Ordan-burdan

[Эда F]

красивые стихи

[Maestro]

Пусть называют меня дурочкой..)))  Ой ляпота...

(что плохого  в том, что порою кто-то напоминает тебе, что ты Женщина..)

 

 

Таких как Ты,Ну просто не бывает !

Таких как Ты, возносят на руках.

Таких как Ты, поверь, не забывают,

Не. .устают. .описывать. .в стихах.

Таких как Ты, не предают, а любят, с

большой надеждой в сердце берегут.

Таких как Ты и в мыслях не осудят.

Таких как Ты - мечтою назовут !

 

 

[Эда F]

NAĞILLAR

(trilogiya)

 

 

 

1.   Nöqtə-vergül

 

1-ci akt

 

Biri var idi, biri yox idi. Ağ bir vərəq üzərində nöqtələr və vergüllər vardı. Hərflər də vardı, amma onlar cansız idi. Nöqtə-vergülsə canlıydı. O qədər canlı ki, hətta deyışə də bilirdilər (hə, yeri gəlmişkən deyim, nöqtə-vergüllər canlı olduqları qədər də iri və qara idilər). Bu deyışmələrin birində vergül nöqtəyə deyir:

 

- Sən öz nöqtəliyinlə həmişə hər söhbətə son qoyursan. Səndə liberallıq yoxdur. Çox kəskin və birmənalısan. Diplomatiya deyilən bir şey də yoxdu səndə. Elə hər şeyə yekun verib, nöqtələyirsən, vəssəlam. Səninlə tale yüklü mühüm məsələlər həll etmək olmaz. Baltalayırsan hər şeyi.

 

- Mən baltalayıram? – nöqtə öz etirazını bildirir – Mənəm kəskin və birmənalı? Bəs mənim 3 nöqtəmə nə deyirsən? İnsanlar söhbəti açıq qoymaq üçün məhz 3 nöqtədən istifadə edirlər. Əgət sənin mənan belə dərindirsə, elə səni yazardılar da, daha niyə məni  3 dəfə ardıcıl əziyyətə salırdılar?!

 

- 3 nöqtəni iradəsiz adamlar qoyur. Sözlərini axıra çatdırmağa ehtiyat edirlər, ona görə qorxudan nöqtələyirlər. İradəli adam ya nöqtə, ya vergül qoyur, vəssəlam.

 

- Heç elə şey yoxdu – nöqtə yenə etiraz edir – İradəsiz yox, romantik deynən. Əgər mən olmasaydım, cümlələr baş alıb gedərdi. Bilirsən nə var? – nöqtə bığaltı gülümsünür –Sən o qüdrətin sahibi deyilsən ki, başlanılanı axıra çatdırasan. Mən hər şeyə xətm verirəm, mən! Bax, nida işarəsinin də, sualın da təməlində mən durmuşam. Mən – nöqtə! Sən heç vergüllü nida ya sual görmüsən?!

 

Vergül belə həyasızlıqdan alışıb-yanır:

- Əşşi, sən nida ilə sualı niyə bura qatırsan? Onlar özləri bilər. Söhbət bizim ikimizdən gedir, qonşuları rahat burax. Bax, heç uzağa getmə. Bu vərəqdə sevgi məktubu yazılıb. Gör necə məhəbbət dolu uzun, gözəl cümlələr var burda. Sözlər və ifadələr bir-birindən məhz vergüllə ayrılıb. Nöqtəyə isə tək-tək rast gəlmək olar. Yazan cavan oğlandır. Bax gör nə yazır sevgilisinə:

 

“Əzizim, səni dünyalar qədər sevirəm, bilirsən bunu. Sən mənimçün hər şeysən – okeanım, mavı səmam, yaşıl çəmənim, ətirli gülüm, bağda bülbülüm, hər şey,hər şeysən. Mən səninlə nəfəs alıram., gülüm, sən olmasan, mən məhv olaram, heç olaram, sənsiz yaşamaram. Biz mütləq bir yerdə olmalıyıq və olacağıq da. Biz mütləq xoşbəxt olmalıyıq birlıkdə, səadətim. Ömrüm-günüm, xoş gələcəyim mənim”.

 

Nöqtə uzun-uzadı ona baxır, bir söz deməyib, sadəcə yumru başını bulayır.

