəm, ancaq təsəvvür edirəm ki, vuruş başlasa, döyüş qızışsa, siz Ibn Əbu Talibdən arala-nıb qabaqdan qıçlarını aralamış qadının qıçları kimi hərəniz bir yana gedərsiniz” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.141,142.) Siyahını uzatmaq istəmirəm. Ebu Hureyre'den şöyle rivayet edilir: "60 yılını gördüğü¬nüzde nefsi elinde olan onu göndersin (ölümü istesin). Ben ölümü arzu ediyorum. Ona yetişmekten korkuyorum. Sefih¬ler emir olduğunda hükümler satılır. Kan dökme kolaylaşır. Yakınları korumak kalkar (akrabalar arasında ziyaret kal¬kar). Emirlerin yanına girip çıkmak çoğalır. Yeni şeyler do¬ğar. Kur'an zevkli bir dinlence olur (Sadece güzel sedası için dinlenir)."(Bidaye, VIII, 113.) Sa'id b. Amr b. Said b. el-As anlatıyor: "Ced¬dim bana dedi ki: 'Ben Ebu Hureyre ile beraber Medine mescidinde oturuyordum. Yanımızda Mervan da vardı. Bir ara Ebu Hureyre: Ben, sadık ve masduk olan Resûlullah (aleyhis-selam)ın şöyle buyurduklarını işittim: 'Ümmetimin helak ol¬ması, Kureyş'e mensup (aklı kıt) bir grup çocukcağızın elleriyledir!' Mervan: 'Allah onlara lanet etsin!' dedi. Ebu Hu¬reyre der ki: 'Eğer ben dileseydim falan falan diye onları te¬ker teker ismen sayardım.' Said dedi ki: 'Ben, Benî Mervan iktidar olduğu zaman dedemle birlikte Şam'a gittim. Orada onları genç oğlanlar olarak görünce dedem: 'Ebu Hureyre'nin kastettiği bunlar olmasın!' dedi. Ben de: 'Sen daha iyi bilirsin!' dedim." (Buharî, Fiten 3, Menakıb 25) Ebu Yezid Medeni anlatır: "Bir gün Ebu Hureyre Resulullah'ın minberi üzerinde, onun hutbe okuduğu basamağın al¬tında ayağa kalktı ve 'Yaklaşan serlerden Araba yazıklar ol¬sun! Çocukların emirliği için onlara yazıklar olsun, nefisleri¬ne göre hüküm verir, öfke ile -insanları- katlederler' de¬di." (Bidaye,VIII,112.) "Peygamber aleyhisselam rüyasında, el-Hakem oğullarının minberine inip çıktıklarını gördü. Sabah öfkeli olarak uyandı. Dedi ki: 'Ben neden el-Hakem oğullarını maymunların ağaca çıkıp indikleri gibi, minberime inip çıkarlarken gördüm acaba?' Ondan sonra Al¬lah Resulü aleyhisselam'ın ölünceye kadar bir daha güldü¬ğünü görmedim." (Ebu Ya'la) Umeyr b. Hani el-Ansî anlatır: "Ebu Hureyre 'Allah'ım bana 60 yılını gösterme' derdi. O sene veya bir yıl önce öl¬dü." ( Ahi Fethü'l-Bari, VIII, 13.r) Ebu Yunus Ebu Hureyre'den nakleder: "Hz. Peygamber aleyhisselam buyurdu: 'Yaklaşan şerler için Araba yazıklar olsun! Öyle fitneler ki karanlık gecelerden bir parçadır. -O günlerde- kişi mü'min olarak sabahlar, kâfir olarak geceler. Az bir dünyalık için dinini satar. Onlardan dinine tâbi olan¬lar, dikeni ya da kor parçasını avuçlamış gibidir.' (Ahmed b. Hanbel, Müsned, II, 391)

Mən sizə cavab olaraq bunları sitat gətirə bilərəm.Bir az diqqətli və adil olun.Ebu Hureyre, bir defasında Hz. Aişe'nin hücresi önünde oturmuş hadis rivayet ediyordu. Sonra da "Ey hane sahibi! Söylediklerimden herhangi bir şeye itiraz ediyor musun?" diye soruyordu. Hücresinde namaz kılmakta olan Hz. Aişe onun rivayet ettiği şeylerden hiçbirisine itiraz etmedi. Ancak dedi ki: "Resulullah aleyhisselam sizin yaptığınız gibi arka arkaya hadis irad etmezdi." (Müslim, nr. 2493; Ebu Davud, nr. 3655; Tirmizi, nr. 3643; Buharî, VI, 322.) Müslim'de geçen diğer bir ri¬vayette, Hz. Aişe namazı bitirdikten sonra yanında bulunan Urve'ye: "Bana biraz önce söylediklerini işitmiyor musun! Nebi aleyhisselam konuşurken bir kimsenin sayabileceği şe¬kilde konuşurdu." demiştir. (Müslim, nr. 2493.) Meşhur sahih sahiplerinden İbn Hibban "Aişe (r.anha)'nın burada kullandığı 'Ebu Hureyre'nin sözünü ona red¬dedecektim' sözü ile onun hadis rivayeti şeklini kasdetmiştir. Yoksa bizzat hadise itiraz etmemiştir" demiştir. (İbn Hibban, Sahih s. 261.) İbn Hacer ise Ebu Hureyre'yi (ara vermeden) hadis rivayetinde mazur görür. Ebu Hureyre bu şekilde hadis rivayetinde mazurdu. Çünkü ezberi çok, rivayetleri genişti. Hadis rivayetine başla¬dığı zaman (âdeta) ara vermek imkânına sahip değildi. Bazı şairlerin dediği gibi: "Ben kısa kesmek istiyorum ancak kafi¬yeler beni sıkıştırıyorlar." (Fethü'l-Bari, VII, 