SUMGAYIT

На переднем плане фото ещё один армянский подонок и любитель миацума Мовсес Горгисян, скопытившийся от свинца вместе с другим таким же подонком Ервандом Сагумяном под Ерасхом. Подонка больше нет, но растёт дочь фашистка и конченая мразь Гоар и внучок-недобиток (пока живой) Мовсес. И место встречи ими выбрано удачное: санаторий "Ераблур". Лучшее место отдыха для шизанутых армян. «Давайте превратим каждый цветок в пулю, ведь каждая пуля может спасти жизнь».(с)

Христианские храмы под контролем Азербайджана или Почему Sputnik молчит о том, о чем другие говорят… В последнее время армянская пропаганда усиленно тиражирует тему якобы угрозы уничтожения со стороны Азербайджана христианского наследия Карабахского региона. В этом плане армянский филиал российского информационного агентства Sputnik, который финансируется из госбюджета РФ, слоганом которой является «говорим то, о чем другие молчат», решил внести свою посильную лепту и опубликовал материал про христианские храмы, которые как пишет издание, «оказались под контролем Азербайджана». Итак, «Sputnik Armenia» отмечает, что на территории Карабаха насчитывается несколько десятков «армянских» храмов и перечисляет их. Среди них Дадиванг или в азербайджанской версии Худавенг, Амарас, Акобаванк и Гандзасар. О том, что эти храмы не относятся к армянской церкви, а являются историческим наследием Кавказской Албании, агентство молчит. Также «Sputnik Armenia» предпочитает молчать о том, как эти памятники на протяжении долгого периода пытались арменизировать. Целью этих преступных деяний было намерение скрыть неоспоримые факты переселения армян на эти земли с начала XIX века и сотворить поддельные исторические «доказательства» якобы тысячелетнего их присутствия в этих краях. К примеру, после оккупации Кяльбаджара в 1993 году армяне попытались арменизировать комплекс Худавенг, памятник подвергся переделке, крест и надписи были уничтожены. Все это происходило в нарушение Гаагской конвенции 1954 года о защите культурных ценностей в случае вооруженного конфликта. В преддверии освобождения Кяльбаджарского района Азербайджана от армянской оккупации колокола и знаменитые албанские каменные кресты монастыря Худавенг были незаконно вывезены в Армению, что стало грубым нарушением Конвенции ЮНЕСКО от 1970 года о запрещении и предупреждении незаконного вывоза культурных ценностей. Католикос албанский Есаи Хасан Джалалян, занимавший патриарший престол в 1702-1728 гг., в своем знаменитом труде «Краткая история страны Албанской» конкретно описывает корни и происхождение кавказских албанов и отмечает постоянные попытки армян присвоить их культуру и историю. Процесс арменизации Албанской церкви ускорился после 1836 года, когда был упразднен статус албанского католикоса. После упразднения Албанской церкви в 1836 году ее архивы, книги и утварь были перенесены в армянские храмы и библиотеки, в основном в Эчмиадзин, где большая часть албанского наследия была арменизирована. Армянский епископ Макар (в миру Геворг Бархударянц) в своем произведении «Арцах», изданном в 1895 году, отмечал, что еще в 1828 году все культово-церковное наследие Албанской Апостольской Автокефальной Церкви было в цветущем состоянии. В 1836 году указом российского императора Николая I албанская церковь была упразднена и все ее имущество, архивы, библиотеки, книги, епархии передавались Эчмиадзину. На протяжении почти двухсот лет были затерты или изменены эпиграфические надписи, разрушены могильные плиты захороненных на территории монастырей правителей Кавказской Албании, изменены на армянскую форму албанские кресты, внесены конструктивные изменения в постройки. Армянский писатель XIX века Раффи (Акоп Мелик-Акопян) в своем труде «Меликства Хамсы» писал о карабахских христианах — «этот народ привык жить независимо от Эчмиадзина, иметь свое особое духовное правление, каким был на протяжении веков католикосат Агванка». В ХII–ХIII вв. в Карабахе возвысилось Хаченское княжество, правителем которого был Гасан-Джалал – потомок албанских князей Михранидов. Родовой усыпальницей хаченских владетелей – Джалалидов – являлся монастырский комплекс Гандзасар (воздвигнут приблизительно к середине X века). По настоянию албанского патриарха Нерсеса в 1238 г. Гасан Джалалом был возведен Гандзасарский собор, очерченный им «престольным собором Албании». Относительно самостоятельности Гандзасара армянский автор Раффи писал, что «известно, что католикосат Агванка существовал на протяжении пятнадцати веков, начиная от времен Григориса (внук святого Григора Просветителя) до 1828 года. Резиденцией католикосам служили различные монастыри страны Агванк, а в последнее время – монастырь Гандзасар в провинции Хачен Карабаха». Армянский ученый-востоковед и археолог Иосиф Орбели в ходе археологической экспедиции в Карабах в 1918-1919 гг. изучил и описал свыше 1000 надписей на церквях и монастырях Карабаха, прежде всего, Гандзасарского монастыря, и по итогам своих исследований опубликовал в 1919 г. в Петрограде (ныне Санкт-Петербург) книгу «Надписи Гандзасара и Хавоцптука», в которой описал эпиграфику настенных плит Гандзасарского монастыря. Орбели отмечает, что большинство предыдущих описаний настенных карабахских монастырей и церквей, сделанные армянскими учеными в 19 веке, являются фальсификацией. А описывая эпиграфику настенных плит монастыря, Орбели нигде не обнаружил слова «Армения» или «армянский». Внешние стены Гандзасарского собора украшали многочисленные надписи периода Албанской патриархии. Эти стены многократно подвергались «реставрации» с целью уничтожения следов принадлежности храма к наследию Кавказкой Албании. Окончательно следы были уничтожены в 2011 году, когда внешние стены Гандзасарского монастыря были полностью облицованы новым каменным покрытием. В результате исчез целый пласт албанской культуры и надписей, о чем даже в армянских СМИ высказывалось возмущение большой группой армянских ученых. Уничтожение старой стены Гандзасара стало одной из причин, по которой армянская сторона не могла добиться включения Гандзасарского монастырского комплекса в список наследия ЮНЕСКО на протяжении всего периода оккупации азербайджанских территорий. По поводу принадлежности христианских памятников Карабаха почти век назад писал известный советский историк-востоковед Илья Петрушевский, который в 1928 году совершил путешествие по этому региону. Относительно христианских монастырей Петрушевский писал, что армяне сюда ходят очень редко, а в последнее время вообще не ходят. «В этом смысле они проявляют большую скупость. Эти места чаще посещают местные тюркские скотоводы, особенно при переходах в зимние и летние пастбища. При этом они проявляют большую щедрость. Это еще раз доказывает, что армяне в этих местах люди пришлые и местные святые места вообще-то для них не являются таковыми, а азербайджанцы, испокон веков проживающие здесь, передают веру в эти священные места из поколения в поколение». Как видим, исследователи, включая армянских ученых, не относили христианские храмы Карабаха к армянской церкви. Однако это не мешает изданию «Sputnik Armenia» утверждать о том, что эти памятники принадлежат армянской церкви. Более того, в материале приводится информация о том, что двое азербайджанских военных в сентябре текущего года обстреляли монастырь XIII века, расположенный в селе Чарактар (в армянской версии Чаректар) Кяльбаджарского района Азербайджана. Стоит отметить, что до нашего времени монастырь не сохранился полностью и на распространённых видеокадрах не видно, что солдаты стреляют по культовому сооружению. Вероятнее всего, рядом засели вооруженные сепаратисты, по которым и стреляли азербайджанские солдаты. Изданию «Sputnik Armenia» не помешало бы написать и о разрушенных и оскверненных в годы армянской оккупации Карабаха мечетей, исламских святынь и мусульманских кладбищ. А если им это не позволяет исламофобия, то пусть хоть напишут о том, как сами армяне превратили монастырь Пткес Берк Сурб Геворг, расположенный вблизи села Улубаб Ходжалинского района, в мусорную свалку. Хотя бы ради объективности…