 

 

2-ci akt

 

Yenə ağ vərəq, vərəq üzərində yazı, yazının ora-burasında hərflər pozulub, sanki su damlası düşüb ora...., ola bilsin ki, göz yaşı..., və bizin qəhrəmanlarımız – nöqtə ilə vergül (yeri gəlmişkən deyim ki, daha əvvəlki tək iri və qara deyillər, sanki belləri bükülüb, qocalıblar, hər ikisinin əlində əsa...). Amma yenə də dalaşırlar.

 

 

Nöqtə deyir:

- Gözlərini aç, yaxşı-yaxşı bax. Deyirsən ki, mətndə sən çoxluq təşkil edirsən. Hanı? Mən görmürəm bu məktubda çoxluq təşkil edən sənləri. Bu yazının üstünə nöqtələr yağış kimi səpələnib. Bir baxsana!

 

Vergül kinayə ilə gülümsəyir:

- Gözlərim mənim açıqdır və hər şeyi də çox yaxşı görürəm. Səninsə bir şeyi başa düşməni istəyirəm. Əzizim, bu heç də uzun cümləli, romantik, isti sevgi məktubu deyil. Bu, nisgillə, narazılıq və anlaşılmazlıqlarla dolu giley-güzardır. Fərqi hiss edəcək qədər ağıllı deyilsən sən. Əlbəttə ki, belə yazıda qısa cümlələr, imperativ, əmr formaları, xitab daha çox işlənir. Burda yumşaqlıq yoxdur ki, vergül qoyula. Quru, sərt yazıdır. Ona görə nöqtədən boldur.

 

Bu dəfə qız oğlana yazır:

 

“Darıxıram tək. Bir bilsən, necə darıxıram.... Axı niyə biz tez-tələsik evləndik?! .... Tələsdirən vardı bizi? Anamın sözünə qulaq asmadım....əfsus..... Sən...sən çox qəddarsan! Qəddar və etinasız. Bilirsən ki, uşaq gözləyirəm. Mən indi sənsiz tək neyləyəcəm? Mənimçün çətin olacaq. Axı sənə kim deyirdi ki, durub Anqolaya gedəsən? Cavab ver! Burdakı işindən xoşun gəlmirdi... zəhləni tökmüşdü hər şey. İndi ora yaxşıdı səninçün. Münasıb iş də tapmısan....maaş da səni qane edir....şərait var. Amma mən yoxam orda!..

İstəyirəm biləsən. Gözləyəcəm səni. Uşaq da olacaq, böyüyəcək də... mən səni gözləyəcəm. Qayıt gəl. Köynəyini yuyub asacam zivədən, qurusa da götürməyəcəm. Qoy qalsın....1 ay, 5 ay, 1 il... sən gələnə. Qayıdanda özün götürüb geyərsən.

Qayıt. Sən bizə lazımsan. Mənə və doğulacaq körpənə..”

 

Nöqtə deməyə söz tapmır, bığlarını sığallayıb, yenə başını bulayır və susur.

 

 

3-cü akt.

 

Yenə vərəq, yenə yazı. Amma vərəq əzik-üzükdü, yazıda isə vergül yoxdu, təkcə nöqtələr var, güclə seziləcək.  Məktub həmən oğlan tərəfindən həmən qıza yazılıb. Amma indi onlara qız-oğlan demək düz olmazdı, onlar orta yaşlarında kişi və qadındır.

 

Nöqtə fikirləşir:

- Necə də darıxıram vergül üçün..... İndi kiminlə söz güləşdirəcəm? Amma deyəsən, vergül haqlı idi.... O yoxdu, məktubda romantika da yoxdur..., çox acı sözlərdir...

 

“Sənə bir söz deməliyəm. Çox vacib bir söz. Bilirəm hər şeyi. Gözləyirsən məni. Neçə illərdir gözləyirsən. Amma gözləmə daha.... Qayıtmayacam mən. Mənimçün burda yaxşıdır. Ora məni çəkən heç bir qüvvə yoxdur. Bir şeyi də bilməlisən. Mən burda tək deyiləm... evlənmişəm... yerli bir qızla. Özü də çoxdan. Səndən gizlədirdim. İstəmirdim yaralı könlünü bir az da yaralayım. Gərək yazmayaydın mənə uşağın tələf olmasını.... Onda soyudum səndən..... Onunla birgə sən də öldün. Öldün mənimçün. Məni başa düş və bağışla. Haqqımda pis fikirləşmə. Gözləmə məni. Başına bir çarə qıl.”

 

Nöqtə yenə istəyir başını bulaya, amma başı o qədər incilib kiçilib ki, qorxur, bulayanda qopub düşə.