390; Accac el-Hatib, 289). Mən əslində sizin bu şübhələrinizə cavab vermişdim.Bir də təkrarlaya bilərəm.Bir çox səhabələr hədis eşidərkən bunu təsdiqləyən ikinci bir adamı şahid olaraq istərdilər.Həmçinin Quran toplanarkən bir ayəni təsdiqləyən ikinci bir adamın olması bir şərt idi.Kim olur olsun ondan bir xəbər eşidilərkən bunu təsdiqləyən bir adamım olması bir təsdiqləyici amil kimi öz rolunu oynayırdı.Misal olaraq aşağıdakı misalı nəzərinizə çatdırıram. Ebu Sa'îdi'l-Hudri (radıyallahu anh) anlatıyor: "Ensârın bulunduğu bir mecliste oturuyordum. Ebu Musa el-Eş'arî (radıyallahu anh) beti benzi atmış olarak çıkageldi. Korku içinde olduğu hâlinden belli idi. Bize: "Hz. Ömer (radıyallahu anh)'in huzuruna girmek için izin istedim. Üç sefer tekrar etmeme rağmen cevap alamadım. Ben de geri döndüm. Arkamdan adam göndererek geri çağırttı ve: "Niye girmedin" diye sordu. "Üç sefer izin istedim, cevap alamayınca geri döndüm. Çünkü Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın: "Biriniz üç sefer izin istedikten sonra cevap alamazsa geri dönsün" dediğini işittim" diye açıklama yaptım. Bu cevabım üzerine Hz. Ömer (radıyallahu anh): "Hz. Resûl (aleyhissalâtu vesselâm)'ın böyle söylediğine dâir ya delil getirirsin veya elimden çekeceğini sen bilirsin" dedi. İçinizde Resûlullah (âleyhissalâtu vesselâm)'dan bunu işiten var mı?" diye sordu. Ubey İbnu Ka'ab: "Seninle cemaatin en küçüğü gelebilir" dedi. Cemaatin en küçüğü bendim. Kalktım. Ebu Musa (radıyallahu anh) ile beraber gittik. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın bunu söylemiş olduğunu haber verdim. Bunun üzerine Hz. Ömer, Ebu Musa (radıyallahu anhüma)'ya: "Ben seni itham etmiyorum. Fakat halkın Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) hakkında gelişigüzel konuşmasından korktum" dedi." Bu hadîsin fârklı tariklerinde bâzı açıklayıcı ziyadeler gelmiştir. Ebu Bürde (radıyallahu anh)'nin rivayetinde Ubey İbnu Ka'ab (radıyallahu anh) Hz. Ömer'e çıkışır: "Ey İbnu'l-Hattâb, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın Ashâbına azâb (verici) olma!" Hz. Ömer de ona şu cevabı verir: "Subhânallah! (Niye yanlış anladınız!) Ben yeni bir hadîs işittim ve tahkik edeyim dedim." (Müslim, nr. 2145) Hz. Ömer (radıyallahu anh)'le ilgili son bir misâlimiz Misver İbnu Mahreme'nin rivâyetidir. Der ki: "Hz. Ömer (radıyallahu anh), kadınlarda düşüğe sebep olanların cezası hakkında bir şey bilmiyordu. Halka sordu. Muğîre İbnu Şu'be (radıyallahu anh): "Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın bu mevzuda, erkek veya kadın bir köleye hükmettiğine şâhid oldum" dedi. Hz. Ömer (radıyallahu anh): "Bu hadîs için, seninle beraber şâhid olan bir başkasını daha getir!" diye emretti. Muhammed İbnu Mesleme (radıyallahu anh) şâhidlik etti." (Kutub-i Sitte) Aşağıdakı hədis sizə kifayət etmir? Amr b. Hazm anlatıyor: "Mescidde Ebu Hureyre'nin de bulunduğu bir cemaatle oturuyordum. Orada Resulullah'ın ashabından on kadar yaşlı sahabî vardı. Ebu Hureyre onlara Hz. Peygamber aleyhisselamdan hadis rivayet etmeye başla¬dı. Rivayet edilen hadisi cemaatin bir kısmı biliyor, diğer bir kısmı bilmiyordu. Hadisi aralarında tartışıyorlar, bilenler bil¬meyenlere hatırlatıyordu. Sonra Ebu Hureyre başka bir hadi¬si rivayet ediyor yine tartışıyorlar, yine bilenler bilmeyenlere hatırlatıyordu. Böylece devam edip durdular." Amr der ki: "O gün Resulullah'ın ashabı içerisinde hıfzı en kuvvetli insa¬nın Ebu Hureyre olduğunu anladım." ( (Buharî, Tarih, I, 187.) Ebu Ya'la der ki: "Biz Talha b. Ubeydullah'ın yanında idik. Ona denildi ki: 'Ey Ebu Talha! Söyler misin bu Yemenli Resulullah'ı sizden daha mı iyi bili¬yor? Yoksa o Resulullah'ın söylemediklerini mi söylüyor?' Talha dedi ki: 'Vallahi onun bizim işitmediklerimizi işitti¬ğinden ve bizim bilmediklerimizi bildiğinden şüphe etmiyo¬ruz. Bizler ev ve çoluk-çocuk sahibi kimselerdik. Resulullah aleyhisselama günün iki tarafında uğrar, sonra evlerimize dönerdik. Ebu Hureyre miskin biriydi, malı ve çoluk-çocuğu yoktu. Muhakkak