Айлинка

Джануль роднуль))приветики))

С острова))) Всем приветики ) Гачкомун сядри кимдюр)?)))

Дочка. Ханбикя

Ханбика поэтесса "Она родилась в 1856 году в городе Шуше. Исследователь Бейлар Мамедов утверждает, что её настоящее имя было Фатмабика. В 1872 году она вышла замуж за полковника Амануллу-хана, потомка Нахчыванских ханов. Акбар Нахичеванский, её сын от этого брака, передал в дар музею фигурки, шахматную фигуру из слоновой кости, которую Александр Дюма подарил её матери Хуршидбану Натаван. После смерти полковника Амануллы-хана (1845-1891) она вышла замуж за купца Джаббара Алескерова." "Она начала писать стихи с детства под влиянием Мирзы Садика Садика и Мирзы Рахима Фена. В основном она писала газели и рубаи. Ханбика Бейим писала стихи на азербайджанском, турецком и персидском языках. Одним из людей, оказавших на неё наибольшее влияние в её поэзии, является её мать Хуршидбану Натаван. Лишь немногие её произведения были опубликованы в прессе того времени. Основная часть её произведений была обнаружена в архивах и опубликована после её смерти. Несколько её газелей опубликованы в книге Васифа Гулиева «Путь во вчерашний день». В этой книге показано, что Ханбика был одним из членов «Меджлиси-унс»[5]."

"Джафар-Кули-Ага Джеваншир (азерб. Cəfərqulu xan Məhəmmədhəsən ağa oğlu Sarıcalı-Cavanşir; 1787 — 1866) — генерал-майор Русской императорской армии, азербайджанский поэт, общественный деятель." "Джафаргули-хан родился в 1785 году в Шуше. Его отец наследник карабахского хана Ибрагим Халил-хана, генерал-майор российской армии Мамедгасан-ага Сарыджалы-Джеваншир. Его дядя — хан Карабаха Мехти Кули Хан вёл против него борьбу, однако, в результате вынужден был бежать в Иран. Писал стихи под псевдонимом «Нава». Джафаргули-хан скончался в 1867 году. Его похоронили на родовом кладбище в Шуше. Нава был женат на Аджаибнисе-ханым Туни-бек кызы и Етар-ханым Гусеингулу-бек кызы. От этих браков у Джафаргули-хана были сыновья Абдуллапаша-ага, Керим-ага и Хидает-ага. Его внучка Гамар Бейим Шейда прославилась как писавшая рубаи и газели поэтесса.[1]"

Пока что мы с тобой))

Меня там ваще не было Ну чой поделать будем тут обживаться песенки слушать по форуму прогуливаться лайки дарить) Телега мелегада мяндя йохам Увидишь скази мамуль за космы оттаскает за телегу )))

Нащенских нет все ушли в подполье Я тоже ухожу но обещаю вернуцца Секу Рифа увидете передайте я буду тута))

Я тебя не смогла тегнуть то есть твой ник Зато тут прикольные смайлики есть Бате и Фаечке приветики)

@жизель

@Arial @Таис @Shuvalan

Я тоже)

Я на вас обидэлась так и знайте!)