 

 

4-cü akt.

 

Yenə vərəq. Yox, vərəq deyil. Arxa üzündə nəsə yazılıb. Hə, reseptdir. Vərəq tapılmayıb, resepti çevirib, o biri üzünə məktub yazıblar. Yaşlı bir qadından yaşlı bir kişiyə. Yazıda nə nöqtə, nə vergül var. Çox səliqəsiz və tələsik yazılıb. Sözlər güclə oxunur.

 

“Mənə hər şeyi xəbər veriblər Sən qayıtmısan Qocalar evindəsən Qürbətdə başına çox müsibətlər gəldi Bilirəm hər şeyi Ailəni də itirdin Tam müflisləşdin Vətənə döndün. Amma məni heç aramadın Başa düşürəm yadam artıq sənə Mən xəstəyəm ağır xəstə Neçə vaxtdır klinikadayam Az qalıb axırıma Bilirəm ki gəlməyəcəksən mənə dəyməyə Gəlmə onsuz da sağ tapmayacaqsan məni

Sənin üçün hər gecə ağlayırdım hər gecə Sənin üçün və övladımız üçün O vaxt hələ ağlamağı bacarırdım

Səni çoxdan bağışlamışam

Əlvida

PS  Kirayə pulunu verə bilmədiyim üçün məni evdən qovladılar o vaxt Evdən çıxdım amma köynəyini zivədə qoyub çıxdım Söz vermışdım axı sənə qayıdıb özün götürüb geyinəcəkdin”

 

Heyif, nöqtə yoxdur. Heç olmasa başını bulayardı...

Изменено 20 июня, 2014 пользователем Эда F

[Эда F]

к тексту

 

 

[Эда F]

Это будет трилогия. Пока выкладываю первый рассказ, вернее "сказку". Цикл так и называется: Сказки. Они по сюжету и стилю повествования близки к постмодернизму.

 

Кстати, это моя вторая трилогия. В первую входили:

1. Niyələrin əhatəsində.

2. Bioloji apokalipsis və digərləri.

3. Çıxılmazlıq (anti-praksis).

[Эда F]

 

 

НИКТО   НИКОГДА   НИЧЕГО  не мог во мне видеть.., а уж первую  тем более.

Да, это жизнь... для кого то была муклой, для кого-то взбалмошной фам-фаталь, для кого-то бессердечной и конченой эгоисткой/капризулей..

[Эда F]

Хотят, чтоб опустилась на колени и плакала…хотят видеть слезу, прокатившуюся по щеке. Опять на тропе войны  (с жизнью). Опять перед выбором. Блин! Я ж не могу выбирать. Я Весы! Меня убей, но не ставь перед дилеммой. И что я должна выбрать, между наибольшим и абсолютным злом??  Умные люди из двух бед выбирают обед..

 

Если выберу А) – мне будет плохо, если Б) – хреново…

 

Траур.. А за день до этого человеку жизнь спасла… и досталось мне за это, конечно… щас, именно щас, когда мне так тяжело, грузят меня еще больше… цепи, что на запястьях затягивают туже. И твердят твердолобы: Ты сильная!.... ей Богу, бойнума гойдулар дейэ-дейэ…

 

….когда чевствуешь себя как лиса, загнанная  в угол…. уехать что ль из этого зачуханного города.., а еще лучше катапультироваться с земли…. «Меним дердлеримин айаглары вар ахы….хара гетсем, гелиб тападжаг мени….» помню же…

 

Всеми силами хотят, чтобы я чувствовала себя виноватой, хотя вины моей никакой нет, шьют мне ее. (да и вообще, в пикантных ситуациях все одинаково  в ответе.)  Есть объективность, что сильнее тебя. Абсурд полный! Хотят, чтоб я  подписала себе приговор. Да я б и подписала , мене не вар ки….. Но не сейчас. …пока…. Или уже… слишком поздно… я себе потом подобный жест не прощу, широкий и добрый. Возраст…. Черт  с ними со всеми, пусть тешатся, сколько влезет.

 

 

Ничё, выкручусь…, я всегда выпутываюсь,...правда, пока ума не приложу как…..тяжко…. (шей галмады, мени онунла сынага чекмесинлер), но одно знаю точно: костьми лягу,  в обиду себя не дам!

 

Но пасаран!

…терять-то не много….

