Ordan-burdan

[Maestro]

 

Надежды маленький оркестрик, 

под управлением любви

Изменено 1 мая, 2014 пользователем Maestro

[Cemberekendli]

Эдуля салам)).

Я скучаю по Вас...

[Maestro]

Эдуля салам)).

Я скучаю по Вас...

Цветет сакура

Эда ближе для нас

Не грусти,птичка

 

===

Хокку мое (если что)

[Эда F]

Эдуля салам)).

Я скучаю по Вас...

Салам, Чем. Где ж Вы были? Я тоже по Вам скучала, очень..)

[Эда F]

 

Цветет сакура

Эда ближе для нас

Не грусти,птичка

 

===

Хокку мое (если что)

 

Открыла в Маэстро талант. Знайте, кто не знает. Он у нас щас и рассказы пишет, и стихи сочиняет.. )

Йаша!

 

ПС. Если это хокку, пусть будет так, чтоб максимально соответствовать стилю 5-7-5.

 

Цветет сакура

Эдочка ближе для нас

Не грусти,птичка

))

[Эда F]

[Эда F]

реально плохо..

[Maestro]

Кто берет - наполняет ладони, кто отдает- наполняет сердце.
Лао Цзы

[Cemberekendli]

Камни:

 

Золотой песок, голубой агат

IMG_0252 1.jpg

 

Горный хрусталь

IMG_0253.JPG

 

Лунный камень

IMG_0358.JPG

 

Нефрит

IMG_0360.JPG

 

Илаhи!!!

 

Отдать бы душу в эти руки! Отдать бы без оглядки!

[Эда F]

Илаhи!!!

 

Отдать бы душу в эти руки! Отдать бы без оглядки!

смутили..

[Cemberekendli]

Простите Эда, но я сказал что было на сердце.

И на этот раз без шуток.

[Maestro]

Существует место, где слова рождаются из молчания...

это место, где возникает шепот сердца (Руми)

 

 

Изменено 6 мая, 2014 пользователем Maestro

[Cemberekendli]

Эда вернитесь, я не заслуживаю подобного мучения...

[Maestro]

[Эда F]

Эда вернитесь, я не заслуживаю подобного мучения...

 

Кто меня тут спрашивал? )

[Maestro]

ВСЕ!

Вернись. мы все простим!

[Эда F]

Saundtrek

 

(Notların müşayiəti ilə yazılmış. Qəzası musiqinin)

 

 

Şokolad, siqaret, döşəmə, notlar,.. yenə şokolad, siqaret... acı, şirin, acı, çox acı...

 

Qəbahət, çaxnaşma, cinayət və cəza.

Cəhalət, səfalət, müsibət və qəza.

 

Mis  flyuqerlərə tapşırılmış şəhər taleyi. Bu şəhərdəki qadınların talesizliyi. Odun daşıyan çılpaq uşaqlar. Bu uşaqların daşıdığı odun qədər hissiz böyüklər - atalar, babalar, torpağın üstündəki ölülər, torpağın altındakı ölülər. Keçmiş həyatların cinayəti – çağdaş həyatın cəzası. Qəza şəraitində həyat.

 

İsti hisslər, ilıq duyğular, çılpaq bədənlər.

Sevgilər, beyin iltihabı, gizli gərdəklər.

 

Baş tutmaq ərəfəsində olan macəralar... Qərara gəldim ki, bir qərara gəlim. Sənsə artıq yox idin... sən gedəndən sonra qərarım da yoxa çıxdı..., yəqin, sənin dalınca düşüb gedib. İndi bilmirəm hansınızı axtarım, səni ya qərarımı. Nə isə....gizli gərdəklər nağıllara həsrət qaldı. Duyğular soyudu, sönükdü,  beyinləri sancı doğradı.

 

Bu gün, sabah, keçmiş, gələcək – axirət.

Qorxu, hürkü, günah, çapılmış kəllələr – həqarət.

 

Çal, çalış, çabala. Bu gününü düşünmə, axirətinçün yaşa. Neynirsən həyatı? Həyat deyilən o yanlışlığı, yabançı cərəyanlar selini..... Axirəti düşün. Hər şeyin sonu – axirət. Cəhənnəmə siyahi tutulur. Bax gecikməyəsən...

 

Xeyir, Şər, birmənalıq ya ikitirəlik, təbəələrə örnək.

Yaxşı-pis, olar-olmaz, seçim, iflas, yaş gözlərə örpək.

 

Çoxmu ağrıdır? Postament üzərinə qaldırdığın ehkamlar noldu bəs?.. Yerə çırpıb tapdadilarmı? Ax, ruzigar...... axmaq ruzigar. Ağlama! Dirəncinlə insanlara örnək ol. Yıxıldınsa, qalx. Tut qolumdan, gedək. Örpəyi çək yaş gözlərinə, görməsinlər, ayıbdı. Yol uzaqdır, düz göyün tağına qalxmalıyıq, mərtəbələrlə....

