Эда F

причины раз сто тут обсуждали. Может и есть форумы, которые процветают и где весело, .. мне напр. до них нет никакого дела. там чужие и мне там делать нечего. сюда тоже не ради общения заглядываю. привыкла... общения в реале хватает, да и все время работаю, читаю, пишу, печатаюсь. если честно, нет времени на общение и друзей. для меня причина неактивного посещения - нехватка времени.

не говорите так. никто не умер, и форум тоже. это ж наш дом. заходим, когда есть время и возможности. все норм. просто повзрослели все. пс. кстати, Вест, касательно авика твоего. ну вылитый Лоббист, а.... одолжи его ему )

не, Вест, не так. Мы с ним долгое время (до того, как очно познакомились) по телефону общались. Мою 5-ю точку видеть он никак не мог. И вообще, ему было все равно как я выгляжу. Он уже решил для себя, что женится на мне. Так что, мои точки не причем. )

"İdeal"-ın geydirmə ətirləri ilə maraqlananlar oxuya bilər: (bilirdim ki, gec-tez yazacaqlar onlar haqda) http://www.azxeber.com/news/98651

(2-ci hissə) O, qoca qadının mənzilini tərk edib küçəyə üz qoydu. Özünə təzə məşğuliyyət tapdı - yanından ötənlərin söhbətinə qulaq asmaq. 2 üzü tüklü mujik görüb, sözlərindən belə müəyyən etdi ki, «тюрьма – дом родной» loqotipi altında dünyaya gətirilənlərdəndir. Bir qədər yaşlısı bir qədər cavanına deyirdi: - Найди герлу, горчиловка с меня. Пошли гудеть. - Глохни а, сулейкой заманивает, никуда я не пойду., уже неделю не просыхаю., нет, чтоб «толчок мозгам».. - А ну цыц, сосун! Прекрати стонать как баба!, вот щас как дам в шнифт, бушь знать! Ты! Стебанутый!, изволил меня не понимать??! Топай давай! - Щас ток разгонюсь.. Bir qlamur xanım dabanlarını taqqıldada-taqqıldada, solyarinin “günəşi” ilə yanıb süni qaraldılmış sinəsini gödəkçəsinin açıq yaxasından nümayış etdirərək yeyin addımlarla gedir, silikon basılmış boyalı dodaqlarını marçıldadıb, qulağındakı mobil telefona elə hey döşəyirdi: - Yaxşı, indi vaxtım yoxdu. Vaxtım yoxdu deyirəm. Tələsirəm, ora gedə bilmərəm indi. Sabah səhər tezdən uçuram, bir həftəlik turdur. ... neynirsən hara?! Yorulmuşam, bezdirmisiz məni.., hamınız! İstirahətdən qayıdaram, sonra danışarıq. Bir az aralıda 2 «стоянщик» sözləşirdi: - Ay nakişi, mənim 1 manatımı kəsmisən?! İndi sənin bağırsaqlarını tökərəm bayıra, gedib ömürlük yataram! Uşağını dərsdən götürən ana onu danlaya-danlaya evə aparırdı: - Sənə deməmişdim ki, kolbasa ilə olan buterbrodu ikinci dərsdən sonra ye, pendirlə olanı üçüncü dərsdən sonra, qoğalı sonuncu dərsdən qabaq? Sənsə əvvəl qoğalı yemisən... Sən çox kütbeyin uşaqsan! Çətin səndən adam çıxa.. 2 psixoloqun söhbətini də eşitdi: - Mən empirik və nəzəri idrakın meydana gəlməsini şərtləndirən amillər haqda özümün “İdrak və motivləşmə” adlı mühazirəmdə ətraflı məlumat vermışəm. Birisi günsə efirdə şəxsi konstrukt nəzəriyyəsini işıqlandıracağam. - Myau – busa pişiyin nitqi idi.. , ya bu səslər yiğnağına əlavəsi. Bu məşğuliyyət də zəhləsini tökdü. “Burda həyat necə də cansıxıcıdır” deyə düşündü. Yenə ailəsini xatırlatdı. Oğlu harda idi görəsən? Nəylə məşğul idi? Oxuyurdumu, işləyirdimi? O həlak olanda uşağın 3 yaşı vardı., yəqin heç xatırlamır atasını.. Bu fikirlərdən onu tükürpədici siqnal səsi ayırdı. Arxada, döngədən