Ebu Hureyre

[al-Fath]

O bu hədisləri danışarkən artıq Mədinədə alim və abidlər yox idi, onların hamısını Müaviyyə, ondan sonra isə oğlu Yezid qətlə yetirmişdilər.

Abu Hureyra(r.a),Aişə(r.a) Müaviyyədən 2 il öncə vəfat etmişdilər.Onlardan sonra vəfat edənlər: Ənəs,İbn Abbas,İbn Ömər,Umm Sələmə,Hüseyn,İmran bin Huseyn,Abdullah bin Zubeyr,Bəra İbn Azib,Cabir İbn Abdullah,Usamə bin Zeyd(Allah onlardan razı olsun) və s.səhabələr ondan sonra da uzun müddət yaşayanlardan idilər.Siz yenədə gördüyünüz kimi yumşaq desək səhv danışırsız.

Amma mənə elə gəlir ki, mən yox siz səhv edirsiz. Siz əvvəl alim deyirsiz, sonra isə Əbu Hüreyrədən sonra sağ qalan hər səhabənin adını çəkirsiz, elə bil bütün səhabələr alim idilər. Bəli Ənəs səhabələrdən ən uzunömürlüsü idi və hamıdan sonra vəfat etdi, amma onu Mədinə əhalisindən saymağınız səhvdir. Mən biləri o Şama köçmüş və orada vəfat etmişdir. Həmçinin İbn Abbas, Hüseyn, Üsamə və Abdullah ibn Ömər – bunlar sadəcə peyğəmbər vəfat etdikdə uşaq idilər və buna görə də həm Əbu Hüreyrədən, həm də Aişənən Müaviyədən çox yaşamışlar. Bunlardan İbn Abbas Əlinin şiələrindən olub, amma İbn Ömər Əliyə beyət etməyərək Şama Müaviyyənin yanına köçüb.

Əbu Hüreyrənin dediyinə görə o peyğəmbərdən eşitdiyi hədislərin hamısını yox, yalnız bir hissəsini camaata çatdırıb.

Əbu Hüreyrə deyir: Peyğəmbərin dediklərindən mənim yadımda qalanlarlar iki biliyə aiddir. Birincisinə aid olanları mən insanlar arasında yaymışam. İkinsini isə mən onu da danışsaydım mənim boğazımı kəsərdilər [1].

_____________________________________________

[1] Hesab olunur ki, ikinci biliyə aid olan hədislərdə pis hakimlərdən deyilirdi və konkret adlar çəkilirdi.

Bununla siz ona tənə etmək istəyirsinizsə,çox yanılırsınız.Bilindiyi kimi bəzən bir şeyi açıqlamaq, bəyan etmək məqsədə uyğun deyilsə,onu izah etməmək caizdir.Məs:Rasulullah(s.a.s) Huzeyfa(r.a)-ya munafiqlərdən bəzilərinin adlarını bildirmişdi və ya O,özü onlardan bəzilərinin münafiq olduqlarını bilirdi.Lakin,məqsədə uyğun olmadığına görə onların adlarını gizli saxlayırdı.

Gətirdiyiniz digər hədislərin mənim yazdığıma aidiyyatı yoxdur, bunun onları diqqətlə oxusaz özünüzdə şahidi olarsız. Bu hədisə gəlincə isə mən onu qəbul etməyədə bilərəm, çünki siz onun mənbəsini yazmamısız. Amma gəlin deyək ki, o səhihdir. Hədisdə deyilir: peyğəmbər Hüzeyfaya münafiqlərin adlarını bildirmişdir (hansı məqsədlə?) və ya o özü münafiqlərin kim olduğunu bilirdi və məqsədəuyğun olmadığına görə onların adlarını gizli saxlayırdı.

Hədisdə bir neçə məqam var ki, onları açıqlamaq lazımdır:

1. Əgər peyğəmbər bu münafiqlərin adlarını bilirdisə, daha bütün ümmətin bunu bilməsi və onları tanıması artıqdır, çünki peyğəmbər münafiqləri tanıya tanıya onları rəhbər vəzifələrə təyin etməyəcək və mühum işlərdən kənarlaşdıracaqdır. Amma bütün ümmət bunu bilsəydi onlar münafiqlərə qarşı qiyam edə bilərdilər və onlar arasında müharibə başlaya bilərdi və bu da yalnız müşriklərin xeyrinə olardı.

2. “və məqsədəuyğun olmadığına görə onların adlarını gizli saxlayırdı” – dediyiniz bu iş müəyyən bir müddəti əhatə edir ya daimidir? Çünki, ola bilməz ki, peyğəmbər münafiqləri tanısın, amma ölənə qədər onların adlarını açıqlamasın. Məgər o ümməti haqda heç düşünmürdü?

3. Yuxarıda dediyim kimi, əgər peyğəmbər münafiqlərin adlarını gizli saxlamaq istəyirdisə, onda hansı məqsədlə bunu Hüzeyfəyə deyirdi?

Əbu Hüreyrənin məsələsi bundan tam fərqlidir. Əvvəla siz mənim verdiyim suala yox, hədisin özünə cavab verirsiz (siz həmişə belə edirsiz!). Hədisdə iki mühum məna var:

Birincisi: Məlum olur ki, Əbu Hüreyrə peyğəmbərdən iki cür bilik öyrənib və sadəcə birini insanlar arasında yayıb. Bu o deməkdir ki, biz bildiyimiz 5,374 hədisin üstünə bir-iki min də ikinci biliyə aid olan hədisləri gəlməliyik ki, buda artıq 7000-dən artıq hədis edir

İkincisi: Bildiyimiz kimi peyğəmbər mənasız işlərdən uzaq idi və əgər Əbu Hüreyrə bu biliyi içində saxlacaqdır və heç kimə açıqlamayacaqdırsa, onda nə məqsədlə peyğəmbər ona bu biliyi verirdi?

Üçüncüsü: Böyük səhabələrdən sayılan Əli, Əbu Bəkr, Ömər, həmçinin peyğəmbərin evinin içi, zövcələri, Aişə qala-qala Əbu Hüreyrə kimdir ki, peyğəmbər bu ümməti üçün vacib olan məsələni yalnız ona bildirir, başqa heç kimə?

Dördüncüsü: Bildiyimiz kimi Əbu Hüreyrə Əbu Bəkrin, Ömərin və Osmanın xilafətləri zamanı Mədinədə yaşayıb. Əli xəlifə olarkən isə o Şama, Müaviyyənin yanına köçüb və Əli şəhid olduqdan sonra yenidən Mədinəyə dönüb. Belə çıxır ki, peyğəmbərin dediyi pis hakim hələ Əlidir ki, Əbu Hüreyrə ondan qaçıb, çünki siz özünüz deyirdiz ki, Əbu Hüreyrə fitnəni tərk etmək istəyirdi və biz bilirik ki, o fitnəni tərk edib Müaviyyənin yanına getdi. Hələ açıq aydın deyin ki, fitnə Əlidir də!

Beşincisi: Bildiyimizə görə Əbu Hüreyrə Bəni Üməyyədən çox razı idi. Deməli o pis hakim onlardan qabağ olub ki, Əbu Hüreyrə onun (onların) vaxtında o hakimin adını çəkməyə qorxub. Amma Müaviyədən sonra və ölümündən qabaq o nədən qorxurdu ki, heç kimin adını çəkmədən öldü. Axı o (Əbu Hüreyrə) o pis hakimin adını çəksəydi həm biz bu gün onu tanıyardıq və artıq mübahisə etməzdik, həmdə ki, o peyğəmbərin sünnətinə əməl edib ümməti ayıldardı. Amma peyğəmbərin vəfatından dərhal sonra bu işi görmüş olsaydı o hətta ümməti xilas etmiş olurdu. Amma özünün dediyinə görə o öz canına görə qorxurdu, qorxurdu ki, onun boğazını kəsərlər.

Altıncısı: Sizi əmin edirəm ki, əgər Əbu Hüreyrə bu ikinci biliyə malik olsaydı xəlifələr nə cür olur olsun ondan bu məlumatı alardılar. Hələ birinci bunu Müaviyyə edərdi ki, o şəxsin adını dəqiq bilib özünə sərf edən tərzdə onu işlədsin. Ya da bu şəxsin özü olub-olmamasını bilmək üçün bunu Əbu Hüreyrədən öyrənməli idi. Həmçinin də digər hakimlər.

Yeddincisi: Əgər Əbu Hüreyrə doğrudanda bu biliyə malik olsaydı, onun hələ bu hədisi danışdığına görə çoxdan başını üzmüşdülər.

Bu sizin hədislərdir və siz mənə bunların şərhini verməlisiz, mən sizə yox. Mən sizdən soruşuram və siz mənə cavab vermək əvəzinə məni onları düzgün başa düşməməkdə ittiham edirsiz. Mənə başa salın ki, niyə Əbu Hüreyrə deyir ki, Əzrail (ə) Musanın yanına insan cildində gəlmişdi və siz bunu eşidib dərhal onun sözlərini qəbul edirsiz, helə bil özünüz də onu görmüsüz.

Siz hər dəfə bu hədisi misal kimi gətirirsiz,bununla nəisə sübut etməyə çalışırsız.Halbuki,siz bir hədisi və ayəni düzgün başa düşməyiniz üçün öncə siz dediyiniz təfsir alimlərinə və kitablarına müraciət etməli,eşitdiyiniz ayə və hədisi öz ağlınıza görə yozmamalıydınız.

Siz inancı olmayan və gəlblərində şəkk-şübhə olan insanlar kimi danışırsız.Siz necə olur ki,inanılması mümkün olmayan şeylərə inanır,Guran və Sünnə ilə təsdiqlənmiş hədisləri isə inkar edirsiz.Bu sizin yenədə qərəz və ədalətsizliyinizdən irəli gəlir.

Birincisi,siz özünüz də yaxşı bilirsiz,lakin bilərəkdən Əzrail sözünü yazırsız.Hədisdə Əzrail sözü işlənmir,fəqət ölüm mələyi ifadəsi göstərilir. Mən bunu sizə əvvəldə yazmışdım.Lakin,görünür ki,bu sözlərin sizə bir təsiri olmadı.

Guranda bir çox ayələrdə mələklərin insan cildində insanlara gəlməsi hadisələrindən bəhs olunur.Siz bu məntiqlə gərək o ayələri də inkar edəsiz.Amma,xeyr.Sizin hədəfiniz Abu Hureyra(r.a)-dır.Ona görə də gah yalan,gah da təhrif etməklə ona böhtan atmağa çalışırsır.Siz hələ indiyə kimi mənə bir hədis alimi misal olaraq gətirmədiniz ki,onu ya qəbul etməsin və ya onu saqi hesab etməsin.Bütün iradlarınızda sizin şəxsi təxəyyülünüzün məhsullarıdır.

Musa(a)-ın mələk cildində gəlmiş insanı vurmağına təəcüb edirsiz?

" (Musa) qəzəbindən (əlindəki Tövrat) lövhələrini yerə atdı, qardaşının başından (saç-saqqalından) yapışıb özünə tərəf çəkməyə başladı."

(Quran, Əraf, 150)

(Musa) şəhərə əhalisi xəbərsizkən (günorta istirahət vaxtı) girdi. Orada iki nəfərin vuruşduğunu gördü. Onlardan biri öz adamlarından (yəhudilərdən), digəri isə düşmənlərindən (qibtilərdən) idi. (Musanın) adamlarından olan kəs düşməninə qarşı ondan imdad istədi. Musa onu (əli, yaxud əsası ilə) vurub öldürdü və dedi: "Bu, Şeytan əməlindəndir. Həqiqətən, o, açıq-aşkar bir düşməndir, (insanı haqq yoldan) azdırandır!" (Qasas 15)

Hər halda bu ayələr üzərində düşünməyə dəyər.

Sizin məqsədiniz mən aydındır, mən əvvəldə bunu yazmışdım ki, siz Əbu Hüreyrəni müdafiə etmək üçün hətta peyğəmbərləri günahkar çıxarmaq istəyirsiz. Amma siz buna heç vaxt nail ola bilməyəcəksiz. Allah-təala onları pak qərar verib və Özü onları qoruyur.

Siz mənə yazırsız ki: Halbuki,siz bir hədisi və ayəni düzgün başa düşməyiniz üçün öncə siz dediyiniz təfsir alimlərinə və kitablarına müraciət etməli,eşitdiyiniz ayə və hədisi öz ağlınıza görə yozmamalıydınız. Deyirəm insanda üz olmalıdır ee, neçənci dəfədir ki, siz mənə ağzınıza gələni yazırsız və mən sizə onun mənasını və ya təfsirini sizin alimlərdən gətirirəm, amma bir dəfə də olmadı ki, siz mənə hansısa ayənin təfsirini verəsiz. Buna baxmayaraq siz məni ittiham edirsiz ki, mən quranı və ya hədisləri özbildiyim kimi təfsir edirəm.