 

Все в той или иной мере совершаем вылазку в бездны солипсизма…, просто у кого-то это лучше получается, у того и кончается всё невесело…

 

Жаль, не всё складывается четко, зато по лекалам – по ихне законам, небесным. Там им все равно, что тут у многих внутри всё натянуто тетивою..

 

Бог! Если ты есть, дай мне силы! Я тебя так мало прошу и так редко…. Ведь  я тоже под тобой хожу, а ты меня совсем не замечаешь…..забыл обо мне совсем…. Явись ко мне ночью… в идее ангела, эльфа, дриады…, капли росы, лучика света…. подскажи, что  делать?.....

 

Что ж получается? Все максимы несостоятельны, да?

Даже не пытайся увернуться от рикошета (меня это, кажется даж начинает радовать….я мазохист?)

Не могу  уже в режиме реал-тайм…

Это нечто, что ходит за мной живым укором…. как Таро  в плохом раскладе… и куда ни плюнь, там «алмаз»..

Повторяю рефреном: Оставь меня!, оставь, оставь..

 

Хочется вскричать, выплакать, выговорить. И тут опять слышу: «уважаю тебя, ты сильная. Ты опора, плечо. То, что сделала ты, на это мало кто способен»…. «ты не такая, как все…ты вообще экземпляр…, раритет.»   А мне обычной хотелось быть, как говорится, сырадан бири…, которая рыдает, чуть что. (надо было вовремя научиться это делать) Да, поздно уже, знаю.., перевоплощаться.

 

Будет ли по-твоему, странник?....нет, не будет. Я не могу убить  в себе себя. Я не могу думать чужими мыслями, смотреть чужими глазами, лечь под чужую правду.

Напиться что-ли до положения риз, блин?!..

[Эда F]

Здравствуй, жизнь! – Я твоя смерть!

....целый день только это и крутится на языке. Такое сочетание с внутренней полифонией…. аккурат  в ноты….зашибись.

Пройдет этот период и забудутся строки.... со мной всегда так.

[Эда F]

Мой главный недостаток: Всегда старалась всех понять.

 

Второй мой недостаток: Мне это блестяще удавалось… 

[Ahmedaga]

Сянюн бир дяня ейибюн вар са, о да сянюн ейисиздийюнди..))

[Эда F]

пусть будет тут. Думаю, автор поста не будет против )  и простите мне мою слабость, друзья...

 

 Пока могу сказать только, что у тебя невероятно красивый голос. Просто божественно красивый..)

 

 

на счет голоса... знаешь, мне это не раз говорили, я ничего красивого в голосе своем не замечаю.

Меня один поэт даже затащил  в студию звукозаписи...записали голос, я его стихи читала, флешку он оставил себе, сказал, пошлет мне тоже, а не послал...

 

Изменено 22 июня, 2014 пользователем Эда F

[Эда F]

Что такое опера?

 Это когда один закалывает другого стилетом, а тот вместо того, чтобы упасть на землю, долго и громко поет.

[Эда F]

У меня уже 2 предупреждения. Почему меня никто не поздравляет?? Какие вы все тут странные....

[Эда F]

2.Fanus

 

Şər böyüyür

 

 

Biri var idi, biri yox idi, bir çinli qız vardı. Bu qız bir gün oturub, şəkil çəkir. Adı Li olsun qızın. Xiyaban çəkir, hündür ağaclar, skamyalar, itlər və 2 alabəzək fanus (fənər).

 

Qız çəkdiyinə diqqətlə baxır..., hə, yaxşı alınıb. İndi gedib nahar etmək olar. Şəkli divara söykəyib gedir. Biz də onun yaratdığı mənzərəyə diqqətlə baxaq. Hiss edirsizmi şəkildəki dəyişikliyi? Solğun rənglər get-gedə tündləşməyə başlayır, ağacların budaqları, itlər tərpəşir, yüngülcə meh əsir sanki... – şəkil canlanır.

 

Xiyabandakı 2 fanus başlayır çəkişməyə (“Meyvələrin söhbəti” yada düşür bu yerdə).

 

Biri deyir:

- Mən yaxşı yanıram, işığım gurdur.

- Yox, mən daha yaxşı işıq salıram.

- Mənim görünüşüm də səninkindən yaxşıdır. Büsbütün mozaikayam.

- Heç elə şey yoxdur. Bizim ikimizi də bir yaradıblar, eyni görünüşdə. Əgər sən yaraşıqlısansa, deməli, mən də yaraşıqlıyam.