çıxıb əsas yola burulan maşın kimisə vurdu. Bir an içində insanlar dövrələdilər hadisə yerini. Yəqin ki, piyadanın ehtiyatsızlığı üzündən baş vermişdi qəza. Ya sürücünün diqqətsizliyi idi?.. Yaxınlaşdı ki, görsün nə baş verib? Yerdə uzanan cavan birisi idi. Olardı 20-22 yaşlarında. “Ax yazıq...” deyə fikirləşdi, əməlli-başlı əzilmişdi zərərçəkən, yəqin ki, sınığı da olmalıydı, bəlkə hələ daxili qanaxması da var... Diqqətlə oğlanın üzünə baxanda o qədər isti, doğma gəldi ki ona bu üz.., sanki görmüşdü hardasa.., keçmişlərdə,çox-çox keçmişlərdə.. Getmək, aralanmaq istədi burdan, gedə bilmədi. Bir daha diqqətlə baxdı. O idi. Oğlu! Görüşmək istədiyi, boy-buxununa baxmaq istədiyi biri. Gördü axır ki. Baxdı axır ki! Budur, burda, yerdə uzanıb. Artıq təcili yardım maşını da gəlmişdi. Həkimlər elə oradaca ik yardım göstərməyə başlamışdılar. O da nəsə etmək istəyirdi, kömək etmək, oğluna yararlı olmaq istəyirdi.., onun üzərindən sağa-sola uçur, amma bir şey edə bilmirdi. Bu vaxt oğlunu öz yanında gördü, yerdə uzanan halsız bədənini tərk etmişdi., və atasını tanımışdı. - Mən bilirdim. Bilirdim ki, səni nə vaxtsa görəcəm. İnanırdım ki, gələcəksən bir vaxt dalımca. - Bilsən necə istəyirdim səni görməyi., qucaqlamağı, başını köksümə sıxmağı.., amma başqa cür təsəvvür edirdim görüş səhnəsini. Həyat çox qəribədir.., sizin həyat. - Mən səninlə qalmaq istəyirəm. - Yox, olmaz. Sənə tezdir hələ, sən qayıtmalısan. Qayıt, anan səni gözləyir. - Niyə tez getdin?.. mən balacaydım onda.. Bir də nə vaxt görəcəyəm səni? - Görəcəksən. Vaxtı gələndə. Get. Məni unutma.. heç vaxt. Qaytardı oğlunu. Həkimlər göstərdikləri ilk tibbi yardımın nəticəsini “ümüdverici” qiymətləndirib, oğlanı xərəyə qoyub maşına yerləşdirdilər. O, çox pərişan halda uzaqlaşmaqda olan maşının arxasınca baxıb, “başını” buladı. Qaytardı oğlunu. Qaytardı bircəciyini öz yeknəsəkliyinə, öz “oyuğuna”, xırda, maraqsız, sıxıcı həyatının davamına, qaytardı ki, hamı şükür edib, nəzir desin, onun salamatlığına sevinsin, qaytardı ki, oğlu oxusun, işləsin, ailə qursun – hamı kimi, övlad gətirsin dünyaya (günahkar ruhlar üçün evcik-bədən), onları tərbiyə edib böyütsün, özünə Həqiqət kimi aşılananları eyni qayda ilə övladına ötürsün, təhsil verib ev-eşik eləsin – yenə də hamı kimi.., qaytardı ki, oğlu Palanikin sözlərinin doğruluğunu təsdiqləsin öz həyatı ilə: “nəsilbənəsil insanlar zəhlələri gedən işə özlərini həsr edib pul qazanırlar ki, bu pula onlara lazım olmayan şeyləri ala bilsinlər”. Qaytardı oğlunu, qaytardı ki, o bir gün yenə avtomobil qəzasından həlak olmalıydı, amma çox illər sonra və mütləq qəzadan, alın yazısı belə idi, və bu son hadisədən onu hələ uzun bir müddət ayırırdı. Oğlunun vəziyyəti hələlik kritik idi, komadaydı o. Xəstəxanadan çıxıb, hələ təzədən yerimək, sərbəst danışmaq, oturmaq-durmaq, yemək öyrənməliydi. Və bütün bu illər ərzində atasını bir dəfə də olsun yuxuda görməməliydi.., atasının ruhu ilə olan ani görüşü də qarabasma bilib heç kəsə danışmamalı və unutmağa çalışmalıydı. Qaytardı..., oğlunu irəlidə uzun müddət çarpayıya pərçimli həyat və soyuq xəstəxana divarları gözləyirdi. Onu isə... onu kosmosun sonsuzluğu. Amma övladı ilə bir daha görüşəcəyinə möhkəm inanırdı. Bu dəfə ayrılmayacaqdılar..