Azerbaycan Ceva

"Arada 35 illik ayrılıq olsa da, doğma kəndimizə qayıdacağıq" | QƏRBİ AZƏRBAYCAN XRONİKASI

Qərbi Azərbaycanlı qəhrəman haqqında bilinməyənlər | QƏRBİ AZƏRBAYCAN XRONİKASI

Güney Azərbaycan Cümhuriyyət Partiyası Türkiyə Respublikasının yaranmasının 100-cü ildönümü münasibətilə Prezident Ərdoğana təbrik məktubu ünvanlayıb. Məktubda Türkiyə Cümhuriyyətinin azadlıq üçün mübarizə aparan 40 milyondan çox Güney Azərbaycan xalqının böyük ümidi olduğu vurğulanıb. Axar.az məktubun mətnini təqdim edir: “Cənab Prezident, Cümhuriyyətin yaranmasının 100 illiyi münasibəti ilə sizi və türk xalqını ən səmimi arzularımızla təbrik edirik. Qardaş Türkiyə Sizin rəhbərliyiniz altında uğurlu idarəçiliyi ilə türk xalqlarının və dövlətlərinin sevincinə və qüruruna çevrilmiş, dünya dövlətləri arasında hörmətli mövqe qazanmışdır. Türkiyə Cümhuriyyəti işğaldan azad olmaq üçün mübarizə aparan 40 milyondan çox Güney Azərbaycan xalqının böyük ümidi olmaqda davam edir. Çünki biz Güney Azərbaycan türkləri olaraq Türkiyə Cümhuriyyətinin yaxın gələcəkdə bölgə xalqlarına və türk dövlətlərinə birlik və bütünlük təmin edən bir gücə çevriləcəyinə inanırıq. Eyni zamanda Türkiyə Cümhuriyyəti bu güclə bölgədə daimi sülh və əmin-amanlığı təmin edən lider dövlət rolunu daim qoruyacaq. Sizin bir vaxtlar ifadə etdiyiniz kimi, Türkiyə məzlum və çarasizlərin ümid qapısıdır. Bu səbəbdən, Türkiyə Cümhuriyyətinə olan etibarımızda yanılmadığımızı və cümhuriyyətimizin daim yaşayacağına sonsuz inamımız olduğunu bildirmək istərdik. Biz Güney Azərbaycan türkləri başda Türkiyənin istiqlal mübarizəsinin lideri və qurucusu Qazi Mustafa Kamal Atatürk olmaqla, bütün şəhid və qazilərimizi rəhmət, hörmət və rəhmətlə yad edirik. Cümhuriyyətimizin növbəti ildönümlərini də sizin liderliyiniz və uzaqgörən siyasətiniz nəticəsində davamlı olaraq inkişaf edərək, böyüyərək keçirəcəyimizə qəti inanırıq”.

Milan qrupu Mənim yarım

CEVA Official

Çəki balığı

Ceva(2023)

#ceva #maraqli #yemek

Çağırdılar, gəldik Elçin Quluzadə (Ceva)