- Məni Li ovqatının yaxşı vaxtında yaradıb, sakit vaxtında. Səni isə dərsdən gələndən sonra, yorğun olanda. Ona görə sən əyriş-üyrüş alınmısan. Dirəyin də əyridir. Bərk külək əssə, aşıracaq səni.

- Sən axmaqsan!

- Sən özün axmaqsan!

- Sən yelbeyinsən!

- Sən də heç az yelbeyin deyilsən!

- Mən bilirəm, sənin atan kim olub.

- Elə səninki də ondan olub.

 

Bu vaxt onların şirin söhbətini cingilti səsləri kəsir.

Cinq-cirinq, danq-dunq.

 

Xiyabanda 2 avara yeniyetmə peyda olur – Anus və Vanus (Anusu bəyənmədizsə, qoy Kranus olsun, fərq o qədər də böyük deyil). Onları çinli qız ovqatının tam təlx vaxtında, atası ilə anası evdə qovğa salanda və anası bütün hirsini yazıq qızcığazın üstünə töküb, onu danlayanda yaradır.

Bunlar tüfeyli, tərbiyəsiz, şalvarı cırıq, əllərində quşatan (рогатка) olan 2 küçə uşağı idi. Fənərləri sındırırdılar.

 

Biri deyir:

- Mənimki düz nişana dəydi. Mən daha yaxşı sındırdım.

- Yox, mən səndən yaxşı qırdım fənəri.

- Mənimkinin cingiltisini qonşu küçədə eşitdilər.

- Elə mənimkinin də. Sən bir yerdəki qırıntılara bax. Sağ parça tapmazsan. Sındırmaqda mən ustayam.

- Sən nə axmaqsan!

- Elə sən də!

- Sən yelbeyinsən!

- Özünsən yelbeyin!

- Mən bilirəm sənin atan kim olub.

- Elə mən də səninki haqda az şey bilmirəm.

 

Bu vaxt onların söhbətini əcayib səslər kəsir.

Pıffff..... Şşşşş..... Puffffff......

 

Səmada qəribə varlıqlar peyda olir və onlar ağır-ağır xiyabana enməyə başlayır. Ulduzlararası müharıbə. Yadplanetlilərin hücumu. Bunlar 2 hörümçəkdir, amma dəhşətli dərəcədə böyük ölşüdə, bədənləri büsbütün dəmir və vintlərdən ibarət, orda-burda qırmızı lampaları yanır, antennalar görünür. Gözlərinə isə baxmasan yaxşıdır..., elə yerindəcə öldürür. Bu yadplanetli həşəratları Li çox ağır bir vaxtda çəkib. Atası acıq edıb evdən gedib, onları atıb..., qızcığaz anası ilə tək qalıblar. Li bütün günü oturub ağlayır..

 

Birinci iri həşərat öz ətrafları ilə birinci avaranı götürüb ağzına atır. İkinci həşəratın “əlində”  çinlilərin yemək zamanı istifadə etdikləri uzun çubuqlar var. Elə bu çubuqların köməyilə də öz qurbanını qamarlayıb ağzına qoyur, çeynəyib tüpürür.

 

Birinci yadplanetli deyir:

- Mənim qurbanım daha ləzzətli idi. O daha çox çərənləyirdi.

- Elə mənimki də pis deyildi, elə o da az çərənləmirdi.

- Pis deyildisə, niyə tüpürdün?

- Mən sənin kimi acgöz qarınqulu deyiləm, ona görə. Mən mədəniyəm. Sən əllə yeyirsən, mənsə çubuqla.

- Bilsən, nə qədər axmaqsan!

- Elə sən də axmaqsan!

- Sən axmaq və yelbeyinsən!

- Sən də beləsən!

- Mən bilirəm, sənin atan kim olub.

- Mənim də səninkindən xəbərim var.

- Sənin nəslin...

- Elə səninki də...

 

Qəfildən səslər eşidilir. Ooooo..... Uuuuuu..... Aaaaa......

 

..... şəkil çəkəndə ehtiyatlı olun..

[Эда F]

туды:

 

[Эда F]

Оригинальные надгробья.

(умереть тоже надо шутя)

 

 

 

[Эда F]

И позади у него лежало великое будущее.

(Дж. Джойс. Улисс) 

 

Клянусь моими антеннами, мне нравятся подобные высказывания.

[Maestro]

У меня уже 2 предупреждения. Почему меня никто не поздравляет?? Какие вы все тут странные....