İndi mən sizi məyus edib sizə sübut edəcəyəm ki, siz yalan deyirsiz və özünüz ayələrə istədiyiniz təfsiri verirsiz. Yuxarıda siz iki ayə gətirmisiz və iddia edirsiz ki, Musa insanları yumruqla vurub öldürürdü və qardaşını döyürdü. Siz bu ayələrin təfsirinə baxmayaraq onlar haqda rəy çıxarırsız. Amma mən həmişəki kimi təfsirə baxdım və sizin yenə də nahaq olduğunuzu gördüm. Sizin təfsir alimləriniz heç sizin kimi düşünmür və Musanı bu hadisələrdə haqlı sayırlar. Hətta Fəxrəddin Razi öz təfsirində (qəsas 15) sizin kimi fikirləşənlərə çox gözəl bir cavab verir. Onun çox böyük olduğuna görə onu burda yerləşdirmirəm. Qısaca olaraq deyim ki, Musa (ə) o misirlini cavan olarkən, yani peyğəmbərlikdən əvvəl təsadüfən öldürür. Həmçinin alimlər deyirlər ki, o misirli kafir olduğuna görə onun qanı mübahdır. Ölümün səbəbi isə Musanın öz tərəfdarına kömək etməsi nəticəsində baş verdiyini yazırlar. Yaxşı olar ki, onu özünüz oxuyasız, çünki bu ayənin təfsiri çox böyükdür http://haznevi.net/icerikoku.aspx?KID=5238&BID=61

Keçək bizim məsələyə. Siz yəgin bilməlisiz ki, ölüm mələyi Əzraildir (ə). Mən başqa ölüm mələyi tanımıram. Bəli quranda mələklər peyğəmbərlərin yanına insane cildində gəlmələri haqda ayələr var, amma adi insanların yanına gəlmələrini mən oxumamışam. Bunu axı nə üçün etsinlər? Peyğəmbərlərin yanına onlar ya yoxlamağa, yada ki, Allah-təaladan xəbər gətirdiyinə görə gəlirdilər. Əzrail (ə) ya ölüm mələyinin (mənim üçün fərqi yoxdur) əvvəllər insanların canlarını almaq üçün yanlarına insane cildində gəlməsini yalnız Əbu Hüreyrə deyir, ondan başqa bunu heç kəs deməyib. Bunu nəzərə alaraq niyə biz ona inanmalıyıq. Ona bu haqda vəhy gəlib, ya peyğəmbər bu xəbəri yalnız onun qulağına pıçıldayıb?

Yenə də sizə deyirəm ki, Musanın evinə girən insan onun səhabələrindən də ola bilərdi, ona sual etmək və ya nədənsə xəbərdar etmək üçün gələ bilərdi. Amma Musa ona heç mahal vermədən vurub onun gözünü çıxarır. Sizin göstərdiyiniz ayədə Musa kafiri öldürdüyünə görə Allahdan üzr istəyir, amma burada Allahın göndərdiyi mələyin gözünü çıxardığına görə isə üzrxaxlıq etmir?! Həmçinin siz keçən dəfə dediz ki, Musa elə bildi ki, onun evinə oğru girib, ona görə onu vurdu. Gülməli də olsa deməliyəm ki, əvvəla Musa öz xalqı ilə 40 il səhrada gəzdilər. Onların evləri yox idi, sadəcə dörd taxta üstə dəri sərib və ya dərilərdən bir sığınacaq düzəldib bir-iki gün yatmaq üçün özlərinə müvəqqəti yer düzəldirdilər. Onlar 40 il bədəvi ərəblər kimi həyat tərzi sürdülər. Bu şəraitdə Musanın “evində” oğurlanası nə ola bilərdi ki, o bu insane haqda belə pis fikirləşdi? Həmçinin əgər o insane oğru idisə, onda onu şəriətə əsasən cəzalandırmaq lazım idi, yəni onun əlini kəsməli idilər, amma Musa (ə) Allahın qanununa zidd olaraq, heç bir məhkəməsiz vurub onun gözünü çıxarır!

Sonra da deyirsiz ki, mən Quran və Sünnə ilə təsdiqlənmiş hədisləri inkar edirəm! Mən inkar edirəm, ya siz?

[al-Fath]

Yuxarıda qeyd etdiyim kimi peyğəmbərlər Allahın əmri ilə hərəkət edirlər və onun şəriətini icra edirlər. Bunu bilə bilə siz Əbu Hüreyrənin Davud və oğlu Süleyman peyğəmbərlər haqda gətirdiyi hədisi eşidib necə qəbul edirsiz? Necə olur ki, Allahın peyğəmbəri şəri qanunlara əsasən bir hökm çıxarır, onun oğlu Süleyman peyğəmbər isə həmin qanunlara görə digər hökm?

Mən həmçinin bir sıra ayələr gətirdim ki,bəzən peyğəmbərlər xətalara yol veriblər və buna görə Allah onları tənbeh etmişdir.

Bəzən və adətən verilən hökmlər ictihada əsasən verilir.İctihad isə insanın şəxsi biliyi,təcrübəsi və s.xüsusiyyətlərinə görə olur.Heç şübhəsiz ki,peyğəmbərlər də insan idilər və onlar sizin imamlardan fərqli olaraq xəta edirdilər.Bir insanın və ya peyğəmbərin xəta etməsi,sonra o xətanın Allahın izni ilə düzəldilməsində siz nəsə qəribə bir şey görürsüz?Konkret bu hadisədə olan hökm bir ictihad səbəbi ilə verilən hökmdür.

(Ya Rəsulum!) Davudu və Süleymanı da (yad et)! O zaman ki, onlar bir tayfanın qoyunlarının girib xarab etdiyi bir əkin sahəsi haqqında hökm verirdilər və Biz də onların hökmünə şahid idik.

Biz onu (məsələnin hökmünü) dərhal Süleymana anlatdıq. Və onların hər birinə hökm (hikmət, peyğəmbərlik) və elm (şəriəti dərindən bilmək) verdik. Biz dağları və quşları Davudla birlikdə (Allahı) təqdis edib tə'rifləsinlər deyə ona ram etdik. Bunları (sizə təəccüblü görünsə də, lövhi-məhfuzdakı əzəli hökmümüzlə) Biz etmişdik. (Ənbiya 78-79)

Bu ayələrin şərhinə baxsaz yəqin ki,sizə çox şey aydın olar.

Əvvəla peyğəmbərlər ictihad etmirlər, çünki ictihadın yolu zənndir. Halbuki peyğəmbərlər hökmləri vəhylə əldl etməyə qadirdirlər. Gətirdiyiniz bu ayənin Fəxr Razinin təfsirinə baxsanız, o orda bunun (peyğəmbərlərin ictihad etməmələri) izahını yaxşı verib.

Yenə də sizə deyirəm ki, siz qurana özbildiyiniz təfsiri verirsiz. Tutalım ki, məni aldatdız, Allahı da aldatacaqsız? Heç olmasa hərdən bir təfsirlərə baxın!

Allah-təala Davud (ə)-ı peyğəmbərliyə təyin etdi. O, insanlarla xoş rəftar edər və qarşılaşdıqları çətin məsələlərdə ədalətlə hökm çıxarıb onlara kömək edərdi. Quranda onun haqqında belə buyurulur: “Ey Davud! Biz səni yer üzündə xəlifə, nümayəndə qərar verdik. İnsanlar arasında haqq və ədalət ilə hökm et.”

Başqa bir ayədə Davud (ə) belə vəsf edilir: “Qüvvətli bəndəmiz Davudu yadına sal! Çünki o daim Allaha sığınan bir kimsə idi. Biz dağları ona ram etmişdik. Onlar axşam-səhər onunla birlikdə Allahı təqdis edib şə”ninə tə”riflər deyərlər. Biz quşları da toplu halında onun ixtiyarına vermişdik, hamı ona tabe idi. Biz onun mülkünü möhkəmləndirmiş, ona hikmət və düzgün hökm vermək qabiliyyəti bəxş etmişdik.” (“Sad” surəsi, ayə:17-20)

“Həqiqətən o, dərgahıma yaxın olacaq və onun qayıdıb gələcəyi yer də gözəl olacaqdır.” (“Sad” surəsi, ayə:25)

“Biz peyğəmbərlərin bəzisini digərindən üstün etdik və Davuda Zəbur verdik.” (“İsra” surəsi, ayə:55)

Davud (ə) o şəxsdir ki, Allah-təala ona kitab vermiş və insanları haqqa hidayət etməyi (öz zamanında) məhz ona həvalə etmişdir. Belə ki, Qurani-kərimdə bu haqda deyilir: “Hər kim Allahın nazil etdiyi (kitab və şəriət) ilə hökm etməsə, əlbəttə onlar zalımlardır” (“Maidə” surəsi, ayə:45).

Oğlu Süleyman da (ilahi) elm və qəzavəti (hökm çıxarmağı) irs olaraq ondan almışdır. O heç vaxt atasının verdiyi hökmün əleyhinə hökm çıxarmamış və dediyi sözün ziddinə bir şey söyləməmişdir. O özü ilahi peyğəmbərlərdən biri idi və təbii ki, atasını hamıdan yaxşı tanıyırdı. Belə bir insan öz doğma atası ilə müxalifətçilik edə bilərdimi?!

Burada bir incə məsələyə toxunmaq istəyirəm:

1. Süleyman (ə) öz atasının verdiyi hökmün əleyhinə heç bir hökm çıxara bilməzdi. Çünki onun başqa bir hökm verməsi Allah-təalaya qarşı etiraz və atasına ehtiramsızlıq olardı.

2. Hədisdən belə məlum olur ki, Həzrəti Davud(ə)-ın şikayətçilərə verdiyi hökm həzrəti Süleyman(ə)-ın sonradan verdiyi hökm ilə tamamilə ziddiyyəti olmuşdur. Deməli onlardan biri haqlı, digəri isə haqsız olmuşdur. Bu da qeyri-mümkündür, çünki peyğəmbərlər nəinki qəzavədə, hətta adi işlərdə belə, səhvə yol verməzlər. Onların malik olduqları elm adi bəşər elmi deyil, ilahi elm olmuşdur. Bu elm onlara vəhy, mələklər və ilham yolu ilə verilmişdir. Belə nəticəyə gəlirik ki, peyğəmbərlərin (şəri məsələlərdə) səhvə yol verməsi və günah etmələri qeyri-mümkündür.

“Hər kəs Allahın nazil etdiyi ilə hökm etməzsə, əlbəttə onlar fasiqdirlər (günahkardırlar).” (“Maidə” surəsi, ayə: 47)

3. Əbu Hüreyrənin dediyinə görə Davud (ə) sanki qadının böyüklüyünə görə onun xeyrinə hökm vermişdir. Belə bir işi Allah peyğəmbərindən yox, savadsız, səfeh və nadan insanlardan gözləmək olar. Allah bütün eyb və nöqsanlardan uzaq olduğu kimi, Onun peyğəmbərləri də günahsız və xətasız olmuşlar.

4. Həzrəti Süleyman(ə)-ın da yaşca kiçik qadının xeyrinə hökm verməsi qeyri-məntiqidir. Yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi peyğəmbərlər yalnız ədalətə əsaslanaraq hökm verərlər və kiminsə və yaxud nəyinsə xatirinə haqqa göz yummazlar.

Gətirdiyiniz ayələrə gəlincə isə (Ənbiya 79-80):

“(Ya Məhəmməd!) Davudu və Süleymanı yad et! O zaman ki, onlar bir tayfanın qoyunlarının girib xarab etdiyi bir əkin sahəsi haqqında hökm verirdilər və Biz də onların hökmünə şahid idik. Biz məsələnin hökmünü dərhal Süleymana anlatdıq. Və onların hər birinə hökm (hikmət, peyğəmbərlik) və elm verdik. Biz dağları və quşları Davudla birlikdə (Allahı) təqdis edib tərifləsinlər deyə ona ram etdik. Bunları (sizə təəccüblü görünsə də Lövhi-məhfuzdakı əzəli hökmümüzlə) Biz etmişdik”

İbn Mesûd, Sureyh ve Mukâtil (r.h.), şöyle demişlerdir: "Bir çoban geceleyin, bir üzüm bağının yanına yatak kurdu (sürüsünü orada yatırdı). Derken çoban farkında olmadan, koyunlar o bağa girdi; üzüm dallarını yiyerek, bağı işe yaramaz hale getirdi. Ertesi gün, bağın sahibi, Dâvud (a.s.)´a başvurdu. Dâvud (a.s.) da, o bağın değeriyle koyunun değeri arasında bir farklılık olmadığı için, koyunların bağ sahibinin olacağı şeklinde hükmetti... Onlar çekip gittiler. Derken, Süleyman (a.s.)´a rastladılar. Bunun üzerine Süleyman (a.s.) onlara, "Aranızda nasıl hükmetti?" deyince, onlar, Dâvud (a.s.)´ın verdiği hükmü anlattılar. Süleyman (a.s.), "Bu hükümden başka bir hüküm her iki tarafın durumuna daha uygun olabilir" dedi. Bu söz, Dâvud (a.s.)´a ulaştı. Derken, Dâvud (a.s.), Süleyman (a.s.)´ı çağırdı ve ona, "Babalık ve peygamberlik hakkı için, o iki tarafın durumuna daha uygun olan şeyi bana haber vereceksin..." dedi.