Rusiyanın “Birinci kanal”ında yayımlanan “Kuklalar Tuttinin davamçılarıdır” proqramının “Nikol Paşinyan: bəlaların xəbərçisi” adlı buraxılışında rusiyalı hərbi ekspert Aleksandr Artamanovun Zəngəzurda Azərbaycanın 6 kəndinin işğalda olduğunu açıq şəkildə bildirməsi, nədənsə, azərbaycanlı ekspertlərin diqqətindən yayındı. Axar.az xəbər verir ki, A.Artamanov bu sözlərlə qətiyyən Qazaxın 7, Naxçıvanın 1 kəndinə işarə etmirdi. Belə ki, Ermənistanda rus hərbi bazalarından əlavə 4 min rus sərhədçinin olduğunu xatırladan Artamanov xüsusi vurğuladı ki, Zəngəzurda 6 kəndi də Azərbaycan tələb edərsə, KTMT (Ermənistandan çıxacağı təqdirdə) onları necə qoruyacaq? A.Artamanov bu fikri məhz “rus sərhədçilərin Ermənistan sərhədini qoruması” kontekstində dilə gətirmişdi. Nəzərə alsaq ki, Rusiya hərbi ekspertinin SSRİ Silahlı Qüvvələrinin Baş Qərargahında hələ də ictimaiyyətə açıq olmayan dəqiq xəritələrə çıxışı var, onda bu fikirlər tam ciddiyə alınmalıdır. Bəs, söhbət hansı kəndlərdən gedir? Xatırladaq ki, Ümummilli lider Heydər Əliyev ilk dəfə bu mövzuya 90-cı illərin sonunda toxunmuşdu və Nüvədi kəndi haqda danışmışdı. Orada Heydər Əliyev məxsusi olaraq bildirir: “İndi bizi Naxçıvandan ayıran 40-46 km-lik – dəmiryolla getsək – Ermənistanı İrana bağlayan məsafə - o vaxt hətta Zəngəzur Ermənistana verilən zaman da o qədər deyildi! Biz dünən xəritə ilə baxırdıq. O, təxminən, 10 km olubdur. Amma sonra o tərəfdən – Naxçıvana daxil olan kəndlər əldən alınıb, bu tərəfdən – yəni Zəngilandan – o vaxt Zəngilan deyildi, Cəbrayıl qəzası idi – kəndləri, torpaqları alaraq, Ermənistana qataraq, 10 km məsafəni 46 km ediblər”. Heydər Əliyev 1922-23-cü ildə başlayan bu prosesin Nüvədi kəndinin 1929-cu ildə Ermənistana verilməsi ilə davam etdiyini də xatırladır. Beləliklə, hətta Sovet Azərbaycanının ərazisi təsdiqlənəndən, SSRİ yaradılandan sonra bu proses davam edib. Bəs, söhbət hansı kəndlərdən gedir və niyə məhz 6 kənd? Bir daha vurğulayaq ki, Artamanov rus sərhədçilərin “məsuliyyət zonasından” danışarkən, Zəngəzurdakı 6 kəndə işarə edir və təbii ki, diqqət İranla sərhədə yönəlir. Heydər Əliyev bu istiqamətdə ən böyük, çoxminli əhalisi olan Nüvədi kəndinin adını çəkib və bu, artıq məlumdur. Digər kəndləri isə xəritə əsasında bu cür təxmin edirik: 2. Aldərə: “al” və “dərə” sözlərindən yaranıb, “qırmızı dərə” mənasındadır. Kənddə 1831-ci ildə 131 nəfər, 1873-cü ildə 911 nəfər, 1886-cı ildə 1077 nəfər, 1897-ci ildə 1094 nəfər, 1904-cü ildə 1505 nəfər, 1914-cü ildə 1987 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır. İlk erməni təcavüzündən sonra kənd boşalmışdı, sonradan - sağ qalanlar 1922–1924-cü illərdə kəndə qayıtmışlar. Burada 1926-cı ildə 414 nəfər, 1931-ci ildə 490 nəfər, 1959-cu ildə 601 nəfər, 1970-ci ildə 831 nəfər, 1979-cu ildə 784 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır, kənddə bir nəfər də olsun erməni olmamışdır. 1988-ci ilin noyabrın 24–28-də kəndin sakinləri — azərbaycanlılar Ermənistan dövləti tərəfindən tarixi-etnik torpaqlarından deportasiya olunmuşdur. 