Ordan-burdan

[Эда F]

Эда, не могу сказать, что нравится твое творчество, но твоя способность открыться, более чем импонирует )) как минимум нужно иметь смелость )))

 

отношусь к теме как к твоему личному психологическому пространству))

начала читать тему только вчера ))

 

 

Спасибо за культуры уважения копирайтов. Для меня это выражается в императиве, что чужое пространство замусорить нельзя. (выделенное)

Да, за здоровый образ мышления тоже спасибо, Скорпи. ))

 

Рано начала ))). И за это спасибо. ))

 

    

[Berryl]

Фаренгейт бан на 2 недели за оскорбления и провокации.

[Maestro]

В коротком письме расскажи мне, как падает снег,
А впрочем, какая нам разница, что написать…
Ну, хочешь, поведай шутя, как застряли в зиме
Твой стол у окна и накрытая пледом кровать.

Не важно, что вещи молчат, что они – натюрморт,
Два яблока, старая ваза, рекламный буклет…
Какой-то дурацкий, нескладный нам выдался год,
И даже не знаю, что сам напишу я в ответ…

Неясные тени, размытые жизнью цвета,
Пастельные краски, зажатые в тусклый багет…
…Но в самом конце напиши о любви и тогда
Я сразу увижу, откуда там падает свет!

(с)

[Эда F]

Маэстро,    

[Эда F]

 

 Я в них что-то нашла, корректирующее со мной.

 Сорри за невнимательность. Коррелирующее.

[Эда F]

Недавно прочла один эро рассказ. Где описывается первый сексуальный опыт молодой девушки, и рецензии к нему, от мужчин. Одни недовольства. (а рассказ был нормальным).

 

Не скажу, что данный жанр входит в десятку моих фаворитов, и я эротику читаю регулярно  перед сном. Нет. Просто наткнулась случайно, хотелось уйти от тяжелых мыслей, прочла…не плохо. Легкое чтиво.

 

Вот думаю, почему мужчин так раздражает откровенность. Они это называют пошлостью. Им до боли обидно читать женскую эротику. Это не оговорка, именно   эро рассказы, которые пишутся женщинами. Они восхитительны. Женские эмоции, сенс с точностью передает женское перо. Мужской слог кастетом прошелся бы по эмфатическому составляющему данного пласта и никакого намёка на своевременно и к месту поставленный акцент…,тогда как женский логос танцует арабески.

 

Но. Какой бы это ни был рассказ, как бы сочно и прекрасно не передавал он эмоциональный план, полный патетики и экзальтации; и точно не  были описаны чувства; как бы не была высока пертинентность между задуманным и выбранным вербальным путем…..в любом случае писатели - мужчины женскую эротику смешают с грязью, красоту они там не увидят, нет. А увидят  «незамысловатое блюдо», «банальные строки», «скудоумное и лоснящееся лицо пошлости».

 

Мужчины ревнуют. Мне кажется, им движет страх….страх чего-то потерять, чего-то лишиться.

 

Главный лейтмотив черного отзыва от мужчин:

Почему все женщины пишут об одном и том же?  Меняется только  уровень мастерства и способ экспрессии. Все женщины пишут одну и ту же книгу. Почему? Беситесь каждая по своему, как мы, например.

 

Пишите, как мы, думайте нашей головой, испытайте нашими чувствами. (прим.от автора)

 

Вот народ конфузливый…Может и вправду не стоит писать подобные вещи…ломать копья понапрасну..?

 

Меня умиляет факт, что они в каждом нашем повороте тела, в каждом телодвижении, жестах, словах, в образе мышления ищут мужской отпечаток. А ведь у нас тропизмы другие….

 

Как можно указать пишущему человеку: пиши не так, а так, как мне нравится. Не описывай закат над морем, не восхищайся природой, радугу-бабочки оставь, мистику забудь, эро всякое – пошлость и тугодумство. Пиши о войне! О полит.обстановке в стране пиши, об умирающих китах, ядерном реакторе, вечном двигателе, о последних достижениях  астрофизики,  философии космической реальности, наконец  о катехизисе  тоже пиши. Смотри, сколько интересных явлений, а ты заладила, любовь да любовь...