Лебедушка с приплытием)) Я тута ) Зови нащенских

"Тайны Баку: Первый азербайджанский ученый-химик История Баку складывается из нескольких составляющих. Ее пишут не только выдающиеся правители, архитекторы или общественные деятели. Огромный вклад в историю города вносят и ученые. Кого-то помнят, в их честь называют улицы, им ставят памятники или стелы, а о ком-то незаслуженно забывают. Один из таких незаслуженно забытых — Мовсум бек Мухаммед бек оглы Ханларов (1857-1921), первый специализировавшийся на органической химии азербайджанский ученый-химик со специальным образованием до установления советской власти в Азербайджане. Вообще надо сказать, что знания в области химии и химическое производство на территории страны своими истоками уходят вглубь веков. Здесь с древнейших времен добывали нефть, металлы, полезные ископаемые. В дальнейшем научились их обрабатывать, и возникли разнообразные ремесленно-химические производства." "Разумеется, создание таких производств без каких-либо химических знаний (пусть даже эмпирических) невозможно. Так что возникновение и первоначальное развитие химических знаний и производств на территории Азербайджана было обусловлено практической необходимостью. Мовсумбек Ханларов первым был удостоен ученой степени в области химии по современным нормам — путем проведения научно-исследовательской работы и защиты ее результатов в виде диссертации на Ученом совете, и таким образом попал в историю науки Азербайджана. Он родился 24 сентября 1857 г. в Баку, в Ичери шехер, в знатной бекской семье. Когда пришло время идти в школу, его отвели в медресе, ведь мальчик из верующей и обеспеченной семьи должен был получить духовное образование. По правилам того времени каждый ребенок должен был ходить в медресе именно своего квартала. Мовсум был направлен в медресе «Мирза Эсиб Гудси», изучал Коран, шариат, арабский и фарси, знакомился с литературой и историей. В дальнейшем в течение одного года он самостоятельно выучил русский язык и некоторые другие предметы и в 1872 г. поступил в Бакинскую реальную гимназию. На базе этой гимназии через два года возникнет Реальное училище. В 1878 г., получив аттестат, Ханларов едет в Германию, в Вюрцбург и поступает в университет. Целью Ханларова было стать (говоря современным языком) инженером по переработке нефти. Нефтяное дело" "Нефтяное дело развивалось стремительно, нужны были новые кадры — инженеры-технологи по переработке нефти. Кроме посещения лекций по органической, неорганической, аналитической химии и химической технологии, Ханларов ежедневно по 2-3 часа работал в лаборатории. Кстати, очень дорогой по тем временам: она обходилась ему по 200 руб. в год.Хотя Ханларову сказали, что технологическое отделение в Вюрцбурге очень хорошее, он, тем не менее, интересовался, в каком университете оно может быть еще лучше, и решил продолжить учебу в университете Лейпцига. Об этом он писал своему учителю по Реальному училищу Гасанбеку Зардаби: «…очень приятно жить в Лейпциге. Саксония — чуть ли не самая маленькая страна в Европе и самая развитая в Германии. Страна промышленная… Кроме того, в Лейпциге, как и в др. центрах немецкой учености, можно наблюдать за ходом новейшей литературы». Последняя фраза выдает в нем человека, который интересовался не только химией, а развивался всесторонне. Как, впрочем, и большинство интеллигентных людей того времени. После окончания университета Ханларов приступил к научной деятельности: хотел выполнить диссертационную работу, преследуя цель стать специалистом высшего уровня. И переехал в Страсбург, где в 1881 г. был зачислен в Университет Кайзера Вильгельма, в химическую лабораторию Страсбургского университета под руководством известного профессора, химика "органика Рудольфа Фиттига. Профессор не сразу дал ему диссертационную тему. Ему пришлось сперва изучать действие тиоуксусной кислоты на роданистый этил. Мовсум беку удалось получить этиловый эфир ацетилдитиокарбаминовой кислоты. Результаты своих исследований он опубликовал в 1882 г. в журнале «Доклады немецкого химического общества». Журнал этот был выбран неслучайно. Дело в том, что в тот период он являлся признанным научным журналом не только Европы, но и Америки. В нем публиковали свои статьи такие известные ученые, как Эмиль Фишер, Ричард Мейер, Отто Валлах, Вернер Кольбе, Э. Эрленмейер и мнгие другие. Статья Ханларова называлась «О действии тиоуксусной кислоты на роданистый этил». Опубликованная без соавтора статья свидетельствует о том, что молодой исследователь выполнил данную научную работу самостоятельно и должным образом. Подписался просто: «M. Chanlaroff». В это время среди химиков-исследователей одной из интересных тем являлось изучение лактонов, и научный руководитель Ханларова профессор Р.