 

 

Жизнь не требует, чтобы ты был последовательным, жестоким, терпеливым, внимательным, сердитым, рациональным, бездумным, любящим, стремительным. Однако жизнь требует, чтобы ты осознавал последствия каждого своего выбора. Ричард Бах

Изменено 3 июля, 2014 пользователем Maestro

[Эда F]

Кто сказал, что она не умеет скучать?
Что сильнее она всех других?
Может просто боится сказать…
И боится отказов твоих…

Кто сказал, что она не умеет ждать?
Может просто не видит смысла…
Может, хочет так много сказать,
Может просто чего-то боится…

Кто сказал, что она не умеет страдать?
Кто сказал, что она ночами не плачет?
Может просто не хочет тебе показать,
Для неё это много ведь значит…

Кто сказал, что она не ревнует, не злится?
Просто виду может она не подать…
А в душе, как и все, сильно боится,
Что он может забыть, изменить, и предать…

Кто сказал, что она не умеет прощать?
Может просто боится обмана…
Этот страх убивает, так трудно дышать,
Все пройдет, просто времени мало…

Кто сказал, что она не умеет любить?
Может просто не хочет об этом кричать…
Может просто она снова учится жить,
И боится любимых терять…

[Эда F]

 

Жизнь не требует, чтобы ты был последовательным, жестоким, терпеливым, внимательным, сердитым, рациональным, бездумным, любящим, стремительным. Однако жизнь требует, чтобы ты осознавал последствия каждого своего выбора. Ричард Бах

 

Не то говорит твой Бах, не то… Жизнь требует, чтобы ты оставался индифирентным, как курица, даж если тебя режут.., даж если вокруг потоп, и ты потерял в бурлящей воде свой неди о… шехсиййет  весигеси.

 

Жизнь учит тому, что она, жизнь эта самая – не стоит того, чтоб ты агонировал, печалился или радовался по поводу…. Надо жить так, чтоб точек соприкосновения с этой самой жизнью было как можно меньше. И чтоб в конце не она злорадостно хихикала, что ушла из твоей жизни, а ты величественно улыбнулся, что сам ты ее, неверную оставил., добровольно.

[Эда F]

Опять все поняли (в очередной раз), что я была права. Опять я победила..

[Эда F]

Аз-да ахмаг аталар созю чохдур. Эн ахмагы:  Меслехетли дон ген олар.

Никогда нельзя под чужую дудку плясать и чужие советы спрашивать. Кто б что б ни говорил – вещает со своей колокольни. А его колокольня стоит ой как далеко от вашей.

[Эда F]

Мне самой себя мало.

 

Меним новбеденкенар хошбехтлийим…

[Эда F]

Mən sərbəstəm. Mən üzürəm. Heç yerə qarmaq atıb dayanan deyiləm. Heç kəsin asılqanından asılan da deyiləm. Məni tutmaq istəyənlərə uğurlar....ax yazıqlar......, əlləri boşa çıxır.

Mən uçuram.

Mən sərbəstəm.

Mən havayam.

[Эда F]

Тебе со мной ни хорошо, ни плохо, не просто.  Тебе со мной фиолетово. Ключ я уже не прячу. Когда уйдешь, не оставляй себя мне. И не надо уходить по частям. Я за цельность.

[Эда F]

Нет, мне временами встряска таки нужна…, чтоб я не усомнилась в своей безбожной правоте.

Нет, я все-таки не достаточно хорошо себя знаю и ценю.. как показывают события..

[Эда F]

Если меня иногда пытаются переубедить и я поддаюсь соблазну, значит, не сильна моя воля, как мне того хотелось, не сильна..

[Эда F]

Если вам надоел ваш  Текущий Момент, сначала делайте паузу между  Прошло  и  Будет, потом делайте что-нибудь из ряда вон, да так, чтоб сам Бог ахнул….., и сразу мир заиграет новыми красками, а ваш Текущий зайдет  в душ выйдет, и уже не покажется вам серо-синим…, и поймете, что оно, Настоящее ваше – единственно верное, приемлемое для вас……… тыры-пыры.., продолжать не охота.

[Эда F]

Какого х.ра?? Иногда полезно задавать себе такой вопросик. Экзистенцию оголяет.

[Эда F]

Атды вар-тутду йохду.., как того бедного парня, меннебилимхансырайондан

[Эда F]

не надо меня ремемберить.