 

Так ей легче будет сложить перо, повернуться и уйти. Мотивы, что ее сподвигли на деятельность, были совершенно другие ведь….Ну не интересуется она китами…

 

 

[Эда F]

Отрываемся...

 

Это  я ее облачила в трусы..местного производства.. Неудобно как-то стало....

[A...]

Отрываемся...

 

Это  я ее облачила в трусы..местного производства.. Неудобно как-то стало....

)))

[Эмир Эмиров]

Эда, неужто легкая тряска отбила у тебя охоту писать?.) трусы-мрусы, это все конечно замечательно, но давай не расслабляйся.)

[Эда F]

Рада, что появился, Эмир.) Ты щас прям как Заур заговорил, царство ему небесное! )

Какая тряска? Ничего такого не замечала...никакого дуновения холодного ветра..) Времени просто нет. Должна состояться конференция. Кажется, вести ее буду я. Пока точно не сказали, не знаю. Есть много других дел..

 

И потом, знаешь, Эмир, мне хорошо сейчас. А чтоб писать, надо чтоб было плохо. ))

 

ПС. Чем тебе трусы мои не понравились, а? ))  Я контуры четко брать не могу, руки трясутся, придется завязать с алкоголем....))

[A...]

 Ты щас прям как Заур заговорил, царство ему небесное! )

 

)))

передавай ему привет.

Скажи - помним ,любим,скучаем !

[Эда F]

Моя жизнь – бой без правил.

 

[Эда F]

Мои мечты обычно сбываются у других. Потому особо и не мечтаю уже…

[Эда F]

Как бы плохо не было,….моя жизнь не распадалась на части, какой бы грузовик меня не переехал…..мне требуется ничтожно мало времени, чтоб собраться….

 

[Эда F]

Bəyəndiyim bir türk yazarı vardı:  Suat Derviş. Onun əsəri: “Fosforlu Cevriye”. Əsər Cevriye adlı küçə qadınından, acı taleli, amma son dərəcə təmiz ürəkli, nikbin, sevməyi bacaran güclü bir insandan bəhs edirdi. Mən onu uşaq vaxtı oxumuşdum və mənə dərin təsir bağışlamışdı məhz Cevriyə obrazı.

 

Mən nə vaxtsa Cevriyəni öz müstəvimdə əbəduləşdirmək istəyirdim. Əbədiləşdirdim.....özüm üçün, bir az daha özümünkü etdim, yaxınlaşdırdım onu özümə....

 

Sərlövhə həmin əsərin  adına uyğun qoyulub, məzmunsa tam başqa.

 

[Эда F]

fo sforlu   CAziBem

 

 

 

 

(Mətndəki  MƏN  mənim şəxsim demək deyil. MƏN – Monadadır. Emanasiya. Çevrə tərkindəki riyazi Nöqtə.  TGAOTU*  )

 

 

 

Mən cazibəyəm. Nə Ay, nə Yer, nə Günəş, nə ulduzlar......Mən onların müştərək cazıbəsiyəm.

 

Ayla müqayisə eləsən, ancaq gecələr gələcəyəm. Gündüzləri mənsiz neyləyəcəksən?

 

Günəşlə də müqayisə eləmə......əksi baş verəcək.

 

Yermi? Yox! Yerdə ölüm var, itim var, axtarış – soraqlama, məhrumiyyətlər, ziddiyyətlər, müharıbələr var. Mənsə məhrumiyyət tanımıram. Mən məhrumiyyətləri yandıran, qadağaları pozan,  “YOX”ları  “HƏ”,  “Olmaz”ları “Olar” edən cazibəyəm.

 

Ulduz......Ulduz axıb gedir ömrü bitəndə. Mənsə axmayacağam, sənə söz vermişəm axı. Səni cazibəmdən məhrum edə bilmərəm.

 

Ayın işığı, Günəşin şüası, Yerin tərki, uldlzun parıltısı. Hamısı birdən. Buyam mən.......ki, gecə, gündüz də yanında olum........yuxarıda – aşağıda, çöldə/dışında – batində, fövqündə - sərhəddində. Cazibəmdən çıxa bilməyəsən.

 

Mənə  SƏMA demə. Səmanın yüksəkliyini axtarma məndə. Onda yerdə səninlə qalarammı?