Фиттиг также занимался этой темой. По заданию профессора Ханларов также начал заниматься работой по этой теме, и ему удалось получить положительные результаты. Научная проблема, за решение которой взялся Ханларов, была новой, актуальной и достаточно трудной для докторской диссертации, " "но Ханларов справился блестяще. В 1883 г. Ханларов на Ученом совете Страсбургского университета защитил диссертацию на тему: «Бутиролактон и альфа-этилбутиролактон». Защита прошла с успехом, и 26- летнему (!) бакинцу была присуждена докторская ученая степень. Он стал первым азербайджанцем, получившим ученую степень в области химии, и попал в историю науки Азербайджана. В 1884 г. Ханларов опубликовал статью по лактонам в солидном журнале «Юстус Либиховские анналы химии». В данной работе бакинский исследователь представился немецким читателям как «Moehsin Beg Chanlaroff». Это значит, что он уже считал необходимым представиться беком, т.е. титулованным дворянином. Ханларову посчастливилось учиться у самых известных ученых того времени, и в течение долгих лет он с большой благодарностью будет вспоминать своих знаменитых профессоров и преподавателей, немецких друзей и знакомых. Доктор М.Ханларов вернулся в родной город Баку. В 1884 г. его приняли в члены Русского физико-химического общества по рекомендации таких выдающихся ученых-химиков, как Д.Менделеев, Н.Меншуткин и Д.Коновалов. Он также стал членом Ревизионной комиссии Бакинского отделения Русского технического общества (БОРТО). "целью испытания фитилей, придуманных Д.Саккером для нефтяной лампы, БОРТО создало специальную комиссию, в состав которой вместе с известными специалистами вошел и Ханларов. На заседании БОРТО он выступал за создание в Баку лаборатории по исследованию нефти, нефтепродуктов, а также других полезных ископаемых Азербайджана. Была организована химическая лаборатория, где проводились анализы нефти и нефтепродуктов, а также буровых газов, воды и других химических образцов и проб. Последние поступали в лабораторию не только с Абшерона, но и из разных концов России, и даже из других стран. Однако в те годы в Баку не было университета с научно-исследовательскими лабораториями, и, по словам Юсифа Мамедалиева, «из-за отсутствия соответствующих условий и необходимой поддержки, он прекратил с 1887 г. свои химические исследования» и занимался самыми разными делами. Ханларов был принят в Совет съезда нефтепромышленников, и на него была возложена задача заведовать статистическим бюро. Так что определенный период ему пришлось заниматься соответствующими вопросами. "На должности председателя железнодорожной комиссии он курировал вопросы, связанные с распределением средств для перевозки нефтепродуктов. И достаточно серьезно и энергично занимался определением производительности всех бакинских заводов с целью правильного распределения вагонов-цистерн между предпринимателями. После того, как на заседании комиссии Ханларов сообщил о грубом нарушении существующих тогда правил со стороны могущественной фирмы «Товарищество бр. Нобель», его отстранили от обязанности контролера качества керосина, отправляемого для сливки в резервуары общественного пользования. Его обвинили в неточности измерений качества продукции нефтеперегонных заводов. Высококвалифицированный и добропорядочный Ханларов отправил в редакцию «Бакинских известий», влиятельной газеты того времени, письмо с изложением действительного положения вещей. После этого инцидента он считал невозможным свое дальнейшее активное участие в делах Совета съезда нефтепромышленников и БОРТО. В качестве члена Бакинской Городской думы он занимался проблемами самой важной и сложной секции — нефтяного хозяйства. Также плодотворно работал и в составе директоров Совета Общества взаимного кредита и в составе старшин Бакинского общественного собрания. В 1893 г. вместе такими известными людьми в Баку, как Гаджи Зейналабдин Тагиев, Муса Нагиев, Шамси Асадуллаев, Иса бек Гаджинский, он тоже избирался гласным. " январе 1894 г. на заседании Городской Думы Ханларов был избран в исполнительную комиссию по водоснабжению (подготовительная работа по устройству водопровода) города Баку. Кроме работы в Думе, Ханларов был также одним из директоров отделения Бакинского губернского попечительного комитета по тюрьмам, а также входил в состав Почетных мировых судей. Вся эта ответственная работа в различных комиссиях и общественных присутствиях отбирали много времени и сил, однако Ханларов работал серьезно, вдумчиво и плодотворно. Когда была провозглашена Азербайджанская Демократическая Республика (АДР), это стало огромной радостью для высокообразованного, интеллигентного человека и патриота Ханларова: работать на благо своего народа, для процветания родины. Однако руководство самой крупной в военном отношении советской республики России — не признало АДР в качестве суверенного государства, и в ночь с 27 на 28 апреля 1920 г. ХI Красная Армия вошла в Баку. В последние годы жизни пожилому и не совсем здоровому Мовсумбеку стало трудно. Сын и жена скончались, дочь со своей семьей переехали в Иран. И 23 февраля 1921 г. его не стало. Было бы справедливо, если бы потомки не забывали талантливого химика и активного общественного деятеля Мовсум бека Ханларова." Мяканы Джяннят олсун