 

Dəhliz, labirint, künclərdə pusqu, çaşqınlıq, divar.

Istəmədiyini etmək qorxusu, məcburiyyət, töycü-biyar.

 

Divar dibi uzanan yolla irəliləyirəm. Nə yol qurtarmaq bilir, nə divar tükənir. Başım üstündə çalağanlar dövrə vurur, yıxılacağım anı gözləyirlər. Yıxılmaram...., çalağanlara acıdığım üçün.

Məni biyara göndərmək istəyənlərə də acıyıram. Heç kəsə borcum qalmamış artıq.

 

Sel hökmranlığı, köhnə vadilər, uçurulmuş bəndlər, lilli su, xəndəklər.

Təbiətin acısı, xəndəklərə atılmış dəyənəklər, boğulmuş itlər..

 

Çürüntü və torpaq qoxusu. Tağından üzülmüşləri sel qabağına qatıb aparır. Xəndəklər nə üçün qazılmış görəsən? Ax, necə də unutmuşam...., kimsəsizlər əbədi uyuyacaqmış orda. İndi isə su doldurmuş onları, lilli su..., quyu kimi dərindilər.  Dəyənəklər atılmış ora ki, daha heç kəs kötəklənməsin.  İtlər boğulmuş orda. İtlərə burda hörmət yox ki,... eynən sayıqlığı itirdiyinə görə onları çarmıxa şəkən qədim romalılar kimi....

 

 

Sən, sənin məzəmmətin, nəfəsin, sözün, bu da qoşalülə.

Mən, mənim yoxluğum, ucaltdığım qəsr, qüllə və güllə.

(bağışla, ucalığına çata bilmədim..)

 

Alovun sərxoş dilimləri nə deyir sənə? Vaxtı əməllərlə doldurmağın zamanı yetmədimi? Dünənə donbalan gözlər sabaha çevrilməzmi? Sənə qəsrimi unutduracam, onun qülləsini də.  Bilirəm, yuxuda tez-tez görürsən onu.  Yeri gəlmişkən, tüfəngə də ehtiyac yox artıq. Mən elə-belə də ölməyə hazıram, qatili əziyyəyə salmadan. Hələ güllələr atılmayıb, açılacaq yaraların qanı axmaqda, yalvarışı göylərdə...

 

Hərflər, hecalar, cümlə, sətir, vərəq, kitab.

Tərəddüd, səy, nida, pərəstiş, peşmanlıq, xitab.

 

Sözlər yoxdu. Mənalar ampersandda kilidlənmiş. Çürük totemlər üzdə. Pərəstışmi edim, tərəddüdmü?.....Bir addım, tərəddüd,... sağa-sola boylanma.., ikinci addım. Adlara  xitabən... , yox, bəyənilmədi, sözüm kəsildi, geri çəkildim, peşmanlıq..

 

Xəyanət, iblis, yalan, naqislık, həyəcan.

And-aman, qayıdış, yalvarış, həyatını bölən tufan.

 

Yanaqlara axan göz şorbaları kimi aldadır? Qurudalım onları. Günahları şəhvətin ombalarında gizlənmiş cılız statusdan əl çəkməyin vaxtı yetib.., bilirmisən?? Tufanlara dayanıqlığı kim öyrətdi mənə, soruşmazsan bari?...

Yumruğumda hələ soyumamış nisgilimi düyünlərəm. Səndən güclü olduğumu göstərməkçün sənə..

 

Yasaqlar, qonşular, qadağalar, mentalitet, naməlum pərəstişkar.

Yaşıl, xatalı gözlər, espanyolka, cod səs, yalançı xilaskar.

 

1, 2, 3, 4, 5.... 9, yenə 1, 2.... 10-a çatmiram, yuvarlaqlarım yox artıq. Bir natarazın bir vəhşi hərəkəti ilə sıfırlarım silindi ya qaçdı məndən, bilməm.... Dövrə üzrə hərəkətə sövq edildim – şəxsi mentalitetim... Ürküdülmüş sıfırlar daha boşluğumu doldurmayacaq. Boşluğum sıfırsız qalacaq, mən rəqəmlərdə çürüyəcəm.

Məni xilaskarımla tək buraxın. Qoy aldatsın məni. Qoy aldanım. Belə xoşladım...

 

Gecə, lal sükut, göy üzü, onuncu planet, ulduzlarla qeybət.

Qanlı qızılgül, xara atlas, qara brilyant, məxvi söhbət.

 

Göydə qeybəti gecə gizlətdi. Hamı and verdi ki, bir bəni-adəm bilməyəcək. Ulduzlar, məlakələr, buludlar, elə Ay özü də .... söz verdi. Tək bircə səhər şehi əhdə xilaf çıxdı. Sirri aləmə bəyan elədi, səpələdi güllərin üzərinə, qızılgülün qanı yanağına sıçradı. Qızlar qanlı gülü bəyəndi, dərib yaxaya sancdılar, xara atlas üstünə taxılan daş-qaş hirsindən qaraya boyandı. Şeh bununla yetinmədi, azmış kimi səpələdi sirri göl üzərinə. Göldə çimənlər lal oldular. Oldular ki, sirri dağıtmasınlar.