Mənə  PƏRİ  də demə. Pəri də göylərdə olur. Niyə məni reallıqdan və özündən ayırırsan, uzaqlaşdırırsan?

 

SU  SONASI?...... Onda gedim göllərə baş vurum. Sonalı-durnalı göllərə. Sənə ordan sərinlik gətirim.

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Xəyali  Zaman və sezilən Cənnət.

Qütb ulduzu........., Sfinksin təbəssümü.

Cazıbə.

 

İzida (Sirius)  kosmosun mücərrədliyində öz ər-oğul-qardaşı  Ozirisi (Orion) axtarır. 14 hissəyə bölünmüş sevgilisini. Bütün hissələrini tapır, bir tək fallosdan başqa. (Orionun kəmərindəki tək bircə ulduz). Onu da tapıb yerinə qoyanda Oziris dirilir.

 

Sevginin cazibəsi.......

 

Misir piramidaları dirilmə generatorlarıdır.Onları bəzi alimlər Yer üzündə neqativ enerjini transformasiya edən çox mükəmməl qurğular kimi tanıyır. Əsrlər qərinələrə baş əyir, bu ulu qurulular isə Zamanın üstündən xətt çəkib, bəşər övladına hələ də sirli dünyasının açarını vermir ki, vermir.......= cəhalət əsarətində saxlayır onu.

 

Daş asketlərin cazibəsi.

 

Əgər Yer kürəsinin cazibə qüvvəsi olmasaydı, bizi ayaqlarımız saxlardımı torpaq üzərində??

Cazibə olmasa, biz hamımız  “yerdən ayağını quş kimi üzüb, yay kimi dartınıb, ox kimi süzüb”**  uçub gedərdik. Yox, səmalara yox. Düz kosmosun sonsuz ənginliklərinə.

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Sonsuzluğun cazibəsi.

 

666  -  təkcə qaranlıq və real kodlaşdırılmış ad yox, həm də sonsuzluq deməkdir. Mənim konnekt vasitəmi canlandıran “7 dilin son akkordları”.

 

Bir heç və hər bir şey. Olum və ölüm.

 

Elementlərin cazibəsi hələ bütövün cazibəsi demək deyil.

 

Dünyamızda da, kainatda da, qalaktikalar plastında da, mənəvi varlığımızda da, hüceyrə səviyyəsinə ensək, orada da, hüceyrəarsı çərçivələrdə də......hər yerdə, həmişə hər bir şey cazıbə qanunlarına tabedir. Cazibə isə bütövlükdə məhəbbət deməkdir. Mənim sənə olan məhəbbətim yox. Tək bu yox. Və həm də bu!  Böyük, ülvi, ilahi, hamıya və hər bir şeyə məhəbbət. Hər şeyi qarşısında diz çökdürən bir qüvvə. Füzuli məhəbbəti. O, məhəbbəti məhz belə başa düşürdü. O, mənim aləmimdə yeganə (ya bəlkə birinci) nəhəng mütəfəkkir idi ki, sevgini,  iki cins arasındakı xırda, boğuq, cılız bağlılıq səviyyəsindən qaldırıb ümumbəşər ilahi məhəbbət müstəvisinə çıxara bilmişdi.

 

Məhz belə hisslər torsion sahələrin durumunu müəyyənləşdirmək və dəyişmək iqtidarındadır.

 

Flyuidlər və ya Günəş emanasiyaları Günəş sistemində hər bir şeyi hərəkətə məcbur edir. Bu hərəkət özü cazibə və itələmə deməkdir. Bir obyekt/sistem/qrup tərəfindən itələnən digər obyekt/sistem/qrup tərfindən cəzb olunacaq.

 

İtələnir ki, cəzb olunsun. Cəzb olunur ki, itələnsin. Hər şey mükəmməl!!

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Keçmişin kişiləri cazibə nə olduğunu çox gözəl bilirlərmiş.

 

Getmiş idi ixtiyarım biləsincə yarımın,

Çünki yarım gəlməmiş, həm ixtiyarım gəlməmiş.