onun eli Resulullah aleyhisselam ile beraberdi. Her yerde Resulullah aleyhisselam ile beraber dolaşırdı. Bu sebeple onun bizlerin işitmediği hadisleri işitmiş olmasından şüphe etmiyoruz.'" (Tuhfetü'l-Ahvezî, X, 229;Tirmizi, nr. 3837; Bidaye, VIII, 109.) Talha ayrıca "Muhakkak biz de onun işittiklerini işittik; ne var ki biz unuttuk o ezberledi." demiş¬tir (Fethü'l-Bari, VIII, 77) Mən sizə bunun cavabını bir neçə dəfə vermişəm.Məni niyə təkrar etməyə vadar edirsiz.Hər şeydən öncə hər insanın özünə məxsus keyfiyyətləri və xüsusiyyətləri vardır.Abu Hureyra(r.a) hafizəsi və hədisə olan xüsusi bağlılığı ilə seçilirdi.Sizə aşağıdakı bir qisim misallar kifayət edərmi? Übey b. Ka'b demiştir ki: "Ebu Hureyre Resulullah'a karşı bizden daha cüretliydi. Bi¬zim hiçbirimizin soramadığı şeyleri O'ndan sorardı." (Zehebî, Siyer, II, 629.) İbn Ömer: "Ey Ebu Hureyre! İçimizde Resulullah'ı hiç ter-ketmeyen sen oldun, O'nun hadisini en çok bilen de sen ol¬dun" demişti. (Tirmizî, nr. 3836.) Kays b. Mahreme anlatır: "Zeyd b. Sabit'e bir adam gelip ondan bir şey sordu. Zeyd ona: 'Sen Ebu Hureyre'ye git o sa¬na açıklar' dedi ve şöyle anlattı: "Ben Ebu Hureyre ve bir başkası mescitte dua ediyorduk, derken Resulullah gelip aramıza oturdu. 'Yaptığınız duaları bana tekrar edin.' buyurdu. Ben ve arkadaşım dua ettik; Re¬sulullah: 'Amin!' dedi. Sonra Ebu Hureyre: 'Allah'ım! Sen¬den iki arkadaşımın istediklerini ve unutulmayan bir ilim is¬tiyorum.' diye dua etti. Resulullah aleyhisselam yine 'Amin!' dedi. Biz: 'Biz de Allah'tan unutulmayan bir ilim istiyoruz' dediğimizde, Hz. Resul 'Bu konuda Devsli sizi geçti buyur¬du.'" (Telızibüi't-Telızib, XII, 291 (Nesaî Sünen'de rivayet etti); İbn Hacer el-Askalânî, Fethü't-Bârî, (773-853), I, 226.) Ebu Bekir Muhammed b. İshak der ki: "Ebu Hureyre'de ilme karşı bir istek vardı. Bu yüzden kendisi herhangi bir sebeple Resulullah'ın yanında buluna¬mayacağı zaman, hadis dinlemesi için Sehl'i Resulullah'ın yanına gönderirdi." (el-Müstedrek, III, 587. Hz. Osman'ın azatlısı Ebu Eyyüb anlatıyor: "Biz sabah-akşam Ebu Hureyre'ye gelirdik. Bize Kur'an okur, dua eder, hadis rivayet ederdi."113 (Bidaye, VIII, 111; İbn Asakir, s. 137.) Atâ anlatı¬yor: "Ebu Hureyre (bir ara) kavmini ziyaret etmişti. Köyü de zannedersem Yuna idi. Köylüler kendisine evvelkilerin yuf¬ka ekmeğinden bir yufka getirmişlerdi. Ebu Hureyre ekmeği görünce ağladı ve 'Resulullah (s.a.v.) şu (lüks) ekmeği gözle¬riyle hiç görmedi' dedi."124 Başka bir defa ise, bir koyunu kebab etmek için bir ateş etrafında toplanan insanlar onun kal¬binde yanan başka bir ateşi alevlendirdiler: Bir keresinde ön¬lerinde koyun kebabı yemekte olan bir cemaate uğramıştı. Bunlar Ebu Hureyre'yi davet ettiler. Ancak o bunlara katılmadı: "Vallahi Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şu dünyadan arpa ekmeği ile karnı doymadan çıkıp gitti!" diye¬rek onlardan uzaklaştı (Buharî, nr. 1856) İmam Muhammed b. İshak, Ebu Hureyre'yi anıp dedi ki: "Ebu Hureyre kendisinden hadis rivayet edilen sahabeler içinde (ondan hadis rivayet eden) ashabı, ravileri en çok ola¬nıydı. Bu yüzden diğer sahabelere göre hadisleri daha çok yayıldı. Ebu Eyyüb el-Ensari (hicret gününde) Resulullah aleyhisselam onun yanına (evine) inmekle onun kadrinin yü¬celiğini gösterdiği hâlde, o Ebu Hureyre'den hadis rivayet ederdi."190 (Müstedrek,nr.6174) Ebu Salih es-Seman demiştir ki: "Ebu Hureyre sahabele¬rin en hafızıdır." İmam Şafiî şöyle derdi "Ebu Hureyre kendi zamanında hadis rivayet edenlerin içinde ezberi en kuvvetli olanıdır." ( Zehebî, Siyer, II, 432) İmam Hafız Zehebî (673-748 h.): "Ebu Hureyre imam, fakih, müçtehid, hafız, sahabe-i Resulullah, Ebu Hureyre ed-Devsî el-Yemenî, hafızların seyyidi ve sıdk ve adalet sahibidir." Aynı eserinde başka bir münasebetle: "Ebu Hureyre'nin Resulullah aleyhisselam'dan işittiklerini ezberlemesi -bu işin- son sınırına varmıştı. Onu harfleri ile eda ediyordu. Onun hıfzı son derece güvenlidir, herhangi bir hadiste hata ettiği bilinmemektedir (Zehebî, Siyer, II, 417, II, 445-446.)