İlqar Abdullayev 1962-ci ildə anadan olub. 1979-cu ildə orta məktəbi qızıl medalla, 1985-ci ildə isə BDU-nun tarix fakültəsini bitirərək təyinatla doğma kəndi - Salyan rayonunun Qızılağac kəndində tarix müəllimi kimi əmək fəaliyyətinə başlamışdır. Vaxtı ilə “Azərbaycan tarixi”ni yazmış böyük tarixçimiz Əlövsət Quliyevin doğma kəndində dörd il müəllim işlədikdən sonra perspektivli kadr kimi 1989-1990-cı tədris ilində o vaxtlar BDU-nun nəzdində açılmış orta məktəblər üçün praktik - psixoloqlar hazırlayan kursu bitirmiş və Salyan RTŞ-də metodist-psixoloq vəzifəsində çalışmışdır. Paralel olaraq Salyan şəhər 1 nömrəli orta məktəbdə tarix fənnini tədris edən İlqar müəllim praktik - psixoloq kimi psixologiya sahəsində əldə etdiyi biliyi tarixin tədrisi ilə üzvi şəkildə əlaqələndirməklə daha yüksək nailiyyətlər əldə edir. Belə ki, artıq növbəti ildə onun yetirməsi - Kərimli Leyla Balamməd qızı tarix fənni üzrə olimpiadanın Respublika turunda qalib olduqdan sonra 1992- ci ildə 700-ə yaxın bal toplayaraq BDU-nun Beynəlxalq münasibətlər fakültəsinə qəbul olunmuşdur. Tələbələr arasında öz istedadı, zəkası, əməksevərliyi, səmimiyyəti ilə seçilən Leyla tezliklə universitet rəhbərliyinin də diqqətini cəlb etmiş və o təhsilini davam etdirmək üçün Parisə, Sen-Jermen Universitetinə göndərilir. Parisdə təhsilini başa vuraraq bir müddət Qərb və Bakı Dövlət Universitetlərində dərs deyən Leyla yenidən imtahan verməklə əvvəlcə Berkli, sonra isə Nyu-Yorkdakı Kolumbiya Universitetlərində çalışır. Hazırda Koliforniya Universitetinin tarix üzrə professorudur. Leyla İlqar müəllimin olimpiadalarda qalib gələn ikinci şagirdi idi. Olimpiadalarda birinci qalib isə İlqar müəllim hələ Qızılağac kəndində işləyərkən yetişdirdiyi Əliyev Aydın Zöhrab oğlu olmuşdur. Orta məktəbi qızıl medalla bitirən Aydın həmin il qəbul imtahanlarını da müvəffəqiyyətlə verərək BDU-nun hüquq fakültəsinə qəbul olunmuşdur. Hazırda Oğuz rayonunun prokurorudur. 2011-ci ilə qədər Salyanda işləyən İlqar müəllim rayonun tarixində o vaxta qədər tarix fənni üzrə olimpiadaların Respublika turunda iştirak etmiş 16 şagirddən 13-nü yetişdirmişdir. O, bu 13 şagirddən Vaqif Abbasovu xüsusilə qeyd edir. Belə ki, Vaqif 8-ci sinif şagirdi olduğu halda rayonu 9-cu sinif şagirdləri arasında olimpiadanın Respublika turunda təmsil etmişdi... Vaqif haqqında danışarkən İlqar müəllim böyük fəxr hissi ilə “o uşaq sanki anadan tarixçi kimi doğulmuşdu” deyir... Vaqifin anası deyirmiş ki, İlqar müəllim tarixi Vaqifə elə sevdirmişdi ki, o, axşam yatanda da tarix kitablarını balıncın yanına qoyub yatırdı.Yeri gəlmişkən, V.Abbasov hazırda Bakının Əmircan qəsəbəsində sayılıb-seçilən tarix müəllimi kimi tanınır. "2011-ci ildə respublikada müəllimlər imtahan verməklə iş yerlərini dəyişmək hüququ qazananda İlqar müəllim də bu fürsətdən istifadə edərək çoxdankı arzusuna - Bakıda işləmək arzusuna qovuşur. Belə ki, o, ən yüksək bal toplayaraq əvvəlcə Binəqədi rayonu Biləcəri qəsəbəsindəki 301 nömrəli tam orta məktəbdə dörd il işləyir. 