Deməsin, Vaqıf, əcəl kim, gəlsə məndən can alır,

Kimdir ona can verən, fərmani-yarım gəlməmiş?***

 

Şairin ixtiyarı yarının cazibəsinə düşüb gedir, onu tərk edir. Hətta cənabi Əzrayıl da şair üçün avtoritet deyil. “Yarımın yazılı göstərişi/icazəsi olmadan kimdir ona can verən?”  deyir. Yaşa!! Yaşa, şair, ürəklərdə, beyinlərdə yaşa!

 

Və ya bu:

 

Ol gedən yarımmıdır, ya ixtiyarımdır gedir,

Bilməzəm canımmıdır, ya suvlu yarımdır gedir.****

 

Bu, 13 yaşında ayı boğan XƏTAİDİR.

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Yüksək materiyadan danışdıq, yetər. İndi gəl enək, görək aşağılarda nə var?!

 

Bir məhəbbət yanğısı var daxilimdə. Onu insan cildinə salmışam. Boynuna bir kəndir dolayıb, ürək adlanan quyunun lap dərinliklərinə itələmişəm. Elə dərinə ki, iniltisini qulaqlarım eşitməsin. Hərdən əlimi atıb, onu ordan çıxardıram, başını geri qarıb, ona 15 gecəlik ayı göstərirəm. Göstərirəm ki, istədiyi qədər dərdləşsin ayla. Ay insan nisgilinə və azarına şərikdi axı. Mənə çəkdirdikləri üçün  peşmançılığına əmin olduqdan sonra onu yenidən quyuya itələyirəm.........mənim növbəti  “Xatirə”  səhnəciyim üçün..........ayın növbəti 15 gecəsi üçün.

 

(( Я тебя не держу. Я даю свободу. При этом мои цепи не видны. Они прозрачнее воздуха, нежнее  шелка, слаще меда, но крепче стали! От них нет избавления. Не потому, что я так хочу. А потому, что ты не хочешь. ))

 

 

Mən cazibəyəm. Əhatə dairəmdən çıxmaq üçün  Allahını köməyə çağırman gərəkir. O da səni çətin eşidə və yanına enə.......Özün anla indi. İşin bitib sənin.

 

 

Cazibəm tarın simləridir. Aşığın avazı. Göylərə ucalan qaval səsidir. Qulaqlarını da yumsan, eşidəcəksən yenə.

Bataqlıqdı cazibəm. Düşdün, batdın. Çətin çıxasan.

Şıltaq bir meh, əlvan çöllərin üstündən uçur, sənin burnunu qıdıqlamaq üçün.

Güllərin ətridir cazibəm, ciyərlərə dolur, əridir insanı özündə.

Meydi, şərabdı, beyinləri döndərir.

Suallara cavab, cavabsız sualdır cazibəm.

Göylərdə qurulmuş bir bulud krallığıdır. Ağappaq, təmiz. Əl vurma, tökər gözünün yaşını.

Yerdə bir yanar halqadır, səni qucağına alar, yanıb daralar və sənin daha qaçası yerin olmaz.

Dəli, lüt bir gözəldir. Fikir karvanının başına ip salıb sürüyür dalınca.

Fırtına, fəvvarədir.

Vulkan, püskürüş, maqnit, dib, səth, dərinlik,.........hava.

 

Səni tellərimlə sararam. Boynuna atılıb,  “səninəm”  deyərəm. Həyatını nağıl bilərsən, bir də ayılıb görərsən ki, vaxtdır, köç vaxtı. Hardan gəldi, hara getdi, heç xəbərin də olmaz. 1 gün 100 ilə bərabər, 100 il 1 gün kimi gələr keçər.

 

 

----------Fosforlu  cazibem--------

 

 

Şahım, mahım, dilaramım, həyatım, dirliyim, ruhum,

...................................................................................

Hicazım, Kəbəvü Turim, behiştim, hurü rizvanım.

...................................................................................

