Айлинка

Ээ не бузи ))Сабинкам балашкамдур)) Ня))

Две личности, две судьбы и, соответственно, два образа. Глаз не оторвать от скульптурного образа Севиль Казиевой, настолько он одухотворен, романтичен, прекрасен. Скульптор сумела передать целеустремленность ее личности, боевую натуру, оптимизм. Кажется, что Севиль Казиева живет в камне — ее прекрасное лицо, красиво обрамленное густыми волнистыми волосами, гордо откинуто назад, а глаза напряженно всматриваются вдаль... Образ Айны Султановой очень сдержан, строг. Памятник Микаилу Мушфигу, установленный в 1976 году в Баку, — вершина творчества Минаввар Рзаевой. В нем отразилась и ее тонкая и чуткая душа, умеющая «вслушаться» и услышать, понять внутреннюю суть неординарной личности своих героев, величие их духа и таланта.

Минаввар Рзаева — единственная женщина-скульптор Азербайджана, три скульптурных произведения которой установлены в Баку», — сообщала турецкая газета «Тарджуман» в марте 1988 года в статье, опубликованной под рубрикой «Известные женщины Азербайджана» редчайшее явление. По крайней мере, настойчивый поиск в Интернете, помимо широко известных скульптора-монументалиста Веры Мухиной, Анны Голубкиной, француженки Камиллы Клодель, выявил имя только художника-сюрреалиста и скульптора англичанки Леноры Каррингтон. «Тарджуман» в своей публикации назвал имена и других известных азербайджанских женщин-скульпторов — Хаят Абдуллаевой, Эльмиры Гусейновой, подчеркнув все же ведущую роль Минаввар Рзаевой. Заслуженный художник Азербайджана Минаввар относится к роду основателя карабахского ханства Панахали хана. Родилась она в 1929 году в Шуше. Ее мать, получившая образование в женской гимназии, была домохозяйкой, занималась воспитанием детей, а отец был признанным специалистом по коврам недаром к нему нередко за консультацией обращался сам Лятиф Керимов. Минаввар с детства любила возиться с глиной, которой было вдоволь на участке возле их дома. Из нее она лепила фигурки, различные игрушки для себя, своеобразные картины. Родители хоть и нервничали, видя дочь постоянно измазанной глиной, но все же умолкали, когда она демонстрировала им работы, сотворенные ее талантливыми руками. — Уже в 7—8 лет я поняла, что обладаю способностями к лепке, — признавалась Минаввар ханум турецкому журналисту. И все-таки на скульптурный факультет декоративно-прикладного искусства, однако когда студентам I курса объявили о возможности перейти на скульптурный, тут же подняла руку: ей послышалось — «физкультурный». Много лет спустя она, смеясь, рассказывала, как перед ней поставили большой гипсовый слепок ноги и предложили сделать копию. «Наверное, это нога настолько выдающегося спортсмена, с нее сделали слепок», — подумалось ей. Она успешно справилась с заданием и была принята на скульптурный факультет. Когда все разъяснилось, менять что-либо было поздно. Так сама судьба сделала за нее важный выбор. «»,Уже будучи выпускницей она приняла участие в республиканской выставке с работой "Альпинистка" которая сразу обратила на себя внимание Учеба в Москве — это новая веха в жизни и творчестве Минаввар Рзаевой. В ее жизнь входят сразу два выдающихся человека: ее педагог — известный советский скульптор Николай Томский и великий турецкий поэт Назым по инициативе писателя Акпера Бабаева (в Баку его называли приемным сыном поэта). Это он посоветовал Минаввар создать скульптурный портрет великого поэта и в один из дней вместе со своими друзьями отвез ее в Переделкино. Машина подъехала к двухэтажному дому с небольшим садом. «Мы вошли, — вспоминала Минаввар ханум, — вокруг было тихо, вдруг сверху раздался голос: «Акпер! Кого ты привез?» Акпер перечислил имена своих знакомых и добавил: «Еще и Минаввар» Тот, кто знает судьбу Назыма Хикмета, знает также, что он был вынужден бежать из Турции, не сумев даже попрощаться с любимой женой Минаввар и маленьким сыном Мехмедом. Азербайджанская Минаввар об этом не знала, поэтому она не поняла того, что произошло дальше. Услышав ее имя, поэт тут же вышел на веранду, Не обращая внимания на пришедших, он кого-то словно искал глазами, потом обеими руками закрыв лицо, тяжело шагая вернулся в комнату. «Я сначала ничего не поняла, — рассказывала дальше Минаввар Рзаева, — посмотрела на своих спутников, они стояли, кто отвернув лицо, а кто — опустив голову, а Акпер чуть не плакал. «Что я натворил! — повторял он с горечью». Только потом ей все разъяснили, а в тот день, когда они вошли в убранную в восточном стиле комнату поэта, он, внимательно глядя в глаза девушке и горько вздохнув, сказал: «Я впервые в Советском Союзе слышу имя Минаввар». Узнав, что она хочет создать его скульптурный портрет, он, смеясь, спросил: «А почему ты не привела с собой фотографа?». Оказалось, до нее к нему фотографом приходил какой-то скульптор. через некоторое время Назым Хикмет увидел готовую работу, то глубоко разочаровался: скульптор не смог создать живой образ. Поняв свою ошибку, он пытался упросить поэта позировать ему, но тот категорически отказался. Ты мне скажи, как ты хочешь изобразить меня? — спросил он Минаввар — Ведь я хочу представить вас героической, несгибаемой личностью, я не хочу создавать печальный образ, — пояснила Минаввар.