2015-ci ildə isə iş yerini dəyişmək üçün yenidən imtahan verərək bu dəfə Bakı şəhəri üzrə ən yüksək bal toplayaraq Nərimanov rayonundakı MLK-ya keçir. Hazırda orada tarix müəllimi işləyən İlqar Abdullayev hələ Salyan rayonunda fəaliyyət göstərərkən “Baş müəllim”, “Metodist müəllim”, 1992 və 1998-ci illərdə “İlin ən yaxşı müəllimi” adını almış, 2009-cu ildə isə cənab Prezident İlham Əliyevin sərəncamı ilə “Tərəqqi” medalı ilə təltif edilib. 2013-cü ildə “Ən yaxşı müəllim” müsabiqəsinin qalibi olmuş, 2015-ci ildə möhtərəm Prezidentimizin sərəncamı ilə “Əməkdar müəllim” fəxri adına layiq görülüb. 2016-cı ildə üzərində çoxdan işlədiyi “Orta əsrlərdə Azərbaycanın xarici ölkələrlə əlaqələri (folklor materialları əsasında)” mövzusunda dissertasiyanı müvəffəqiyyətlə müdafiə etmiş və tarix üzrə fəlsəfə doktoru elmi dərəcəsini almışdır. Dissertasiya mövzusu ilə əlaqədar elmi əsərləri Ukrayna və Rusiyada çap olunub. İlqar müəllim üst-üstə bu vaxta qədər həm pedaqoji, həm də tarixi mövzularda keçirilən 23 Beynəlxalq konfransın iştirakçısı olub. Respublika daxilində elmi əsərləri “Tarix problemləri”, “Bakı Universitetinin xəbərləri”, “Geostrategiya”, “Kurikulum”, “Təhsil”, “Tarix, ictimaiyyat, coğrafiya tədrisi” jurnallarında, habelə “Azərbaycan”, “Azərbaycan müəllimi”, “Respublika”, “Təhsil problemləri”, “Bakı təhsili”, “Palitra”, “Paralel”, “Lider” və s. qəzetlərdə 100-dən çox tarix, təhsil, iqtisadiyyat, ekologiya və s. mövzularda məqalələri dərc edilib. 2019-cu ildə Təhsil İnstitutunun qrifi ilə “İKT-dən istifadənin tarix dərslərində səmərəliliyin artırılmasındakı rolu”, “Ümumtəhsil məktəblərində tarixin digər fənlərlə əlaqəli tədrisi təcrübəsindən” adlı kitabı isə Təhsil Nazirliyinin qrifi ilə çap edilmişdir. 2021-ci ildə AMEA-nın A.A.Bakıxanov adına Tarix İnstitutunun Elmi Şurasının qərarı ilə İlqar müəlimin “Orta əsrlərdə Azərbaycanın xarici ölkələrlə əlaqələri (folklor materialları əsasında)” adlı monoqrafiyası çapa məsləhət görülmüşdür. Daim öz üzərində işləyən, mətbuatı bir gün də olsun diqqətdən kənarda qoymayan İlqar Abdullayev 2017-ci ildə Təhsil Nazirliyi, “Azərbaycan müəllimi” qəzetinin və Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Bilik Fondunun birgə təşkilatçılığı ilə keçirilən “Ən yaxşı yazı”, 2018-ci ildə isə Təhsil Nazirliyi, “Azərbaycan müəllimi” və “Bank of Baku”nun birgə keçirdikləri “Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti və təhsil” mövzusunda yazı müsabiqələrinin qalibi olmuşdur. 