Mən sizə bunun cavabını vermişdim və demişdim ki,Abu Hureyra(r.a) və digər səhabələrin çoxlu hədis rəvayət etmələrinin əsas səbəbi onların uzun ömür yaşamaları,həmçinin digər səhabələrdən də hədis rəvayət etmələri idi.Xüsusən Abu Hureyra(r.a) hafizəsi və Rasulullah(s.a.s)-ə sual vermə cürətinə görə digərlərindən seçilirdi. Siz elə danışırsız ki,guya İslamda hədislərin hamısını Abu Hureyra(r.a) danışıb.Axirət,qiyamət əlamətləri,məişətlə bağlı minlərlə hədisləri ayrı-ayrı səhabələr rəvayət etmişlər.Misal olaraq bir ikisini yazıram. Əbu Musa Abdullah bin Qeys əl-Əs'aridən -radıyallahu anhu- Peyğəmbərin -səlləllahu aleyhi və alihi və-s-səlləm- belə dediyi rəvayət olunur: “Həqiqətən Gunəs batdığı yerdən3 doğan zamana qədər gecə Allah Oz əlini acar ki, gunduz gunah edənlər tovbə etsin, və gunduz Allah Oz əlini acar ki, gecə gunah edənlər tovbə etsin” (Muslim, 2760). Əbu Səid Sa'd bin Malik bin Sinan əl-Xudridən -radıyallahu anhu- Peyğəmbərin - səlləllahu aleyhi və alihi və-s-səlləm- belə dediyi rəvayət olunur: “Sizdən əvvəlkilərdən (ummətlərdən) biri doxsan doqquz adam oldurmusdu. Dunyada ən cox bilənin kim olduğunu sorusmus və ona bir rahibi8 gostərmislər. Onun yanına gələrək demisdir ki, doxsan doqquz adam oldurmusəm və sorusmusdur ki, buna tovbə varmı? O demisdir: “Xeyr”,- adam rahibi də oldurərək bununla sayı yuzə tamamladı. Sonra dunyada ən cox bilənin kim olduğunu sorusmus və ona bir alimi gostərmislər. Onun yanına gələrək demisdir ki, yuz adam oldurmusəm və sorusmusdur ki, buna tovbə varmı? O demisdir: “Bəli! Kim tovbə edənlə tovbəsi arasına girə (tovbə edənə mane ola) bilər? Đnsanların Allah təalaya ibadət etdikləri (filan) yerə get, onlarla birgə Allaha ibadət elə və oz torpağına qayıtma, cunki ora sər yerdir. O yola dusub yarısına9 catmısdır ki, olum onu haqladı. Onun oldurulməsi ucun rəhmət və əzab mələkləri oz aralarında mubahisə etməli oldular. Rəhmət mələkləri dedilər: “O tovbə edərək qəlbi ilə Uca Allaha tərəf (doğru) gəlmisdir!” Əzab mələkləri isə dedilər: “O həqiqətən hec bir xeyir is gorməmisdir”. Onların yanına insan qiyafəsində bir mələk gəldi ki, onu oz aralarında hakim təyin etdilər. O dedi: “Bu iki (gəldiyi yerdən bura və burdan gedəcəyi yerə qədər) məsafəni olcun, hansına yaxın olarsa, ora da aiddir. Olcdukdə gordulər ki, gedəcəyi yerə yaxındır və onu(n ruhunu) rəhmət mələkləri aldılar” (əl-Buxari, 6/373, 374; Muslim, 2766) Hamı bilir ki,elə səhabələr var idiki yalnız onlar Rasulullah(s.a.s)-dən müəyyən xəbərləri eşitmişdilər.Hüzeyfa(r.a)-da bunlardan biri idi.Həmçinin Muaz bin Cəbəl (r.a.) rəvayət edir ki, mən Peyğəmbər (s.a.s) birgə onun uzunqulağının tərkində olarkən o mənə dedi: «Ey Muaz! Bilirsənmi Allahın bəndələr üzərində və bəndələrin də Allah üzərində olan haqqı nədir?» Mən dedim: «Allah və rəsulu daha yaxşı bilir!» O dedi: «Allahın bəndələr üzərində olan haqqı Ona ibadət edib heç bir şeyi Ona şərik qoşmamaları, bəndələrin Allah üzərində olan haqqı isə Ona şərik qoşmayana əzab verməməsidir!» Mən dedim: «Ey Allahın elçisi, insanları bu şad xəbərlə müjdələyimmi?» O dedi: «Xəbər vermə ki, arxayınlaşmasınlar!» «Səhihul Buxari, 128» «Səhih Muslim, 30» Belə misalları çox çəkmək olar. Siz yenədə əsassız danışırsız.Hamı bililr ki,Abu Hureyra(r.a) yolu olə gələn hədislərin böyük əksəriyyəti Axirət,təqva,əxlaq və s.ibrətamiz mövzulardandır.Bu faktı görməmək ən azı haqqsızlıqdır.Siz hər dəfə bir-iki sizə görə şübhəli hədislər gətirir,sonra bu necə ola bilər deyərək bunlara qarşı iradlar bildirirsiz.