Heybət Heybətovun Fəxri Xiyabanda qəbrüstü abidəsi. 2013-cü il 1898-ci ildə Maştağa qəsəbəsində çoxuşaqlı ailədə anadan olmuşdur[1]. Heybət Heybətov 1912-ci ildə rus-tatar məktəbini, 1916-ci ildə isə üçsinifli Bakı Alekseyev mexanika-inşaat orta məktəbini bitirmişdir. Məktəbi bitirdikdən sonra o faytonçu köməkçisi, Rabinoviçin təkər mazı zavodunda usta işləmişdir. 1918-ci il mart soyqırımı zamanı atasını itirmişdir. 1918-ci il mayından 1920-ci il oktyabrınadək "Abneto" Əmrcan-Biləcəri neftsənaye cəmiyyətində çilingər işləmişdir. 1920-ci ildə Heybət, Zyuvanov soyadlı rus zabiti tərəfindən anasından tərbiyə olunmaq üçün alınmış və sonradan Zyuvanov tərəfindən oğulluğa götürülmüşdür. 1920-ci ilin oktyabr ayında orduya çağırılan gənc Heybət Heybətov nümunəvi əsgər kimi xidmət edir. O, Bakıdakı Birləşmiş Azərbaycan Hərbi Məktəbinə təhsil almağa göndərilir, həmin hərbi məktəbin hərbi dəstəsinin tərkibində Qarabağda daşnaklarla döyüşlərdə iştirak etmişdir. 1922-ci il yanvarın 1-də məktəbi əla qiymətlərlə bitirir. Atıcı diviziyasına taqım (sovet ordusunda "vzvod") komandiri təyin olunan gənc Heybət Heybətov üç il burada, birinci atıcı "Dəmir alayı"nda xidmət edir və hərbi biliyi, bacarığı sayəsində bölük (sovet ordusunda "rota") komandiri vəzifəsinə qədər yüksəlir. 1929-cu ilin oktyabr ayında təhsilini artırmaq üçün Moskvaya, M.Frunze adına Hərbi Akademiyaya təkmilləşdirmə kursuna oxumağa göndərilir. Təhsilini müvəffəqiyyətlə başa vuran Heybət Heybətov Azərbaycana qayıdır. Birinci atıcı "Dəmir alayı"nda qərargah rəisi, alay hərbi məktəbinin rəisi, Dağ-atıcı diviziyasının komandiri kimi məsul vəzifələrdə çalışır. 1939-cu ilin avqust ayında bacarıqlı komandir Heybətov Orlov Hərbi Dairəsinə hərbi nəzarət qrupunun rəisi təyin olunur. Az müddət bu vəzifədə müvəffəqiyyətlə çalışan Heybət Heybətov həmin dairədə yerləşən 641-ci atıcı alayının komandiri olur. II Dünya Müharibəsi başlayanda isə ona daha bir məsul vəzifə tapşırılır. Eloğlumuz Cənub cəbhəsindəki 347-ci atıcı diviziyanın komandir müavini təyin olunur. 1942-ci ilin fevral ayında Zaqafqaziya Hərbi Şurasının çağırışı ilə Azərbaycana qayıdır. 223-cü Azərbaycan atıcı diviziyasının komandiri olur. Mərhum polkovnik Baxış Mehdiyevin arxivində general Heybət Heybətov haqqında zəngin "xəzinə" varmış. Həmin sənədlərin içərisində ən qiymətlisi 1945-ci il iyunun 4-də Sovet İttifaqı Qəhrəmanı, qvardiya general-leytenantı Jerebinin, beşinci zərbə ordusunun komandanı general-polkovnik Berzarinin, hərbi şuranın üzvü general-leytenant Bokovun, 416-cı Taqanroq diviziyasının komandiri general-mayor Dmitri Sızranovun general-mayor Heybət Heybətova verdikləri "attestasiya" sənədidir. İstefaya çıxandan sonra yüksək partiya işində vəzifələr tutmuş, Azərbaycan SSR Ali Sovetinə deputat seçilmişdir. 7 oktyabr 1959-cu ildə Kiyevdə vəfat etmişdir. Bakıda 1-ci Fəxri Xiyabanda dəfn edilmişdir.