 

 

....inanma mənə..., yalan deyirəm.... Qapılar açan səmimiyyətimə inanma! Qoy hamı inansın, sən inanma..

 

Şokolad, siqaret, küldən deşilmiş ponço.

şirinlə acının ürəkbulandıran tandemi..... yox, qurtardım artıq şokoladla..

Döşəməyə dağılmış notlar, piano, ağ oyuncaq ayı, mənim rəngli topum.

yerdə oturub, yalın dabanlarıma baxıram.., onlar da yerdədi, mənim yanımda..

Köhnə çarpayı, hünülər qonmuş miçətkən, bürkü, tüstü.

 

Duman, ağımtıl boz divarlar, alçaq tavan, sarımtıl boz pərdələr, pastel tonlu anturaj, hörümçək torları, tora düşmüş göz yaşları, nəyi ki hörümçək mirvari bilir, pıçıltılar, ..... sınmış fincan, telefonun yoxluğu, iztirab, sənin də yoxluğun, ovcumda həblər, həblərdə qurtuluş, otaqda ilğım.....

gözlərim yumulur....yuxumu, gerçəklikmi?... burdayam, orda??....

 

yenə şokolad, siqaret,

yenə acı, şirin...., acı, çox acı....

olmayan telefonun zəngi eşidilir.

yox, dəqiq nəsə etmək lazımdır.. bitirmək..

 

“İnnocence”  sədalarına qarışmış alatoran.... nəbzimin səsi ayrıca notlarda..

Sevimli parfümüm  “İdylle”..., bir də

aviabilet..., uzağa, çox uzağa... sənin yoxluğuna..

şokolad.. 

 

/// *% ()  (=) >>~ \\\ ^^ # <> ||| ***

[Эда F]

Иллюстрации:

 

 

[Maestro]

 

вот вам цветок..небольшой...

[Эда F]

Мне очень нравятся работы  Рашада Мехтиева, известного азерб.художника, почетного академика Российской академии художеств, доктора философских наук, преподавателя Азерб. Гос.академии художеств. Он является единственным художником, чья выставка была проведена в 2006 году в Европейском офисе ООН в Вене. В 2012 году удостоен награды Российского Общественного фонда "Вера", за неповторимую национальную самобытность. Работы художника хранятся в частных и государственных коллекциях в разных странах мира.

 

 

 

[Эда F]

Какая прелесть, Маэстро.. Ты тут разбавляешь мою черную краску?..)), черный цвет гота?..

[Эда F]

http://youtu.be/iw8Nrv4Invc

[Эда F]

Давно уже не читаю своих, к своему стыду. А они меня приятно удивили. У нас немало грамотных публицистов и язаров. Критики наши – отдельная тема. Читаю, заливаюсь смехом. У нас, кажется, ни что так не развито, как эдэби тэнгид.  Обхохочешься.. да  с ними даже дышать боишься, что щас раскритикуют.(ну, эт мое субъективное мнение, наши литераторы не довольны уровнем критики). У азербайджанцев самокритика в крови (не считая дебилов). Очень хорошая особенность, кстати.

 

Те, кот.читаешь и катаешься  со смеху.. блин, там такая пошлятина, что и цитировать не могу.. что ж, богема .. принимай как есть.

 

Есть также и серьезные вещи, что заставляют даже взяться за словарь, пролистать книги. Опять-таки, приятно поражает. Молодцы, ребята, особенно молодые.

[Maestro]

Эда...зачем нам Готы?пусть едут в свой Гётеборг....

 

Давай жить ярко!

 

[Эда F]

Стих хороший, читает не автор. Звуковая окраска голоса неплохая. Если б не прелести  погрешности дикции.

 

https://soundcloud.com/anazarov/skil-aqsin-yenisey

[Эда F]

Эда...зачем нам Готы?пусть едут в свой Гётеборг....

 

Давай жить ярко!

 

 

Готы нужны для сравнения. Скоро про них напишу кое-что..

Черный - самый яркий насыщенный цвет по мне. На светлом и на цветном фоне таинственное не блестит так ярко, как на черном.

 

Великий колорист Пьер Ренуар считал черный цвет королем цветов.

[Эда F]

Последнее письмо....Габриэл Гарсия Маркес

 

…"Когда ты захочешь плакать, позови меня... я не обещаю тебя рассмешить, но я могу поплакать вместе с тобой.

 

Если однажды ты захочешь сбежать, позови меня... я не обещаю уговорить тебя остаться...но я могу сбежать с тобой.

 

Если однажды ты не захочешь вообще кого-либо слышать, позови меня...я обещаю придти ради тебя, и обещаю вести себя тихо.

