Allamə sənə deyirəm. Xomeyni bunu "Təqiyyə" edib deyib ki, sunnilərin dalında namaz qılmaq problem yoxdur Bu məsələdə Xameidə onu dəsdəkləyir
Şiə alimi Hüseyn əl-Usfur deyir:
وأما تحقيق الناصب فقد كثر فيه القيل والقال، واتسعَ فيه المجال والتعرض للأقوال، وما يرد عليها وما يثبتها ليس هذا محله بعدما عرفت كفر مطلق المخالف فما أدراك بالناصب، والذي جاء فيه الآيات والروايات أنه المشرك والكافر، بل ما من آية من كتاب الله فيها ذكر الشرك إلا كان هو المراد منها والمعنيِّ بها.
وأما معناه الذي دلت عليه الأخبار فهو ما قدمناه هو تقديم غير عليّ – عليه السلام -، على ما رواه ابن إدريس في مستطرفات السرائر، نقلاً عن كتاب مسائل الرجال بالإسناد إلى محمد بن موسى قال: كتبت إليه – يعني علي بن محمد – عليه السلام – عن الناصب هل يحتاج في امتحانه إلى أكثر من تقديم الجبت والطاغوت واعتقاد إمامتهما؟ فرجع الجواب من كان على هذا فهو ناصب.
وما في شرح نهج البلاغة للراوندي عن النبي صلّى الله عليه وآله أنه سئل عن الناصب بعده، قال: من يقدم على غيره.
"Nasibi sözünün təhqiqində, söyləntilər çoxalmışdır və burada (əsassız sözlər üçün) boş yer və (alimlərin) sözlərinə qarşı çıxmaq halları çoxalmışdır, bu sözləri inkar edənlər və isbat edənlər...lakin müxalifin mütləq küfrünü bildikdən sonra isə bunun müzakirə üçün heç yeri yoxdur, (əgər müxalif kafirdirsə) nasibi həmən-həmən kafirdir. O nasibi ki, onların kafir və müşrik olması haqqında ayələr və rəvayətlər gəlmişdir. Nəinki bu, hətta Allahın Kitabında şirk sözünün zikr olunduğu elə bir ayət yoxdur ki, onunla nasibilər qəsd olunmasın.
Bizim əvvəldə söylədiyimiz kimi gələn rəvayətlərin dəlalət etdiyi mənaya gəldikdə isə, nasibi Əlidən. aleyhis-sələm, başqasını üstün tutandır. İbn İdrisin "Mustətrafat əs-Sərair" kitabında "Məsəil ər-Ricəl" kitabında Muhamməd bin Musaya qədər çatan isnad ilə rəvayət etdiyinə görə: "Ona - yəni, Əli bin Muhammədə, aleyhis-sələm, yazaraq nasib barədə soruşdum: "Cibt və Tağutu (Əbu Bəkr və Öməri) üstün tutan və bu ikisinin imam olduğuna etiqad edən birinin nasib olduğuna hökm vermək üçün bu etiqadından da çoxunu yoxlamağa ehtiyac varmı?" Ondan belə cavab aldım ki, "kim artıq bu etiqaddadırsa, o nasibidir."
ər-Ravəndinin "Nəhcul-Bələğa" şərhində qeyd olunduğuna görə peyğəmbərdən, salləllahu aleyhi va səlləm, soruşuldu ki, ondan sonra nasibilər kimlərdir? Dedi: "Başqasını Allaha üstün tutan"
İndi bəzi şiələr çıxaraq özlərini bu çirkdən təmizləmək üçün görüşlərini islah etməyə başladılar. Mən deyirəm ki, bu əslində gözəl bir şeydir. Lakin bununla birlikdə də etiraf etməlidirlər ki, onlar əslində öz məzhəblərinin görüşünü təmsil etmirlər. Onlar mütəqəddim alimləri nasibiliyi son dövr bəzi mötədil şeyxləri kimi başa düşməmişdir. Baxın görün Hüseyn sözünün davamında nə deyir:
وأما تفسيره بمن أظهر العدواة لأهل البيت – كما عليه أكثر علمائنا المتأخرين – فمما لم يقم عليه دليل، بل في الأخبار ما ينفيه، ففي عقاب الأعمال والعلل وصفات الشيعة بأسانيد إلى عبد الله بن سنان، والمعلى بن خنيس، عن أبي عبد الله – عليه السلام -، قال: ليس الناصب من نصب لنا أهل البيت لأنك لا تجد أحداً يقول: أنا أبغض محمداً وآل محمد، ولكن الناصب من نصب لكم، وهو يعلم أنكم تقولوننا( ) وأنكم من شيعتنا. وظهوره في نفي ما اعتمدوه واضح.