Ədliyyə general-mayoru Əjdər Mahmud oğlu Xaspoladov 1901-ci il fevral ayının 22-də Göyçay şəhərində anadan olub. Çox erkən yaşlarında atasını itirən balaca Əjdər ehtiyac üzündən bir rus keşişinin evində xidmətçilik edir. Burada rus dilini mükəmməl öyrənərək ibtidai təhsil alır. Anasının vəfatından bir qədər sonra o, Bakıya gedir, işə ...düzəlir və gənclərin inqilabi hərəkatında fəal iştirak edir. 1919-cu ilin payizinda Ə.Xaspoladov oxumaq üçün N.Nərimanovun təqdimatı ilə bir qrup qabaqcıl gənclə birgə Moskvaya göndərilir. Həmin ildən etibarən həyatını birdəfəlik Moskva ilə bağlayan Əjdəri və onun dostlarını o zamankı Sovet dövlətinin rəhbərlərindən biri olan M.İ.Kalinin qəbul edir və onları "Şərq zəhmətkeşləri universitetinə" qəbul etdirir. 1920-ci ildə Ə.Xaspoladov təhsilini davam etdirərək Qızıl Ordunun Şərq və Qafqaz xalqlarının nümayəndələrindən təşkil olunmuş polkunda xidmət edir. O, Moskvada Sovet dövlətinin rəhbəri Lenini dəfələrlə görmüş və onun çıxışlarını dinləmişdi. 1924-cü ildə Leninin ölümündən sonra onun tabutu önündə fəxri qarovulda dayananlardan biri də Ə.Xaspoladov idi. Həmin ildə o, Ukrayna Hərbi dairəsindən Perekop atıcı diviziyasının altıncı korpusuna hərbi tribunalın üzvü kimi işə göndərilir. 1926-cı ildə isə SSRİ Ali Məhkəməsi hərbi heyətinin sərəncamı ilə üçüncü Türküstan atıcı diviziyası hərbi tribunalının heyət üzvlüyünə dəyişdirilir. O, bir neçə şərq dilləini mükəmməl bilirdi. Ötən əsrin otuzuncu illərinin əvvəllərində Ə.Xaspoladov Orta Asiya Hərbi Dairəsi üzrə hərbi tribunalın Sədri təyin olunur. Həmin dövrdə SSRİ-də ilk dəfə olaraq ədliyyə general-mayoru rütbəsi təsis olunur və Ə.Xaspoladov bu rütbəyə layiq görülən ilk beş nəfərdən biri olur. 1956-cı ildə hərbi xidmətdən istefaya çıxan Ə.Xaspoladov Daşkənddən Moskvaya köçür və burada hərbi-vətənpərvərlik işində fəal surətdə çalışır. Lakin ömrünün ən qaynar vaxtlarını keçirdiyi nəmli səngərlər, yuxusuz narahat gecələr onun səhhətinə ciddi təsir göstərmişdi. General Əjdər Xaspoladov ağır xəstəlikdən sonra 1986-cı ildə vəfat edib və Moskvanın Kuntsevo məzarlığında dəfn olunub. mekani Cennet olsun