Siqnal səsi (təsadüflərə inanmırdı) Evə gedirdi, avtobusla. Adam az idi içəridə. Düz qabağında yer boşaldı, əyləş ...-mə-di. Əyləşən kimi kimsə gəlib qucağında oturacaqdı., ona görə elə dayanmağı üstün tutdu. Sürücü hər dəfə əyləci qəfildən basanda insanlar sağa-sola yıxılır, “şofer, kartof daşımırsan!” söylənib, qarasına deyinirdilər. Bir tək o yıxılmırdı, o, ayaqları üzərində möhkəm dayanmağı öyrənmişdi və bir də onu nə itələmək, nə silkələmək, nə vurmaq, nə yıxıtmaq olardı. Avtobusdakı insanlara yanaşıb, diqqətlə onların üzünə baxırdı.., lap diqqətlə., lap yaxından.,... bəzilərini lap iyləyirdi də. Elə darıxmışdı... qəribsəmişdi... insanların varlığı üçün, insan qoxusu üçün. İldə bir dəfə gələrdi., nadir qonaq idi doğma şəhərində. Avtobus dayanacaqda saxlayanda digər sərnişinlər kimi o da endi, pul vermədi ancaq. Ona eyib deyildi belə şeylər. Bağışlanardı. Əslində evinə getmək üçün heç avtobusa oturmağa ehtiyac yox idi, o elə-belə də gələ bilərdi bura. Sadəcə istədi hər şey əvvəllərdə olduğu kimi olsun..., nə az, nə çox, eynən o vaxtlar kimi. Avtobusdan düşəndən sonra 50-60 m. gedib, köhnə bir dəmir qapının önündə dayandı. Baxdı, xeyli baxdı qapıya. Nə qədər doğma idi ona bu boz-bulanıq, cızıq-cızıq, deşik-çürük, rəzələrindən üzü aşağı paslı cığırlar açılan keçmiş yüzilliyin qapısı. Onun solunda divardan lövhə asılmışdı. Hər dəfə gələndə lövhəni oxuyardı. Bir daha oxudu: “Qarabağ uğrunda gedən döyüşlərdə qəhrəmancasına şəhid olmuş Azərbaycanın milli qəhrəmanı ..... ...... ..... oğlu ....-cı ildən ....-ci ilə qədər bu evdə yaşamışdır.” Qapı bağlı idi, həyət-baca bom-boş, evlər kimsəsiz. İllərdi ki, bura adam ayağı dəymirdi. Xəfifcə “baş əyməklə” doğma yurduna, ata ocağına etimadını bildirdi və qapını açmadan içəri daxil oldu. Budur, onların həyəti,..doğulub böyüdüyü yer. Onu buradan cəbhəyə yola salmışdılar. Qara xəbəri də bu qapıya gəlmişdi. Getməyini görmüşdülər, gəlməyini görən olmamışdı., cənazəsi tapılmamışdı. Həyətin ortasında durub, ora-bura “göz gəzdirdi”. Elə qoyub-getdiyi kimi idi. Sadəcə zaman öz tozlu nəfəsini üfürmüşdü buralara və rəngləri soldurmuşdu. Burda hər şey baxımsızlıqdan xəbər verirdi. Bu həyət kimi atılmış və unudulmuşlar gəlib burda daldalana bilərdilər.., unudulmamışların səs-küyündən. Köhnə qapı taxtası çatlamış, pəncərə şüşələri boz rübəndə bürünmüş, həyətin bir küncündə bitən qocaman tut ağacı isə çoxdan qurumuşdu. Əyriş-üyrüş, içi boş kövrək budaqlar əvvəlki əzəmətinə parodiyaydı sanki. O ağac da, bu köhnə həyət də daş evlər qədər kövrək idi. Həyat işartısı yalnız minnəti yağış və küləkdən olan otlardan gəlirdi, istənilən tərəfə və istənilən boyda cücərirdilər bu lal sükut ocağında., bu tozlu peyzajın nəfəs alan yeganə əlahiddəliyi idi otlar. Həyətdə iki ev vardı. Küçə qapısına yaxın olanı