Bunun üzerine Hz. Süleyman (a.s), "Sürüyü, kendisinden yararlanmak üzere, bağın sahibine verirsin, çoban da, eski halini alıncaya kadar o bağı islâh etmeye çalışır. Daha sonra sürüyü, sahibine geri verirsin" dedi. Dâvud (a.s.), bunun üzerine, "Hüküm, senin verdiğin hükümdür" dedi ve ayni karan verdi. İbn Abbas (r.a.) bu hükmü verirken, Hz. Süleyman (a.s)´ın yaşının onbir olduğunu söylemiştir.

Ayədəki “Hər birinə elm və hikmət verdik” cümləsinə diqqət yetirsəniz görəcəksiniz ki, hər iki hökm ilahi qanunlar əsasında verilmişdir və hər şeyi bilən Allah şübhəsiz ki, bu əhvalatdan da agah olmuşdur. Amma siz deyirsiz ki, Davud (ə) ictihad edərək hökm vermiş və buna görə də səhv etmişdir.

Deməli hər iki əmr Allah tərəfindən nazil olmuşdur və buna görə də onlar arasında heç bir ixtilaf ola bilməz. Sadəcə olaraq birinci hökm (Həzrəti Davudun verdiyi hökm) sonradan Həzrəti Süleymana nazil olmuş hökm ilə əvəz edilmişdir.

Allah-təala belə bir hökm verməklə əkin sahibinə icazə verir ki, qoyunlara malik olmadan onlardan bəhrələnib öz zərərini ödəyə bilsin. Qoyunların sahibi isə belə bir vəziyyətdə yenidən öz heyvanlarına malik olmaq üçün necə olursa olsun, dəyən ziyanı ödəməyə çalışacaqdır. Vəhy Həzrəti Süleymana nazil olduqdan sonra dərhal onu atasına (yəni Davud(ə)-a) bəyan etdi. Davud (ə) da tərəddüd etmədən bu əmri qəbul etdi. Çünki, bu Allah tərəfindən gəlmiş bir əmr idi.

Diqqətlə baxsaz görərsiaki, Süleymanın verdiyi hökm atası Davudun hökmünə zidd deyil, çünki Davud Allahın (ona nazil olan) şəriətinə əsaslanaraq (gətirdiyim hədisə baxın) torpaq sahibinə onun qiymətini ödəməyi əmr etdi. Torpağın qiyməti qoyunların qiyməti ilə bir olduğuna görə, o qoyunları torpaq sahibinə verməyi amr edir.

Bu hökmü eşidən Süleyman (onun 11 yaşı var idi və ona dərhal Allahdan vəhy gəldi) bunu başqa bir yolla hökm verərdim – deyir və bunu atasına söyləyir. Atası da onun bu hokmü Allahdan vəhylə aldığını bilib bu cür hökm verir.

Fikir verin – Davud hökm verir!

Bu Fəxr Razinin təfsiridir http://www.haznevi.net/icerikoku.aspx?KID=5231&BID=61

Məsləhət görürəm onu oxuyasız, mən sizə sadəcə bir hissəsini yazdım.

Qalan yazılarınız bu temaya aid olmadığı üçün onları "Səhabələr" temasına köçürüb orada cavab verəcəyəm!

[Burhan]

Yox, siz mənə bunun cavabını verməmisiz, və yenə də vermədiz. Siz deyirsiz ki, bucür

inanılmaz hadisələr quranda da var, missal üçün Süleyman peyğəmbərin qarışqa ilə danışması, Allahın insanları meymuna döndərməsi və s. Mən isə sizdən tamam başqa şeyi soruşuram. Mən sizdən bu rəvayətlərin səhihliyini, bu əhvalatların mümkünlüyünü soruşmuram. Mən sizdən bu rəvayətlərin necə yalnız Əbu Hüreyrənin nəql etdiyini soruşuram, belə çıxır ki, bunları peyğəmbər yalnız ona danışıb!?

Mən sizə bunun cavabını vermişdim və demişdim ki,Abu Hureyra(r.a) və digər səhabələrin çoxlu hədis rəvayət etmələrinin əsas səbəbi onların uzun ömür yaşamaları,həmçinin digər səhabələrdən də hədis rəvayət etmələri idi.Xüsusən Abu Hureyra(r.a) hafizəsi və Rasulullah(s.a.s)-ə sual vermə cürətinə görə digərlərindən seçilirdi.

Siz elə danışırsız ki,guya İslamda hədislərin hamısını Abu Hureyra(r.a) danışıb.Axirət,qiyamət əlamətləri,məişətlə bağlı minlərlə hədisləri ayrı-ayrı səhabələr rəvayət etmişlər.Misal olaraq bir ikisini yazıram.

Əbu Musa Abdullah bin Qeys əl-Əs'aridən -radıyallahu anhu- Peyğəmbərin -səlləllahu

aleyhi və alihi və-s-səlləm- belə dediyi rəvayət olunur: “Həqiqətən Gunəs batdığı yerdən3 doğan

zamana qədər gecə Allah Oz əlini acar ki, gunduz gunah edənlər tovbə etsin, və gunduz Allah Oz

əlini acar ki, gecə gunah edənlər tovbə etsin” (Muslim, 2760).

Əbu Səid Sa'd bin Malik bin Sinan əl-Xudridən -radıyallahu anhu- Peyğəmbərin -

səlləllahu aleyhi və alihi və-s-səlləm- belə dediyi rəvayət olunur: “Sizdən əvvəlkilərdən

(ummətlərdən) biri doxsan doqquz adam oldurmusdu. Dunyada ən cox bilənin kim olduğunu

sorusmus və ona bir rahibi8 gostərmislər. Onun yanına gələrək demisdir ki, doxsan doqquz adam

oldurmusəm və sorusmusdur ki, buna tovbə varmı? O demisdir: “Xeyr”,- adam rahibi də

oldurərək bununla sayı yuzə tamamladı. Sonra dunyada ən cox bilənin kim olduğunu sorusmus

və ona bir alimi gostərmislər. Onun yanına gələrək demisdir ki, yuz adam oldurmusəm və

sorusmusdur ki, buna tovbə varmı? O demisdir: “Bəli! Kim tovbə edənlə tovbəsi arasına girə

(tovbə edənə mane ola) bilər? Đnsanların Allah təalaya ibadət etdikləri (filan) yerə get, onlarla

birgə Allaha ibadət elə və oz torpağına qayıtma, cunki ora sər yerdir. O yola dusub yarısına9

catmısdır ki, olum onu haqladı. Onun oldurulməsi ucun rəhmət və əzab mələkləri oz aralarında

mubahisə etməli oldular. Rəhmət mələkləri dedilər: “O tovbə edərək qəlbi ilə Uca Allaha tərəf

(doğru) gəlmisdir!” Əzab mələkləri isə dedilər: “O həqiqətən hec bir xeyir is gorməmisdir”.

Onların yanına insan qiyafəsində bir mələk gəldi ki, onu oz aralarında hakim təyin etdilər. O

dedi: “Bu iki (gəldiyi yerdən bura və burdan gedəcəyi yerə qədər) məsafəni olcun, hansına yaxın

olarsa, ora da aiddir. Olcdukdə gordulər ki, gedəcəyi yerə yaxındır və onu(n ruhunu) rəhmət

mələkləri aldılar” (əl-Buxari, 6/373, 374; Muslim, 2766)

Hamı bilir ki,elə səhabələr var idiki yalnız onlar Rasulullah(s.a.s)-dən müəyyən xəbərləri eşitmişdilər.Hüzeyfa(r.a)-da bunlardan biri idi.Həmçinin Muaz bin Cəbəl (r.a.) rəvayət edir ki, mən Peyğəmbər (s.a.s) birgə onun uzunqulağının tərkində olarkən o mənə dedi: «Ey Muaz! Bilirsənmi Allahın bəndələr üzərində və bəndələrin də Allah üzərində olan haqqı nədir?» Mən dedim: «Allah və rəsulu daha yaxşı bilir!» O dedi: «Allahın bəndələr üzərində olan haqqı Ona ibadət edib heç bir şeyi Ona şərik qoşmamaları, bəndələrin Allah üzərində olan haqqı isə Ona şərik qoşmayana əzab verməməsidir!» Mən dedim: «Ey Allahın elçisi, insanları bu şad xəbərlə müjdələyimmi?» O dedi: «Xəbər vermə ki, arxayınlaşmasınlar!» «Səhihul Buxari, 128» «Səhih Muslim, 30»

Belə misalları çox çəkmək olar.

Məsələ bundadır ki, Peyğəmbər namazlardan sonra ümmətinə keçmiş peyğəmbərlər və onların həyatları haqda nağıl yox, həqiqəti danışırdı. O öz xütbələrində o peyğəmbərlərdən və ümmətlərdən öz ümmətinə xəbər verirdi ki, səhabələr onların işlərindən, həyatlarından məlumatlanıb bu əhvalatlardan ibrət alsınlar. Amma Əbu Hüreyrənin söylədiyi rəvayətlərdən nə ibrət almaq olar?

Siz yenədə əsassız danışırsız.Hamı bililr ki,Abu Hureyra(r.a) yolu olə gələn hədislərin böyük əksəriyyəti Axirət,təqva,əxlaq və s.ibrətamiz mövzulardandır.Bu faktı görməmək ən azı haqqsızlıqdır.Siz hər dəfə bir-iki sizə görə şübhəli hədislər gətirir,sonra bu necə ola bilər deyərək bunlara qarşı iradlar bildirirsiz.Əvvala ilk öncə sizə onu deyim ki,nə siz və nə də mən hədis sahəsində mütəxəssis olmadığımız üçün hər xoşumuza gəlmədiyimiz hədisə irad bildirməyimiz doğru olmazdı.Xüsusən bu sizə aiddir.Əhli Sünnənin hədis sahəsində böyük alimləri,mütəxəssisləri və tənqidçiləri vardır və indiyə kimi bütün hədislər baradə müəyyən hökmlər verilmişdir.Qurandan başqa heç bir kitab tənqiddən və təhlildən uzaq ola bilməz.Buxari və Muslimin kitabları da daxil olmaqla heç bir kitaba toxunulmazlıq ünvanı verilməmişdir.Fəqət hamı bilir ki,Buxari və Muslimin kitablarında olan hədislər seçilərkən müəllifləri tərəfindən çox diqqətlə və tam səhih isnadla tərtib olunmuşlar.

Siz əgər nədəsə nöqsan axtarırsınızsa bunu birinci özünüzdə görməlisiniz.Sizin əgər öz kitablarınızdan kifayət qədər xəbəriniz olsaydı burda Abu Hureyra(r.a) haqqında əsassız iddialar irəli srməzdiniz.Çünki,sizə qəribə görsənən hadisələrin,vaqiələrin bir qismi Quranda,daha böyük əksəriyyəti isə sizin kitablarda mövcuddur.Bunları bilə-bilə siz yenə də nəsə bir “əmma” axtarırsız.

İstəsəniz mən sizə sizin kitablardan bir neçə sizə qəribə görsənən hədisləri sizə misal gətirə bilərəm. Məclisinin “Bihar əl-Ənvar” kitabı, cild 65, səh. 79-da belə fəslə (bab) rast gələ bilərsiz: “Tülkü, Dovşan və Şirin danışması”. Orada bu rəvayətlərdə var:

“İki canavarın Əliyə (Allah ondan razı olsun!) salam verməsi” (Mədinətül məaciz”, cild 1, səh. 266 rəvayət 169)

Dəvə ilə paltarın danışması (“Mədinətül məaciz”, cild 1, səh. 273 rəvayət 170)

Badımcanın Əliyə (r. a) şəhadəti (“Mədinətül məaciz”, cild 1, səh. 418 rəvayət 278)

Siyahını uzatmağa yəqin ki,ehtiyac yoxdur

Siz Musa(a) və daşla bağlı olan hədisi gətirir sonra deyirsiz:

Mən daşın hərəkət etməsinin mümkünlüyünü inkar etmirəm, Allah hər şeyə qadirdir! Amma belə bir hadisə yalnız mühüm işlərin sübuta yetməsi üçün baş verə bilərdi.