Темы и должны быть познавательными Читающие пусть знают и деятелей искусства и меценатов и всех Азербайджанцев которые вложили свою лепту в нашу историю

Ну тогда сами продолжайте тему А мы почитаем

Фуад Поладов, народный артист Азербайжана (24 мая 1948 – 5 мая 2018) Жизнь – это трудный путь преодолений и совершенствования духа. Дорогу осилит только идущий, то есть, постоянно работающий над собой: в профессии, в быту, в человеческом общежитии. Каждый вечер надо анализировать события дня, делая выводы, чтобы завтра не совершить вчерашних ошибок. Только так можно прожить жизнь достойно и оставить о себе добрую память, а своим детям – незапятнанное имя. Если ты силен духом, то можешь многое: стать личностью, проявить свою индивидуальность – как профессионал и как человек. Сила духа – это то, что может уберечь от компромиссов, граничащих с подлостью. Мужество - это умение сохранять спокойствие в самых сложных ситуациях. Предательство – самое низменное, недостойное мужчины качество. Самое отвратительное, что только может быть в человеческом существе, неважно – мужчине или женщине. Бывает, человеку кажется, что он не предавал, а всего лишь боролся за место под солнцем. И думает он так потому, что фразу «Жизнь – это борьба» понимает буквально. В нашей профессии такие вещи нередки: чтобы заполучить желанную роль, человек может повести себя не очень порядочно по отношению к тому, кто на эту роль уже распределен. Я это расцениваю как предательство: и по отношению к идее Творчества, и по отношению к товарищам по актерскому братству. Мы люди восточные и возможно, поэтому более эмоциональны. Но, какая бы ни складывалась ситуация, ты должен выйти из нее достойно. И это совсем не трудно, если ты крепок духом и чувство собственного достоинства тебе не изменяет. Гнев - неконтролируемая эмоция, способная если не разрушить, то испортить многое. Нельзя распускать себя! Интриги - абсолютно не мужское занятие. Мне сам такой тип человеческой натуры антипатичен. Ни разу за всю свою жизнь, в том числе и профессиональную, я не допустил ничего подобного по отношению к своим коллегам, товарищам, друзьям. Предпочитаю восстанавливать справедливость, чего бы она ни касалась, прямым, открытым разговором, пусть и неприятным, а не путем закулисных заговоров или каких-то измышлений. Так честнее, порядочнее, да и по-мужски. Я не из тех, кто выжидает момент, чтобы нанести удар в спину. Привык говорить все в лицо. Малоприятно, но справедливо. Культура - это объемное понятие. Оно проявляется во всем: в твоей работе, в общественной жизни, в отношении к окружающим и к самому себе. Даже когда ты один на один с собой. Культура не рядится в дорогие одежды, она может быть и в лохмотьях. Есть люди, которые очень преуспели в социальном плане и могут себе позволить то, что многим недоступно, даже умеют производить впечатление культуры: одежда, манеры… Но под дорогим, как сейчас выражаются, «прикидом» не скроешь сути. Искусство - это тот единственно возможный для меня способ самовыражения, что