 

Но если однажды ты позовешь, а я не откликнусь, пожалуйста, поспеши ко мне. Вероятно в этот момент я в тебе очень и очень нуждаюсь"

 

[Эда F]

Лекция Д.Быкова  "Непрощенная Ахматова"

 

http://youtu.be/L6btG3A_IyM

[Эда F]

У Ахматовой оказывается немалый процент стихов начинается на «Не», что для нее очень принципиально. «Она единственный русский лирик, у кот.такое количество отрицаний, жгучее неприятие мира.»

 

Интересная лекция. Мне почему-то все время казалось, что Ахматова родилась в октябре. Очень много  у нее типичных  черт Весов.

 

«воплощает собой двойственный тип Святой Блудницы..»

«нарративное повествовательное чутье на детали»  - это немало…, это дар.

 

А вот что интересно, меня как читателя, порой бесит арго лексика, но  вот та самая моветонность, о которой говорит Быков, будь она применена к месту, впопад и  в меру – то привносит перчинку и не раздражает совершенно.

 

«Гений – это почти всегда безвкусица, поскольку это выход за все границы»  ))

«признать себя последней» - да, пожалуй, это требует от женщины мужества.

«никогда не настаивать на своей правоте»  - может это и помогало ей в ее творческих  поисках?..

Но потом вера  в своей правоте у нее все-таки появилась, что сопровождалось новой волной прекрасных стихов.

 

«Да, последняя! Да, падшая! Да, греховная! И именно за ЭТО будешь любить меня! Именно такой я тебе нужна!»  - вот где  у меня появилась мысль о женщ.Весах.

«Одновременно и слабая, нуждающаяся в вечной опеке и защите, и сильная, самодостаточная» - Типичные весовские бесовские черты. Да, парадокс конечно страшный..

 

«Свой визг дикой кошки она сделала фактом высокой литературы»  - в этом ее мастерство.

«Пишу так много, что стихи наступают друг-другу на хвост»  ))

 

«есть женщины,сырой земле родные»  - есть такая похабная поговорка, окюз-гюн меселеси. Озвучиь не могу, коренные бакинцы знают.

 

«В счастье она себя не видит. Это невыгодная поза для лирической героини»  - что сказать-то?! Истина! Думаю, те великие умы, не будь на жизненном пути перипетий и коллизий, никогда не взялись бы за творчество. Ведь когда хорошо, хочется есть да спать и ничего более.

 

Ее отношение к боли тоже не оставляет равнодушным. Культивировать  в себе трагизм, чтоб

а) приноровиться  к фону

б) переход последующий (счастье, оно мимолетно)  «не шокировал и не был катастрофой. Любая драма чтоб принималась с готовностью».

 

«Она поэт состояния ожидания и неопределенности»  - потому вечно актуальна. По мне, она поэт, кот.раздвинул границы литературы.

«А что я с этого буду иметь, тебе того не понять…» 

[Эда F]

Про как там их...лесбияшек..

 

Совсем недавно прочла интервью одной поэтессы., совсем юной (18 ей!), нетрадиционной ориентации, другой, не такой, как все, лучше ли, хуже ли…. судить не нам, объявить персоной нон грата никого не имеем права…… в общем, лесби она.

 

 

Ну что скажешь….лесби так лесби….главное, не лает, не кусается…. на людей не… а вот и нет…на женщин бросается.

 

Интервьюер спрашивает у интервьюруемой: 

- Ты себя больше мужчиной ощущаешь или женщиной?

- Мужчиной. Вернее, мужской дух жестоко заточен в женском теле.

Вот так и сказала, бее… 

 

Я, грт, в скором времени отцу сообщу, что я такая. …. Вот так, скажет и осчастливит его. Радуйся, па… Думаю, заранее скорую не помешало бы вызвать, потом уже сесть и пооткровенничать.

 

Много, говорит, женщин было в моей жизни, ох как много…телочки офигенные.. (ей УЖЕ 18, напоминаю!  И она активная, держись народ! По вечерам девственниц на улицу ни-ни! )        

 

Я, говорит, девочкам лю предлагалА, а они, с..и, от меня шарахались. Эт потом уже поняли кто Я и научились меня уважать, как любовника(цу). Щас могу уложить любую!    

Даш башыва, ай АтоППа!!  

 

Вот думала,…нет, хотела просто представить себе как такое возможно вообще…механизмы….как может быть, чтоб я, будучи женщиной, почувствовала влечение к женщине? Не скрою, мне нравятся красивые женские габариты.., нравятся как произвед.искусства, скажем. Но чтоб я ее хотела… возжелала, визжала при виде женщины.., слиться с ней воедино хотела….кто? я??? Бррррррррр…иль признавалась в любви… да  я скорее язык проглочу.

у.бишно, однако…..