Gülüm, reyhanım, əşcarım, əbirim, ənbərim, udum,

Dürüm, mirvarimü kanım, əqiqim, ləlü mərcanım. *****

 

 

------------------------------------------------------------------

 

* The great Architect of the Universe

**  Səməd Vurgun

***   Molla Pənah Vaqif

****   Şah İsmayıl Xətai

*****   İmadəddin Nəsimi

  

 

Изменено 5 сентября, 2013 пользователем Эда F

[Эда F]

Əqrəblərdən hamının zəhləsi gedir. Mənimsə ələlxüsus. Əslində onlarda qorxulu heç bir şey yoxdur. Gücləri dillərindədir, yəni iynəsində  (əsasən səhrada  "susuz" qalıb,  "zəhəri"  qatılaşan əqrəbin).  Onun iynəsini dibindən sındırıb, belinə batıranda əqrəbin canı çıxır. 

 

Ah yox, mən qəddar deyiləm, buraxın boş fikirləri. Mən sadəcə obyektivəm.

[Эда F]

Слеза на ладони так быстро растает,
Ты сейчас далеко, мне тебя не хватает.
Я услышу шаги, что все тише и тише,
Ведь ты так далеко… Невозможно быть ближе…

 

Я скажу, не подумав - мне не удержаться,
Ведь теперь за мечты мне так сложно сражаться.
Я одна, я стараюсь, мне трудно быть сильной,
Раньше было легко, стало - невыносимо...

 

На коленях стоять, опираясь о землю,
Собирая свои в кровь разбитые чувства,
Кто хоть раз попытался, тот знает, наверно -
Это было б смешно, если б не было грустно.

 

Бесконечно - нельзя, счастье быстро проходит,
Зря пытаться понять, что с тобой происходит.
Снова пламя раздуть, снова слушать дыхание,
Забывать о любви, вспоминать о страдании.

 

Время лечит? Конечно, но медленно, больно,
Это так нелегко - вновь прощаться с любовью.
Кровоточат нещадно глубокие раны…
Кто сказал - заживёт? Но останутся шрамы…

 

Только капли дождя, разбиваясь со звоном,
Словно вздохи грозы, прерываются громом.
Но я услышу шаги, хоть они ещё тише,
Но ты так далеко… Невозможно быть ближе…

[Эда F]

Прошу у жизни лишь одного - забвенья...
Забыться и уйти куда-то в пустоту.
Забыть твои слова, твои прикосновенья,
Твоё когда-то нужное «Люблю»…

 

 

Других я обману, себя вот не сумею -
Признаюсь, что скучаю по Тебе.
Я ни о чём ни капли не жалею,
Вот только нужно ли всё это было мне?

 

 

Мой разум выше моего волненья,
Моих сердечных мук, моих ненужных слёз.
Ты был со мной, в мою любовь не веря.
Ты был вопросом и ответом на вопрос!

[Maestro]

Bəxtiyar Vahabzadə

"Ağıl başqa, ürək başqa"

 

Bir-birinə bənzəsə də,
Yel başqadır, külək başqa.
Ətri də xoş, rəngi də xoş
Gül başqadır, çiçək başqa.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Hər diki yoxuş bilmə, gəl,

Hər meyi meyxoş bilmə, gəl.
Hər uçanı quş bilmə, gəl
Quş başqadır, böcək başqa.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Hər dərdinə ortaq mənəm,
Hər ağrını tən bölənəm,
Sən çəkənsən, mən gələnəm
Gəmi başqa, yedək başqa.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Haqqın yolu-öz yolumdur,
Əyilməyən düz yolumdur,
Xeyirlə şər sağ – solumdur
Şeytan başqa, mələk başqa.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Bir diləyə mən calandım,
Gah qazandım, gah talandım,
Ömrüm boyu haçalandım
Ağıl başqa, ürək başqa.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Dilək oldu mənim adım,
Pərvazlandı qol-qanadım,
Ҫatmadı səbrim, inadım
Әməl başqa, dilək başqa.

[Эда F]

Hər uçanı quş bilmə, gəl

Quş başqadır, böcək başqa.

 

 

 

 

 

 

Когда-нибудь я всё пойму.....остепенюсь...

[Эда F]

Serxoş köpükler ….

               

     və onların acı məzhəkəsi

 

 

 

 

 

Köpüklər, köpücüklər…..İnsanın ümıdləri də belədir. Üzə gəlir, şişir, böyüyür, qabarır, qabarır, sonra birdən  BUM!....partlayıb yox olur. Qalırsan baxa-baxa.