дарован мне свыше в форме профессии актера. Любовь - самое высокое чувство, самое святое и божественное, которое способно облагородить и возвысить даже самого отъявленного негодяя. Самые несчастные на земле – это те, кто обделен любовью, кто никогда не любил и не умеет любить. Именно любовь способна придать нашей жизни глубину и смысл… Женщины - это моя слабость. Считаю свой характер достаточно твердым, даже жестким, но… Женщине могу простить все. Кроме предательства. Просто потому, что она – женщина. Поклонницы - это ценительницы моего творчества, отождествляющие моих героев со мной. Я всегда это понимал и никогда не позволял себе этим пользоваться. Ведь влюбляются они не в меня, а в тех, кого видят на сцене. Адюльтер - грех в чистом виде, как говорит героиня в пьесе Рустама Ибрагимбекова «Последний поединок Ивана Бунина». Авантюризм - черта, совершенно не свойственная моему характеру. Никогда не был авантюристом и не хотел быть. В авантюризме есть что-то стихийное. А я не склонен к поступкам рискованным, необдуманным, рассчитанным на легкий успех. Всегда придерживаюсь своих принципов, не отступаю от них и не иду на компромиссы. Даже мои друзья знают, что мне не стоит делать необдуманные, не взвешенные предложения: можно нарваться на, мягко говоря, совсем неожиданный ответ. Кумиры, герои, идолы - все это не имеет ко мне никакого отношения. И сам я никем из них себя не ощущаю и не ощущал никогда. Я ощущаю себя простым смертным, которому надо достойно пройти предначертанный свыше путь. Вот и все. Моя единственная мечта - в это сложное время вырастить детей достойными людьми. И я очень хочу, чтобы она сбылась… Звезды только на небе. С тех пор, как я себя помню, мне всегда хотелось стать актером. Кинематограф занимает одно из важных мест в моей жизни. Но если мне предложат интересную роль в кино и одновременно с этим роль в театре, я всегда отдам предпочтение второму. Театр мне ближе. В театре по-настоящему проявляется профессионализм актера. Я не перестаю наслаждаться процессом, происходящим на сцене, когда в течение двух часов проживаешь жизнь своего героя от начала и до конца. Эти ощущения ни с чем не сравнишь. В театре есть лишь один дубль и никаких спецэффектов. Все открыто. Ты перед зрителями как на ладони. Ничем не прикроешься. Ничем! Как говорится, «bu meydan, bu da şeytan». Покажи, на что ты способен. Слава Богу, мне до сих пор удавалось сыграть роли, о которых я мечтал: Тимон Афинский, Гаджар, Гамлет… Да поможет Аллах всем больным. Я с первого дня говорил, что я патриот, буду лечиться на родине. Я доверяю своим врачам. Я народный артист, как я могу поехать в другую страну и сказать, мол, в моей стране врачи не могут лечить, их лечение безрезультатно? Я не хочу такого говорить. Естественно, я воспринимаю свою болезнь всерьез. Возможно, если я поеду лечиться за границу, то будет лучший эффект, но что поделаешь. Будь что будет. Я подумываю о том, чтобы по достижении 70 лет завершить актерскую карьеру. Allah Rəhmət Eləsin! Mekani Cennet elesin!