Əvvala ilk öncə sizə onu deyim ki,nə siz və nə də mən hədis sahəsində mütəxəssis olmadığımız üçün hər xoşumuza gəlmədiyimiz hədisə irad bildirməyimiz doğru olmazdı.Xüsusən bu sizə aiddir.Əhli Sünnənin hədis sahəsində böyük alimləri,mütəxəssisləri və tənqidçiləri vardır və indiyə kimi bütün hədislər baradə müəyyən hökmlər verilmişdir.Qurandan başqa heç bir kitab tənqiddən və təhlildən uzaq ola bilməz.Buxari və Muslimin kitabları da daxil olmaqla heç bir kitaba toxunulmazlıq ünvanı verilməmişdir.Fəqət hamı bilir ki,Buxari və Muslimin kitablarında olan hədislər seçilərkən müəllifləri tərəfindən çox diqqətlə və tam səhih isnadla tərtib olunmuşlar. Siz əgər nədəsə nöqsan axtarırsınızsa bunu birinci özünüzdə görməlisiniz.Sizin əgər öz kitablarınızdan kifayət qədər xəbəriniz olsaydı burda Abu Hureyra(r.a) haqqında əsassız iddialar irəli srməzdiniz.Çünki,sizə qəribə görsənən hadisələrin,vaqiələrin bir qismi Quranda,daha böyük əksəriyyəti isə sizin kitablarda mövcuddur.Bunları bilə-bilə siz yenə də nəsə bir “əmma” axtarırsız. İstəsəniz mən sizə sizin kitablardan bir neçə sizə qəribə görsənən hədisləri sizə misal gətirə bilərəm. Məclisinin “Bihar əl-Ənvar” kitabı, cild 65, səh. 79-da belə fəslə (bab) rast gələ bilərsiz: “Tülkü, Dovşan və Şirin danışması”. Orada bu rəvayətlərdə var: “İki canavarın Əliyə (Allah ondan razı olsun!) salam verməsi” (Mədinətül məaciz”, cild 1, səh. 266 rəvayət 169) Dəvə ilə paltarın danışması (“Mədinətül məaciz”, cild 1, səh. 273 rəvayət 170) Badımcanın Əliyə (r. a) şəhadəti (“Mədinətül məaciz”, cild 1, səh. 418 rəvayət 278) Siyahını uzatmağa yəqin ki,ehtiyac yoxdur Siz Musa(a) və daşla bağlı olan hədisi gətirir sonra deyirsiz: Mən daşın hərəkət etməsinin mümkünlüyünü inkar etmirəm, Allah hər şeyə qadirdir! Amma belə bir hadisə yalnız mühüm işlərin sübuta yetməsi üçün baş verə bilərdi. Sonra isə siz deyirsiz. Həzrəti Musa (ə) çimdiyi vaxt necə, hər hansı bir möcüzəyə ehtiyac duyulurdumu? Onun peyğəmbərliyinə Bəni İsrail camaatı şəhadət vermiş və ondan kimsə möcüzə tələb etmirdi. Onlar sadəcə onun övrətinə baxmaq istəyirdilər ki, görsünlər ki, o sağlamdır ya yox. Əvvəla onlar bunu başqa yollarlarla da öyrənə bilərdilər. İnsanın bədənində eyb və nöqsanın olması isə adi bir haldır və bu nöqsanlar peyğəmbərə heç bir xələl gətirə bilməz Yəhudilərin onun sağlam olması baradə şübhələri var idi.Bu hadisənin baş verməsinin də səbəbi məhz bu idi. Konuyla ilgili hadîsler: Ya'lâ b. Ümeyye'den yapılan rivayette, demiştir ki: «Resûlüllah fa.s.) Efendimiz bir adamın açık yerde soyunup yıkandığım görünce (üzüldü), çıkıp Allah'a hamd-u senada bulun¬duktan sonra şöyle buyurdu: «Şüphesiz ki, Azız ve Celîl olan Allah haya sahibidir ve (günâhları, kusurları) örtüp gizleyendir. O bakım¬dan hayâlı olmayı ve örtünmeyi sever. Sizden biri guslettiği zaman örtünsün!» (Ebu Dâvud/Hammaın : İ, vitir; 23. Nesâî/Gusül: 7. Ahmed : 4/224.) Ebû Hüreyre (r.a.)'den yapılan rivayette, Resûlüllah (a.s.) Efen-dimiz'in şöyle buyurduğunu söylemiştir: «İsrailoğulları çırılçıplak bir vaziyette yıkanırlar ve birbirlerine bakarlardı. Musa Peygam¬ber ise yalnız başına yıkanırdı. Bunun üzerine dediler ki: Vallahi Musa'yı bizimle beraber yıkanmaktan alıkoyan tek şey, onun hâ-yesinde (yumurta, erkeklik bezi) şişkinlik vardır.» Musa Peygamber bir gün yıkanmak üzere gitmişti, elbisesini çıkarıp bir taş üzerine koydu, taş onun elbisesini alıp kaçtı (veya bir rüzgâr alıp götürdü). Musa da o taşın peşine takılıp, ey taş el¬bisemi, ey taş elbisemi! diyerek koşuyordu, derken İsrailoğulları onun edep yerini gördüler, hâyesinde de