Mükalimə zonası
Xəstəxana palatası. Ağ-mavi pastoz rənglər krallığı. Dərman iyi döşəmənin yuyulduğu xloraminin iyinə qarışıb. Dəhlizlərdə ora-bura qaçışan tibbi personal, əllərində xəstəlik tarixçəsi, USM, MRT, rentgen və digər müayinələrin cavabları, laborator otağının qapısında növbə, qolları deşilib plastır yapışdırılmış xəstələr, bəzilərinin üzündə nigaran ifadə, bəzilərinin gözündə ümid işığı.
Təkadamlıq palata. Qapı ilə üzbəüz divarda iri pəncərə içəri gen-bol işıq buraxır. Pəncərə önündə masa, üzərində dərman annotasiyaları, reseptlər, bir də termos. Sağda çarpayı. Dolabça qapıya yaxındır, soyuducunun yanında. Üstü doludur 500 ml-lik şüşə qablarla. Bəziləri boşalıb, bəziləri dolu. Damardaxili inyeksiya və infuziya üçün lazım olan nə varsa, hamısı burdadır. Masa üzərindəki termosun nə üçün qoyulduğu naməlum. Özündə deyil xəstə.
Hə, əsas məsələ yaddan çıxdı. Həmən bu özündə yox, komada olan xəstə çarpayıda uzanıb. Damarındakı iynə elastik şlanq vasitəsilə ştativdəki dərmanla birləşdirilib. Həkimlər bu iynə vasitəsilə onunla “söhbət edirlər”. Yəni əslində söhbət də deyil, həkimlərin monoloqudur, vəssalam. Xəstə onlara cavab vermir, xəstə, ümumiyyətlə, heç bir şey etmir, heç tənəffüs də. Süni tənəffüs aparatına qoşulub.
Burası reanimasiya şöbəsi. Burda ölü dirildirlər..., əgər ölənin bəxti gətirirsə. Bura heç kəsi buraxmırlar. Yəni olmaz bura. Qadaga. Yəni vizitlə gələcəyiniz yer deyil burası.
Qapı yavaşca aralanır, çiyninə ağ xalat atmış biri içəri daxil olur.
Xəstə lal-dinməz uzanıb, heç bir şeyə reaksiya göstərmir. Reflekslər sönüb.
- Salam – deyir qonaq.
Xəstə onu birinci dəfədir görür.
- Sənsən? O dəqiqə tanıdım səni.
Aman, səsi güclə çıxır, sanki quyunun dibindən. Əldən düşüb, zəifləyib. Bütün qidalı maddələr ona sistem vasitəsilə köçürülür.
- Eşitdim ac saxlayırlar səni?
- Elədir, acam.
Əslində aclıq-toxluq duyğusu yox idi. Nə də isti-soyuq. Ümumiyyətlə, ölüdən az fərqlənirdi.
Qonaq çarpayının ayaq tərəfində əyləşir.
- Sənə bozbaş gətirmişəm.
- Mən yeyə bilmirəm axı.
- Bəs kababı necə yeyirdin?
- O keçmişlərdə qaldı. Ax o kabablı günlərim..
- Mən indi bunu neynim?
- Aç butulkanı, qat sistemə. Mən indi damarımla yeyirəm.
- Yaxşı fikirdi, belə də edərəm.
- Mən öləcəm?
- Hamı öləcək.
- Yox, başa düşmədin. Mən ölürəm?
- Hamı ölür. Hər gün sizi ölümə bir addım yaxınlaşdırır. Siz prosesi həyat adlandırırsınız. Əslində sonunuza doğru irəliləyirsiniz.
- Onda qorxulu heç nə yoxdur ki?!
- Səndə? Yox, canım, səndə qorxulu nə ola bilər ki? Səndə yeganə qorxulu şey damarına salınmış bu iti iynə və ağzına-burnuna taxılmış şlanqlardır, vəssalam. Onlar sənə mane olur...., gözəlliyinə də xələl gətirir.
Xəstə ağlamsınır:
- Mən yaraşıqlı, gözəl və hündür idim...
- Heç indi də pis deyilsən. Hündür deyəndə ki, sən sadəcə uzundraz idin, yun çubuğu kimi. – qonaq bir qədər dayanıb, əlavə edir – Həyatda idbar işlərin çox olub sənin.
- Yox.
- Qonşu qadını yadına sal.
- Hə, bir dəfə qonşuma gözəl olduğunu dedim. Komplimentimi heç cür qəbul etmək istəmirdi.
- Kompliment? Sən ona təcavüz etdin. Yaşayışı çətin idi. Yoldaşı şikəst olduğu üçün işləyə bilmirdi, uşaqları daima ac. Qadın sənin yanına xahişə gəlmişdi ki, işə götürəsən onu. Sənsə...
- Yəni kənardan elə görünürdü?
- Hə. Bütün təfsilatı ilə.
- Əfsus... Gözəllərə biganə deyiləm, neynim?..
- Evində niyə diktatura hökm sürürdü?
- “İdarəçiliyə evindən başla”.
- Qızlarını niyə istəmədikləri adamlara verib bədbəxt elədin? Özü də o cür əbləhlərə..
- Biri biznes ortağımdı, o birindən asılıyam. Neynim, biznesi inkişaf etdirmək lazımdı ya yox? Belə sıx əlaqələrin mövcudlugu həmişə işə yarayır.
- Neynim səninçün?
- Mənimçün? Heç nə. Sanitarkaya deynən, o zadı... ləyəndi, sudnodu nədi,...nəysə, qorşokumu gətirsin.