3. Kiğı (Kiçik Sofulu): türk mənşəli kiği — kiğili etnonimi əsasında yaranmışdır. Burada azərbaycanlılarla bağlı X əsrə aid tarixi abidə indi də durur. Kiğı kəngərlərin Sofulu tayfasının məskunlaşması nəticəsində yaranmış məntəqələrdən biridir. Ona görə də digər adı Kiçik Sofuludur. 1979-cu il siyahıyaalınmasına görə, kənddə 1115 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır. 1988-ci ilin noyabr ayında azərbaycanlılar Ermənistan dövləti tərəfindən qovulmuşdur. 4. Maralzəmi - kənddə 1831-ci ildə 18 nəfər, 1873-cü ildə 123 nəfər, 1886-cı ildə 174 nəfər, 1897-ci ildə 193 nəfər, 1904-cü ildə 951 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır. 1918-ci ildə kənd erməni təcavüzünə məruz qalaraq sakinləri qırğınlarla deportasiya olunmuşdur. 1922-ci ildən geri qayıtmışlar. Burada 1922-ci ildə 28 nəfər, 1926-cı ildə 72 nəfər, 1931-ci ildə 98 nəfər, 1987-ci ildə 800 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır. 5. Seyidlər - kənddə 1831-ci ildə 36 nəfər, 1873-cü üdə 316 nəfər, 1886-cı ildə 480 nəfər, 1897-ci ildə 506 nəfər, 1904-cü ildə 439 nəfər, 1914-cü ildə 1053 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır. 1918-ci ildə kənd erməni təcavüzünə məruz qalmış, qırğınlarla sakinləri deportasiya olunmuşdur. 1922-ci ildən sağ qalanlar ata-baba yurdlarına qayıda bilmişdir. Burada 1922-ci ildə 177 nəfər, 1926-cı ildə 180 nəfər, 1931-ci ildə 243 nəfər azərbaycanlı yaşamışdır. 1988-ci ilin noyabr ayında qovulmuşlar. 6. Lehvaz – türk dilində "sıldırım qaya, şiş qaya ətəyində dar dərədə axan çay yanında dağ" mənasında işlənən bayz//bays sözündən əmələ gəlmişdir, “düzən yerdə tirə, təpəcik, hündür yer" mənasında işlənib. Kənddə 1831-ci ildə 15 nəfər, 1873-cü ildə 172 nəfər, 1886-cı ildə 375 nəfər, 1897-ci ildə 346 nəfər, 1904-cü ildə 525 nəfər, 1914-cü ildə 836 nəfər yalnız azərbaycanlı yaşamışdır. 1918-ci ildən kənd erməni təcavüzünə məruz qalmış, sakinləri qırğınlarla deportasiya olunmuşdur. 1922-ci ildən sağ qalanlar geri qayıtmışdır: 1922-ci ildə 189 nəfər, 1926-cı ildə 145 nəfər, 1931-ci ildə 171 nəfər, 1987-ci ildə 1002 nəfər azərbaycanlı yaşamışdır. 1988-ci ilin noyabr ayında qovulmuşlar. Göründüyü kimi, bu kəndlər və onlara məxsus torpaq sahələri 1922-29 və daha sonra Ermənistana birləşdirilmişdir. Bu birləşmənin hətta 1960-cı illərə qədər davam etdiyi də istisna edilmir. Ona görə də rus hərbi ekspert Artamanov həmin kəndlərə Azərbaycanın iddia edə biləcəyini vurğulayır. Bütün bunlar isə Ermənistan Baş naziri Nikol Paşinyanın 1975-ci il xəritələri ilə delimitasiyaya niyə çalışdığı və bunu niyə hər dəfə gündəmə gətirdiyinin səbəbini izah edir. Ancaq Heydər Əliyevin məşhur çıxışından görünür ki, Ümummilli lideri hələ 90-cı illərdə dövlətə bəlli olan xəritələrlə iş aparmış və milli strategiyanı müəyyən etmişdir. Dəqiq xəritələr, əhali məskunlaşması, tarixilik üzərində qurulan bu milli strategiyanın hədəfi isə düşündüyümüzdən daha genişdir. Qeyd: Qərbi Azərbaycan İcması da daxil olmaqla, tarixçilərimizin rus hərbi ekspertin işarə etdiyi bu mühüm məsələ haqda açıqlamalar verməsini və daha peşəkar yanaşma göstərmələrini arzu edirik.

