Məni xilas edin
Dilemma çox pis şeydi. İndi həmən o pis şeyin qarşısındaydı. Bu pislik sipər kimi durmuşdu önündə, “seçım etməsən, səni o tərəfə buraxan deyiləm” deyirdi.
Seçim etdi,... çox düşünmədən. A)-nı seçdi. Özünü eyvandan atdı. Ya pəncərədən? Fərqi yoxdu. Hansının altına batut qoyulub ki.. Yox, bir az geri gedəlim. Atılmazdan qabaq bir yazı qoydu, ürək sözləri idi. Çox mənalı sözlər idi, çox təsirli..., uzun-uzadı, əsl vida kəlmələri idi. Dəhşətli bir yazı idi, ağlamayan qalmayacaqdı. Söz doğrudan da qüvvətli bir yox heçnədir.
Yazını bitirib atıldı pəncərədən... ya eyvandan..
İndi budur, yas çadırı qurulub, yemək-filan, plov-halva, başlarda qara şallar, bir nəfər də avazla oxuyur. İsti-bürkü, oxuyana qulaq asan yoxdur, hamı öz işində, qeybət, söhbət, hərdənbir rəhmətlik də kiminsə yadına düşür, sonra da daraşırlar yeməyə.
Yox, bar az daha arxaya qaçalım. Əvvəl onu tapırlar, vay-şivən qoparırlar, qara maşına basıb, çimizdirməyə aparırlar.... bu yerdə fikirləşir “ax, nə yaxşı oldu. Onsuz da bu gün elə çiməsiydim, səhər..”
Sonra ağ kostyum geyindirib, göndərirlər harasa. Burda zirzəmiyə enir, qapını bağlayır ki, gələn olmasın, elə əvvəldən qonaq sevən deyildi.
Bir qırx gün bəzi adamlar həqiqətən göz yaşı tökür, bəziləri “dejurnı” gəlib gedir, müəyyən günlərdə. Sonra unudurlar onu, qalır təkcənə, soyuq zirzəmidə. Hərdənbir gəlib, gül düzürlər daşın üstünə. Hərdən yaylıq çıxarıb, daşın tozunu silirlər, eynən mebel kimi. Belə vaxtlarda onu gülmək tutur. Sonra başlayır darıxmağa. “Elə bu?” deyə fikirləşir. Kostyum da ki, ölçüsü deyilmiş, yaman sıxır onu. Ümumiyyətləı, dar şeylər onun stilində deyildi, onunku gen-geniş balaxon idi.
Yox, nəsə bu perspektiv açmadı onu. Qayıdaq geri. Dilemma deyilən o pis şeyin qənşərinə. Zirzəmidən çıxıb evinə qayıdır, hoppandığı trayektoriya ilə geri hərəkət edib, küçədən eyvana (ya pəncərəyə...nə fərqi var axı?), ordan da mənzilinə girir, necə deyərlər, dal-dalı.
B)-ni seçir bu dəfə. Daha pəncərəyə yaxın durmur, ya eyvana...... Yaşayır özüyçün, adəti üzrə. Adəti üzrə hər səhər yuxudan ayılır, yemək yeyir, işinə gedir, işindən gəlir, hərdən radioya qulaq asır, hərdən güllərə su verir. Bayaq yasında iştirak edən adamlarla telefonla danışır. Elə bu minvalla yaşamaqda davam edir.., amma əfsus, köhnə əzabları ilə yenidən üzləşdirir onu həyat.
Yenə də günaşırı qapısı döyülür. Əvvəl bir qədər nəzakətli danışırlar, uzun-uzadı girişdən sonra mətləb üstünə gəlirlər. Sonra hər gün qapısı döyülür, daha belə ədəblə davranmırlar onunla və sözlərini də kəsə deyirlər. Sonra gündə bir neçə dəfə, sözlər daha ötkəm səslənir. Sonra dəqiqəbaşı... söyürlər onu.
Yox, bir az geri qaçalım. Bütün bunlardan əvvəl zəng edirlər, sadəcə zəng, ədəblə-ərkanla. “Necəsiz? Biz yaxşıyıq, siz də yaxşı olasız. Hava istidi bu gün. Day nə var, nə yox? və s.”
Axırda onu ölümlə hədələyirlər. Aman, yenə də çadır?
Bir az da geri qayidaq. Görək, nə olmuş axı?. Nə istərlər bu adamlar? Ax, borc alıbmış, çox sanballı bir məbləğ. Almaq həmışə asan olub, qaytarmaq çətin. Axı onun evində pəncərə, eyvan və kətildən başqa bir şey yox idi ki, sata.. yəni təzə qalan elə bunlar idi, az işləndiyinə görə təzə qalmışdilar. Bunlar da onun özünə lazım idi, A) variantı üçün. Daha gedib qonşunun eyvan/pəncərəsindən atilmayacaqdı ki....
Harda qaldıq? Hə, yenə də çadır, plov-halva, qara şallar, avazla oxuyan, çimmək, ağ dar kostyum, soyuq qaranlıq zirzəmi? Onlar A)-da idi, bu B) –dı axı... Yoxsa A) ilə B) son nəhayətdə qovuşur.....qovuşmalıdı?.., yer kürəvidi axı.
Nə isə, bu hədə-qorxu, hərbə-zorbalardan day cana doyur. Nə A), nə B)-nı seçir. Yeni bir çözüm tapır: V). Telefon dəstəyini qaldırıb, nömrəni yığır və ürəyində pıçıldayır: “təki bunun axırı çadır, plov, zirzəmi olmaya...”
- Allo, mənəm.
- Eşidirəm.
- Razıyam.
- Siz ağıllı adamsınız...mış.
- Məni xilas edin.
.jpg.7fcef5743f3a8c8d2c424f814ecbba0c.jpg)
.thumb.jpg.e2a7656f023d3f45c034ba17262e1671.jpg)