Sonra isə siz deyirsiz.

Həzrəti Musa (ə) çimdiyi vaxt necə, hər hansı bir möcüzəyə ehtiyac duyulurdumu? Onun peyğəmbərliyinə Bəni İsrail camaatı şəhadət vermiş və ondan kimsə möcüzə tələb etmirdi. Onlar sadəcə onun övrətinə baxmaq istəyirdilər ki, görsünlər ki, o sağlamdır ya yox. Əvvəla onlar bunu başqa yollarlarla da öyrənə bilərdilər.

İnsanın bədənində eyb və nöqsanın olması isə adi bir haldır və bu nöqsanlar peyğəmbərə heç bir xələl gətirə bilməz

Yəhudilərin onun sağlam olması baradə şübhələri var idi.Bu hadisənin baş verməsinin də səbəbi məhz bu idi.

Konuyla ilgili hadîsler:

Ya'lâ b. Ümeyye'den yapılan rivayette, demiştir ki:

«Resûlüllah fa.s.) Efendimiz bir adamın açık yerde soyunup yıkandığım görünce (üzüldü), çıkıp Allah'a hamd-u senada bulun¬duktan sonra şöyle buyurdu: «Şüphesiz ki, Azız ve Celîl olan Allah haya sahibidir ve (günâhları, kusurları) örtüp gizleyendir. O bakım¬dan hayâlı olmayı ve örtünmeyi sever. Sizden biri guslettiği zaman örtünsün!»

(Ebu Dâvud/Hammaın : İ, vitir; 23. Nesâî/Gusül: 7. Ahmed : 4/224.)

Ebû Hüreyre (r.a.)'den yapılan rivayette, Resûlüllah (a.s.) Efen-dimiz'in şöyle buyurduğunu söylemiştir: «İsrailoğulları çırılçıplak bir vaziyette yıkanırlar ve birbirlerine bakarlardı. Musa Peygam¬ber ise yalnız başına yıkanırdı. Bunun üzerine dediler ki: Vallahi Musa'yı bizimle beraber yıkanmaktan alıkoyan tek şey, onun hâ-yesinde (yumurta, erkeklik bezi) şişkinlik vardır.»

Musa Peygamber bir gün yıkanmak üzere gitmişti, elbisesini çıkarıp bir taş üzerine koydu, taş onun elbisesini alıp kaçtı (veya bir rüzgâr alıp götürdü). Musa da o taşın peşine takılıp, ey taş el¬bisemi, ey taş elbisemi! diyerek koşuyordu, derken İsrailoğulları onun edep yerini gördüler, hâyesinde de şişkinlik olmadığını, Mu¬sa'da bir ianza bulunmadığım müşahede ettiler. Sonunda Musa el¬bisesini yakalayıp aldı ve taşa da bir darbe vurdu.» (Buharî/Gusül : 20. ^üslim/Hayiz j 75^ fezâil j 155,156. Ahmed : 2/315,515.)

Ali b. Zeyd'den yapılan rivayette, Enes b. Mâlik (r.a.), Peygam¬ber (a.s.) Efendimizin şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: «Şüp-hesis ki Musa b. İmrân (a.s.) suya girmek istediğinde, suya iyice girip edep yerleri görülmeyecek seviyeye geldikten sonra elbisesini sokardı.» (Ahmed i 3/262)

Bundan əlavə sizə Qumminin təfsirində gətirdiyi və Tabarsinin və Cəzairinin qeyd etdikləri hədisi gətirirəm.

واما قوله (يا ايها الذين آمنوا لا تكونوا كالذين آذوا موسى فبراه الله مما قالوا وكان عند الله وجيها) أي ذاجاه قال وحدثني أبي عن النضر بن سويد عن صفوان عن ابي بصير عن ابي عبدالله عليه السلام ان بني إسرائيل كانوا يقولون ليس لموسى ما للرجال وكان موسى إذا أراد الاغتسال يذهب إلى موضع لا يراه فيه أحد من الناس وكان يوما يغتسل على شط نهر وقد وضع ثيابه على صخرة فأمر الله الصخرة فتباعدت عنه حتى نظر بنو إسرائيل اليه فعلموا انه ليس كما قالوا فانزل الله (يا ايها الذين آمنوا لا تكونوا ...الخ) أخبرنا الحسين بن محمد عن المعلى بن محمد عن احمد بن النضر عن محمد بن مروان رفعه اليهم عليه السلام فقال يا ايها الذين آمنوا لا تؤذوا رسول الله في علي عليه السلام والائمة عليهم السلام كما آذوا موسى فبرأه الله مما قالوا.

وقال علي بن ابراهيم في قوله (يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله وقولوا قولا سديدا) أي صحيحا أخبرنا الحسين بن محمد عن المعلى بن محمد عن علي بن اسباط

http://www.al-shia.com/html/ara/books/tafs...mi-j2/18-1.html

Bu hədisə başqa bir iradım budur ki, Əbu Hüreyrədən başqa bu hədis (Bəni İsrail camaatı haqqında) heç bir mühəddis və ravi tərəfindən nəql olunmamışdır.

İstisna deyil ki,bu hədisi Abu Hureyra(r.a) yəhudi alimlərdən eşitmişdir.Çünki,bilindiyi kimi O bir çox səhabədən həmçinin İslamı qəbul etmiş yəhudilərdən də hədis rəvayət etmişdir.

Sonra siz Çoban və canavarın hadisəsini gətirirsiz və deyirsiz.

Bir qədər əvvəl qeyd etdim ki, heyvanların danışması, cansız cisimlərin hərəkət etməsi və s. kimi qeyri-adi təbii hadisələr yalnız zəruri məsələlərin isbatında (məsələn insanlar peyğəmbərlərdən möcüzə istədikləri zaman) belə qeyri-adi işlər baş verə bilər. Yəni insanlara həm Allahın qüdrət və əzəməti, həm də peyğəmbərlərin həqqaniyyəti (Allah-təala tərəfindən göndərildiklərinin həqiqət olduğu) sabit olar. Amma yersiz və heç bir səbəb olmadan canavarın və ya inəyin (bu hədisdə mövcuddur) dil açıb danışması

qeyri-mümkündür.

Ola bilər ki,bir hadisənin baş vermə səbəbi və hikməti bizə qəribə gəlsin.Bu o demək deyil ki,həmin hadisəni inkar etmək lazımdır.Necə ki,Adəmin yaranması mələklərə qəribə gəlmişdi.

(Ya Rəsulum!) Sənin Rəbbin mələklərə: "Mən yer üzündə bir xəlifə (canişin) yaradacağam", - dedikdə (mələklər): "Biz Sənə şükür etdiyimiz, şə'ninə tə'riflər dediyimiz və Səni müqəddəs tutduğumuz halda, Sən orada (yer üzündə) fəsad törədəcək və qan tökəcək bir kəsmi yaratmaq istəyirsən?"- söylədilər. (Allah onlara: ) " Mən bildiyim şeyi siz bilmirsiniz!" - buyurdu.

(Baqara 30)

Məryəmin yayda məbəddə ibadət edərkən qış meyvələri,qışda isə yaz meyvələrini yeməsi,Musa(a) ilə Allahın digər peyğəmbərlər kimi deyil, məhz özünün birbaşa danışması və s.digər hadisələr ilk baxışda bəzilərinə zəruri olmayan addımlar kimi görsənə bilər.İslamda isə hər şey iman gətirdim deməklə başlayır.

Həmçinin Allah Təala kafirlər baradə buyurur:

Onun üstündə on doqquz (nəfər gözətçi mələk) vardır. Biz cəhənnəm gözətçilərini yalnız mələklərdən etdik. Biz onların sayını ancaq kafirlərin imtahana çəkilməsi, kitab verilənlərin yəqinlik hasil etməsi (çünki onların kitablarında bu mələklərin sayı on doqquzdur), iman gətirənlərin imanının daha da artması, kitab əhlinin və mö'minlərin (bununla əlaqədar Muhəmməd əleyhissəlam barəsində) şübhəyə düşməməsi, həmçinin qəlblərində mərəz (nifaq və şəkk mərəzi) olanların və kafirlərin: "Allah bu misalla nə demək istəyir?" - demələri üçün (on doqquz) etdik. Allah istədiyi kimsəni (haqq yoldan) belə sapdırır və istədiyini də doğru yola salır. Rəbbinin ordularını özündən başqası bilməz. Bu (vəsf olunan Səqər) insanlar üçün ancaq bir öyüd-nəsihətdir! (Muddəssir 30-31)

[Burhan]

Siz hər dəfə bu misalı gətirib,sonra izah verirsiz.Hədisdən açiq-aşkar görünür ki,Aişə(r.a)-nin etirazı onun məhz bu hədisin deyilməsi tərzinə idi.Bu onu göstərir ki,Səhabələr nəinki,hədislərin səhihliyinə,hətta deyilmə tərzlərinə də diqqət edərdilər.Bu arqument də sizin xeyrinizə deyil.Bu baradə mən sizə əvvəllər yazmışam.

Əgər danışıq tərzi olsaydı, onda Aişə eşidə və ya başa düşəcəyi tərzdə danış deyərdi. Amma o saya biləcəyi gədər deyir, aydındır ki, söhbət miqdardan gedir. Deməli Əbu Hüreyrə həddindən artıq çox hədis danışırdı ki, onu heç saya da bilmirdilər. Yani Aişə deyir ki, Peyğəmbər heç bu qədər hədis danışmayıb.

Xahiş edirəm mənim üçün bu ifadənin mənasını yazın, əsas isə o qeyd etdiyim sözün:

Nebi aleyhisselam konuşurken bir kimsenin sayabileceği şekilde konuşurdu

Mən sizə cavab olaraq bunları sitat gətirə bilərəm.Bir az diqqətli və adil olun.

Ebu Hureyre, bir defasında Hz. Aişe'nin hücresi önünde oturmuş hadis rivayet ediyordu. Sonra da "Ey hane sahibi! Söylediklerimden herhangi bir şeye itiraz ediyor musun?" diye soruyordu.

Hücresinde namaz kılmakta olan Hz. Aişe onun rivayet ettiği şeylerden hiçbirisine itiraz etmedi. Ancak dedi ki: "Resulullah aleyhisselam sizin yaptığınız gibi arka arkaya hadis irad etmezdi." (Müslim, nr. 2493; Ebu Davud, nr. 3655; Tirmizi, nr. 3643; Buharî, VI, 322.)

Müslim'de geçen diğer bir ri¬vayette, Hz. Aişe namazı bitirdikten sonra yanında bulunan Urve'ye: "Bana biraz önce söylediklerini işitmiyor musun! Nebi aleyhisselam konuşurken bir kimsenin sayabileceği şe¬kilde konuşurdu." demiştir.

(Müslim, nr. 2493.)

Meşhur sahih sahiplerinden İbn Hibban "Aişe (r.anha)'nın burada kullandığı 'Ebu Hureyre'nin sözünü ona red¬dedecektim' sözü ile onun hadis rivayeti şeklini kasdetmiştir. Yoksa bizzat hadise itiraz etmemiştir" demiştir. (İbn Hibban, Sahih s. 261.)

İbn Hacer ise Ebu Hureyre'yi (ara vermeden) hadis rivayetinde mazur görür. Ebu Hureyre bu şekilde hadis rivayetinde mazurdu. Çünkü ezberi çok, rivayetleri genişti. Hadis rivayetine başla¬dığı zaman (âdeta) ara vermek imkânına sahip değildi. Bazı şairlerin dediği gibi: "Ben kısa kesmek istiyorum ancak kafi¬yeler beni sıkıştırıyorlar." (Fethü'l-Bari, VII, 390; Accac el-Hatib, 289).

Book 31, Number 6084:

This hadith has been transmitted on the authority of Abu Huraira but with the variation that the hadith transmitted on the authority of Malik conclude with the words of Abu Huraira and there is no mention of a transmission of these from Allah's Apostle (may peace be upon him) : "who spreads his cloth," to the end.

Bu hədisi (Book 031, Number 6083) Əbu Hüreyrə danışmışdır. Amma Malik öz vaxtında deyir: Bu hədisi biz Əbu Hüreyrədən eşitdik, amma Peyğəmbərin belə dediyinə “o kəsdir ki, mənim hədislərimi yayır” heç bir sübut t. bilmədik.

Gördüyünüz kimi Əbu Hüreyrənin vaxtında yaşayan səhabələr ona inanmır, onun sözlərini qəbul etmir və bunu Müslüm də öz Səhihində təsdiq edir.