birmərtəbə, həyətin o biri başındakı iki mərtəbəli idi. İkinci mərtəbədə qonşu ailə yaşayardı, alt qatda isə o, qoca anası, bacısı, həyat yoldaşı və balaca oğlu. Bir mərtəbəli kiçicik birgöz evdə isə qardaşı öz ailə üzvləri ilə qalardı. İndi burda heç kəs yox idi. Qardaş və bacısı çoxdan köçmüşdülər burdan, qonşu da həmçinin. Anası onun vaxtsız ölümünə tab gətirməyib gözlərini yummuşdu həyata. Xanımı təklikdən bezib təzə ailə qurmuşdu, oğlu isə... oğlu isə böyüyürdü hardasa. Bu həyəti hamı tərk etmişdi ondan sonra... Məkan da ölümlüdür, bilirsizmi? Torpaq da eləcə. Əgər üstündə gəzən yoxsa, ölüdür. Divarlara isti insan nəfəsi lazımdır, divarlara əl toxunmalıdır, insan səsi əks-səda verməlidir orda..yoxsa ovulur daşlar.. Onların evinin həyətə açılan qapısının yanında köhnə bir sandıq qoyulmuşdu, onun üstünə çıxıb, dar pilləkənlə ikinci mərtəbəyə qalxmaq olurdu. Qonşunun eyvanının böyründə bir artırma tikmişdi atası. Bu çox kiçicik, havasız, qaranlıq otaq onun uşaqlıq arzularını reallaşdırdığı fotolaboratoriyası idi. Hələ məktəbli vaxtlarında dərsdən sonra şəhərin canına düşüb çəkdiyi şəkilləri burda çıxarardı. Buralara gəlməyə can atsa da, çox qala bilməzdi doğma ocağında. Hər şey o qədər əziz, yaxın və isti idi ki.... köhnə mebellər, sınıq televizor, kitabları, marka albomları (filateliya ilə maraqlanardı..) hər şey əvvəlki kimi .., yerində. Əşyaların ömrü çox olur.. Yenə də çox ləngimədi burda. Bu dəfə də həmişəki kimi fərəhlə gəlib, kədərlə getdi. ... və bir neçə il dönmədi ora, ayaq basmadı bu yerlərə.. bir bahar yenə qayıtdı amma., düz 6 ildən sonra. Ölümündən təxminən 17 il keçmiş olardı., bəlkə bir az da çox. Yenə fərəhli idi, yenə can atırdı, yenə darıxmışdı doğma yurdu üçün. Avtobusu tapmadı. Ənənəni pozmaqdan başqa əlacı qalmadı, elə-beləcə, uça-uça gəldi. Ətraf küçələri də tapa bilmədi, oxuduğu məktəb binası yerində yox idi artıq. Kiçik mağazalar, ət, çörək, baqqal dükanı, zərgər sexi, aptek –hamısı yox olmuşdu. Evlərindən bir tin aşağıda yerləşən köhnə kitabxananı da harasa köçürmüşdülər. Qəribə gəldi ona. Evlərinin yanındakı metro stansiyası yerində idi, bir kvartal aşağı nəşriyyat binası da burda idi və.... vəssalam. Nəşriyyatdan yuxarı nə vardısa, heç nəyi tapa bilmədi. Silmişdilər sanki o köhnə məhəllələri.. – küçələri, evləri, eyvanları, eyvanlara boylanan ağacları ilə birlikdə sil-miş-di-lər! Bir az ora-bura vurnuxdu. Evlərinin təqribi yerini müəyyən etdi və həmən yerdə iri, çoxmərtəbəli təzə bir binanın durduğunu gördü. Birinci mərtəbədə fitnes klub, gözəllik salonu (əlbəttə ki, VİP), supermarket və konditer mağazası vardı. Gözəllik salonunun qabağında çoxlu maşın dayanmışdı. Burda xanımları gözəlləşdirirdilər. Özünü ora-bura vurub, qapının yanından asılmış, adı yazılı lövhəni axtardı.., amma yox idi, saxlamamışdılar, çıxarıb