- Yaxşı, deyərəm, gətirər, narahat olma. Görürəm, sənə həddən artıq məhlul vururlar.
Xəstə yenə ağlamsınır:
- Gör mən nə günə qaldım..
- Nolub ki sənə? Gəl qaldırım səni, bir lezginka oynayaq burda.
- Axı həkimlər qoymur. Mən kOmadayam.
- Əlbət ki, milyarder həyatından sonra xəstəxana palatası sənə komA kimi görünəcək. Həkimlərə isə inanma. Onlar sənə paxıllıq edir. Göylər belə hesab edir ki, sən düzgün yaşamamısan. Humanizm ideyalarına əks getmisən.
- Belə hesab edirlər, qoy ərizə ilə şikayət etsinlər.
- Sən quru balıq qədər sərt bürokrat olmusan.
- Mənə şans ver.
- Neynirsən şansı? Səhvlərin islahı üçün?
- Bir arzum qalıb ürəyimdə, onu həyata keçirməliyəm.
- Nə arzu? Şəhərin göbəyində mənzillərin, villaların, maşınların, obyektlərin, xaricdə istirahətin, kef-damağın... istədiyin hər şey olub həyatında. Mümkün olan bütün material sərvətlərə çatmısan. Bir beş vur!
- Deputat olmaq istəyirdim – xəstənin gözləri həsrətlə yol çəkir – Kömək elə, komadan çıxım, Əzrayıl ağa.., çoxhörmətli/mərifətli/ qayğıkeş/əlçatmaz Əzr...
- Sus! Adımı çəkmə! Olmaz! Suallarıma cavab ver. Sənlə 25 il bir dam altında yaşamış, sənə 2 uşaq bəxş etmiş yoldaşını niyə incidirdin?
- Mən ona məhəbbətimi izhar edirdim...., sərxoş olanda isə qısqanırdım onu.
- Hə? Kənardan başqa cür görünürdü amma. Gecələr bağında ağacların altında qızıl basdırırdın.
- Yox, sadəcə ağacların dibini belləyirdim.
- Kənardan belə görsənirdi.
- Kömək elə, bu xarabadan qurtulum, sənə çoxlu pul verəcəm. Nəslinə də çatacaq.
- Neynirəm pulu? O, sizin meyardı, mənim dünyamda bir əhəmiyyət kəsb etmir.
- Yaxşı, başqa şey istə.
- Ruhunu istəyirəm.
- O harda olur? De, çıxardım verim, əl çək məndən.
- Sonra ruhsuz necə yaşayacaqsan?
- Ruhu neynirəm? Mənim pulum var. Uzaq başı sonra satın alaram. Ali məktəb diplomunu aldığım kimi.
- Səni uşaq alverində də günahlandırırlar. Bir dəfə az qalmışdı ilişəsən. Qurtardın canını.
- Sən bunları hardan bilirsən?
- Əzrayıl ağa hər şeyi bilir. İblisağa deyib mənə. Bir də deyib ki, möhkəm dost olmusuz.
- Görürəm, xəfiyyələrin yaxşı işləyir.
- Hə, elədir. Sənin başın üstündə durub, bəd əməllərini yazan mələk mənim qardaşım oğludur. Yazıq əldən düşmüşdü yazmaqdan. İkinci mələk işsizlikdən milçək tuturdu, bu isə elə hey yazır, yazırdı... Cavab ver, niyə oğurlayırdın camaatın balasını?
- Uşaqları çox sevdiyimdəndi..
Sən Demiurq haqda yazılanı eşitməmisən? Bizim dünya çox səfeh dünyadı. Bilmirsən, yaxşı nədi, pis nə. Ola bilsin ki, mən çox pislik etmişəm, çox insanı irəli getməyə qoymamışam. Amma axı ola da bilərdi ki, mənim sayəmdə hansısa rütbəyə çatmış insan sonra lap ağlını itirib, yüzlərlə adamın bədbəxtliyinə səbəb olsun. Nə bilim, quldur, başkəsən olsun. Mənsə həyatda onun yolunu bağlamaqla, həmən o yüzlərə yaxşılıq etmışəm. Belə çıxır, bəşəriyyəti pisliklərdən xilas etmişəm mən.
- Sus, məlun! Sən nəkarəsən ki, insan taleyi ilə oynayırsan?! Allahlığı o tək gözəgörünməzə burax!
- Onun işi çoxdur. Hər şeyə nəzarət edə bilməz..
- Sus! – qonaq qalxır – Mən getməliyəm. Vaxtdır.
- Axı demədin, məni əfv edirsən ya yox?
- İndi deyərəm.
Əlini atıb şlanqları xəstənin ağzından çıxarır. İynəni də venadan qoparıb yerə atır. Elastık borudan axan məhlul yerə damcılayır: kap-kap-kap-kap...
Qoltuğundakı qara bloknotu açıb, orda Hüseynqulu adının yanına bir quş qoyur. Dərindən nəfəs alıb masaya yaxınlaşır, termosu açıb, qapağını su ilə doldurur. Xəstəyə ötəri nəzər salıb, xoş səyahət arzulayır ona ürəyində. Suyu başına çəkib tez uzaqlaşır oradan.
Termos da işə yaradı, üç gün idi ki, qapağını açan yox idi.
.jpg.7fcef5743f3a8c8d2c424f814ecbba0c.jpg)
.thumb.jpg.e2a7656f023d3f45c034ba17262e1671.jpg)