şişkinlik olmadığını, Mu¬sa'da bir ianza bulunmadığım müşahede ettiler. Sonunda Musa el¬bisesini yakalayıp aldı ve taşa da bir darbe vurdu.» (Buharî/Gusül : 20. ^üslim/Hayiz j 75^ fezâil j 155,156. Ahmed : 2/315,515.) Ali b. Zeyd'den yapılan rivayette, Enes b. Mâlik (r.a.), Peygam¬ber (a.s.) Efendimizin şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: «Şüp-hesis ki Musa b. İmrân (a.s.) suya girmek istediğinde, suya iyice girip edep yerleri görülmeyecek seviyeye geldikten sonra elbisesini sokardı.» (Ahmed i 3/262) Bundan əlavə sizə Qumminin təfsirində gətirdiyi və Tabarsinin və Cəzairinin qeyd etdikləri hədisi gətirirəm. واما قوله (يا ايها الذين آمنوا لا تكونوا كالذين آذوا موسى فبراه الله مما قالوا وكان عند الله وجيها) أي ذاجاه قال وحدثني أبي عن النضر بن سويد عن صفوان عن ابي بصير عن ابي عبدالله عليه السلام ان بني إسرائيل كانوا يقولون ليس لموسى ما للرجال وكان موسى إذا أراد الاغتسال يذهب إلى موضع لا يراه فيه أحد من الناس وكان يوما يغتسل على شط نهر وقد وضع ثيابه على صخرة فأمر الله الصخرة فتباعدت عنه حتى نظر بنو إسرائيل اليه فعلموا انه ليس كما قالوا فانزل الله (يا ايها الذين آمنوا لا تكونوا ...الخ) أخبرنا الحسين بن محمد عن المعلى بن محمد عن احمد بن النضر عن محمد بن مروان رفعه اليهم عليه السلام فقال يا ايها الذين آمنوا لا تؤذوا رسول الله في علي عليه السلام والائمة عليهم السلام كما آذوا موسى فبرأه الله مما قالوا. وقال علي بن ابراهيم في قوله (يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله وقولوا قولا سديدا) أي صحيحا أخبرنا الحسين بن محمد عن المعلى بن محمد عن علي بن اسباط http://www.al-shia.com/html/ara/books/tafs...mi-j2/18-1.html İstisna deyil ki,bu hədisi Abu Hureyra(r.a) yəhudi alimlərdən eşitmişdir.Çünki,bilindiyi kimi O bir çox səhabədən həmçinin İslamı qəbul etmiş yəhudilərdən də hədis rəvayət etmişdir. Sonra siz Çoban və canavarın hadisəsini gətirirsiz və deyirsiz. Bir qədər əvvəl qeyd etdim ki, heyvanların danışması, cansız cisimlərin hərəkət etməsi və s. kimi qeyri-adi təbii hadisələr yalnız zəruri məsələlərin isbatında (məsələn insanlar peyğəmbərlərdən möcüzə istədikləri zaman) belə qeyri-adi işlər baş verə bilər. Yəni insanlara həm Allahın qüdrət və əzəməti, həm də peyğəmbərlərin həqqaniyyəti (Allah-təala tərəfindən göndərildiklərinin həqiqət olduğu) sabit olar. Amma yersiz və heç bir səbəb olmadan canavarın və ya inəyin (bu hədisdə mövcuddur) dil açıb danışması qeyri-mümkündür. Ola bilər ki,bir hadisənin baş vermə səbəbi və hikməti bizə qəribə gəlsin.Bu o demək deyil ki,həmin hadisəni inkar etmək lazımdır.Necə ki,Adəmin yaranması mələklərə qəribə gəlmişdi. (Ya Rəsulum!) Sənin Rəbbin mələklərə: "Mən yer üzündə bir xəlifə (canişin) yaradacağam", - dedikdə (mələklər): "Biz Sənə şükür etdiyimiz, şə'ninə tə'riflər dediyimiz və Səni müqəddəs tutduğumuz halda, Sən orada (yer üzündə) fəsad törədəcək və qan tökəcək bir kəsmi yaratmaq istəyirsən?"- söylədilər. (Allah onlara: ) " Mən bildiyim şeyi siz bilmirsiniz!" - buyurdu. (Baqara 30) Məryəmin yayda məbəddə ibadət edərkən qış meyvələri,qışda isə yaz meyvələrini yeməsi,Musa(a) ilə Allahın digər peyğəmbərlər kimi deyil, məhz özünün birbaşa danışması və s.digər hadisələr ilk baxışda bəzilərinə zəruri olmayan addımlar kimi görsənə bilər.İslamda isə hər şey iman gətirdim deməklə başlayır. Həmçinin Allah Təala kafirlər baradə buyurur: Onun üstündə on doqquz (nəfər gözətçi mələk) vardır. Biz cəhənnəm gözətçilərini yalnız mələklərdən etdik. Biz onların sayını ancaq kafirlərin imtahana çəkilməsi, kitab verilənlərin yəqinlik hasil etməsi (çünki onların kitablarında bu mələklərin sayı on doqquzdur), iman gətirənlərin imanının daha da artması, kitab əhlinin və mö'minlərin (bununla əlaqədar Muhəmməd əleyhissəlam barəsində) şübhəyə düşməməsi, həmçinin qəlblərində mərəz (nifaq və şəkk mərəzi) olanların və kafirlərin: "Allah bu misalla nə demək istəyir?" - demələri üçün (on doqquz) etdik. Allah istədiyi kimsəni (haqq yoldan) belə sapdırır və istədiyini də doğru yola salır. Rəbbinin ordularını özündən başqası bilməz. Bu (vəsf olunan Səqər) insanlar üçün ancaq bir öyüd-nəsihətdir! (Muddəssir 30-31)