 

Bir dəfə yaranmışın bir dəfə də sonu yetişir. Köpüklərin ömrü çox qısadır. Bəzi insanların həyatı onlardan da qısa. Doğulan kimi gözünü yuman körpənin nə günahı varmış?

 

Köpük nədi ki, insanın həyatına təlatümlər salsın, fırtınalar qoparsın və arabir (ya tez-tez) hərlənib-fırlanıb da beyninə soxulmaq cəsarətinə yiyələnsin?......!!........?

 

Köpük  -  şişib də partlayan bir nazik sabun qabarcığı nədi ki, həyatımızın sonrakı gedişatını dəyişmək imkanında bulunsun?

 

Həyatda köpük qədər  (ondan da artıq)  mənasız  çox şeylər var. Bir dəfə yol verdiyimiz səhvin niyə ömür boyu cəzasını çəkməliyik?... O səhvi sabun köpüyü kimi barmağımla sıyırıb divara yaxa biləcək qədər güclüyəm mən. Niyə bəs etmirəm? Maraqlıdı….

 

Asanmış təvazökarlıq, amma lüzum yox, onsuz da keçinirəm.

 

…………………………

 

Özünə ilğımlardan Büsutun qurmuş ilahi mələk!

 

Məhəbbətin cəhənnəmlər diyarının tam civarında. Darvaza bağlanıb, hisslərin qalıb eşikdə.

 

Nəyin təlaşındasan?? Hansı daha lal, sükuta bələnmiş, ölümlə öpüşən uçurulmamış talelərin?

 

Lütfən boşla …..və başla. 

 

 

 

12-nin köpüklərdən zəhləsi gedirdi. O balaca olanda anası onu kirli paltarları yuduğu böyük bir tasda boğmaq istəmişdi. Tas paltarlar, çirkli su və suyun üzündə qabarıb dayanmış yüzlərlə sabun köpüyü ilə dolu idi. Bu köpüklər çöldə, günəş şüaları altında rəngdən-rəngə boyanıb, bərq vurur, şişib partlayırdılar. Anası isə paltarları evdə yuyurdu. Onlar çox  kasıb idilər və qadın qonşular üçün paltar yumaqla balalarına çörək pulu qazanırdı. Bu komanın miskin mənzərəsindən sabun köpüyü riqqətə gəlmirdi ki, bir bərq də vura. Elə sadəcə öləziyib qalırdı. O vaxt 12 balaca, dəcəl, burnu fırtıqlı qızcığaz idi. Özü üçün bir adam idi, anası üçün isə sadəcə 14 dənədən 12-cisi. Uşaqlara ad qoyulmamışdı, onların hərəsinin öz sıra nömrəsi vardı. Bizim qəhrəmanı da 12 deyə çağırırdılar. Onun ən çox xoşladığı məşğuliyyət  anasının  ayaqlarına dolaşıb, şapalaq yemək idi. Və belə dolaşmaların birində 14 əcinnəyə (özü belə deyərdi) sahib olan qaqın dözmür və bizim 12-nin saçlarından yapışıb, başını tasa, köpüklü suyun içinə salır.  Anası suya müxtəlif ağardıcı məhlullar tökürdü. Onlar ucuz  və keyfiyyətsiz  idilər. Qadının əlləri bu məhlullardan dağım-dağım olurdu. Və bu zir-zibilin beyinə xüsusi opiat təsiri olurdu, çox güman ki. Çünki bu sudan udmuş qızcığazda sonra qəribə qallyusinogen əlamətlər başlamışdı. Bu hadisə 12-nin yaddaşında silinməz iz buraxmışdı. Odu-budu bədbəxt qız köpük görəndə elə bil öz ölümünü görürdü. Bir tərəfdən ölümdən qorxur, digər tərəfdən o qəribə vəziyyəti bir də yaşamaq istəyirdi.

