Эда F

ты единственно нормальные Рыбы, кого я знаю ) ПС. Маэстро, очень точное описание.

что ли.

Ты слышишь, Самик? Находишь ту, которая ДАЕТ! Тебе сам модер посоветовал ) Удачи! ))

может и так. Оно из паутины..

А что, многое совпадает..)

ღ ВЕСЫ. Весы, завоевав сердце возлюбленного, впадают в ступор, потому что не знают, что им теперь с этим делать! А так как сердце у весов большое и нежное, их все время окружают люди, с которыми они не знают, что делать... М-да, однако..

Мой новый аватар

Чем. пропал..

Хагани Ахмедова заметила, давненько его не было..

Эх...

Эх, если бы можно было повысить уровень счастья (звучит как-то странно...) благодаря каким-то стимуляторам.... счастье мало что имеет общего с интимной сферой,...глобальное счастье имеется ввиду. , ровное спокойное состояние духа, когда особых эксцессов не хочется...

да, есть такое... стресс на них очень плохо и тяжело отражается, вернее на этой функции.

Какой интерьер..... Похожие дизайнерские работы у нас были тут: http://forum.bakililar.az/index.php?showtopic=93460

(2-ci hissə) - Yıxılana... - əl tutardım. - Çağırana... - hay verərdim. - Gedəni... - yola salardım. - Xəstənin... - başının üstündən çəkilməzdim. - Yaralının... - yaralarını sarıyardım. - Kövrələni... - ovudardım. - Kölgələri... - qovardım. - Şübhələri... - yox edərdim. - Sevincin artıq düşsə... - başqaları ilə bölüşərdim. - Əgər lazım deyilsənsə... - çıxıb gedərdim. - Qayıtmaq? - Qayıtmamaq şərti ilə. Məndən sordular: - Pəncərənin milləri nəyi xatırladır? - Dustaqlıq dövrünü. - Ən ağır zərbəni... - aldım həyatda. - Sonuncumu? - Sonuncumu?? - Gözlədiyin bir şey? - Var, əlbəttə, var. - İnsanlara nəyi bağışlardın? - Çox şeyi. Lap çox. Xəyanəti də. Alçaqlığı, yalanı, satqınlığı da. Bir tək... Məndən soruşdular: - Cənnət? - Ayaqlarımın altında. - Ora giriş? - Məhdud. - Susmaq? - Qızıl. - Ağlamayana? - Süd yoxdu. Amma mənimşün ağlamaq lazım deyil. Mən acı gözlərindən tanıyıram. - Yetim əlində... - qoğal əcaib. - Meşədə armudun yaxşısını... - ayı yeyib həmişə. - Adamın başına... - iş gələr. Sakit baş baş deyil. - Hara gedək? - Bilmirəm. - Niyə gedək? - Bilmirəm. - Orda istədiyimizi tapacağıq? - Düşünmürəm... Hər yerdə göylər mavidir, hava rəngsiz, su dadsız, göz yaşı şor. - Ədalət... - yoxdur. - Təklərə məsləhətin. - Elə tənhalığın özü. - Tənha adamın xoşbəxtliyinə inanırsan yəni? - Yox. - Qayıtsam, qəbul edərsən məni? - ......... – Bir yerə göndərdim. Düz ortasına. Cavab vermək artıq idi..

Burime Məndən soruşdular: - Tənha insanın xoşbəxtliyinə inanırsanmı? - Yox – dedim. - Tənhalıqda məna varmı? - Hər gün rola girmək məcburiyyəti ilə üz-üzə qoyulacaqsansa, əlbət ki, var. - Kim daha yaxşı oynayır? - Oyununun müqabilində nəsə gözləyən adam. - Gözlədiyinə həmişəmi çatmısan? - Lazım olduğundan çox. Bəzənsə heç vaxt. - “Heç vaxt” və “ifratı” qarışdırıb, ortaq məxrəcə gəlmək olar? - Qarışmırlsr. “Heç vaxt” çatmalı olmadığım həqiqətdi. - Nə vaxtdan belə müti olmusan? Hanı bəs əvvəki dalaşqanlığın? - Yatıra qoymuşam. Hələ ki, lazımım deyil. Bu saat hamı ilə mütarikə şəraitində yaşayıram. - Səndən nə istəyirlər? - Onlar bilmir. Amma mənə məlumdur. Qayğı, diqqət və anlama. Normal baxıram. Mənsə artıq insanlardan heç nə gözləmirəm və heç nə də istəmirəm. - Nə vaxtsa insanlara gərəksizliyini anlasan nə edəcəksən? Belə bir gün gözləyirmi səni? - Əgər kürəyimdə qanadlar, başım üstündə halə görünmürsə.., yəqin ki.. Nə edəcəm? Heç nə. Gərəksizliyimi azadlıq sanacam. Hələlik bu gün uzaqdır məndən. Hələ ki, mən donoram, zəlilərin sorduğu venoz damar. - Niyə canını qurtarmırsan? - Lüzum yox. Sorub, yorulub, qopub düşəcəklər. - Çılpaq altruizm! - Hə! Onun özü. Bəlkə mənim missiyam elə bundan ibarətdir? Bir də, ərizə ilə şikayət etmək şakərindən çoxdan əl çəkmişəm. Məndən soruşdular: - Dünyanın dürr-ləl-cəvahiratını ayaqların altına səpələsələr ki, keçmiş həyatını bir də yaşayasan, razı olarsan? - Yox! – dedim – heç vəchlə! - Bəs keçmiş günlərini qaytarmaq şansın olsa? - Böyük məmmuniyyətlə. Onları bir də yaşayardım. - Qorxursanmı nifrinlərdən? - Qaçıram. - Nə vaxtdan “niqablı tilsım” ləqəbini üstünə götürdün? - Özümü dərk etməyə başlayandan. - Niyə “hicablandın”? - Daxilimə bir kimsəni buraxmaq istəmədim. - Qorxu sənə nə vermış? - Heç nə. Sadəcə ehtiyata öyrətmiş. - Ehtiyat nə vermiş? - Gələcək uğurlarım üçün zəmin. - Uğurlar nə vermış? - Yenidən qorxuya öyrətmiş. - Nədən? - Uğurları itirməkdən.. - Nə istərdin? - Elə böyük iştahım yox. Bir tək dabanlarım altında möhkəm torpağı hiss etmək. Və bu ayaqlar üstündə inamla durmaq. (1-ci hissənin sonu)

Дело ваше, конечно. Но, поверьте, многие тут уже научились "неправильные ответы" принимать как нечто, родившееся от экзистенциально-личностного мировоззрения.

Поговорка была: "Агыллы олуб, хамынын фикрини чекмекденсе, дели ол, гой хамы сени фикирлешсин".

Я могу вести себя так (и заметь, не только в отдельно взятой ситуации, вырванном из контекста моей жизненной фабулы эпизоде, а в целом – вот так даже!), что ты, посмотрев со стороны, просто ахнешь и поверь, эпитет "она ненормальная" в череде других, чем ты меня еще наградишь, удивившись моему поведению, будет самым мягким и незадевающим. А для меня же в моем поведении ничего сверхъестественного, подлого, низкого, ненормального не будет. Потому что я не смотрю на себя чужими глазами со стороны. Я ситуации отдельные из контекста не вырываю, я живу этой жизнью, своей. И течет моя бурная река. Какие она отголоски дает, ударившись о скалистые берега, в такой тональности я ей и отвечаю, подхватив волну. Чтоб с ума не сходить….чтоб не было мучительно больно или больно обидно…чтоб не потерять себя до конца, чтоб сохранять лицо. Ты понимаешь? Главное – сохранить Лицо. Все остальное – правильная ты, кривая – ерунда. Попробуй не выпасть из обоймы, при этом сохранив себя - вот это сложно. У меня своя жизнь. И она диктует мне свои правила. Я вынуждена их принять и плясать под дудку фортуны. Чужой, со стороны не знает меня, мою жизнь, а этюды, под звуки которых я пляшу, ему вовсе не известны. Я ненормальная, неправильная, по его меркам. Он видит только верхушку айсберга. Потому не судья он мне!, этот чужой. И не ему судить, правильно я поступаю или нет. У меня один судья – моя совесть. И только перед ней я в ответе.

завидуешь? ))

Если вы всегда будете пытаться быть самим собой, что подразумевает принять себя таким, какой есть, довольствоваться достигнутым и что исключает любую самокритику – вы никогда не будете расти. Всегда следует брать планку выше, хотя бы чуть-чуть. Чтоб твое "сегодня" хоть как-то отличалось от твоего "вчера". Еще раз акцентирую "чуть-чуть", чтоб не вызвать невроз, глупое самобичевание, параноидальное и перманентное недовольство не только собой, но и всем и вся, и конечно же, низкую самооценку. Чуть-чуть означает полшажочка.

Ну и славненько! Значит, твоя виртуальная собеседница может не бояться ничего. В общем, внесла тебя в знаменитый список правильных людей Ариши. )

Бакылылару повезло, что у него есть такой юзер )

начитанный и горячий..... ))

Йерин алтыны да билир, устуну де....

Суфий, он ФСЁ знает.....