Веро приветик красота)) Нечясян ?)

Так и запишем Ангелоцек олуф врединка) Накорми кота будь обратно Ангелоцком)))

Ангелоцек с тобой не поделился ?гулубнику сама съела?)) Всем Дорогулькам Пириветляр)) Дейирляр гар олажаг))

Мистика сегодня времени не было искала картинку попалась эта Всем приветики) Мась от всей души поздравляю пусть жизнь отныне будет сладкоклубничной))

Вчера пирожки были сегодня голодовка))

Чернышка ты где прогуливаешься?))

Belə tikililərdən biri el arasında “Hacınskinin evi” kimi tanınan məşhur binadır. İsa bəy Hacınskini o biri Bakı milyonçularından fərqləndirən əsas cəhət bu idi ki, onun özü də milyonçu övladı olmuşdu. Atasından zəngin təcrübə ilə yanaşı, bir neçə mülk və qazanc obyekti olan torpaq sahələri ona miras qalmışdı. Həmin torpaq sahələrində fontan vuran neft quyuları Hacınskilərin daha da varlanmasına gətirib çıxarıb. Deyilənə görə, o zaman Hacınskinin neft quyularında işləyən fəhlələr hətta Rotşild, Nobel qardaşlarının fəhlələrindən də çox maaş alırdılar. Azərbaycana, Bakı şəhərinə avtomobili ilk olaraq gətirən İsa bəy Hacınskinin şəhərin bir çox yerlərində mülkləri olub. Məsələn, indiki A.Cavad küçəsi 12, Bül-Bül prospekti 63, Füzuli küçəsi 39 ünvanında yerləşən mülklərin ən əzəmətlisi "Hacınskinin evi" kimi tanınan və Qız qalasının yaxınlığında yerləşən binadır. Məhz bu məşhur bina mərc sayəsində cəmi 3 aya tikilib. Binanın inşası ilə bağlı maraqlı əhvalatlar danışılır. Əvvəlcə onu qeyd edək ki, Bakı bulvarının salınmasında İsa bəy Hacınski çoxlu pul xərcləmişdi və elə ona görə də mülkünü məhz dəniz kənarında tikdirməyi qərara almışdı. Binanı tikdirmək üçün o, memarı İtaliyadan dəvət edib. Bina 1912-ci ildə tikilib, burada bir sıra üslublara rast gəlmək olur, qotik, barokko, modern... İmarətin girəcəyində, iki tərəfdə mərmərdən yonulmuş aslan heykəlləri var idi. Təəssüf ki, 1918-ci il mart hadisələri zamanı bu aslan heykəlləri atılan düşmən qumbaralarından parça-parça olub. Hətta İsa bəy Hacınski bina tam hazır olduqdan sonra memara vəd etdiyi məbləğdən artıq pul verir, çünki bina onun çox xoşuna gəlir, memarın işindən razı qalır. Məbləğ o qədər böyük olur ki, həmin memar Almaniyanın Berlin şəhərində bu pullara bir imarət ucaldır. Memara olan bu səxavətin başqa bir səbəbi isə İsa bəyin başqa bir Bakı milyonçusunu mərcdə udması idi. İki neftxuda günlərin birində çoxmərtəbəli yaşayış evinin 3 ay ərzində tikilib-tikilə bilməyəcəyilə bağlı mərcə girirlər. Bakının ilk çoxmərtbəli yaşayış binalarından biri olan evi italyan memar həqiqətən də 3 aya bitirir. O zaman Bakı milyonçuları arasında güclənən qürur və özünügöstərrmə meyilləri İsa bəyi bu cür səxavətli edir. Amma təbii ki, dövran bu cür davam etmir. İş o yerə çatır ki, bolşeviklər Bakıya hücum edəndə İsa bəyin Avropaya getməyib evdə qalmağı üstün tutan xanımı Xeyrannisə və qızları məcburən ələ keçməməkdən ötrü həmin evi tərk etməli olurlar. Əvvəlcə Mərdəkandakı bağlarına sığınsalar da, oranın da təhlükə mənbəyi olduğunu görüb bağı İsa bəy Hacınskini o biri Bakı milyonçularından fərqləndirən əsas cəhət bu idi ki, onun özü də milyonçu övladı olmuşdu. Atasından zəngin təcrübə ilə yanaşı, bir neçə mülk və qazanc obyekti olan torpaq sahələri ona miras qalmışdı. Həmin torpaq sahələrində fontan vuran neft quyuları Hacınskilərin daha da varlanmasına gətirib çıxarıb. Deyilənə görə, o zaman Hacınskinin neft quyularında işləyən fəhlələr hətta Rotşild, Nobel qardaşlarının fəhlələrindən də çox maaş alırdılar. Azərbaycana, Bakı şəhərinə avtomobili ilk olaraq gətirən İsa bəy Hacınskinin şəhərin bir çox yerlərində mülkləri olub. Məsələn, indiki A.Cavad küçəsi 12, Bül-Bül prospekti 63, Füzuli küçəsi 39 ünvanında yerləşən mülklərin ən əzəmətlisi "Hacınskinin evi" kimi tanınan və Qız qalasının yaxınlığında yerləşən