"Lakin nasibinin əhli-beytə düşmən olan biri kimi izah olunmasına gəldikdə isə - necəki son dövr alimlərimizin çoxu bu rəydədir - bunu isbat edən heç bir dəlil yoxdur, əksinə bu görüşü ləğv edən rəvayətlər vardır. "İqab əl-Aməl val-İləl vas-Sifət əş-Şiə" kitabında isə Abdullah bin Sənan və əl-Məalə bin Xuneysə qədər çatan sənəd ilə Əbu Adbullahdan, aleyhis-sələm, gələn rəvayətdə o, demişdir: "Nasibi sadəcə bizə, yəni əhli-beytə düşmənlik edən deyildir, çünki elə bir nəfər də yoxdur ki, "Mən Muhammədə və Muhammədin ailəsinə nifrət edirəm" desin. Əslində nasibi sizə düşmənlik edəndir, çünki o, bilir ki, siz bizə inanırsız və bizim şiələrimizsiz." Onun dayanılan bu görüşü rədd etməsi açıq-aşkardır."
Yəni, buradan ortaya çıxan mənaya görə imamlara düşmənlik etməyən, lakin imamların şiələrinə düşmənlik edən nasibidir, yəni kafirdir, müşrikdir. Daha sonra isə şiə alimi Hüseyn bu rəvayətlər arasındakı cüzi fərqləri belə izah edəcəkdir:
نعم ربما يتراءى المخالفة بين هذه الأخبار، وبين خبري السرائر، وشرح النهج، لأن هذا باشتراط العداوة إلى شيعتهم، والاكتفاء في تينك الروايتين مجرد تقديم الغير – عليه السلام -، والذي ظهر لنا أنه لا منافاة بينهما لقيام الأدلة من العامة والخاصة على التلازم بين ذلك للتقديم، ونصب العداوة لشيعتهم.
وبالجملة أن من تأول أحوالهم واطلع على بعض صفاتهم وطريقته في المعاشرة ظهر له ما قلناه. فإنكاره مكابرة لما اقتضت العادة به، بل أخبارهم – عليهم السلام – تنادي بأن الناصب هو ما يقال له عندهم سنيا.
"Bəli, ola bilsin ki, bu xəbərlər ilə "əs-Sərair" və "ən-Nəhcin" şərhindəki xəbərlər arasında bir təzad olduğu düşünülsün. Çünki bu xəbərlərdə onların şiələrinə qarşı düşmənçilik şərti vardır və digər iki rəvayətdə isə yalnız Əlidən, aleyhis-sələm, başqasına üstünlük vermək halı ilə kifayətlənilmişdir. Bizim üçün doğru olan isə budur ki, bu rəvayətlər arasında heç bir ziddiyət yoxdur, çünki ümumi və xüsusi olan dəlillərin aralarını birləşdirərək həm Əliyə üstün tutmaq, həm də onların şiələrinə qarşı düşmənçilik etməyə də tətbiq etmək olar.
Xülasə olaraq, dostluq əlaqələrinə inanan hər kim onların halları barədə düşünərsə və onların bəzi sifətlərinin fərqinə vararsa, bizim söylədiklərimiz onlara aydın olar. Onun bunu inkar etməsi isə inadkarlıqdır, beləki ortamındakı adət bunu tələb edir, lakin imamlardan, aleyhim əs-sələm, gələn xəbərlər bildirir ki, nasibi əslində onlara görə "sünni" olandır."
"əl-Məhasin ən-Nəfsaniyyə fi Əcvibə əl-Məsəil əl-Xorasaniyyə", səh: 145+
Gördüyün ki, kimi kim Abu Bəkrin və Ömərin (r.a) xəlifəliyini qəbul edirsə nasibi sayılır. Beləliklə bütün əhli-sünnə Əbu Bəkir ilə Ömərin (r.a) xəlifəliyini kimi qəbul edirlər.