 

Сколько не старалась, даже близкое состояние не смогла вызвать у себя. (ну и слава  Господу!).  Скажу больше. Во мне, внутри проснулось какое-то чувство…нет, обида свирепая, чудовищный монстр, который истошно выл. Монстр этот нечеловеческим голосом произносил:  «Что ж ты, больная, эксперименты  надо мной ставишь??!  Знай: Я нравлюсь мужчинам, а они нравятся мне! Угомонись и давай живо переключайся на что-нить другое, пока я не разорвал тебя на мелкие лесби-части. Оставь МЕНЯ  в покое!!»  конец цитаты..

Это было что-то чисто Женское…бешеное такое, чего глубоко обидели… со сверлящим пронизывающим взглядом, длинными когт ногтями….раскошноволосая, благоухающая.. Мне и вправду стало страшно, что я ее так задела.. ненароком.

 

А что касается ее, поэтессы этой… мне б хотелось, чтоб  встретился ей мужик настоящий, и чтоб он ее согнул пополам, а потом в чемодан, и в море..

 

Я понимаю, что….нет. чего греха таить, я ничё не понимаю. Я только пытаюсь понять, и у меня это плохо получается.., скорее совсем не получается…. Пытаюсь понять, что она не такая, как я, Шеребаны и Тукезбан, она другая…..может, как сама говорит. Ее и вправду такой создали, бывают же врожденные дефекты, вот это тоже.. как бы врожденная инаковость. Общество не должно их презирать, даже если и не принимает..это  у них от рождения. Увидев, напр.меня. непременно захочет изнасиловать..она такая….дикая у нее природа… Батюшки рОДные! Но! Они, другие эти, этим гордятся, вот это плохо. Сначала хотели найти в обществе достойное место – нашли его. А теперь пытаются донести, что они лучше нас, традиционалов, подавляющего большинства. Они – избранные! Благодаря чему?? Неправильной ориентации?

 

Блин! Я что-то не то говорю..

 

Ее партнеры все были гетеро. А врет ведь. Гетеро, если она адекватная конечно, никогда не согласится на подобные отношения. Пот.что это прямой удар по самой сути, по сердцевине, по женственности. Как тут не потерять самоуважение?.. сохранять достоинство?

 

Стихи ее…ну  в общем, поняли уже какие они, эти стихи, все на эту тематику, квотировать не хочу. Пишет для своего возраста не плохо. Но о чем пишет?

 

Мне всё это напоминает Айгюн Бэйлэр., эстрадая тезе геленде. Пацанским стилем и кепкой себе пиар обеспечила, хотя и голос был… зато внешности никакой. И очень легко было потеряться в толпе гламуров. Она потом уже, когда стала известной, отрастила волосы. Резко вспомнила, что она женЩИна  и всё такое, перестала дружить с мальчиками, которые ее черт знает чем там угощали (мехле ушаглары) и в завершении всей этой трансформации еще и родила ребенка.

 

Тут тоже пиаром попахивает. Одно дело 10 ил кюлюнг дёйурсен, а совсем другое дело, сразу же приобретаешь популярность (цель оправдывает средства), на тебя пальцем показывают, что вот, лесби, безбожница, круче крутого яйца, а иногда и стихи сочиняет. Плохо разве?..дешево и главное быстро и эффективно.

 

Хотя, когда читаешь ее стихи, понимаешь, что бедняге и вправду не повезло, она такая, не притворяется. Любит женщин… потому что ТАК, чувства можно описать только в одном случае… если испытаешь их.. (стихи неплохие, хоть и вызывают рвотный рефлекс)

Цитировать, как уже отметила, ничё не буду. Потому что ФИ! Эротика прекрасна, когда в ней участвует м. Это не монолог.

Лучше уж быть Белоснежкой и одновременно принадлежать семерым гномам (да, малявки, но не женщины же), чем такой девицей… (с).

 

Блин!  Как можно отдаваться женщине?? В голове не укладывается….  В ней нет мужской силы (какой бы она искусной ни была..), мужских объятий, запаха, духа, интеллекта. Как же его ласки-то, когда сильная рука так нежно, любяще ласкает тебя, прижимает к себе… Они всего этого лишены, несчастные..  Как же щекочащий слух шепот  «в момент истины»?..  Иль я что-то не понимаю?... Нет, я определенно что-то не понимаю. И видимо, очень многое…

 

Нет! Скорее это они не понимают.. подобный подтип., что секс хорошо иметь с тем, с кем хорошо и без секса. К мужчине влечет. Влечет безумно. К женщине же ничего подобного не чувствуешь. Да там дело не только  в феромонах/физиологии. Там такое богатое сплетение всевозможных чувств, что не передашь, не опишешь. М-ну хочешь не только ради интима. В нем просто нуждаешься. Он тебя дополняет. Зачем мне такие же, как я сама??, как бы я ни была далека от ординарности,  с женщиной у меня много чего общего. Не интересно  с ней., и не может быть интересно. Да, поймет меня, возможно. Да, поддержит, допускаю. Но питать/подпитывать меня, голодную – никогда! Не та энергетика. Ей это не дано! Ибо она такая же!

 

Разошлась… Эт я так, просто…откровения от гетеро..

