Эда F

Обоих уволокли. Он безмолвно висел на руках стражников, будто был без сознания. А она плакала, билась и скулила, как животное, которое гонят под нож. Но ни один человек – ни Бернард, ни латники, ни даже я – не понимал, что она там выкрикивает на своем деревенском наречии. Хотя она и владела речью, но для нас была все равно что немая. Одни слова дают людям власть, другие делают их еще беззащитней. Именно таковы темные речи простецов, которых Господь не допустил к науке высказывать свои мысли универсальным языком образованности и власти. Снова я безотчетно рванулся за нею, снова Вильгельм, мрачный как туча, удержал меня. «Остановись, дурень, – сказал он. – Девчонка пропала. Горелое мясо». Когда я окаменело глядел, как ее уводили, а в голове вихрем проносились самые противоречивые мысли, кто-то тронул меня за плечо. Непонятно каким образом, но я, еще не обернувшись, уже знал, что это Убертин. «Смотришь на ведьму?» – сказал он. Я вздрогнул, хотя был уверен, что о моих делах он знать не может и заговорил со мной только оттого, что сумел уловить, благодаря своей чудовищной чуткости к человеческим страстям, напряженность моего взгляда. «Нет, – забормотал я. – Я не смотрю… То есть, может быть, и смотрю, но она не ведьма… Мы ведь не знаем. Может, она не виновата». «Ты смотришь потому, что она красивая. Ведь правда, красивая? – допытывался он с необыкновенным жаром, стискивая и стискивая мою руку. – Если ты смотришь на нее потому, что она красивая, и смущен ею (а я уверен, что ты ею смущен, потому что грехи, в которых она подозревается, еще усиливают в твоих глазах ее притягательность), если ты смотришь на нее и испытываешь желание, это именно и доказывает, что она ведьма. Берегись, мой сын! Красота тела целиком ограничивается кожей. Если бы люди увидели, что находится под кожей (как это произошло с Беотийской рысью), – они бы содрогнулись от вида женского тела. Все это очарование на самом деле состоит из слизи и крови, животной мокроты и желчи. Если вспомнить, что содержится в ноздрях, глотке и кишках – поймешь, что тело набито нечистотами. А ведь слизи или помета ты не захочешь коснуться даже пальцем. Откуда же берется желание сжать в объятиях мешок, наполненный навозом?» Я ощутил рвотные позывы. Я не хотел больше слушать эти слова. Тут пришел на помощь учитель, который все слышал. Он резко шагнул к Убертину, схватил его руку и оторвал от моей. «Хватит, Убертин, – сказал он. – Девушка скоро пойдет под пытку, потом на костер. И превратится именно в то, что ты описываешь: в слизь, кровь, желчь и животную мокроту. Но это произойдет стараниями наших с тобой ближних. Именно они извлекут из-под человеческой кожи то, что Господь позаботился этой кожею прикрыть и украсить. Вдобавок с точки зрения первоматерии ты ничем не лучше той девчонки. И оставь мальчика в покое».

Умберто Эко «Имя розы» Почему Эко назвал роман «Имя розы»? Автор в своих заметках объясняет это так: от исчезнувших вещей остаются пустые имена. Роза – символ молчания, тайны. Об этом и роман (произведение постмодернизма). Название должно запутывать мысли, а не дисциплинировать их. Жаль, нет времени, потому привожу лишь отрывки. очень немного, выборочно. не краткое содержание , Розу коротко не передашь. Это вторая любимая книга, после 100 лет одиночества (Маркес).

26-ой. У нас тут Аристократ был, помните Патрик? это его ава, кажись.. )

Всем по пахлавушке

С Великим Праздником, Бакылылар! чтоб ты не девальвировал. Ты вечен!

эт почему же? типа я обчищу его до нитки? )

наивная да... )

портфель - компенсация )

вот щас я тебя узнаю. щас я за тебя спокойна. )

Солнц, билмемишем, багышла. Целую, люблю. Ты богиня, чтоб ею и осталась.

Говорят, у Самика сегодня др. ) Поздравляю от души! Крепкого здоровья и исполнения всех желаний! Желаю в жизни только счастья, Удачи, смеха, радости, тепла! Пусть стороной обходят все ненастья, А рядом будут добрые друзья! Желаю, чтоб мечты твои сбывались, Здоровье чтоб не подводило никогда, И, как стремительно года б твои ни мчались, Ты оставайся молодым всегда-всегда!