Mən əslində sizin bu şübhələrinizə cavab vermişdim.Bir də təkrarlaya bilərəm.Bir çox səhabələr hədis eşidərkən bunu təsdiqləyən ikinci bir adamı şahid olaraq istərdilər.Həmçinin Quran toplanarkən bir ayəni təsdiqləyən ikinci bir adamın olması bir şərt idi.Kim olur olsun ondan bir xəbər eşidilərkən bunu təsdiqləyən bir adamım olması bir təsdiqləyici amil kimi öz rolunu oynayırdı.Misal olaraq aşağıdakı misalı nəzərinizə çatdırıram.

Ebu Sa'îdi'l-Hudri (radıyallahu anh) anlatıyor: "Ensârın bulunduğu bir mecliste oturuyordum. Ebu Musa el-Eş'arî (radıyallahu anh) beti benzi atmış olarak çıkageldi. Korku içinde olduğu hâlinden belli idi. Bize: "Hz. Ömer (radıyallahu anh)'in huzuruna girmek için izin istedim. Üç sefer tekrar etmeme rağmen cevap alamadım. Ben de geri döndüm. Arkamdan adam göndererek geri çağırttı ve: "Niye girmedin" diye sordu. "Üç sefer izin istedim, cevap alamayınca geri döndüm. Çünkü Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın: "Biriniz üç sefer izin istedikten sonra cevap alamazsa geri dönsün" dediğini işittim" diye açıklama yaptım. Bu cevabım üzerine Hz. Ömer (radıyallahu anh): "Hz. Resûl (aleyhissalâtu vesselâm)'ın böyle söylediğine dâir ya delil getirirsin veya elimden çekeceğini sen bilirsin" dedi. İçinizde Resûlullah (âleyhissalâtu vesselâm)'dan bunu işiten var mı?" diye sordu. Ubey İbnu Ka'ab: "Seninle cemaatin en küçüğü gelebilir" dedi. Cemaatin en küçüğü bendim. Kalktım. Ebu Musa (radıyallahu anh) ile beraber gittik. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın bunu söylemiş olduğunu haber verdim. Bunun üzerine Hz. Ömer, Ebu Musa (radıyallahu anhüma)'ya: "Ben seni itham etmiyorum. Fakat halkın Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) hakkında gelişigüzel konuşmasından korktum" dedi."

Bu hadîsin fârklı tariklerinde bâzı açıklayıcı ziyadeler gelmiştir. Ebu Bürde (radıyallahu anh)'nin rivayetinde Ubey İbnu Ka'ab (radıyallahu anh) Hz. Ömer'e çıkışır: "Ey İbnu'l-Hattâb, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın Ashâbına azâb (verici) olma!" Hz. Ömer de ona şu cevabı verir: "Subhânallah! (Niye yanlış anladınız!) Ben yeni bir hadîs işittim ve tahkik edeyim dedim." (Müslim, nr. 2145)

Hz. Ömer (radıyallahu anh)'le ilgili son bir misâlimiz Misver İbnu Mahreme'nin rivâyetidir. Der ki: "Hz. Ömer (radıyallahu anh), kadınlarda düşüğe sebep olanların cezası hakkında bir şey bilmiyordu. Halka sordu. Muğîre İbnu Şu'be (radıyallahu anh): "Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın bu mevzuda, erkek veya kadın bir köleye hükmettiğine şâhid oldum" dedi. Hz. Ömer (radıyallahu anh): "Bu hadîs için, seninle beraber şâhid olan bir başkasını daha getir!" diye emretti. Muhammed İbnu Mesleme (radıyallahu anh) şâhidlik etti." (Kutub-i Sitte)

Aşağıdakı hədis sizə kifayət etmir?

Amr b. Hazm anlatıyor: "Mescidde Ebu Hureyre'nin de bulunduğu bir cemaatle oturuyordum. Orada Resulullah'ın ashabından on kadar yaşlı sahabî vardı. Ebu Hureyre onlara Hz. Peygamber aleyhisselamdan hadis rivayet etmeye başla¬dı. Rivayet edilen hadisi cemaatin bir kısmı biliyor, diğer bir kısmı bilmiyordu. Hadisi aralarında tartışıyorlar, bilenler bil¬meyenlere hatırlatıyordu. Sonra Ebu Hureyre başka bir hadi¬si rivayet ediyor yine tartışıyorlar, yine bilenler bilmeyenlere hatırlatıyordu. Böylece devam edip durdular." Amr der ki: "O gün Resulullah'ın ashabı içerisinde hıfzı en kuvvetli insa¬nın Ebu Hureyre olduğunu anladım." ( (Buharî, Tarih, I, 187.)

Ebu Ya'la der ki: "Biz Talha b. Ubeydullah'ın yanında idik. Ona denildi ki: 'Ey Ebu Talha! Söyler misin bu Yemenli Resulullah'ı sizden daha mı iyi bili¬yor? Yoksa o Resulullah'ın söylemediklerini mi söylüyor?'

Talha dedi ki: 'Vallahi onun bizim işitmediklerimizi işitti¬ğinden ve bizim bilmediklerimizi bildiğinden şüphe etmiyo¬ruz. Bizler ev ve çoluk-çocuk sahibi kimselerdik. Resulullah aleyhisselama günün iki tarafında uğrar, sonra evlerimize dönerdik.

Ebu Hureyre miskin biriydi, malı ve çoluk-çocuğu yoktu. Muhakkak onun eli Resulullah aleyhisselam ile beraberdi. Her yerde Resulullah aleyhisselam ile beraber dolaşırdı. Bu sebeple onun bizlerin işitmediği hadisleri işitmiş olmasından şüphe etmiyoruz.'"

(Tuhfetü'l-Ahvezî, X, 229;Tirmizi, nr. 3837; Bidaye, VIII, 109.)

Talha ayrıca "Muhakkak biz de onun işittiklerini işittik; ne var ki biz unuttuk o ezberledi." demiş¬tir (Fethü'l-Bari, VIII, 77)

Yaxşı da qardaş. Gəlin uşaqlıq etməyək. Çox rəvayət etmək üçün çox yaşamaq yox, peyğəmbərin yanında çox olmaq lazim idi. Onun zövcəsi Aişə, hansı ki, gecə və gündüz onunla olub cəmi 1000 hədis nəql edir, amma Əbu Hüreyrə 5700 hədis (bu Aişə, Əbu

Bəkr, Ömər, Osman və Əlinin birgə nəql etdiklərindən də çoxdur).

Əbu Hüreyrənin bütün fəzilətlərini, hafizəsinin güclü olması və s. məlumatların hamısını hələ Əbu Hüreyrə özü verib. Mən sizə onun özünün dediyi: Məsələ bundadır ki, mən həmişə Peyğəmbərə yaxın olmağa çalışmışam, buna görə qarnımın dolu olmasından da razı olmuşam. yaziram, siz isə deyirsiz ki, yox ee, o elm öyrənmək üçün peyğəmbərin dalınca gəzirdi. Siz onun sözlərinə və fikirlərinə düzəliş verirsiz?

Mən sizə bunun cavabını bir neçə dəfə vermişəm.Məni niyə təkrar etməyə vadar edirsiz.Hər şeydən öncə hər insanın özünə məxsus keyfiyyətləri və xüsusiyyətləri vardır.Abu Hureyra(r.a) hafizəsi və hədisə olan xüsusi bağlılığı ilə seçilirdi.Sizə aşağıdakı bir qisim misallar kifayət edərmi?

Übey b. Ka'b demiştir ki: "Ebu Hureyre Resulullah'a karşı bizden daha cüretliydi. Bi¬zim hiçbirimizin soramadığı şeyleri O'ndan sorardı." (Zehebî, Siyer, II, 629.)

İbn Ömer: "Ey Ebu Hureyre! İçimizde Resulullah'ı hiç ter-ketmeyen sen oldun, O'nun hadisini en çok bilen de sen ol¬dun" demişti. (Tirmizî, nr. 3836.)

Kays b. Mahreme anlatır: "Zeyd b. Sabit'e bir adam gelip ondan bir şey sordu. Zeyd ona: 'Sen Ebu Hureyre'ye git o sa¬na açıklar' dedi ve şöyle anlattı:

"Ben Ebu Hureyre ve bir başkası mescitte dua ediyorduk, derken Resulullah gelip aramıza oturdu. 'Yaptığınız duaları bana tekrar edin.' buyurdu. Ben ve arkadaşım dua ettik; Re¬sulullah: 'Amin!' dedi. Sonra Ebu Hureyre: 'Allah'ım! Sen¬den iki arkadaşımın istediklerini ve unutulmayan bir ilim is¬tiyorum.' diye dua etti. Resulullah aleyhisselam yine 'Amin!' dedi. Biz: 'Biz de Allah'tan unutulmayan bir ilim istiyoruz' dediğimizde, Hz. Resul 'Bu konuda Devsli sizi geçti buyur¬du.'" (Telızibüi't-Telızib, XII, 291 (Nesaî Sünen'de rivayet etti); İbn Hacer el-Askalânî, Fethü't-Bârî, (773-853), I, 226.)

Ebu Bekir Muhammed b. İshak der ki: "Ebu Hureyre'de ilme karşı bir istek vardı. Bu yüzden kendisi herhangi bir sebeple Resulullah'ın yanında buluna¬mayacağı zaman, hadis dinlemesi için Sehl'i Resulullah'ın yanına gönderirdi." (el-Müstedrek, III, 587.

Hz. Osman'ın azatlısı Ebu Eyyüb anlatıyor:

"Biz sabah-akşam Ebu Hureyre'ye gelirdik. Bize Kur'an okur, dua eder, hadis rivayet ederdi."113

(Bidaye, VIII, 111; İbn Asakir, s. 137.)

Atâ anlatı¬yor: "Ebu Hureyre (bir ara) kavmini ziyaret etmişti. Köyü de zannedersem Yuna idi. Köylüler kendisine evvelkilerin yuf¬ka ekmeğinden bir yufka getirmişlerdi. Ebu Hureyre ekmeği görünce ağladı ve 'Resulullah (s.a.v.) şu (lüks) ekmeği gözle¬riyle hiç görmedi' dedi."124 Başka bir defa ise, bir koyunu kebab etmek için bir ateş etrafında toplanan insanlar onun kal¬binde yanan başka bir ateşi alevlendirdiler: Bir keresinde ön¬lerinde koyun kebabı yemekte olan bir cemaate uğramıştı. Bunlar Ebu Hureyre'yi davet ettiler. Ancak o bunlara katılmadı: "Vallahi Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şu dünyadan arpa ekmeği ile karnı doymadan çıkıp gitti!" diye¬rek onlardan uzaklaştı (Buharî, nr. 1856)

İmam Muhammed b. İshak, Ebu Hureyre'yi anıp dedi ki: "Ebu Hureyre kendisinden hadis rivayet edilen sahabeler içinde (ondan hadis rivayet eden) ashabı, ravileri en çok ola¬nıydı. Bu yüzden diğer sahabelere göre hadisleri daha çok yayıldı. Ebu Eyyüb el-Ensari (hicret gününde) Resulullah aleyhisselam onun yanına (evine) inmekle onun kadrinin yü¬celiğini gösterdiği hâlde, o Ebu Hureyre'den hadis rivayet ederdi."190

(Müstedrek,nr.6174)

Ebu Salih es-Seman demiştir ki: "Ebu Hureyre sahabele¬rin en hafızıdır." İmam Şafiî şöyle derdi "Ebu Hureyre kendi zamanında hadis rivayet edenlerin içinde ezberi en kuvvetli olanıdır." ( Zehebî, Siyer, II, 432)

İmam Hafız Zehebî (673-748 h.): "Ebu Hureyre imam, fakih, müçtehid, hafız, sahabe-i Resulullah, Ebu Hureyre ed-Devsî el-Yemenî, hafızların seyyidi ve sıdk ve adalet sahibidir." Aynı eserinde başka bir münasebetle: "Ebu Hureyre'nin Resulullah aleyhisselam'dan işittiklerini ezberlemesi -bu işin- son sınırına varmıştı. Onu harfleri ile eda ediyordu. Onun hıfzı son derece güvenlidir, herhangi bir hadiste hata ettiği bilinmemektedir (Zehebî, Siyer, II, 417, II, 445-446.)

[Burhan]

Əbu Hüreyrənin dediyinə görə o yoxsul idi və onun bir cırıq, yalnız övrətini örtən bir paltarı var idi. İndi siz mənə başa salın görək, Əbu Hüreyrə paltarını yerə salmışdırsa, deməli o peyğəmbərin hüzurunda çılpaq oturmuşdu?