2019-cu ildə Təhsil Nazirliyi və Bakı Şəhəri üzrə Təhsil İdarəsinin “Uşaq və gənclərin azərbaycançılıq ruhunda tərbiyəsi” mövzusunda müsabiqə - konfransın da qaliblərindən olmuşdur. 2021-2022-ci tədris ilindən İlqar Abdullayev BDU-nun tarix fakültəsinin “Azərbaycan tarixi” kafedrasının doktoranturasına "daxil olmaqla həmin kafedrada saat hesabı dərs deməyə başlamışdır. Kafedra rəhbərliyi onu keçmiş tələbələri kimi yaxşı tanıdığından elə birinci ildən tarix fakültəsinin ikinci kursunda həm mühazirə, həm də seminar aparmağı ona etibar etmişdir. Fərəhləndirici haldır ki, İlqar müəllim ona bəslənilən etimadı tam doğruldaraq həm tələbələrin, həm kafedra, həm də fakültə rəhbərliyinin böyük hörmət və ehtiramını qazanmışdır. 2022-ci ilin aprelində Azərbaycan Respublikası Elmi Tədqiqatların Əlaqələndirilməsi Şurası İctimai Elmlər üzrə Problem Şurasının qərarı ilə BDU-nun qiyabi doktorantı İlqar Abdullayevin Vətən tarixi ixtisasında tarix elmləri doktoru adını almaq üçün “Azərbaycan SSR-də sənaye, nəqliyat, kommunikasiya və rabitənin inkişaf tarixi (1969-1982-ci illər)” mövzusu təsdiqlənmişdir. İlqar müəllim görəcəyi işlər haqqında elə həvəs, elə şövqlə danışdı ki, düzü məndə onun yaxın gələcəkdə istəyinə, arzusuna qovuşacağına qətiyyən şübhə qalmadı. ...Daha nə deyə bilərəm ki? Onsuz da hər şey aydındır. Bircə onu deyərdim ki, görəcəyiniz işlərdə biz də Sizə uğurlar arzulayırıq, İlqar müəllim!" "daxil olmaqla həmin kafedrada saat hesabı dərs deməyə başlamışdır. Kafedra rəhbərliyi onu keçmiş tələbələri kimi yaxşı tanıdığından elə birinci ildən tarix fakültəsinin ikinci kursunda həm mühazirə, həm də seminar aparmağı ona etibar etmişdir. Fərəhləndirici haldır ki, İlqar müəllim ona bəslənilən etimadı tam doğruldaraq həm tələbələrin, həm kafedra, həm də fakültə rəhbərliyinin böyük hörmət və ehtiramını qazanmışdır. 2022-ci ilin aprelində Azərbaycan Respublikası Elmi Tədqiqatların Əlaqələndirilməsi Şurası İctimai Elmlər üzrə Problem Şurasının qərarı ilə BDU-nun qiyabi doktorantı İlqar Abdullayevin Vətən tarixi ixtisasında tarix elmləri doktoru adını almaq üçün “Azərbaycan SSR-də sənaye, nəqliyat, kommunikasiya və rabitənin inkişaf tarixi (1969-1982-ci illər)” mövzusu təsdiqlənmişdir. İlqar müəllim görəcəyi işlər haqqında elə həvəs, elə şövqlə danışdı ki, düzü məndə onun yaxın gələcəkdə istəyinə, arzusuna qovuşacağına qətiyyən şübhə qalmadı. ...Daha nə deyə bilərəm ki? Onsuz da hər şey aydındır. Bircə onu deyərdim ki, görəcəyiniz işlərdə biz də Sizə uğurlar arzulayırıq, İlqar müəllim!"