[Эда F]

Да! Забыла о главном. Да здравствуют бородатые женщины! От них никогда не устанешь. Они никогда не бросят. Без причины слезы лить не будут. Холодильник испортился, иль утюг – не проблеММа, починят! Они честны по-мужски и нежны по-женски, в общем, полны любви.

 

Одним словом – Сногсшибательны! От них крыша ходуном едет.  Не строила с ними отношения, и не буду (бородатых на дух не переношу, что мужчин, что женщин),  но догадываюсь. И у них, главное, хемише созлери кечир, потому что, как вы уже поняли, саККалы вар. Вах!

[Эда F]

От одного прекрасного человека:

 

 

[Эда F]

Кто автор, не знаю, в личку прислали, делюсь:

 

 

Я встретил женщину... Невозможную!
Как кошку мягкую, осторожную.
Я встретил женщину... Интересную!
И никому до конца неизвестную.
Я встретил женщину... Сумасшедшую!
Каким-то чудом в сей мир пришедшую.
Я встретил женщину... Дико страстную!
С горячим сердцем, огнеопасную.
Я встретил женщину... Очень нежную.
Как хлопья снега в погоду снежную.
Я встретил женщину... Очень грустную.
С тоской на сердце, но прекрасную.
Я встретил женщину... Очень разную.
Когда в заботах, когда-то праздную.
Я встретил женщину... Просто встретил.
Когда? Не помню. Я не заметил.
Я встретил женщину... Растворился
Весь в ней... А может быть, я влюбился?...
Влюбился в душу ее летящую...
Я встретил женщину! Настоящую!

[Эда F]

Красу не оценить
Неискушенным глазом.
Алмазы огранить
Возможно лишь алмазом

(Мирза Шафи Вазех)

 

 

Дарить себя — не значит продавать.

И рядом спать — не значит переспать.

Не отомстить — не значит все простить.

Не рядом быть — не значит не любить!

 (Омар Хайям)

[Эда F]

Musa Yaqub

 

Taleyin Qisməti

Taleyin qisməti rast saldı bizi.
Yolumuz hardasa qırılacaqsa,
İtirəcəyiksə bir-birimizi,
Xatirəm yadında qalmayacaqsa,
Bu əllər mənimki olmayacaqsa,
Bu tellər mənimki olmayacaqsa,
Sən Allah özünə öyrətmə məni!

Hicran qoxusuyla göynətmə məni.
Mən bir az baharli budaq kimiyəm,
Bir az da sadəlövh uşaq kimiyəm.
Bala anasına qovuşan kimi,
Leylək yuvasuna yovuşan kimi,
Arı gül-çiçəyə uyuşan kimi,
Eh,mən də adama tez yovuşanam.
Sevgi atəşində tez alışanam.
Amma ki sönməyim çox çətin olur.
Sevgidən dönməyim çox çətin olur.
Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.

Bəlkə gözləmirdik bu xoş görüşü,
Yaman qəribədir dünyanın işi.
Heç vaxt yollarında dayanmadığın,
Heç həndəvərində dolanmadıgın,
Gəlib birdən sənə nə şirin olur!
Ömrünün içində ömür doğulur.
Bu şirinim acı olacaq isə,
Bir qismət çiçəyim solacaq isə,
Öyrətmə özünə,öyrətmə məni.

Könlümdə yerin var, qopmaz yerindən,
Bir əkiz ləçəyi,haça budağı
Ayırmaq olmursa biri-birindən
Mənidə ayırmaq çətindir axı.
Öyrətmə özunə, öyrətmə məni!

Yox buna taqətim,yox buna tabım
Əlimi əlindən üzmək əzabım,
Sonra bu əzaba dözmək əzabım...
Yoxsa da,könlümün sınıqları var,
Hicranın köz basmış yaniqları var,
Mənim dərdlərimin ayaqları var.
Harda olsa gəlib tapacaq məni,
Yaxıb yandıracaq bu ocaq məni.
Gəl məni özünə öyrətmə belə,
Əlimi əlinə öyrətmə belə,
Gözümü gözunə öyrətmə belə...

[Эда F]

Наш театр Пантомимы "Дели йыгынджагы". Обожаю их. Недавно отметили 20-летие. 

 

[Эда F]

Мои любимые актеры: Парвиз и Курбан Масимов (Ням-ням, был такой ведущий, помните?)  Режиссер-постановщик Бахтияр Ханызаде, засл.деятель иск.

 

Изменено 23 мая, 2014 пользователем Эда F

[Эда F]

Все иллюстрации на предыдущих страницах (вплоть до 13 стр.) пропали. Все! Что за дела??!

[Эда F]

Zaman kəsiyi – anilik.

 

 

Vaxt heç nədir, an – hər şey.

 

 

Bu saat, bu dəqiqə, bu saniyə hardasa küləklər əsir, çaylar daşır. Hardasa tam sakitlikdir, bürküdən ürəklər dayanır, susuzluqdan ağaclar yanır, quraqlıq torpağı cadar-cadar şumlayır.