Yuxu- Xəzərin sahilində

«Военное сотрудничество с Францией не принесет особой пользы Армении, но причинит серьезный ущерб сотрудничеству Еревана и Москвы, так как отношения с Парижем выстраиваются не по принципу совмещения, а по принципу противопоставления». Как передает Caliber.Az со ссылкой на армянские СМИ, об этом заявил военный эксперт, экс-советник министра обороны Армении Давид Джамалян, комментируя переговоры министров обороны двух стран в Париже. Он считает, что о каких-то существенных объемах поставок оружия из Франции речь не идет, процесс в достаточной степени политизирован, и складывается впечатление, что передача трех радаров и другие атрибуты сотрудничества будут раздуты властями Армении и превратятся в очередное шоу. Попытки представить Францию как альтернативу России эксперт считает большим заблуждением, навязываемым армянскому обществу.

Экс-министр Тоноян: Армия Армении не сможет оказать военное сопротивление Азербайджану «Последние три года показали горькую реальность того, что сегодня мы не способны противостоять турецко-азербайджанскому тандему, чтобы защитить интересы Армении. Прежде всего, мы не в состоянии оказать полноценное военное сопротивление». Как передает Caliber.Az, блогер Ваге Агаджанян на своей странице в Facebook опубликовал это заявление экс-министра обороны Армении Давида Тонояна. «Одна из глубинных причин заключается в том, что в течение 26 лет, начиная с 1994 года, ВС Армении в результате принятия оборонительной позиции подверглись явному застою, который военно-политическое руководство пыталось нейтрализовать посредством военного сотрудничества с союзными и стран-партнеров (образовательные программы, учения, военные учения) и наконец, с военным присутствием в Армении. В сегодняшних условиях ВС Армении, не имея прежней «мотивации» по обеспечению безопасности карабахцев, не имея надежного военного сотрудничества с такой военной силой, которая предоставила бы возможности для формирования новой среды безопасности и создания новых, современных возможностей, что за короткий промежуток времени может превратиться в охранника, охраняющего «миграционную станцию». Я уверен, что «десятикратное увеличение» международного военного и военно-технического сотрудничества является актуальным. В противном случае ВС Армения не смогут выполнять возложенные на них Конституцией обязанности, в частности, обеспечивать территориальную целостность и нерушимость границ», - заявил бывший министр, угрожавший когда-то Азербайджану потерей территорий.