"Uğur Abdullayev 29 mart 1966-cı ildə Bakı şəhərində yazıçı Gülhüseyn Hüseyn oğlunun ailəsində dünyaya göz açmışdır. Abdullayev Uğur Gülhüseyn oğlu – Hesablama riyaziyyatı və optimal idarəetmə sahələrində mütəxəssis, 29 mart 1966-cı ildə Bakı şəhərində anadan olmuş, 1981-ci ildə indiki Yasamal royunun 20 №-li orta məktəbi qızıl medalla bitirmişdir, 1986-cı ildə ADU-nun “Tətbiqi riyaziyyat” fakültəsini fərqlənmə diplomu ilə bitirmiş, 1987-1988-ci illərdə AEA-nın Kibernetika institutunun aspirantı olmuş, 1988-ci ildə həmin institutda professor Asəf İsgəndərovun rəbərliyi ilə «Численное решение задачи оптимального управления границей области для параболических уравнений (01.01.07)» mövzusunda namizədlik, 1994-cü ildə orada «Неограниченные и волновые решения нелинейных параболических уравнений (01.01.02)» mövzusunda doktorluq dissertasiyası müdafiə etmişdir. Əmək fəaliyyətinə 1986-1987-ci illərdə AEA-nın Kibernetika İnstitutunda mühəndis kimi başlamış, aspiranturanı bitirdikdən sonra 1991-ci ilə qədər həmin institutda kiçik elmi işçi və elmi işçi vəzifələrində çalışmışdır. 1991-ci ildən BDU-nun nəzdindəki Tətbiqi riyaziyyat institutuna keçmiş, orada şöbə müdiri vəzifəsində işləmişdir. 1993-1995-ci illrdə BDU-nun Tətbiqi riyaziyyat fakültəsində eyni adlı kafedranın dosenti və professoru olmuş. Hal-hazırda Uğur Abdullayev Amerika Birləşmiş Ştatlarında “Florida İnstitute of Technology” institutunda çalışır.

Добрый день джануль) Кроме нас никто не поддерживает тему

Такие темы мало кто читает и продвигает увы

"1937-ci ildə Əhməd Cavad həbs olunandan sonra M.Bağırov, Əhməd Cavadın həyat yoldaşı Şükriyyə xanıma Cavaddan boşanmağı təklif edir. Yoxsa həbs edəcəklər - deyir. Şükriyyə xanımın isə M.Bağırova cavabı belə olur: - Bəlkə də Cavadı güllələyəcəklər. Amma mənim boşanma ərizəm ona güllədən də ağır olacaq. Mən Əhməd Cavada görə atam Süleyman bəyi ayaqlayıb, ona qoşulub qaçmışam. Amma Cavadı heç vaxt ayaqlamaram. Şükriyyə xanımı da həbs edirlər. 1937-ci ilin sonunda bir qatar üzü Qazaxıstan çöllərinə doğru yol almışdı. Vaqonda 47 nəfər vardı, üç gündü ac-susuz yol gedirdilər, üstəlik ayaq üstə. Həmin vaqonda Şükriyyədən başqa Ceyran Bayramova da vardı. O Ceyran ki, Bakıda Şükriyyə xanımı görməyə gözü yox idi, tamam-kamal başqa-başqa dünyaların adamıydılar, bir-birini heç cür həzm edə bilmirdilər. Həzm etmək nədir, rastlaşanda bir-birindən üz çevirir, qaşqabaq sallayırdılar. Biri bolşevik, o biri bəy qızı, başqa nə olmalıydı ki? Qatar stansiyada uzun-uzadı fit verdi, 47 nəfər qadın vaqondan atılıb sıraya düzüldü, nəzarətçi qadın beş nəfərin adını oxudu, onları qabağına "qatıb" stansiya hərbçilərinə konserva və çörək əvəzi SATMAĞA apardı. Bu "alver"dən "can yiyəsi"nə bircə tikə qara çörək çatırdı. Acından ölməmək üçün. Bir stansiya sonra rus hərbçilərinə "bəxşiş" kimi nəzarətçinin gözü Ceyran Bayramovaya zillənir. Şükriyyə Ceyranın söykəndiyi yeşiyin arxasından ayağını çəkir, yeşik yerə düşüb parça-parça olur. Ceyran qatar relsinin üstünə yıxılır, ağız-burnu qanasa da, rus zabitlərinin o məşum otağından xilas olur. Yerbəyer olan kimi Şükriyyənin ayağına yıxıldı. Növbəti günlərdə Ceyran Bayramova bircə suala cavab almaqdan ötrü dəridən-qabıqdan çıxırdı: özünü zabitlərin o məşum otağından necə qoruyursan, niyə sənə toxunmurlar? Səndən cüzam vurmuş kimi qaçırlar. Neyləyirsən ki?! Mənə də de! Şükriyyə başı ilə tualeti işarə edir, acı-acı gülümsəyir və deyir: “Gecə tualet növbəsində qapını arxadan bağlayıb paltarlarımı çıxarıram. Tualetin yerini silib əynimə geyirəm. Hamı məndən iyrənir, yaxın durmur." Ceyranı elə bil ayağından yerə mismarladılar, udqundu, heykəl təki quruyub qaldı. Mən acam, başa düşürsən, acam! Bəs sən ac deyilsən?" "Şükriyyə: Mən heç kimə heç vaxt imkan vermərəm ki, Cavadın ləyaqətinə toxunsun. + Ceyran: Necə dözürsən? Altı gündür... Mən acam. Yemək istəyirəm, su istəyirəm. Boğuluram, boğuluram, axı dözə bilmirəm! Mənə də yol göstər, ləyaqətimi qoruyum. Şükriyyə yolçuluğun birinci gününü, iki kilometr piyada gəldikləri o yolu, o günün axşamı özünü tualetə verib paltarlarını çıxarıb tualetin döşəməsini sildiyini, saçını, üz-gözünü murdarlamasını xatırladı. Xatırladı və hıçqıra-hıçqıra danışdı... Sonra yaxasında gizlətdiyi kiçik sancağı çıxardı: Mən gündə bir dəfə bu sancaqla barmağımı deşib, hamı yatandan sonra qanımı soruram. Bax aa, əvvəl adamın ürəyi bulanır. Ceyran barmaqlarını birləşdirib onları paslı sancaqla deşdi və əlini ağzına təpib körpə anasını əmirmiş kimi sormağa başladı. Ceyran körpə, yetim uşaq kimi barmaqlarını sora-sora yatırdı. Qazaxıstanın o dəhşətli düşərgəsində ömrün səkkiz ilini xərclədi Şükriyyə xanım. Odun doğradı, yük daşıdı, dərzilik, aşbazlıq elədi. Ta 1955-ci ilin 30 iyuluna - bəraət aldığı günə qədər... Vətənə dönəndən sonra şəhər-bə-şəhər düşüb balalarını başına yığdı, Şəmkirin Seyfəllisində - Əhməd Cavadın ata yurdunda şərəflə yaşadı, dünya ilə da burada vidalaşdı." Мяканлары Джяннят олсун

Всем доброго денёчка!с мобильного пока зайдёшь обед наступает а то и ужин

Ай МашаАллах! Поздравляю от всей души!) Долгих здоровых лет жизни!) Береги Вас Всевышний Аминь!)

С Праздником!) VID-20240410-WA0003.mp4

Джан Аллах в помощь! Диабет бьёт и по ногам(( Дай Бог Вам терпения и здоровья Вашей Маме! ИншаАллах поднимется на ноги в скорейшем времени!