Allame.Bilirsiz,mənim mübahisə etməyə nə vaxtım nə də həvəsim var.Bu temada mən yuxarıdakı postlarda öz fikirlərimi və dəlilləri yazmışam.Abu Hureyra(r.a) haqqında geniş və şübhələrə cavab olaraq yazılmış aşağıdakı linki oxumağı sizə məsləhət bilirəm.Orada siz çox suallara cavab t. bilərsiz. Allah bizə haqqı bilməkdə və onu qəbul etməkdə kömək olsun. http://www.kerbela.be/8/18.pdf

Kimin münafiq olduğunu heç kəs bilə bilməz.Amma,görünür bunu siz bilirsiz.Mən sizə bunun cavabını yazmışdım.Amma,siz yenədə öz bildiyinizi deyirsiz. Hədisdə deyilən səhabə sözü ilə Rasulullah(s.a.s)-in vaxtında İslamı təzahür edən münafiqlər nəzərdə tutulur. Bu haqda Allah təala buyurur: "(Ya Peyğəmbər!) Münafiqlər sənin yanına gəldikləri zaman: “Biz sənin, doğrudan da, Allahın Peyğəmbəri olduğuna şəhadət veririk! – deyirlər. Allah sənin Onun həqiqi Peyğəmbər olduğunu bilir. Allah həm də münafiqlərin xalis yalançı olduqlarına şəhadət verir (Munafiqun: 1.) Həmin o insanlar da, Rasulullah(s.a.s)-in tanımadığı münafiqlərdir. Bunun təsdiqi olaraq Allah təala buyurur: "Ətrafınızdakı və Mədinə əhalisi içərisində ikiüzlülüyü özlərinə adət etmiş (bu işdə mahir) münafiqlər vardır. Sən onları tanımazsan, Biz isə onları tanıyırıq. Onlara iki dəfə (dünyada və qəbr evində) əzab verəcəyik. Sonra (axirətdə) isə ən böyük əzaba uğrayacaqlar” (ət-Tövbə: 101). Deyilən insanlar münafiqlər idilər. Amma Rasulullah(s.a.s) onların səhabələrdən olduqlarını zənn edirdi. Amma əslində belə deyildi. Həmçinin hədisdə qeyd olunan insanlar, Peyğəmbərin (s.a.s) vəfatından sonra mürtəd (İslamdan imtina edib kafir) olanlardır. Onun vəfatından sonra əksər ərəblər mürtəd oldular. Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) "onlar mənim səhabələrimdir" – dediyi zaman, ona belə cavab veriləcəkdir: Sən, onların səndən sonra nə törətdiklərini bilmirsən. Sən onlardan ayrılandan sonra mürtəd oldular. Burada deyilən səhabə sözü, ümumi məna daşıyan bir ifadə kimi işlədilmişdir. Yəni, Rasulullah(s.a.s)-ə itaət etmədən onunla yoldaşlıq edən hər kəsə aiddir. Belə olan təqdirdə həmin insanlar səhabə sözünü şəriət baxımından mənasına daxil deyillər. Buna dəlalət edən məqam budur. Demək, Mədinə şəhərində münafiqlərin başçısı sayılan, Abdullah ibn Ubeyy ibn Səlul bu sözləri: “Əgər biz (Bəni Müstəliq vuruşundan) Mədinəyə qayıtsaq, ən güclülər (ən şərəflilər – münafiqlər) ən zəifləri (ən həqirləri – Peyğəmbəri və ona iman gətirənləri), əlbəttə, oradan çıxardacaqlar!” – dediyi zaman bu sözlər Ömərə (r.a) çatır və o deyir: Ey Allahın elçisi, qoy bu münafiqin başını bədənindən ayırım! Rasulullah(s.a.s) dedi: "Onunla işin yoxdur. Sonra deməsinlər ki, Məhəmməd öz səhabələrini öldürür" (Səhihi Müslim: Kitabut Təharət, Bab, İstihbab İtalətul Ğurra vət Təhcil Fil Vudu, 367. )Bu məqamda Rasulullah(s.a.s) onu öz səhabəsi olaraq qeyd edir. Lakin burada səhabə sözü, şərii mənaya görə deyil, lüğəti mənaya görədir. Çünki Abdullah ibn Ubeyy ibn Səlul münafiqlərin başçısı sayılırdı. Allah təala tərəfindən ifşa edilən bu insan, öz münafiqliyini açıq-aşkar bildirirdi. Ola bilər burada səhabə sözü, Rasulullah(s.a.s) yoluna riayət etməklə ona yoldaşlıq edən, onu görənlərin və görməyənlərin hamısına aiddir. Bu mənaya hədisin digər rəvayətində deyilən, "onlar mənim ümmətimdəndir, onlar mənim ümmətimdəndir" sözləri dəlalət edir. O ki, qaldı Rasulullah(s.a.s)-in onları tanımasına, artıq özü bu haqda xəbər verərək demişdir: "(Qiyamət günü) Mən bu ümməti tanıyacağam". Odan soruşurlar: Ey Allahın elçisin, sən axı onları görməmisən, necə tanıyacaqsan? Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) deyir: "Mən onları dəstəmaz izlərindən tanıyacağam" Bu mənanı təkid edən məqam, İbn Əbu Məlikə adlı bir nəfər tabiinin bu sözləridir: Allahım, dinimizdən üz çevirməkdən (qorxub) sənə sığınırıq. Siz çox inad edirsiz.Mən sizə bir çox ayə və hədislərlə və alimlərin rəyi ilə göstərdim ki,zövcələr əhli beytdən sayılırlar.Siz bu ayənin təfsirinə baxmısız?Bir çox təfsir alimlərin görüşünə görə bu oglu onun doğma oglu deyildi.İkinci bir rəyə görə isə o xilas olacağ ailə üzvlərindən deyildi.Çünki,o iman gətirməmişdi. Əgər Əhli Beytin siz deyən kimi statusu varsa,bu Əhli Beytə zövcələrin və digər ailə üzvlərinin daxil olmasını Quran və hədislər təsdiqləyir.Onu beş nəfərlə məhdudlaşdırmaq əsla düzgün deyildir.Əgər Əhli Beyt siz deyən kimi beş nəfərdirsə digər imamların Əhli Beytdən sayılmaması lazım olacaq.Çünki,onlar sizin istinad etdiyiniz hədisə daxil deyildirlər. Quran ayəsinə görə deyil,sizin əqidəyə görə bəli,siz peyğəmbərlərdə daxil olmaqla imamları da məsum sayırsız.Bu sizi bütün müsəlmanlardan ayıran başlıca xüsusiyyətinizdir. Məclisi baradə dediklərinizi isə başa düşmədimBunu necə başa düşək. Siz hansı hədisin səhih olub-olmadığını özünüz təyin edirsiz? Mən sizə bu baradə Qurandan kifayət qədər ayələr gətirmişəm.Həmçinin hədislər də yazmışam.Bütün bunlardan sonra siz yenədə öz iddialarınızı davam etdirirsiz.Sizin inkarınız heç nəyi dəyişməz. Siz qarşı tərəfi təkfir edirsinizsə onların kafir olmaları baradə ya Qurandan,ya hədis və ya Ali(r.a)-nin onları kafir sayması baradə misallarınızı gətirin.Bu ixtişaşlar sırf siyasi xarakter daşıyan bir fitnə olub və bunların imanla yaxından-uzaqdan əlaqəsi yoxdur.Hər iki tərəf mömin idi.Lakin,bilindiyi kimi fitnəni alovlandıran qüvvələr var idi.Əvvala bu fitnə başlayarkən məhz Osman(r.a) özünü və xilafətini qorumaq üçün heç bir qüvvəyə əl atmadı və qan axıdılmasına razı olmadı.Halbuki,əlində qüvvəsi vardı. Bu onun ictihadı idi.Həmçinin Ali(r.a)-nın ona tabe olmayanlara qarşı müharibə etməsi onun da bir ictihadı idi.Eyni zamanda unutmaq lazım deyil ki,tarixi hadisələri müzakirə edərkən o dövrün reallıqlarını nəzərə almaq lazımdır ki,bunu çox insan bacarmır.Ona görə bəzən yanlış fikirlər və ittihamlar səslənir. Birincisi,bu sözlərin həqiqətən Ali(r.a)-yə aid olmasını siz necə sübut edə bilərsiz.Bu kitabda yazılan hər bir söz məgər Ali(r.a)-yə aiddir?Bu kitabın müəllifi ilə Ali(r.a) arasında 350 ildən artıq bir zaman olub və bu kitabda hər bir sözün isnadı və sənədi göstərilməyib.Əgər bu kitabda deyilənlərin hamısı Ali(r.a)-yə aid olsaydı,onda gərək bu sözlər ondan əvvəl tərtib olunmuş kitablarda yer alardı.Digər tərəfdən bu kitabın müəllifi heç hədis alimi deyildir və orda yazılan bir çox ifadələrin Ali(r.a)-ya aid olmaması aşkardır. Bu sılkada sizin qəsd etdiyiniz məqam yoxdur.Abu Bakr(r.a)-in bu orduda olmaması baradə alimlərin icması vardır.Mən sizə səhih hədislər gətirdim ki,Abu Bakr(r.a) Rasulullah(s.a.s)-in xəstə olduğu günlərdə möminlərə məsciddə namaz qıldırırdı.