[Ahmedaga]

Эда, йахшы вырмысан дейесян, хя?))

Недобрал, это плохо..)

[Maestro]

Тебе со мной ни хорошо, ни плохо, не просто.  Тебе со мной фиолетово. Ключ я уже не прячу. Когда уйдешь, не оставляй себя мне. И не надо уходить по частям. Я за цельность.

 

[Maestro]

Mən sərbəstəm. Mən üzürəm. Heç yerə qarmaq atıb dayanan deyiləm. Heç kəsin asılqanından asılan da deyiləm. Məni tutmaq istəyənlərə uğurlar....ax yazıqlar......, əlləri boşa çıxır.

Mən uçuram.

Mən sərbəstəm.

Mən havayam.

[Эда F]

Эда, йахшы вырмысан дейесян, хя?))

Недобрал, это плохо..) 

вырмышам, амма йыхылмайыб.

видать недобралмыш.....

[Эда F]

Эти девушки кое-кому напоминают меня.

Ну не знаю не знаю...мне сложно судить..

 

 

 

[Эда F]

аватарку старую оставлю тут. мне ее антенны понравились - эрозоны.

[Эда F]

3.Sepia

 

Alın yazısı

 

 

 

Biri var idi, biri yox idi, Aralıq dənizində bir mürəkkəbböcəyi (dəniz mollyusku) vardı.

 

Müasir adı Sepia idi. Tez-tez rəngini dəyişdiyinə görə ona dəniz xameleonu da deyirdilər. O, balıqlar və digər mollyusklarla müqayisədə çox ağıllı idi, beyninin çəkisi dəniz məməlilərinkinə yaxın idi. Sepia olduqca kinli idi, ona vurulan zərbəni heç vaxt yadından çıxartmazdı. Onun fərqləndirici və çox əlahiddə bir xüsusiyyəti var idi: bədənindəki kisəcikdə yüksək keyfiyyətli mürəkkəb (qəhvəyi rəngdə) olurdu. Rəssamlar bu rəngdən çox məharətlə istifadə edirdilər öz əsərlərində. Tuşa bənzər bir şeydi. Mollyusk bədəndən, tutucu əllərdən və sormaclardan ibarət idi. Qidaya yararlı olduğundan, onu tutub yeyirdilər. Qomeopatlar ondan dərman hazırlayıb, elə belə də adlandırırdılar: Sepia.

 

Bir dəfə mollyusk özü üçün asudə-firavan dənizin dibində uzanmışdı. Təzəcə nahar etmışdi deyə, yanından ötüb keçən balıqlar və xırda dəniz xərçəngləri vecinə deyildi.

 

Birdən düz ona sarı gələn iri elektrik skatını gördü. Qorxudan rəngi sapsarı saraldı. Yerindən götürüldü. Üz ki, üzəsən. Skat da arxasınca. Skatlardan zəhləsi gedirdi və onlara yem olmaq istəmirdi əsla. Bütün qüvvəsini cəmləyib, özündən sonra böyük bir mürəkkəb topası buraxdı. Topa bulud kimi açıldı, yayıldı, suyu tünd rəngə boyadı. Skat onu itirdi.

 

Mollyusk rahat nəfəs alıb, skatın qarasınca deyinə-deyinə üzürdü ki, birdən gözü suitiyə sataşdı. Suiti də onu görmüşdü. Yenidən təqib başlandı. Yenə qaça-qov, yenə ölüm qorxusu. Bu vaxt irəlidəki su cərəyanı ilə üzən bir sürü balıq onun köməyinə çatdı. Sepia özünü balıq sürüsünə vurdu və yenə də gözdən itdi.

 

Amma sevinci çox sürmədi. Bir müddət sonra daha bir ovçu – delfin onu izləməyə başladı. Sepia öz-özlüyündə fikirləşdi: Sularda üzmək çox təhlükəlidir. Yaxşısı budur, enim dibə. Doğrudan da, dibə enib, bir sualtı mağara tapdı və ora təpilib, canını qurtardı. Bir müddət mağarada tənha qalandan sonra acıdı və darıxmağa başladı. Yenə üzməyə qərar verdi. Sığınacağından çıxıb dibə yatdı və xırda-para dəniz xərçəngləri ilə yemləndi. Sonra yenə macəra axtarmaq qərarına gəldi. Üzdü, üzdü və 3 düşməndən qurtulduğuna görə özü ilə öyünməyə başladı: “Yox, daha heç kəs mənə toxunmur. Yəqin mənim qəhrəmanlıqlarımdan hamının xəbəri var. Yəqin bütün dəniz əhli qorxur məndən, yan qaçır. Axı mən məğlubedilməzəm!”