tullamışdılar. Həyəti sökməklə onun izini də sanki məhv etmək istəmişdilər. Belə zorən yoxluğu fiziki yoxluğundan ağır gəldi ona..., sındırdı onu.. Qapıdakı lövhənin onun üçün necə əhəmiyyətli olduğunu indi anladı. İndi o həqiqətən ölmüşdü, ikinci dəfə və həqiqətən, bütünlüklə, çünki yaddaşlardan silinmişdi. Adı yazılmış o bir parça dəmir onu hər dəfə inandırırdı ki, sən yaşayırsan., anılırsansa yaşayırsan. Yaşadığına özünü inandırmaq üçün gəlirdi hər dəfə doğma həyətinə. Vurnuxmaqdan bezdi, uçaraq uzaqlaşdı ordan., hələ salamat qalan ətraf məhəllələri veyil-veyil süləndi. Bu yerlərdə onun məktəb yoldaşları yaşayardı bir vaxtlar. Azacıq ümüdi var idi ki, bəlkə köhnə tanışlarından kiməsə rast gələ. Amma tezliklə anladı ki, tanışları qalmamış burda, hamı tərk etmiş köhnə məhəllələri.. ümüdı onu tərk edən kimi. “Niyə məni belə tez çağırdın?” – üzünü göylərə tutdu – “Mən burda lazım idim hələ... belə olmamalıydı... olmamalıydı”. Qoca anası, xanımı, oğlu yadına düşdü., körpəsinin böyüməsini elə istərdi ki, görsün.. ...... yolda güclə ayaqlarını sürüyən yaşlı bir qadına rast gəldi. Əlindəki paketdə çörək, yəqin ki, evinə gedirdi. Onun ardınca düşüb getdi. Qadın bloka girib liftə oturdu. Dördüncü mərtəbəyə qalxdı, mənzilini açıb daxil oldu. O da ardınca. Fərqi yox idi onunçun hara gedir, təki ev olaydı, insan yurdu. Ev sahibəsi başındakı yaylığı açıb asılqandan asdı və mətbəxə keçdi. Özü üçün nahar hazırlamalıydı - soğan soyub doğradı və qızartmağa başladı. Qəhrəmanımız isə tək bircə otaqdan ibarət mənzili gəzib qurtardı. Burdan qəribə qoxu gəlirdi, çürüntü, nəmişlik və kif qoxusu qarışığından ibarət nə idisə... Hiss olunurdu ki, mənzilin havası dəyişdirilmir. Mənzildə zibil və lazımsız köhnə əşyaların əlindən tərpənmək mümkün deyildi. 2-3 pişik də gözə dəyirdi bu ara. Qoca qadın yorgun olduğu üçün otağa keçib çarpayıya uzandı ki, dincələ. Eləcə də yuxu apardı onu., qazın üstündəki soğan da (bugünki naharı) yadından çıxdı büsbütün. “Qonaq” isə bütün bunları görürdü. Yenə vurnuxmağa başladı. İndi bu qoca nənəni necə oyatsın? Yadına pişiklər düşdü. Onlar astral varlıqları və metafizik aləmi daha böyük həssaslıqla duyurlar. Onları hürkütməyə başladı. İstədiyinə nail oldu. Pişiklər hürküb aləmi qatdılar bir-birinə. Pərdələrdən sallanıb cırdılar, bir-birinin üstünə atılıb tükürpədici səslərlə cırmaqlaşmağa başladılar. Səs-küyə qadın ayıldı. Yanmış soğanın iyi aləmi bürümüşdü. Tez çəkələklərini geyib mətbəxə yollandı. Tavadakı bir yığın qara kütləni görüncə cəld qazı keçirib, oturub ağlamağa başladı. Sonra aldığı çörəyi qoltuğuna vurub yerinə tələsdi. Uzanıb yavan çörəyini yeyə-yeyə taleyindən umu-küsü eləməyə başladı: - axı nə vaxta qədər davam edəcək bu? Allahım, niyə məni çağırmırsan?.., bezmişəm -. (1-ci hissənin sonu)