 

Sabun qabarcıqları onun üçün qadağa bir mövzu idi. Bu  “heç nə”  səviyyəsində gördüyümüz köpücüklər 12-nin həyatında əlahiddə rol oynayırdı. Məhz köpüklər, bu şişkin, mənasız, içi boş heçnələr ona həyatının bütövlükdə onlar kimi bir  heç nə olduğunu sübut etmişdi. Məhz başı ilə onların talesiz dünyasına baş vuranda anlamışdı ki, bir  HEÇ NƏdir  və bu dünyanın üstü ilə irəliləməsə heç kəsin vecinə də olmayacaq. Onda özü üçün ölmüşdü. Ona avara əyyaşa, kobud, söyüngən arvadbaza ərə getməyi təklif edəndə də heç fikirləşmədən razılıq vermişdi. Bu əyyaşın özü kimi axmaq, əxlaqsız və daim sərxoş, üst-başlarının kiri-çirki adama gələn dostlarından aldığı istənilən intim təkliflərə də heç fikirləşmədən razı olurdu. Niyə də axı razı olmamalıydı ki? Niyə və nəyi fikirləşməliydi?  Onun həyatı köpükcük idi….köpükcük üçün isə fikirləşməyə dəyməzdi.

 

12 çox gözəgəlimli qadın idi. Ağappaq əndamı, gözəl biçimli ayaqları, dik döşləri və yumru ombaları qoymurdu bir kişi onun yanından laqeyd ötüşə. Upuzun xurmayı saçları kürəyində qıvrılıb açılır, büzdümübə qədər enirdi. Gözlərinin isə çox qəribə rəngi vardı.

 

İndi, bu şıltaq payız gecəsində o, pabdadır. Çirkli, divarına mənhus iylər hopmuş şüşəsiz-pəncərəsiz əyyaşlar ocağında. Burada tək-tük qadınlara da rast gəlmək olur, amma əsasən kişilər yığışır bura. Ya ətraf tikintilərdə işləyən qara fəhlələr, ya da işsiz-gücsüz avara tüfeylilər. Ərinin vaxtını keçirdiyi əsas məkan. Oturub 12. Taxra sınıq masa arxasında oturub, ərinin dostları ilə kart oynayır. Kartı pula oynayır. Ona pul lazımdır. Ağlı bu sərxoş axmaqlardan daha iti işləyir və bəzi firildaqlar üzrə mahir ustadır. Həyat özü ona hər şeyi öyrədib. ……Az qoyub çox götürməyi….. O, udmalıdır. Mütləq udmalıdır və evə pul aparmalıdır.  Yenə masanın altında hansısa axmaq ayaqlarına sürtüşməkdə…..Bəzən 2-3 tərəfdən  toxunurdular ona, onda 12 ayaqlarını çəkib, onların stolun altında qovuşmalarına, bu gic sarsaqlara ürəkdən o ki var, gülürdü.

 

 

 

 

[Эда F]

                                                          ( ardı )

 

 

Onunla çox qaba hərəkət edirdilər və öz sərt davranışlarından cuşa gəlib hırıldaşırdılar. 12 bu axmaqların lal olmasını istərdi. İstərdi ki, onların boş, mənasız, şit sözlərini, zarafat və lətifələrini eşitməsin…..ya da özünün kar olmasını……

 

O udmalıydı. Mütləq….Uduzmağa ixtiyarı yox idi.

 

O oynayırdı. Artıq gecə yarıdan keçmişdi. Eşikdə isə yağış yağırdı.

 

Uşağı can üstədir. Həkim lazımdır.  Əri evi dolaşır. Arvadını gözləyir əbləh. O evə gələn kimi  qazandıqlarını tutub alacaq əlindən. Həkimin pulunu üstünə atıb (dərmanlara pul çatmayacaq onsuz da), yerdə qalanını götürüb üz tutacaq həmən o paba, bayaq qadınının ayaqlarına sürtüşən dostları ilə qumar oynamağa və sərxoşluq etməyə. Yox, hərgah qadın evə az pulla dönsəydi, ərinin sözü ilə  “əliboş” (uduzmasından heç söhbət belə getmirdi. 12 o cür zəngin təcrübə ilə heç vaxt uduzmurdu).....onda  vaveyla!.......əzişdirilib, qolu-qabırğası sıvrılmış halda yenə göndəriləcəkdi, bu dəfə başqa ünvana. 12 isə istəmirdi başqa ünvana.