 

Bu saat, bu dəqiqə, bu an hardasa müharıbə alovlandı. Hardasa sülh sazişi bağlandı.

 

Bu saat, bu dəqiqə, bu an hansısa laboratoriyada hansısa alim hansısa qəliz xəstəliyin belini qıra biləcək bir məlhəm/ilac hazırladı, öz böyük uğuruna özü də inanmadan başını əlləri arasına aldı, gicgahlarını sıxdı, əməlinin reallığına özünü tam əmin etmək üçün. Elə həmən dəqiqə hardasa elə həmən xəstəlikdən əziyyət çəkən hansısa bir şəxsə qəbulunda olduğu həkim  “bu mərəzin dərmanı tapılmayıb hələ” dedi. Xəstə də başını əlləri arasına aldı, gicgahlarını sıxdı, eşitdiyi fitvaya özünü tam əmin etmək üçün.

 

Hardasa boş vaxtın çoxluğundan gileylənən insanlar oturub nərd atdılar. Hardasa boş vaxtın yoxluğundan əziyyət çəkən insan əsrin müqaviləsini imzaladı. Kimsə 10 saatını bilmədi hara sərf etsin, kiminsə 10 dəqiqəsi çatmadı ki, vaxtında xəstəxanaya çatdırılıb, xilas edilə...

 

Kiminsə orqanlarında açıq cərrahiyyə əməliyyatı aparılır bu dəm..... Kiminsə bünövrəsi qoyulur bu an, onu irəlidə 9 aylıq gərgin iş gözləyir, insan qiyafəsi almalıdır bu az müddətə... Kimsə həyata göz açır indi bu dəqiqə, kimsə gözlərini əbədi yumub, həyata  “əlvida” deyir.

 

Mənsə əlim çənəmdə oturmuşam, pəncərədən eşiyə baxıram. Hava pis deyil, amma bir azdan yağış başlayacaq. Oturub yağışı gözləyirəm, bu dəm.

 

Bu saat, bu dəqiqə, bu saniyə ağac gövdəsinin qabığı altında kiçicik qurdlar özlərinə yer eləməkdə, ağacdələnsə öz iti dimdiyi ilə onları bir-bir dənləməkdə. Hər ikisi yemlənir.... və hər  ikisi qeyri-sivil yolla.

 

Bu dəm kimsə dənizdə batdı. Onu dalğalar üzərinə atan əzələlər son gücünü sərf edib, suya təslim oldu. Bu saat kiməsə üzmək öyrədirlər,... kimsə üzgüçülük üzrə 100 m-lik məsafəni brassla qət edib çempion oldu bu an.

 

 

Bu saat kimsə kiminsə baxışlarından elektrik aldı. Gələcək həyatının sxemini qurub, altına dərkənar atdı, ömrünü kimləsə bağlamağı qərar verdi. Bu saat kimsə illərdir birgə yaşadığı insandan ayrılmağı düşündü.

 

Bu saat hansısa ucqar kənddə kimsəsiz, tənha bir qadının evinə soba bacasından kosmik ilan daxil oldu və o qadından törənən nəsil iti zehni və mükəmməl əqli qabiliyyəti ilə bütün kənd sakinlərindən fərqləndi, fitri istedadı ilə hamını heyran qoydu, öz vətənini ondan çox-çox uzaqlarda ləyaqətlə təmsil etdi.

 

Bu saat kimsə arxivləri gəzərək, material toplayır, Daxau və Osvensim məhbuslarının qanlı taleyindən yazacaq. Kimsə öz komediyası üçün süyet axtarır.

 

Kiminsə xərçəng hüceyrələrində amitoz başlandı, kimsə bu gün həmən diaqnozu təsdiqləyən kağız aldı əlinə. Kiməsə Allahın rəhmi gəldi və elə bu dəm o mərəzin başına kəmənd ata biləcək mexanizm işə düşdü.

 

Kimsə kəndiri boğazına keçirtdi, kiminsə həyatını xilas etdı həkimlər indicə.

 

Kimsə şoppinqdən gəldi, bahalı butikləri ayaqdan salıb, özünü təpədən dırnağa geyindirdi. Kiminsə  “onsuz da ölür” deyib, paltarını məscidə göndərdilər.

 

Bu saat kimsə əlini açıb dilənir, ondan 30 addım kənardakı həyətdə kimsə itinə kabab yedizdirir.

 

Bu saat biri pirə gedib nəzir paylayır, göylərdən övlad payı umur. Onun yanında duran başqa birisi isə cana doyub, 11-ci qızına  Qızbəs adı qoyub, Allahından təvəqqe edir ki, o qədər qızın əvəzinə bir çolaq oğlan versəydi.....

 

Kimsə  “səni mənə vermədilər” deyib havalandı, müasir dövrün Məcnununa çevrildi, kimsə növbəti zövcəsini alıb hərəmxana sahibi oldu.