опять с инетом что-то неладное творится

жаль, ушел рано.

наоборот, Вест, наоборот.. )

с днем рождения, Ангел! Счастья тебе большого!

между самоуверенностью и высотой шпильки связи особой не вижу. живи я в Москве тоже каблук не одевала бы. каблук для меня начинается с 12 см. совсем на плоском я как солдат в строю топаю.

от своего имени: слава Аллаху ни того, ни другого у нас нет, т.е. нет капитальных проблем, потому партнера мы привлекаем более возвышенным., волосами напр.

Не поленился, исследовал дерьмооборот в природе и изложил рез-ты исследования в отдельной статье на 5-и страницах, с рекомендацией "не для слабонервных" (не рекомендуется к прочтению лицам с больной психикой и непризнанным гениям). Мулдашев напр. данному процессу целую книгу посвятил. И ничего, продается книга.. По всей вероятности многих интересует вопрос "Что мы после себя оставляем? И кто мы после всего этого иль кто мы есть на самом деле?"

Гениально

и ушел… гладкий черный камень, имя и портрет две даты: здесь ты свет увидел, а вот здесь тебя уж нет... мы все приходим и уходим таков закон и для себя прошу: не надо имени, портрета, дат... я странник... в камень вбейте лишь слова: пришел, прошелся и ушел...

древо познания древо познания, оно же - желания... юнцом зелёным мне так хотелось запретного плода вкусить... и что ж? вкусил... и горечь в сердце до сих пор... познать себя и мир... зачем? не лучше ль было б по верхам пройтись, спокойно и без мук пройти свой путь? и жить как все, не думать ни о чём, плевать на всех и на себя... и ничего не познавать познать себя и мир... познал ли?