Sizi həqiqət deyil,nəsə sizə sərf edən bir şeyi tapmaq maraqlandırır.Ona görə də yalan,təhrif,batil məna verməklə istədiyinizi bizə həqiqət kimi çatdırmağa çalışırsız.Mən sizin belə gülünc iddialarınıza cavab vermək niyyətində deyiləm.Çünki,siz arzu etdiyiniz,əvvəlcədən inandığınız şeyləri qəbul edirsiz.

Amma mənə elə gəlir ki, mən yox siz səhv edirsiz. Siz əvvəl alim deyirsiz, sonra isə Əbu Hüreyrədən sonra sağ qalan hər səhabənin adını çəkirsiz, elə bil bütün səhabələr alim idilər. Bəli Ənəs səhabələrdən ən uzunömürlüsü idi və hamıdan sonra vəfat etdi, amma onu Mədinə əhalisindən saymağınız səhvdir. Mən biləri o Şama köçmüş və orada vəfat etmişdir. Həmçinin İbn Abbas, Hüseyn, Üsamə və Abdullah ibn Ömər – bunlar sadəcə peyğəmbər vəfat etdikdə uşaq idilər və buna görə də həm Əbu Hüreyrədən, həm də Aişənən Müaviyədən çox yaşamışlar. Bunlardan İbn Abbas Əlinin şiələrindən olub, amma İbn Ömər Əliyə beyət etməyərək Şama Müaviyyənin yanına köçüb.

Əvvala adını çəkdiyim səhabələrin alim və abid olmasında heç kimsənin şübhəsi ola bilməz.Ənas ibn Malik(r.a) 90 yaşında Bəsrəda vəfat etdi.O,bu şəhərdə Ömər(r.a)-ın xilafəti zamanından yaşayırdı.

İbn Abbas(r.a) Muaviyyə ilə olan münaqişədə Ali(r.a)-nın yanında idi.Onun şiyəliyi bundan ibarət idi.Sizin şiyəliyiniz isə ümmətə ancaq nifaq və təfriqə salmaqdan ibarətdir.

İbn Ömər(r.a) ilə bağlı isə bunu demək olar. Mədinədə olan Mühacir və Ənsarlar Ali(r.a)-yə beyət etdilər. Rəvayətlərdə deyilir ki, Səd ibn Əbu Vaqqas, Abdullah ibn Ömər, Məhəmməd ibn Məsləmə kimi səhabələr Əliyə beyət etmədilər. Digər rəvayətlərdə isə deyilir ki, hamı ona beyət etmişdi. Bu, daha geniş yayılan məlumatdır. Səd ibn Əbu Vaqqas, Abdullah ibn Ömər və Məhəmməd ibn Məsləmə onunla döyüşə getməmişdilər, lakin beyəti etmişdilər.Bilindiyi kimi bu beyət çox qarışıq və gərgin bir şəraitdə həyata keçirildi.Ali(r.a) ilk öncə ona beyət edilməsinə qarşı idi.Lakin,israrlar üzərinə beyəti qəbul etdi.

İbn Ömər(r.a) ona xəlifəlik təklif olunan kimsələrdən idi.Lakin,bir çoxları kimi O bu vəzifəni üzərinə götürmədi.Ali(r.a) Mədinədə xəlifə seçiləndə onun yanında yer aldı.Lakin,döyüşlərdə iştirak etmədi.Fəqət Nəhrəvan döyüşünə qatılmadığına görə təəsüflənmişdir.

Birincisi: Məlum olur ki, Əbu Hüreyrə peyğəmbərdən iki cür bilik öyrənib və sadəcə birini insanlar arasında yayıb. Bu o deməkdir ki, biz bildiyimiz 5,374 hədisin üstünə bir-iki min də ikinci biliyə aid olan hədisləri gəlməliyik ki, buda artıq 7000-dən artıq hədis edir

Siz həmişəki kimi zənnə qapılırsız.Onun rəvayət etmədiyi hədislər fitnə ilə bağlı hadisələr idi ki,İlahi qədərlə bunlar baş verəcəkdi.O,bunu bir sıra səbəblərə görə rəvayət etmədi.Əsas səbəb isə bu hadisələrin mütləq şəkildə baş verəcək olması idi.

Məs: Ebu Salih, Ebu Hureyre'den nakletmiştir; Resulullah aleyhisselam şöyle buyurdu: "Yaklaşan serler için Araba yazıklar olsun! Ondan elini çeken felah bu¬lur -kurtulur-." (Ebu Davud,nr. 4249).

Ebu Hureyre'den şöyle rivayet edilir: "60 yılını gördüğü¬nüzde nefsi elinde olan onu göndersin (ölümü istesin). Ben ölümü arzu ediyorum. Ona yetişmekten korkuyorum. Sefih¬ler emir olduğunda hükümler satılır. Kan dökme kolaylaşır. Yakınları korumak kalkar (akrabalar arasında ziyaret kal¬kar). Emirlerin yanına girip çıkmak çoğalır. Yeni şeyler do¬ğar. Kur'an zevkli bir dinlence olur (Sadece güzel sedası için dinlenir)." (Bidaye, VIII, 113.)

Emevilerden sefih insanların başa geçeceklerini, bu olay¬ların hicrî 60 yılından sonra başlayacağını haber vermekten çekinmiyordu. Sa'id b. Amr b. Said b. el-As anlatıyor: "Ced¬dim bana dedi ki: 'Ben Ebu Hureyre ile beraber Medine mescidinde oturuyordum. Yanımızda Mervan da vardı. Bir ara Ebu Hureyre: Ben, sadık ve masduk olan Resûlullah (aleyhis-selam)ın şöyle buyurduklarını işittim: 'Ümmetimin helak ol¬ması, Kureyş'e mensup (aklı kıt) bir grup çocukcağızın elleriyledir!' Mervan: 'Allah onlara lanet etsin!' dedi. Ebu Hu¬reyre der ki: 'Eğer ben dileseydim falan falan diye onları te¬ker teker ismen sayardım.' Said dedi ki: 'Ben, Benî Mervan iktidar olduğu zaman dedemle birlikte Şam'a gittim. Orada onları genç oğlanlar olarak görünce dedem: 'Ebu Hureyre'nin kastettiği bunlar olmasın!' dedi. Ben de: 'Sen daha iyi bilirsin!' dedim." (Buharî, Fiten 3, Menakıb 25)

İkincisi: Bildiyimiz kimi peyğəmbər mənasız işlərdən uzaq idi və əgər Əbu Hüreyrə bu biliyi içində saxlacaqdır və heç kimə açıqlamayacaqdırsa, onda nə məqsədlə peyğəmbər ona bu biliyi verirdi?

Əgər məsləhət olsa idi Rasulullah(s.a.s) özü bunu ümmətə açıqlaya bilərdi.Məlumdur ki,elə şeylər vardır ki,bütün insanların onu bilməsi vacib deyildir və ya onu bilməsi təqdirdə səhv başa düşüləcəyi ehtimalı çoxdur.Məs: Muaz bin Cəbəl (r.a.) rəvayət edir ki, mən Peyğəmbər (s.a.s) birgə onun uzunqulağının tərkində olarkən o mənə dedi: «Ey Muaz! Bilirsənmi Allahın bəndələr üzərində və bəndələrin də Allah üzərində olan haqqı nədir?» Mən dedim: «Allah və rəsulu daha yaxşı bilir!» O dedi: «Allahın bəndələr üzərində olan haqqı Ona ibadət edib heç bir şeyi Ona şərik qoşmamaları, bəndələrin Allah üzərində olan haqqı isə Ona şərik qoşmayana əzab verməməsidir!» Mən dedim: «Ey Allahın elçisi, insanları bu şad xəbərlə müjdələyimmi?» O dedi: «Xəbər vermə ki, arxayınlaşmasınlar!» «Səhihul Buxari, 128» «Səhih Muslim, 30»

Üçüncüsü: Böyük səhabələrdən sayılan Əli, Əbu Bəkr, Ömər, həmçinin peyğəmbərin evinin içi, zövcələri, Aişə qala-qala Əbu Hüreyrə kimdir ki, peyğəmbər bu ümməti üçün vacib olan məsələni yalnız ona bildirir, başqa heç kimə?

Abu Hureyra(r.a)-nın kimliyi Allaha və müsəlmanlara bəllidir.Onun müsəlmanların qəlbində xüsusi bir yeri vardır.Sizin kimliyiniz və sonunuz isə şübhəlidir.

Artıq deyildiyi kimi bir neçə örnəklər var ki,Rasulullah(s.a.s) yaxın səhabələrinə bir sıra xüsusi məsləhətləri və xəbərləri nəql etmişdir.

Dördüncüsü: Bildiyimiz kimi Əbu Hüreyrə Əbu Bəkrin, Ömərin və Osmanın xilafətləri zamanı Mədinədə yaşayıb. Əli xəlifə olarkən isə o Şama, Müaviyyənin yanına köçüb və Əli şəhid olduqdan sonra yenidən Mədinəyə dönüb. Belə çıxır ki, peyğəmbərin dediyi pis hakim hələ Əlidir ki, Əbu Hüreyrə ondan qaçıb, çünki siz özünüz deyirdiz ki, Əbu Hüreyrə fitnəni tərk etmək istəyirdi və biz bilirik ki, o fitnəni tərk edib Müaviyyənin yanına getdi. Hələ açıq aydın deyin ki, fitnə Əlidir də!

Onun Mədinəni tərk edib,Şama köçməsi heç bir etibarlı mənbədə varid olmayıbdır.Abu Hureyra(r.a)-nın fitnədən və fitnə əhlindən uzaq olması isə aşkardır.Siz özünüz də bilirsiniz ki,Ali(r.a)-ni dəstəkləyən qüvvələr(xavariclər) sonradan onun özü əleyhinə vuruşmağa başladılar və Ali(r.a)-nin ordusunda daim birlik olmayıb.Sonralar Ali(r.a) özü onlara qoşulmağına peşman olmuşdu.

Ali(r.a) deyir: “Ey kişiyə oxşa-yıb kişi olmayanlar! Uşaq xəyallı, qadın ağıllılar. Nə yaxşı olardı, mən sizi heç görməyəydim və tanıma-yaydım. Allaha and olsun ki, peşmançılıqdan, kədər-dən yaxa qurtara bilmirəm. Allah sizi öldürsün! Qəl-bimi irinlə doldurmusunuz, köksümü qeyzlə yükləmi-siniz. Mənə sinə dolusu töhməti qurtum-qurtum uddur-musunuz. Mənim rəyimi mənə qarşı üsyan etməklə və məni arada qoyub qaçmaqla zay etmisiniz. Iş o yerə gəlib çıxıb ki, Qüreyş əhli deyib: “Əbu Talibin oğlu şücaətli adamdır, lakin hərbdən xəbəri yoxdur.

Onları Allah vurmuşdu! Görəsən onların arasında hərbi işdə məndən qətiyyətli, məndən bacarıqlı bir nəfər varmı? Mən bu işə iyirmi yaşa çatmamış girişmişəm. Budur, indi altmışdan yuxarı yaşım var! Lakin itaət olunmayan adamın sözü keçməz”. (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.70,71, Beyrut çapı.)

Ali(r.a) Kufə tərəfdarlaına belə deyirdi: Ey Allah, mən onlardan cana doymuşam, onlar məndən; mən onlardan bezmişəm, onlar məndən. Mənə onların əvəzində onlardan yaxşılarını ver, onlara mənim əvəzimdə məndən pisini. Ey Allah, onların qəlblərini duz suda əriyən kimi ərit” (Nəhc əl-bəlağə”, səh.67, Beyrut çapı.)

Həmçinin Ali(r.a) belə deyirdi: Məndən sonra hansı sərkərdə ilə birlikdə vuruşacaqsınız? Allaha and olsun ki, sizə aldanan adam kordur. Kim sizin köməyinizlə qələbə çalıb, Allaha and olsun ki, bu qələbə təsadüfən olub. Sizinlə birgə vuruşmaq küt qılıncla zərbə endirmək kimidir. Allaha and olsun ki, daha mən sizin sözünüzə inanmıram, köməyinizi istəmirəm, düşmənə sizinlə hədə gəlmirəm. Sizə nə olub? Dərdiniz nədir? Əlacı-nız nədir? Onlar da sizin kimi adamlardır. Ey boş danışanlar! Düşüncəsiz qafillər! Haqları olmayan şeyi istəyən tamahkarlar!” (Nəhc əl-bəlağə”, səh.72,73.)

Ey Kufə əhli, mən sizdə bir üç şey görmüşəm, bir də iki şey: qulaqlarınız var — karsınız, diliniz var — lalsınız, gözləriniz var — korsunuz; üz-üzə gələn-də doğru danışmazsınız, dara düşəndə bir-birinizə qardaş köməyi göstərməzsiniz. Sizi görüm başınız batsın! Ey çobanları itmiş dəvə sürüsünə bənzəyən-lər! Bir tərəfdən bir yerə toplayanda o biri tərəfdən dağılışırsınız. Allaha and olsun ki, mən indi si-zinlə birlikdəyəm, ancaq təsəvvür edirəm ki, vuruş başlasa, döyüş qızışsa, siz Ibn Əbu Talibdən arala-nıb qabaqdan qıçlarını aralamış qadının qıçları kimi hərəniz bir yana gedərsiniz” (“Nəhc əl-bəlağə”, səh.141,142.)

Siyahını uzatmaq istəmirəm.

Beşincisi: Bildiyimizə görə Əbu Hüreyrə Bəni Üməyyədən çox razı idi. Deməli o pis hakim onlardan qabağ olub ki, Əbu Hüreyrə onun (onların) vaxtında o hakimin adını çəkməyə qorxub. Amma Müaviyədən sonra və ölümündən qabaq o nədən qorxurdu ki, heç kimin adını çəkmədən öldü. Axı o (Əbu Hüreyrə) o pis hakimin adını çəksəydi həm biz bu gün onu tanıyardıq və artıq mübahisə etməzdik, həmdə ki, o peyğəmbərin sünnətinə əməl edib ümməti ayıldardı. Amma peyğəmbərin vəfatından dərhal sonra bu işi görmüş olsaydı o hətta ümməti xilas etmiş olurdu. Amma özünün dediyinə görə o öz canına görə qorxurdu, qorxurdu ki, onun boğazını kəsərlər.

Siz yenə də yalan danışırsız.Bunlar sizə kifayət edəcək?

Ebu Hureyre'den şöyle rivayet edilir: "60 yılını gördüğü¬nüzde nefsi elinde olan onu göndersin (ölümü istesin). Ben ölümü arzu ediyorum. Ona yetişmekten korkuyorum. Sefih¬ler emir olduğunda hükümler satılır. Kan dökme kolaylaşır. Yakınları korumak kalkar (akrabalar arasında ziyaret kal¬kar). Emirlerin yanına girip çıkmak çoğalır. Yeni şeyler do¬ğar. Kur'an zevkli bir dinlence olur (Sadece güzel sedası için dinlenir)."(Bidaye, VIII, 113.)

Sa'id b. Amr b. Said b. el-As anlatıyor: "Ced¬dim bana dedi ki: 'Ben Ebu Hureyre ile beraber Medine mescidinde oturuyordum. Yanımızda Mervan da vardı. Bir ara Ebu Hureyre: Ben, sadık ve masduk olan Resûlullah (aleyhis-selam)ın şöyle buyurduklarını işittim: 'Ümmetimin helak ol¬ması, Kureyş'e mensup (aklı kıt) bir grup çocukcağızın elleriyledir!' Mervan: 'Allah onlara lanet etsin!' dedi. Ebu Hu¬reyre der ki: 'Eğer ben dileseydim falan falan diye onları te¬ker teker ismen sayardım.' Said dedi ki: 'Ben, Benî Mervan iktidar olduğu zaman dedemle birlikte Şam'a gittim. Orada onları genç oğlanlar olarak görünce dedem: 'Ebu Hureyre'nin kastettiği bunlar olmasın!' dedi. Ben de: 'Sen daha iyi bilirsin!' dedim." (Buharî, Fiten 3, Menakıb 25)

Ebu Yezid Medeni anlatır: "Bir gün Ebu Hureyre Resulullah'ın minberi üzerinde, onun hutbe okuduğu basamağın al¬tında ayağa kalktı ve 'Yaklaşan serlerden Araba yazıklar ol¬sun! Çocukların emirliği için onlara yazıklar olsun, nefisleri¬ne göre hüküm verir, öfke ile -insanları- katlederler' de¬di."

(Bidaye,VIII,112.)

"Peygamber aleyhisselam rüyasında, el-Hakem oğullarının minberine inip çıktıklarını gördü. Sabah öfkeli olarak uyandı. Dedi ki: 'Ben neden el-Hakem oğullarını maymunların ağaca çıkıp indikleri gibi, minberime inip çıkarlarken gördüm acaba?' Ondan sonra Al¬lah Resulü aleyhisselam'ın ölünceye kadar bir daha güldü¬ğünü görmedim." (Ebu Ya'la)

Umeyr b. Hani el-Ansî anlatır: "Ebu Hureyre 'Allah'ım bana 60 yılını gösterme' derdi. O sene veya bir yıl önce öl¬dü." ( Ahi Fethü'l-Bari, VIII, 13.r)

Ebu Yunus Ebu Hureyre'den nakleder: "Hz. Peygamber aleyhisselam buyurdu: 'Yaklaşan şerler için Araba yazıklar olsun! Öyle fitneler ki karanlık gecelerden bir parçadır. -O günlerde- kişi mü'min olarak sabahlar, kâfir olarak geceler. Az bir dünyalık için dinini satar. Onlardan dinine tâbi olan¬lar, dikeni ya da kor parçasını avuçlamış gibidir.' (Ahmed b. Hanbel, Müsned, II, 391)

[Burhan]

Amma özünün dediyinə görə o öz canına görə qorxurdu, qorxurdu ki, onun boğazını kəsərlər.

Fərz et ki,O öz canına görə qorxub.Məgər bunda sizin əqidəyə görə bir qəbahət varmı?Axı sizin bütün imamlarınız bütün ömürləri boyu(sizə görə)istər qorxu olduqda,istər olmadıqda təqiyyə ediblər.Aşağıdakı misallar bir nümunədir.

“Bir dəfə Əbu Hənifə Əbu Abdulla əleyhissəlamın yanında olanda mən onun yanına girdim və ona dedim ki, sənə fəda olum, qəribə bir yuxu gör-müşəm. O mənə dedi ki, ey ibn Müslim, yuxunu danış, onun alimi burada əyləşib. Bunu deyib əli ilə Əbu Hə-nifəyə işarə etdi. Mən dedim: “Yuxuda gördüm ki, guya mən öz həyətimə girdiyim vaxt arvadım əlində çoxlu qoz qarşıma çıxıb qozları mənim üstümə atdı. Mən bu yuxuya məəttəl qaldım”. Əbu Hənifə dedi: “Sən öz arva-dının mirası üstündə alçaq adamlarla rəqabət .rır, çalışırsan. Böyük əziyyətdən sonra, inşallah, istə-yinə nail olacaqsan”. Əbu Abdulla əleyhissəlam dedi: “Ey Əbu Hənifə, Allaha and olsun ki, doğru dedin!”.

Sonra Əbu Hənifə çıxıb getdi və mən ona dedim: “Sənə fəda olum, mən bu yalançının ifadəsindən iyrəndim”. O dedi: “Ey Ibn Müslim! Allah sənə pislik eləməsin, onların ifadələri bizim ifadələrimizlə, bizimki onlarla bir deyil. Bu ifadə onun dediyi mə-nanı vermir”. Mən dedim: “Sənə fəda olum, bəs o, səhv etdiyi halda sənin and içib ona “doğru dedin” deməyinə nə ad verək?” O dedi: “Bəli, mən and içdim ki, o, ya-lanı doğru dedi”.( əl-Kafi”nin “Kitab ər-rövzə” hissəsi, səh.292, 8-ci cild, Iran çapı.)

Musa ibn Əşyəm demişdir ki, bir dəfə mən Əbu Abdulla əley-hissəlamın yanında olanda bir nəfər ondan Qüdrət və Cəlal sahibi Allahın Kitabından bir ayə haqqında soruşdu, o həmin adama bir cür cavab verdi, sonra onun yanına bir başqası daxil olub həmin ayə haqqında so-ruşdu və o ona birinciyə verdiyi cavabın əksini dedi. Allah bilir, mən bundan nə çəkdim, sanki ürəyimi bı-çaqla yaraladılar, öz-özümə dedim: “Bir vergülün ya-rısı qədər də səhv etməyən Əbu Qətadəni Şamda qoyub hər şeydə elə mənim kimi səhv edən bunun yanına gəl-dim...” Bu zaman bir başqası da daxil oldu və ondan həmin ayə haqqında soruşdu. O ona da mənə və dostuma cavab verdiyinin əksini dedi. Belə olduqda mən sakit oldum və bildim ki, o bunu təqiyyə məqsədilə edir”.( “əl-Kafi fi əl-üsul”, səh.163, 1-ci cild, Hindistan çapı.)

“Mən Əbu Abdulla əleyhissəlamın belə dediyini eşitmişəm: “Mənim atam Məhəmməd Ba-qir əleyhissəlam Bəni Üməyyə zamanında fitva verərdi ki, şahin və quzğunun öldürdükləri halaldır və belə-liklə, onlara qarşı təqiyyə işlədərdi. Mən isə onla-ra qarşı təqiyyə işlətməzdim, çünki öldürülmüş hər bir şey haramdır”.( əl-Kafi”nin “əl-Füru” hissəsi, şahin, qartal və s. ovu haqqında fəsil, səh.208, 2-ci cild, Iran çapı; səh.80, 2-ci cild, Hindistan çapı.)

İndi mən sizi məyus edib sizə sübut edəcəyəm ki, siz yalan deyirsiz və özünüz ayələrə istədiyiniz təfsiri verirsiz. Yuxarıda siz iki ayə gətirmisiz və iddia edirsiz ki, Musa insanları yumruqla vurub öldürürdü və qardaşını döyürdü. Siz bu ayələrin təfsirinə baxmayaraq onlar haqda rəy çıxarırsız. Amma mən həmişəki kimi təfsirə baxdım və sizin yenə də nahaq olduğunuzu gördüm. Sizin təfsir alimləriniz heç sizin kimi düşünmür və Musanı bu hadisələrdə haqlı sayırlar. Hətta Fəxrəddin Razi öz təfsirində (qəsas 15) sizin kimi fikirləşənlərə çox gözəl bir cavab verir. Onun çox böyük olduğuna görə onu burda yerləşdirmirəm. Qısaca olaraq deyim ki, Musa (ə) o misirlini cavan olarkən, yani peyğəmbərlikdən əvvəl təsadüfən öldürür. Həmçinin alimlər deyirlər ki, o misirli kafir olduğuna görə onun qanı mübahdır. Ölümün səbəbi isə Musanın öz tərəfdarına kömək etməsi nəticəsində baş verdiyini yazırlar. Yaxşı olar ki, onu özünüz oxuyasız, çünki bu ayənin təfsiri çox böyükdür http://haznevi.net/icerikoku.aspx?KID=5238&BID=61

Əgər xatirinizdədirsə mən Musa(a)-ın Misirli bir adamı təsadüfən vurub öldürməsi hadisəsini sizə bir misal olaraq başqa misallar kimi sizin peyğəmbərləri bisətdən əvvəl və sonra da hər cür səhvdən uzaq olması fikrinə cavab olaraq yazmışdım.Mən təbii ki,heç bir peyğəmbəri nədəsə ittiham etmirəm.Əslində bunlar bir misallar idi ki,başa düşənlər başa düşsünlər. Gazi İyaz demişdir: Zahiri əməllərə gəlincə pis, fahiş əməllərdən həlakedici günahlardan peyğəmbərlərin məsum olmasında müsəlmanlar həmfikirdirlər (icma). Həmçinin peyğəmbərlər risaləni gizli saxlamaqdan, Allahın dinini çatdırmaqda qüsurlu olmaqdan məsumdurlar.

Xırda günahlara gəldikdə isə bir qrup keçmiş alimlər və başqaları bunları peyğəmbərlərdən baş verməsini mümkün sayırlar

Keçək bizim məsələyə. Siz yəgin bilməlisiz ki, ölüm mələyi Əzraildir (ə). Mən başqa ölüm mələyi tanımıram

Xahiş edirəm Ölüm mələyinin Əzrail olması baradə Qurandan və Səhih hədislərdən misallar gətirəsiz.Bəlkə belə bir ad var,biz bilmirik.Çünki,siz dəfələrlə bu hədisdə Əzrail sözü olmadığı halda bu sözü işlətmisiz.

. Bəli quranda mələklər peyğəmbərlərin yanına insane cildində gəlmələri haqda ayələr var, amma adi insanların yanına gəlmələrini mən oxumamışam. Bunu axı nə üçün etsinlər? Peyğəmbərlərin yanına onlar ya yoxlamağa, yada ki, Allah-təaladan xəbər gətirdiyinə görə gəlirdilər. Əzrail (ə) ya ölüm mələyinin (mənim üçün fərqi yoxdur) əvvəllər insanların canlarını almaq üçün yanlarına insane cildində gəlməsini yalnız Əbu Hüreyrə deyir, ondan başqa bunu heç kəs deməyib. Bunu nəzərə alaraq niyə biz ona inanmalıyıq. Ona bu haqda vəhy gəlib, ya peyğəmbər bu xəbəri yalnız onun qulağına pıçıldayıb?

Özünüz də deyirsiniz ki,Mələklərin insan cildində həm insanlara,həm də peyğəmbərlərə gəlməsi sübut olunmuş bir məsələdir.Sonra da Abu Hureyra(r.a)-ya yersiz irad tutmağa çalışırsız. Mələk Musanın (a. s) yanına onun canını almaq üçün yox, onun ölmü haqqında xəbər vermək üçün gəlmişdir.

Musa (a. s) mələyin gözünü çıxartması isə əslində belədir: Mələk Musanın (a. s) yanına insan cildində gəlmişdir və Musa (a. s) onun ölüm mələyi olduğunu bilmiyərək, onun evinə izinsiz daxil olmuş insan olduğunu zənn edib vurmuşdu. Mələyin Musanın (a. s) yanına insan cildində gəlməsi və Musanın (a. s) onu tanımaması qəribə bir iş deyildir. Belə ki, mələklər insan cildində İbrahim (a. s) və Lut (a. s) yanına da gəlmişlər və onlar mələkləri tanımamışlar. Əgər bilsəydilər ki, onlar mələkdirlər, onda nə İbrahim (a. s) onlara yemək təklif edərdi, nə də Lut (a. s) onlar üçün qorxardı.

Gülməli də olsa deməliyəm ki, əvvəla Musa öz xalqı ilə 40 il səhrada gəzdilər. Onların evləri yox idi, sadəcə dörd taxta üstə dəri sərib və ya dərilərdən bir sığınacaq düzəldib bir-iki gün yatmaq üçün özlərinə müvəqqəti yer düzəldirdilər. Onlar 40 il bədəvi ərəblər kimi həyat tərzi sürdülər. Bu şəraitdə Musanın “evində” oğurlanası nə ola bilərdi ki, o bu insane haqda belə pis fikirləşdi?

Əgər bir adamın başının üzərində bir damı varsa bu yerə nə demək lazımdır?İkincisi, hədisdə söhbət içəriyə girən adamın iznsiz daxil olmağı ehtimalından gedir,onun oğru olmağından deyil.Siz elə istədiyiniz şərhlər verirsiniz ki,hərdən adama elə gəlir ki,sanki siz bu hadisələrə canlı şahid olmusuz.Bunlar hamısı sizin təxəyyülünüzün nəticəsidir.Sonrada deyirsiz ki,mən sizin mənbələrdən sitat gətirirəm.

Burada bir incə məsələyə toxunmaq istəyirəm:

1. Süleyman (ə) öz atasının verdiyi hökmün əleyhinə heç bir hökm çıxara bilməzdi. Çünki onun başqa bir hökm verməsi Allah-təalaya qarşı etiraz və atasına ehtiramsızlıq olardı.

2. Hədisdən belə məlum olur ki, Həzrəti Davud(ə)-ın şikayətçilərə verdiyi hökm həzrəti Süleyman(ə)-ın sonradan verdiyi hökm ilə tamamilə ziddiyyəti olmuşdur. Deməli onlardan biri haqlı, digəri isə haqsız olmuşdur. Bu da qeyri-mümkündür, çünki peyğəmbərlər nəinki qəzavədə, hətta adi işlərdə belə, səhvə yol verməzlər. Onların malik olduqları elm adi bəşər elmi deyil, ilahi elm olmuşdur. Bu elm onlara vəhy, mələklər və ilham yolu ilə verilmişdir.

Ya Rəsulum!) Davudu və Süleymanı da (yad et)! O zaman ki, onlar bir tayfanın qoyunlarının girib xarab etdiyi bir əkin sahəsi haqqında hökm verirdilər və Biz də onların hökmünə şahid idik.

Biz onu (məsələnin hökmünü) dərhal Süleymana anlatdıq. Və onların hər birinə hökm (hikmət, peyğəmbərlik) və elm (şəriəti dərindən bilmək) verdik. Biz dağları və quşları Davudla birlikdə (Allahı) təqdis edib tə'rifləsinlər deyə ona ram etdik. Bunları (sizə təəccüblü görünsə də, lövhi-məhfuzdakı əzəli hökmümüzlə) Biz etmişdik. (Ənbiya 78-79)

Kadı Şüreyh ile diğer bazı selef ulemasının anlattıklarına göre ayet-i kerimede geçen kavmin bir bağı varmış. Bir başka kavmin davarları ge¬lip o bağda geceleyin yayılmışlar ve ağaçların tamamını yemişlerdi. Her iki kavimde Davud peygamberin yanına gelerek d av al aş mı şiardı. Davud peygamber, bağ sahibine bağının kıymetinin verilmesi yolunda hüküm vermişti. Dava sahipleri daha sonra Süleyman peygamberin ya¬nına gittiklerinde onlara: "Allah'ın peygamberi Davud size nasıl bir hü¬küm verdi?" diye sordu. Onlar da, şöyle şöyle hüküm verdi, dediler. Bu¬nun üzerine Süleyman şöyle dedi: "Ama ben olsaydım oyunların bağ sahibine teslim edilmesi yolunda hüküm verirdim. Bağ sahibi koyunla¬rı yanında tutup onların ürünlerini ve y.ğılarım alıp bağının eksilen değerini telafi ederdi. Bilahare davarları sahiplerine teslim ederdi". Bu haber, Davud peygambere ulaşınca o da bu yolda hüküm verdi.

Buna yakın bir mesele olarak da Buharı ve Müslim'in sahihlerinde Ebu Hüreyre'den rivayet edilen bir hadis-i şerif de Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

"Zamanın birinde iki kadın vardı. Bunların ikisinin de çocukları yanlarında idi. Bir ara kurdun biri saldırarak ikisinden birinin çocuğu¬nu alıp götürdü. Alıp götürdükten sonra ikisi ortada kalan çocuk üzerin¬de anlaşmazlığa düştüler. Büyük kadın dedi ki: Kurt senin çocuğunu ahp götürdü. Küçük kadın dedi ki: Hayır, kurt sşnin çocuğunu alıp gö¬türdü.

Her ikisi de Davud peygamberin yanma giderek muhakeme oldular. Neticede Davud peygamber, ortadaki çocuğu büyük kadına verdi. Fakat bilahare her ikisi de Süleyman peygamberin yanına gittiler, o, kendilerine şöyle dedi: "Bana bir bıçak getirin ki çocuğu ikiye böleyim herbirinize yarısını vereyim". Süleyman'ın böyle demesi üzerine küçük kadın şöyle dedi: "Allah sana rahmet etsin. Bu çocuk, o kadınındır." As¬lında çocuk kendisinin olduğu için analık şefkatinden dolayı küçük ka¬dın böyle demişti. Böyle deyince de Süleyman peygamber çocuğu küçük kadına verdi.» (Buharî, Enbiyâ, 40; Müslim, Akdiye, 20.)

Bu ayələrə də diqqət edin:

(Ya Peyğəmbər!) Sənə (Davudun padşahlığı vaxtı) dava edənlərin xəbəri gəlib çatdımı? O zaman onlar (Davuda məxsus) mə'bədə (ibadət vaxtı ora daxil olmaq qadağan edildiyi üçün) divardan aşıb gəlmişdilər.

Onlar Davudun yanına gəlikdə (Davud) onlardan (mə'bədə qapıdan deyil, divardan aşıb daxil olduqları üçün) qorxdu. Onlar dedilər: "Qorxma, biz bir-birimizə haqsızlıq etmiş iki iddiaçıyıq. Aramızda ədalətlə hökm et, haqqı tapdalama (heç birimizin tərəfini saxlama) və bizə doğru yolu göstər!"

(Onlardan biri dedi: ) "Bu mənim (din) qardaşımdır. Onun doxsan doqquz dişi qoyunu, mənim isə bircə dişi qoyunum vardır (yaxud onun doxsan doqquz zövcəsi, mənim isə bircə zövcəm var). Belə bir vəziyyətdə: "Onu mənə ver! (Məni ona sahib et!)" - dedi və (dildən pərgar olduğu üçün) mübahisədə məni məğlub etdi".

(Bu sözləri eşidən Davud o biri iddiaçı ağzını açmağa macal tapmamış) dedi: "O sənin bircə qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, şübhəsiz ki, sənə zülm etmişdir. Doğrudan da, şəriklərin çoxu bir-birinə haqsızlıq edər. Yalnız iman gətirib yaxşı işlər görənlərdən savayı! Onlar da (təəssüf ki) çox azdırlar!" (İddiaçılar bir-birinə baxıb güldükdən, yaxud çıxıb getdikdən sonra) Davud (bu işdən şübhəyə düşərək) Bizim onu imtahana çəkdiyimizi güman etdi. O dərhal Rəbbindən öz bağışlanmasını dilədi və dizi üstə düşüb səcdəyə q.naraq tövbə etdi.

. Biz bunu (o biri iddiaçını dinləməyərək onu zülmkar adlandırmasını və ya belə bir səhv zənnə düşməsini) ona bağışladıq. Həqiqətən, o, (qiyamət günü) dərgahımıza yaxın olacaq və onun qayıdıb gələcəyi yer də gözəl olacaqdır (yaxud onu dünyada çoxlu ne'mət, axirətdə isə gözəl sığınacaq - Cənnət gözləyir). (Sad 21-25)

Selef ve haleften bir çok tefsirciler, bu ayetle ilgili olarak bir çok kıs¬sa ve haberler nakletmişlerdir ki bunların çoğunluğu israiliyattır. Bir kısmı da kesin şekilde yalanlanmıştır. Kıssayı sadece Kur'ân-ı Kerim'den nakletmekle yetinerek diğer israiliyat haberlerini aktarma¬yı uygun görmedik. Allah dilediğini dosdoğru yola iletir,

Sâd süresindeki secdenin, aslî tilavet secdelerinden mi, yoksa şü¬kür secdesinden mi olduğu hususunda imamlar ihtilaf etmişlerdir. Ve bu hususta iki görüş ileri sürülmüştür.

İmam Ahmed b. Hanbel, İbn Abbas'm, Sâd süresindeki secde ile ilgi¬li olarak şöyle dediğini rivayet etmiştir:

«Bu, aslî secde ayetlerinden de¬ğildir. Ancak bu ayetin okunması esnasında Rasûlullah'm secde ettiğini görmüşümdür.»

Bir başka rivayette de îbn Abbas şöyle der: Peygamber (s.a.v.), Sâd süresindeki secde ayeti esnasında secde yapmış ve şöyle demiştir: «Da¬vud tevbe için bu ayet yanında secde etmiştir. Biz ise, şükür için secde

ediyoruz.» (Tirmizî, Kitabu s-Salat, Hadis No: 577.)

Bu misallardan sonra siz yenə də deyirsiz:

Allah bütün eyb və nöqsanlardan uzaq olduğu kimi, Onun peyğəmbərləri də günahsız və xətasız olmuşlar. Belə nəticəyə gəlirik ki, peyğəmbərlərin (şəri məsələlərdə) səhvə yol verməsi və günah etmələri qeyri-mümkündür.

Xəta məsələsinə gəldikdə onu qeyd etmək lazımdır ki,sizin bu iddianızda siz bütün müsəlmanlardan seçilirsiz.Mən hələ İmamların məsum olmasından danışmıram.Bu misallar sizə heç nə demir?

. "Beləliklə, Adəm Rəbbinin əmrindən çıxdı, amma mətləbinə yetmədi."

(Quran, Taha, 121)

" (Musa) qəzəbindən (əlindəki Tövrat) lövhələrini yerə atdı, qardaşının başından (saç-saqqalından) yapışıb özünə tərəf çəkməyə başladı."

(Quran, Əraf, 150)

"Heç bir peyğəmbərə yer üzündə (küfrün kökünü kəsmək üçün bacardığı qədər çox kafir) öldürməyənə qədər əsirləri özünə mal etmək (onları öldürməyib fidyə müqabilində azad etmək) yaramaz."

(Quran, Ənfal, 67)

"...adamlardan (onların Peyğəmbər oğulluğunun boşadığı övrətlə evlənir, - deyəcəklərindən) qorxurdun. Halbuki əslində sənin qorxmalı olduğuna ən çox layiq Allahdır."

(Quran, Əzhab, 37)

"Allah səni bağışlasın! (Allah səni əfv etdi). Doğru danışanlar sənə bəlli olmadan, yalançıları tanımadan əvvəl nə üçün onlara (cihadda iştirak etməməyə) izin verdin?"

(Quran, Tövbə, 43)

Bu ayələr o qədər açıqdır ki,bunların əlavə şərhə ehtiyacı yoxdur.