 

Mənsə bütün bunlardan uzağam. Mən burda, dünyanın bu nöqtəsində - okeandan uzaq, dənizə yaxın, bir az Şərq, bir az Qərb, bir az Cənubdayam. Ucadan 2 addım irəli, hüdudlardan sıçramış, çəpərlərdən tullanmış, alçağın girdabında, enişin dibində - ordayam mən. Öz evimdə. Öz otağımda oturmuşam. Əlim çənəmdə, pəncərədən eşiyə baxıram. Hava pis deyil, amma yağış yağır. Oturub yağışa tamaşa edirəm, indi.

 

Saata baxiram. Dördün yarısıdır. Hava isti olsaydı, bu girdə siferblatlı saatı qoyardım komodun üstünə, istidən əriyib, deformasiya olardı. Bəlkə onda vaxt dayanardı...(Dalinin ruhuna salam).

 

Bu saat, dördün yarısında küçələrdə veyil-veyil bir evsiz-eşiksiz, ata-anasız tifil gəzişir. Yağış, soyuq damlalar boynundan girib, bədəninin olan-qalan hərarətini yalayıb aparır, dabanlarının kirinə qarışıb çıxır. Amma onu heç nə maraqlandırmır, məyus da etmir, ilgisini də çəkmir. O avaradır. Şüarı: “İslanmışın yağışdan nə qorxusu?!”  Onu bir evinə aparan olsaydı......, soyundurub çimizdirən, soba dibində oturdan, umac bişirib ona yedirdən....... yəqin soyuqlayıb yazıq....., sonra da başını dizi üstünə qoyub bitlərini təmızləyən.... eh, yazıq tifil...... Bəlkə də normal həyat yaşasaydı, öz dövrünün hansısa bir görkəmli elm xadimi, rəssamı ya şairi olacaqdı?....

 

Bu saat, dördün yarısında dünyanın hansısa bir nöqtəsində onun doğma anası öz ikinci izdivacından olan balalarını başına yığıb, təzəcə bişirdiyi isti qoğal yedirdir onlara. Dünyanın tam başqa nöqtəsində, qoy olsun bir şimal şəhərində, metro stansiyasında onun doğma atası həyatının Allah bilir neçənci araq şüşəsini son damlasına qədər boşaldıb zibil qabına tullayır.

 

 Elə bu dəm hansısa biznes ledı öz iradəsi əleyhinə mühüm bir işə qol qoydu. Sonra başını qaldırıb, tam ixtiyarında olduğu bir qoca əbləhin düz gözlərinin içinə baxdı. Atasız böyütdüyü 2 qızı, tikintisi yarımçıq qalmış evi, kreditə götürdüyü yağ içində Range Rover və borcları başqa cür hərəkət etməyə qoymadı onu, məcburi susdurdu vicdanını. Qocanın idbar sifətini iyrənc şeytan təbəssümü bürüdü.

 

Elə həmən an başqa birisi vicdanının səsinə qulaq asıb, qarşısına qoyulan sənədləri ortadan cırdı və müsahibinin üzünə firlatdi. Durub inamlı addımlarla otaqdan çıxdi və bir andaca varlı, tanınmış iş adamından yoxsulun, səfilin birinə çevrildi..... evlərini, maşınlarını, obyektlərini itirdi.., amma  vicdanı onunla qaldı.

 

Bu saat kimsə azadlığın qədrini bilmir, “buynuzunu çobanın çomağına sürtür”. Kimə isə indicə ömrünün sonuna qədər həbs cəzacı kəsilir.

 

Bu saat kiminsə evini oğru yığdı apardı.

Kiminsə iti küçüklədi.

Kiminsə əli ilk dəfə kiminsə əlinə toxundu.

Kimsə qəbiristanlıqda özü üçün yer götürdü, çəpər çəkdi.

Kimsə elə həmən dəm toyu üçün şadlıq evi seçdi.

Kiminsə kitabı işıq üzü gördü. Hansısa bir dahi yazar həyatdan köçdü.

Kiminsə quzusunu qurdlar yedi, hardasa cüyürün anasını ovçu ovladı.

Hardasa gecədi indi, hardasa gündüz. Hardasa il boyu yay, hardasa daimi buzlaqlar.....

 

Mənsə oturmuşam öz otağımda, əlim çənəmdə, pəncərədən eşiyə baxıram. Hava pis deyil, yağış da çoxdan qurtarıb. Oturub küçənin yağışdan sonrakı mənzərəsini seyr edirəm. Beynimi dolaşan fikirsə son dərəcə trivialdır:  “Hərəyçün bir cürsən, həyat. Bundadımı qəribəliyin?..”

 

Söz ardı:  Keçmış artıq yoxdur, gələcək hələ yoxdur. İndinin kəsiyində saniyələr var. Keçmişinin dalınca at salmayanlar, gələcəyin xofu ilə yaşamayanlar, bu günü ilə əl-ələ addımlayanlar difiramba layiqdir.

[Эда F]

Иллюстрации  к тексту: