Simulyakr
(əslində əsli yoxdur, heç vaxt da olmayıb, surəti var)
Gecə səmasını sevirsən.. Gecə mənzərəsini də, onun nəfəsini. Gecə hər şeyi öz ovsununa bələməyə qadirdir...
Ayın gümüşü işığı altında boyanmış gölün suyusa bəyənmir qaranlığı. Ayın üzüdönüklüyündən xəbəri yox kimi...
Gecə keçir, dan yeri sökülmək bilmir. Şəfəqlər doğur, ulduzlarla gizlənqaç oynayır və gizlənir ulduzların kölgəsundə. Sən bir oyuna bax... Nə olacaq indi? Bir tək mənim yox, küləyin də xoşuna gəlmir bu oyun. Elə belə də davam edəcəkmiş, səhərin təşrifini gözləməkdən ürəyim partlayacaqmış.... Birdən...nələrsə baş verdi. Külək fışıltı ilə, uğultu ilə qovdu sadəlövh qaranlığı, oynar ulduzları, atdı şəfəqləri göylərə. Parıltılar millədilər qaranlığın kor gözünü. Dinməz-söyləməz baxdım..., küləyin bu cod hərəkətindən razı və biq qədər də mütəəssir,...susmaq mənə qaldı. Dan yeri söküldü.
Əslində sən mənimdin, mən sənin.
Əslində tam başqa-başqa adamlardıq.
Uçuruma enirəm, sürüşkən dik cığırla. Yoluma çıxan tikanlı kolların budaqlarından tuta-tuta. Tikanlar fürsətdən istifadə edib, öz tünd məcazlarını göstərməkdə..., onları başa düşmək olar, bir də nə vaxt buralara adam ayağı dəyəcək, bir də nə vaxt sürüşməməkçün onlara pənah gətiriləcək, bir də nə vaxt onlar dalamağa ovuc tapacaq.
Enirəm, yuxarı çıxışım olmayacaq. Geriyə bileti cırıb atmışam. Sürüşkən yol və kövrək budaqlar şans buraxmamış ki... Şans istəmirəm axı..., nəyimə gərəkdir?..
Arxama baxmadan gedirəm. Bir liqatura buraxdım həsrətimin göylərinə: SDSD (Sənsiz Darıxıram Sonsuz Dəniz), özün quraşdır.
Çiskindən qaçdım, duman məni buraxmayacaq, bir dəfə aldatmışam onu. O duman ki, indi şəhəri bürüyüb, evlərə unutqanlıq bəxş eləyib. O evlərdən birinin içində sən varsan... Ona görə mən indi uçurumun kənarındayam, anlaşıldımı?..
Mən odda yanmışam. Mənim külümü dənizlərə səpməyin. Külüm su götürmür, təhqir etməyin onu.
Əslində sən mənimdin, mən heç kimin.
Əslində məni öldürürdün, heçkimdən almaq üçün.
Şam ərintisində sənin əksin... Şam həmişə qarşımda, demək, əksin də mənimlə... həmişə....
Sınmış talelərdə kamillik nişanəsi axtarma. Kamil olan sınarmı heç? Onlarda uğursuzluq möhürü var, bir də üzüntü.
Səndə də var üzüntü.... sənin keçmişində. Və o üzüntü sənin keçmişindən mənim bu günümə sirayət edir.
Sən mənim gələcəyimə qanad ver, mən qurudum sənin keçmişini.
Üzülməni istəməm. İstəməm səni cəfakeş ya günahkar qismində görüm. Ver, günahlarını barmaqlarımla hörüm, nisbilikdə boğum, pəncərədən atıb sındırım. Günahlarına dikilmiş baxışlarım yetim qalsın...
Gecə mənə demək istədiyin söz dodaqlarında ilişib qaldı. O mənimdir. Ver onu mənə. Onsuz da səhər külək qoparacaq onu dodaqlarından..., amansızcasına... Qoparıb da, mənə verməyəcək, bilirsən. Sən öz xoşunla bağışla mənə o sözü.
Sənə görə mən enə də bilərəm, qalxa da. Qoyma enim. Qoyma yıxılım. Onsuz da göylərə yıxılacam, yerləri bəyənməm.
Əslində sən mənimdin, mənsə göylərin.
Əslində bizi heç nə bağlamırdı, göylər məni sənə vermirdi.
Məni mənim kimi anlamanı istərəm. Bacararsan? Təsvirsiz, təfərrüatsız, boş kəlmələrsiz.... Mən “çiçək” deyəndə, sən onu büllur güldanda təsəvvür edəsən, çox qədim bir masa üzərində. Yanında üst-üstə qoyulmuş 2 kitab, yarıya qədər yanmış şam və boş bir qədəh. Qədəhin yanında ortadan çatlamış gümüş haşiyəli güzgü, güzgünün də üstündə qədim bir cameə. Masa üzərındə ağımtıl-sarı, doldurma güllər və bəzəklə işlənmiş saçaqlı, nəfis bir süfrə görəsən. Süfrə masanı yalnız yarısına qədər örtüb, qalan hissəsi yerə sallanıb qatlarla. Masa pəncərə qabağında, pəncərədən içəri süzülən işıq selındə toz dənəcikləri tam mənasız şəkildə havadan asılıb qalıb, kimə etiqad edəcəklərini bilmirlər. Əslində kənardan bizə mənasız gəlir. Hər dənəciyin ən kiçik hissəcikləri: lepton və kvarklar bir-biri ilə gərgin ilişiklikdə... Masa altında şöngüyüb oturmuş pişik balasından da xəbərin olsun.,yaralı pəncəsini yalayan pişik., süfrənin ucu gizlədib onu.
İstəıyirəm, otaqdaki köhnə sobanı, onun yanındaki saxsı sərnici, üstündəki qum saatını da görəsən., onun buraxdığı süzgün kölgəni də. Saatın son dərəcə nazik beli qum dənəciklərini qısqanclıqla yendirir., saya-saya.... Bütün bunları “görməni” istəyirəm.
Masa üzərindəki kitabların biri müharıbədəndir, o biri xəyanətdən. Nə yaxşı ki, sən kitab oxuya bilmirsən..., mənim kor sirdaşım...