 

Elə bu fikirlərlə üzürdü ki, birdən özünü başqa balıq və mollyusklarla birgə iri bir torda gördü. Balıqlar çırpınır, toru yirtmaq istəyirdi. Yox! Ola bilməz! O çox ağıllıdır. O, bu cür axmaq ölümlə ölə bilməz. Ona yaraşmaz belə sarsaq sonluq.

 

Amma yazan artıq yazdığını yazmışdı... Toru yuxarı çəkdilər, dəniz səthindən aralayıb, iri balıqçı qayığına qoydular. Mollyusk düşdüyü acınacaqlı vəziyyətdən bir çıxış yolu görməyib, hirsindən və hikkəsindən hüşünü itirdi.

 

Necə öldüyündən, bazarda satıldığından, bir nəfər alıcı tərəfindən qiymətinin aşağı salınıb alındığından (hər şey bir yana, qiymətinin öldürüldüyünü bilsəydi, lap yəqin, ürəyi partlardı. Böyük təhqirdir), mətbəxdə dəm-dəsgahla bışırıldiyindən xəbəri olmadı. Ondan çox dadlı bir şam yeməyi hazırlamışdılar. Rukola, avokado, bildirçin yumurtası, pomidor, zeytun yağı qatmışdılar, üstünə limon sıxıb, yaxşıca duzlayıb-istiotlamışdılar. İndi bu dadlı təamı evin xanımı öz arıq, sısqa, çəlimsiz, qarnında qurdlar olan, dişi mırıq qızının qabağına qoymuşdu. Mollyusk xırda doğranmış avokado və yumurta parçaları arasında, yağlı sousun içində buğlanırdı və adama gəl-gəl deyirdi. Amma qızın iştahı yox idi. Güc-bəla mollyuskun yarısını yeyə bildi. Çəngəllə bıçağı əlində oynadır, anasının təkidlərinə baxmayaraq, “istəmirəm, dadsızdır” deyə mızıldanırdı.

 

Mollyuskun ruhu isə qızın başı üzərində ora-bura vurnuxur və söylənirdi: “Ay axmaq qızcığaz, o qurdlu qarnına şiş girsin sənin! Sən mənim karmamı büsbütün dəyişdin”. Bir tərəfdən yenə də iftixar hissi duyurdu ki, öz düşmənlərindən can qurtara bildi, digər tərəfdən belə axmaq sonluqla yekunlaşdığına görə taleyini qarğıyırdı. Eh...

 

Ana isə mollyuskdan iri bir tikə kəsib, sousa batırır və güclə qızın boğazına dürtürdü:

 

- Ye, gözümün işığı, bu axırıncıdır, bunu da ye, daha verməyəcəyəm. Nə qalsa, aparıb itə atacam, sən bunu ye. (bu yerdə mollyuskun ruhunun da az qalır ürəyi partlasın).

 

Eh...

 

PS. Amma itə atmırlar onu, hara atırlarsa, kanalizasiya sistemi ilə yenidən dənizə düşür.  Axır ki, vətəninə qovuşdu, di gəl nə yolla.....

Изменено 10 июля, 2014 пользователем Эда F

[Эда F]

к тексту:

 

 

 

 

Изменено 10 июля, 2014 пользователем Эда F

[Эда F]

Кстати, Sepia является моим КС (конституциональное средство). Миазм мой псора-сикотик. Я как-то написала А.Котоку (гомеопат, Израиль), описала свой психотип, особенности организма, состояние здоровья, темперамент, привычки, вредные и не очень, в общем всю себя и назвала КС. Он подтвердил, но строго настрого запретил мне самостоятельно принимать препарат. А я лек.уже заказала из Вашингтона. После его слов я побоялась заниматься самолечением. Гомеопрепарат не БАД все-таки. Если наступит прувинг, пиши пропало…, до конца жизни будешь мучиться. (потому что это similar-полное подобие, потому что высокая потенция и многое другое). Прувинг же вызвать, тем более дилетанту, очень просто. Не та доза, не та потенция и энергия, заключенная в препарате начинает распирать тебя.

 

У него был очень информативный полезный сайт, онлайн библиотека, а форум его я читала регулярно в течение 6 лет. Понимала и принимала их философию с холистическим подходом.