еЙ... Я смотрю на неё и поражаюсь мастерству Творца, который только и способен вылепить такую Красоту. Тонкий и изящный, подoбный натянутой тетиве лука, изгиб ненакрашенных губ, прозрачная, соперничающая по игре оттенков с лучшими сортами каррарского мрамора кожа, сквозь которую просвечивают тонкие, словно штрихованные, вены, роскошные иссиня-чёрные волосы, прядь которых изящно упала на высокий, словно греческий лоб… Кожа её на самом деле идеальна – ни одной волосинки там, где они не нужны, а с ароматом её тела не могли сравниться самые изысканные благовония Востока. Она отзывалась на прикосновения так, словно это была скрипка Страдивари в руках Иегуди Менухина. Изящная и стройная, словно корабельная сосна, трепетная, как язычок свечи на сквознячке… кстати, о её остром язычке – несравненный!!! А косноязычие… этот милый недостаток ровным счётом ничего не значил – большого ума от неё не требовалось, а её острый, словно острие копья, язычок сводил меня с ума – ничего подобного в своей жизни до сих пор я не встречал… Он был подобен Мохаммеду Али – порхал как бабочка, и жалил как оса и, пробираясь в самые укромно-нескромные местечки, доставлял невыразимое наслаждение. Даже небольшие изъяны, которыми наделила её природа, меркли перед её совершенством. В мгновения страсти она больно сжимала меня своими острыми коленками – и они как будто впивались в меня. Со временем я нашёл способы обходить это неудобство – хотя она и пыталась порой повторять это снова и снова, как будто пытаясь найти точку опоры в этом сумасшедшем, подверженном, как и всё, тлену, мире. Воспоминания продолжают захлёстывать меня подобно гигантской океанической волне – и я оказываюсь в водовороте страстей, которые затягивают меня в бездны моего подсознания. Она на самом деле прекрасна… И даже мгновения, когда она шмыгала носом во время нашего расставания, извергая потоки соплей, не могли испортить античной красоты её, словно выточенного из ценнейших пород дерева, носика… Да, мы расстались – но я и сейчас не могу поверить в то, что мои руки больше не прикоснутся к её безукоризненному телу. Наверное, я был в чём-то неправ – но ведь все мы бываем в той или иной степени неправы – и мне до сих непонятно, почему она так неадвекватно воспринимала то, что я её ни к кому не ревновал… А ведь всё было на самом деле очень и очень просто: кроме меня, она никому не была нужна… Но всё кончено – и мои руки уже больше никогда не будут ласкать её совершенное тело. И даже никогда не прикоснутся к нему – оно уже не принадлежит мне. Я никак не могу смириться с тем, что это тело будут трогать совсем чужие руки… Руки, которым неведомо понятие красоты… Руки, которые не знают, что такое нежность – им не знакомо это понятие. Огрубевшие руки, которые не знают, что такое жизнь… Руки, которые готовят нас к Вечности. Руки тех, кто обмывает трупы в покойницкой…

Жизнь на полуавтомате. тускло. тривиально. Жалуемся. У кого язык более-менее подвешен выливает все накопившиеся на бумагу. Кто писать не умеет - зарабатывает невроз. Но и те, и другие сами того не осознавая стремятся к тому самому – к социально зомбированной жизни, чтоб все было как у всех. Если что не так, то считаем себя глубоко несчастными, лузерами, «не повезло..» говорим, а все потому, что не как у всех.. потому однообразие нам впору. В курятнике все куры одинаковы. (Эд)