джаан, Коч "Часто то, что кажется бедой, оказывается скрытым шансом"

O yol Uzun bir yoldur. İlk baxdığında sonu görükməz kimi. Gedirik. Sürprizlərlə doludur zatən. Xoş sürprizlərdən sevərsən yolu, bəd olanlardan.. yenə də sevərsən, zira başqa əlacın yox ki.. Yolnan qiyamamı qalxacaqsan? Gedə-gedə Dovlatovanın sözlərını çözürük: Ən uzun yol heçyerə aparan yoldur . Addım-addım, parça-parça yolu yaddaşımıza köçürürük. Yol bundan tükənmir, biz tükənirik. Gedirik. Yolun sürprizlərlə müsavi qəribəlikləri də var. Sevdik onları da. Persepsiyamızdakı heyrət oyuğunu boş qoymamaqçun. Çoxdur yolun qərubəlikləri. Məsələn, ayaqlarımız altına sərilməsinə rəğmən həm də tirandır. Bir növ ayaqlanan tiran, tapdanan manipulyator. Yəni ilk baxışda “yol mənim, özüm bilərəm, hər şey öz əlimdə” düşünərsən, amma bu yalnız ilk baxışda belədir.. Gedirik. Hamı eyni yerə gedir, amma müxtəlif sürətlə. Kimi şütüyür, kimi sürünür. Kiminin topuqlarında zəncir, kürəyində ağır yük, kimisi əllərini yellədə-yellədə gedir. Bəzilərində xizək, az qismində skuter var, onlar yol əziyyətindən qurtulmuşlardır. Onların yürüşü imitasiyadır sadəcə, əzabı - əzaba parodiya. Bəzilərinin ayağının altında hündür platforma var., bəziləri yerdən gedir. Birincilər ikincilərə yuxarıdan baxmaq şansı qazanır və fürsət yetincə yararlanır bu şansdan. Yolçuların başı üzərindəki hava da müxtəlifdir. Xoşbəxt sayılanların havası hamıda eyni cürdür - əsginas qoxulu. Qeyri-xoşbəxtlərin havası hərədə bir cür qoxulayır. Ümumiyyətlə, hamı “havalıdır”, elə Yol özü də. ...yaxşı deyib amma: ən uzun yol heçhara aparan.... Darıxmamaları üçün yol vətəndaşlarının gözü önündə daim panoram sərgilənir. Panoram eyni, sadəcə baxışlar müxtəlif, ona görə hərə bir cür görür onu , öz havasına uyğun. Ən parlaq sərgilənmə əsginas qoxulu havanınkı. Gedirik. Tapdanmış yolda iz qalmır, amma buna baxmayaraq kimlərəsə də müyəssər olur iz qoymaq. Yolda çox şeylər baş verir, amma hər şeyi bilməmiz caiz deyil. “Anlamaq – müəyyən məqamların anlama gəlmədiyini qəbul etmək deməkdir”. Sağa-sola baxmaq, digərlərinin yerişi ilə maraqlanmaq məsləhət deyil. “Elə et ki, taleyin qapını döyəndə evdə olasan”. OŞO-nun sözlərindən yararlanıb yolumuzla düz gedirik ki, sapınmayaq. Burda ayaqlarını yerə dirəyib dayanmaq, tıxac yaratmaq, Yolun hərəkət qaydalarını pozmaq, yorulub time-out götürmək, mənzil başına çatmamış yarı yoldan əkilmək, həmçinin arxaya qaçmaq olmaz, yalnız irəli! Bu tale yüklü krossun üzüntüsünə qatlaşıb, üzünüzə təbəssüm qondurmalı, xüsusi atlet məharəti ilə parkurları dəf etməlisiz. Yol sevir cəfakeşləri. ...“ən uzun yol heçnəyə aparan....” Gedirik. Burda çox şeyə icazə var və elə həmən qədərinə də icazə yoxdur. Burda hava udmaq, yuxu görmək və nələrisə arzulamaq, plan cızmaq havayıdır. Sizin cızdıqlarınız özünüzdən savay kimsəni maraqlandırmaz, çünki yolun öz planları var, sizlə bağlı. Arzulama məsələsində də ehtiyatlı olmaq gərəkdir, yəni bir az diplomatik şəkildə arzulamaq. Bəzən olur ki, içində cin yaşayan Stivenson butulkası effekti alırsan. Məs.,özünə xoş rifah arzuladığında sənin üçün çox-çox əziz, dəyərli olan bir doğman Yolu tərk edir (qəflətən) və sən heç gözləmədiyin halda onun bütün var-yoxuna sahib olursan., bu da olur “üzrü günahından betər”, ödədiklərin qazandıqlarını üstələyir. Gedirik. Getdiyimiz yerə tez çatmaq üçün gedirik və arzu edirik ki, kaş heç çatmayaydıq ora, nolardı.... Aramızda “hamı çatacaq, mən yox” düşünən sadəlövhlər də var. Yol hamının hər cür qələtini bağışlar. Gedirik. Yol yaradıcıları təzə bir fəlsəfi kateqoriya fikirləşib tapıblar: fanilik. Yol çar-naçar qəbul edib adının bu qondarmasını