binadır. Məhz bu məşhur bina mərc sayəsində cəmi 3 aya tikilib. Binanın inşası ilə bağlı maraqlı əhvalatlar danışılır. Əvvəlcə onu qeyd edək ki, Bakı bulvarının salınmasında İsa bəy Hacınski çoxlu pul xərcləmişdi və elə ona görə də mülkünü məhz dəniz kənarında tikdirməyi qərara almışdı. Binanı tikdirmək üçün o, memarı İtaliyadan dəvət edib. Bina 1912-ci ildə tikilib, burada bir sıra üslublara rast gəlmək olur, qotik, barokko, modern... İmarətin girəcəyində, iki tərəfdə mərmərdən yonulmuş aslan heykəlləri var idi. Təəssüf ki, 1918-ci il mart hadisələri zamanı bu aslan heykəlləri atılan düşmən qumbaralarından parça-parça olub. Hətta İsa bəy Hacınski bina tam hazır olduqdan sonra memara vəd etdiyi məbləğdən artıq pul verir, çünki bina onun çox xoşuna gəlir, memarın işindən razı qalır. Məbləğ o qədər böyük olur ki, həmin memar Almaniyanın Berlin şəhərində bu pullara bir imarət ucaldır. Memara olan bu səxavətin başqa bir səbəbi isə İsa bəyin başqa bir Bakı milyonçusunu mərcdə udması idi. İki neftxuda günlərin birində çoxmərtəbəli yaşayış evinin 3 ay ərzində tikilib-tikilə bilməyəcəyilə bağlı mərcə girirlər. Bakının ilk çoxmərtbəli yaşayış binalarından biri olan evi italyan memar həqiqətən də 3 aya bitirir. O zaman Bakı milyonçuları arasında güclənən qürur və özünügöstərrmə meyilləri İsa bəyi bu cür səxavətli edir. Amma təbii ki, dövran bu cür davam etmir. İş o yerə çatır ki, bolşeviklər Bakıya hücum edəndə İsa bəyin Avropaya getməyib evdə qalmağı üstün tutan xanımı Xeyrannisə və qızları məcburən ələ keçməməkdən ötrü həmin evi tərk etməli olurlar. Əvvəlcə Mərdəkandakı bağlarına sığınsalar da, oranın da təhlükə mənbəyi olduğunu görüb bağı tərk edirlər. Hazırda Opera və Balet Teatrının yerləşdiyi qədim bina da mərcin sayəsində ucaldılıb. Köhnə Bakı neftxudalarının qılıncının qəbzəsinin də kəsdiyi 1910-cu ildə yerli milyonçuların dəvəti ilə şəhərə Rusiyadan aktrisa və opera müğınniləri dəvət edilir. Xanım müğənnilərdən birinin şərəfinə verilən ziyafətdə milyonçu Mayılov sənətçi qadından bir də bu şəhərə nə vaxt gələcəyini soruşur. Aktrisa "heç vaxt!" deyə cavab verir. Milyonçu bu cavabın səbəbi ilə maraqlandıqda müğənni qadın deyir: "Belə böyük şəhərdə oxumağa opera binası yoxdursa, gəlməyimin nə mənası var?". Bu sözlər bakılı milyonçuya bərk təsir edir və elə oradaca qadına söz verir ki, cəmi bir il ərzində opera teatrı üçün gözəl bina tikdirəcək. Gələcək teatr binası üçün Qubernski – Torqovı (indiki Nizami) küçəsində yer alınır və tikinti başlayır. Bu cür təşəbbüsləri həmişə alqışlayan Hacı Zeynalabdin Tağıyev bildirir ki, belə bir binanı bir ilə tikmək qeyri-mümkündür. Mərc gəlirlər ki, əgər opera teatrı vaxtında hazır olsa, onun bütün xərclərini Tağıyev çəkəcək. Beləliklə, cəmi on ay ərzində – 1910-11-ci illərdə memar N.Q.Bayevin layihələşdirdiyi teatr binası hazır olur. Milyonçu Tağıyev sözünün üstündə durur və binanın bütün xərcini özü ödəyir. Tağıyev haqqında əlavə məlumata ehtiyac yoxdur. Amma bu mərcin ikinci tərəfi olan Mayılov o qədər də məşhur deyil deyə, onun haqqında da bir neçə cümlə də yazaq. Rus müğənnisinə möhtəşəm bina söz verən milyonçu Danil Mayılov Rusiya ilə əlaqələri çox geniş olub. Tez-tez çar II Aleksandr ilə görüşərmiş. Çar da öz növbəsində ona hazırda Masallı rayonunun ərazisində olan Xırmandalı kəndini mülk olaraq bağışlayır. Mayılovlar neftlə bərabər, balıq biznesi ilə də məşğul olublar

Бир аз мусугу)))

Это для Милочки)) Какая нежность)

Ой я там ничой не смогу выпить кефлянярям э)) мишкам мяни танымаз))) Я лучше дома сама приготовлю )))рецепты есть)))

Глинтвейн истядим)

Джан запишем его в список знаешь какой))))) Дорогулькалара саламлар)) рамаски мамаски)))

Ирайон тойларында бир ара мода дюшмюшдю)

Я когда прихожу вы по матрешкам олурсуз))) Пирожки йейян вар?)))))