Водила Ровшан Сананоглу Герой – водитель маршрутного микроавтобуса. Беженец, живёт в стандартном студенческом общежитии с женой и грудным ребёнком. Раннее утро. Герой просыпается в тёмной комнате (жена ещё спит), проходит за занавеску, отделяющую "кухонную" часть комнаты от жилой части, умывается над тазиком. Его завтрак: ширин чай, пендир, чёряк… Одевается и выходит к общий коридор. Показывается проход героя по заставленному пожитками беженцев тёмному коридору. Герой подсвечивает себе путь зажигалкой, постоянно обжигая пальцы. Двор. Темно. Герой выходит из общаги. Во всей общаге свет горит в 2-3 окнах. Работа. Чисто репортажная стилистика. Кадры: переключение скоростей, работа рулём, нажатие педали тормоза, приём денег и выдача сдачи пассажирам (показываются ТОЛЬКО руки), вибрирующий рычаг переключения передач. Такого рода кадры перемежаются перебивками, соответствующими действиям героя. Торможение – очередной пассажир. Руль – поворот. В качестве интершума – постоянное тарахтение мотора, голоса пассажиров типа "Сахла, дюшян вар* ", радио и пр. Камера не показывает лицо героя во время работы - только руки и ноги. Обед героя – мизер. Кята и бутылка лимонада. В кадре почти постоянно дешёвые сигареты, которые курит герой. Рабочий день закончился. Поздняя ночь. Герой возвращается домой. По пути заходит в задрипаннный магазинчик и покупает небольшой кусок самой дешёвой колбасы (длиной сантиметров 5, не больше) и гатыг в пластмассовом стакане. Всё – в обратном порядке. Во всём доме свет горит в 2-3 окнах. Обратный проход по тёмному коридору – и герой дома. Заходит в комнату – жена уже спит. Включает свет в кухонной части комнаты, моет руки над тазиком, вытаскивает колбасу, открывает гатыг, берёт из кастрюли пару отваренных картофелин и из кулька – горбушку чёрствого хлеба. Это ужин героя. Потом он идёт спать. Съёмка со спины. Герой в чёрных "семейных" трусах и белой майке, которая наполовину выбилась из трусов. По пути к кровати он правой рукой почёсывает рукой затылок, а левую (кадр со спины) засовывает в трусы. Потом подходит к кровати, ложится к жене и приступает к исполнению супружеского долга. Камера переходит на лицо жены. Она практически спит и никак не реагирует. Интершум – поскрипывание кровати и сопение героя. В это время просыпается ребёнок. Мать на автомате протягивает руку и в такт фрикциям начинает покачивать колыбель… Камера переходит на лицо плачущего ребёнка. Стоп. Конец фильма. * Останови,есть выходящие (азерб.)

ИНТЕРВЬЮ Ровшана Сананоглу. - Вам приходилось идти наперекор судьбе? - Не задумывался над этим... Хотя как бы твоя жизнь не складывалась, это и есть судьба – и любые поступки и решения укладываются в общую картину. Так что даже само это выражение – просто красивый оборот, гипербола. Не более того. - Но ведь иной раз приходится пересиливать себя? - Да, само собой – но постфактум это тоже твоя судьба. - Что вы не любите? - Всё, что мешает мне жить... - Не слишком ли общий ответ? - Но и вопрос ведь тоже общий – не так ли? - Как вы начали писать? - Если речь о стихах - случайно. - А прозу? - Не случайно. - Разница между поэзией и прозой – в чём она для вас? - Стихи непредсказуемы – могут появиться когда угодно. Проза, напротив, требует много времени и сил. - Ради чего вы пишете? - Было бы неплохо и писать, и зарабатывать на этом – но не получается: суммарный гонорар за статьи за много лет у меня не более 400-500 манат. - Это значит?.. - Это значит, что всё это - игра... - С кем или с чем? - В первую очередь - с самим собой. - У вас есть враги? - Надеюсь, что есть... - А если их всё-таки нет? - Тогда их надо будет придумать... или создать. - Вы верите в Бога? - Нет. - Во что же вы верите? - Трудный вопрос... наверное, в небытие – так или иначе, мы все покинем этот мир. - У вас есть идеалы? - Были. - А куда они делись? - Надеюсь, что перешли к молодому поколению. - Что такое жизнь? - Если вообще – то что-то очень несерьёзное. - А ваша жизнь? - Тем более. - Что такое истина? - А этого уже вообще никто не знает. Мы пытаемся судить об истине по своим или чужим ошибкам – хотя даже не знаем, что такое ошибка. - А что такое любовь? - И этого никто не знает... и я в том числе. - Вы член Союза писателей? - Нет. А также не член Союза журналистов и любых иных. - Не принимают? - Нет, просто мне это не нужно… - И наконец: невозможное, но желаемое – что ответите? - Увидеть сцену своих похорон со стороны – и заглянуть в глаза и души тех, кто пришёл…