və indi onu doğrultmaqçun əlindən gələni də edir, gəlməyəni də. Faniliklə burun-buruna, gedirik. Bu yolda bütün sözlər söylənilib, bütün fikirlər düşünülüb, bütün mahnılar bəstələnib, sevgilər yaşanıb, acılar udulub. Ona görə nə desən, deyilmişlərin təkrarı olacaq ancaq, sevilmiş sevgiləri bir də sevəcəksən, gözlərin də eynən onlar kimi parıldayıb qamaşacaq, yaşarıb dolacaq və donacaq. Nələr edirsən et, çeynənilmişi bir kərə daha çeynəməyə məhkumsan. Bu yol təkrarkar yoludur, ikinci adı Repertuar., və orda təzə bir şey oynanılmaz. Amma biz inadkarlığımıza salıb, yeni söz, yeni fikir, yeni səs, sevda və zəhr naminə elə hey gedirik. Hegel məntiqinə görə həqiqət donmuş məqamlarda deyil, prosesdədir, axıcılıqda. Ona görə məcburuq hərəkətə - vardan yoxa doğru irəliləməyə (elə ordan gəlmışdık). Biz əslində həqiqət axtarışındayıq. Amma sonunda hamıya verilən eyni şey olur (ya hamıdan alınan). Başa düşə bilmirik, həqiqət deyilən bumudur?.. ....“ən uzun yol... heç nə...” bu nə sözdür deyib.. Sona yetişəcəyimizə əmin olsaq da, nə vaxt yetişəcəyimizi bilən yox. Yetişmə vaxtı tam mistik bir “axşamçağına” bürünüb qalıb. Yenə də hər şeyi “yaxşı olacaq” ümidinə buraxıb gedirik. Çox yeridiyinizdə bezikib sıxıla bilərsiz. Bezikib sıxılanda yol kənarındakı Şikayət və təkliflər kitabını götürüb yaza bilərsiz: “mənim bu yoldan heç xoşum gəlmədi. Əyri yoldur. Düz bir şey görmədim mən burda”. Yazdınızmı? Indi unudun getsin. O kitab oxunmaqçun deyil, onu yazarlar, amma oxucusu olmaz. Bekara bir şey. Yəni “görmədiyinizdə eynəyi dəyişmək lazımdır, daha şikayətlənmək yox” prinsipi ilə işləyən Yolun şikayət kitabı sadəcə ürəyinizi boşaltmaq üçün bir ləyəndir. Bu yolda bir qayda olaraq kimlərsə nəyəsə inanmağa tələsir. Və inanmayanlar inananların inamına qənim kəsiləndə inananlar inanmayanları inancın Yol yeknəsəkliyini rövnəqləndirə biləcək yeganə vasitə olduğuna inandırmağa çalışırlar. Bu onlara əksərən müyəssər olmasa da mübahisə qızışır və Yolun cansıxıcı bozluğundan (boşluğundan) qurtulmaq üçün bu, ikinci “yeganə” vasitədir. Üçüncü və dördüncü yeganə vasitələr də var.. ... “ən uzun yol...” paho...deyəndə də gərək elə deyəsən ki, nəsillər oxuyub bədbinliyə qapılmasın.. Gedə-gedə yolüstü bəzi şeylər öyrədirlər bizə: gülməyi, ağlamağı, düşünməyi və həzz almağı. Amma öyrənməyi bizə öyrətmədiklərindən bu öyrədilənləri çoxumuz öyrənə bilmirik. Gedirik. Qəribə yoldur. Şakəri var, nəsə qopartmasa əl çəkməz. Çox acgöz dilənçi xislətli.. Kiminin saçı tökülər yolda, kiminin dişləri,.. kimi gözünün nurunu qoyar, əzalarının gücünü, kimi ağlını.. (ən az itirən axırıncılar olar). Əlqərəz, hərədən bir şey oğurlar. Tökülə-tökülə, amma gedirik. Gedirik və fəxr edirik. Biz hər şeyə müntəzir, biz hər şeydən razıyıq. Yol bizdən usansa da, biz ondan usanmırıq. Siz Yol adamı, yəni yolçusuz. Ona görə haydı, yolçu yolda gərək. ... “ən uzun yol....” unutmuruq., yaxşı deyib.

Патрику (святому нашему) хочу пожелать доброго здравия. просто так, без повода.

гыза, не нашла твою темку. пишу сюда. Арусь, давно уже меняюсь и основательно. Не знаю, что там с твоей модерской душой происходит, но уверена, все перемелется - Мука будет!

я тоже хотела бы знать.. ) без объяснений мне ее не понять.

пийсяриклерин ахыры беле олду? )

онда галсун арзун урейинде )

мне щас именно такие нравятся )) тихие и щупленькие. прозрачные. кечалы и с портфелем.

ах ты и болеть успеваешь? я вот тоже хочу, но нет времени

Дева Красная, с тобой что творится, а? Сходи к гадалке...

Платон тоже живее всех живых. Он то там, то тут. Он нигде и повсюду. вездесущ и всеяден. он лично с каждым человеком одновременно.....