 

Bu şəhərdə çox iyrənc bir yer vardı – kirli, ucuz, yöndəmsiz bir priton, əxlaqsızlıq yuvası. Dəhşətli bir yer idi və həmən bu məkanın sahibəsi – bığlı, bayağı, pozğun, üzü ət xalları ilə dolu şişman eybəcər qadın onun sarsaq ərinin yaxın rəfiqəsi idi. Onun 12-dən çox xoşu gəlirdi  və dönə-dönə kişiyə demişdi: “sən onu bura göndərsən, dirəyin qızıldan olar, o qazanıb səni yaşadar, heç nədən korluq çəkməzsən”.  12 bütün bunları bilirdi. Ən birinci elə həmən sahibənin özünün  12-yə gözü düşmüşdü. İstəmirdi, iyrənirdi.....ona görə də var qüvvəsi ilə çalışırdı ki, udsun, müəyyən məbləği götürsün.....heç olmasa həkim pulu. Həkim dedikləri adam əslində veterinar idi.  Bu yoxsul fəhlə rayonunun həm pediatrı, həm terapevti, həm də qinekoloq və stomatoloqu idi. Savadsızın biri idi, amma hər sahədən azacıq başı çıxırdı. Bu ac, yoxsul qara camaat ücün isə böyük bilici idi.  Və o çox pul almazdı xəstələrindən. Hamının vəziyyətini başa düşürdü, cünki özü də onlar kimi kasıb idi.

 

Budur,oyun bitir. 12 istədiyi məbləği götürüb kətili kənara itələyir və ayağa qalxır. Yanındakı da qalxıb sərt hərəkətlə onun qolundan yapışır, ağzını qulağına dayayıb nəsə pıçıldayır ona, sonra sual dolu nəzərlərini qadının üzünə dikir. Qadın nifrətlə onun üzünə baxıb başı ilə razılıq işarəsi verir, dönüb bu iylənmiş pisliklər ocağından çıxır. Tərk edir buranı......başqa bir kirli-paslı ocağa, öz yurduna dönmək üçün. Eşikdə isə......eşikdə yağış havanı tam təmizləmiş, insanların pislik və əclaflıqlarını qabağına qatıb yuyub aparmış küçələrdən. Sərin havanı ciyərlərinə çəkir.....Yüngülcə başı gicəllənir, yüngülcə ürəyi bulanır. Elə yağışın altındaca bir ağac kötüyü tapıb oturur. Saçlarını yana darayıb sinəsini açır. Yağış sillələyir üzünü, sinəsini....ona xoşdur......sanki təmizlənmək, göylərin göz yaşında, bu saf kosmik suda çimmək istəyir......Qalxır, evinə doğru tələsir. Pulu çatdırmalıdır.

 

12  həmişə özünü ovundurmaq üçün nəsə tapırdı. O heç vaxt məyus olmurdu, heç vaxt. O bilirdi, bilirdi ki, evdə, ərindən gizli, mətbəxin bir küncündəki köhnə, sınıq-sökük divar şkafında yixarıdan ikinci ləmədə, arxada, köhnə, cəng atmış samovarın arxasında qara əskiyə bükülmüş çox qiymətli bir şey onu gözləyir. Ax,....bunu düşünəndə gözləri qıyılıb, axıb-gedir  - bir şüşə rom.

 

O bütün dərdini bu şüşədə boğurdu. Onu çox əzizləyirdi və  qənaətlə içirdi. Amma o qədər içirdi ki, unuda bilsin hər şeyi. İçkini ona bağışlamışdılar  və 12 üçün bu bir dünya sevincin özü idi. Əvvəllər özündən ayrılmaq istəyəndə bir tas götürüb içinə sabun atardı və anasının işlətdiyi məişət kimyəvi vasitələrindən tökərdi ora. Sonra əli ilə suyu qarışdırıb, köpük əmələ gələnə qədər gözlərdi və başını suya salıb azacıq udardı bu sudan. Keçmişinə qayıdardı, anasını xatırlardı....uşaqlığını. Tam o vaxtlar olduğu kimi qallyusinasiyalar başlardı, beyni dumanlanardı, yüngülcə başgicəllənmə, səntirlərdi..... əlləri əsməyə başlardı, tənəffüs tezləşərdi .....amma sonra....sonra özünü unudardı. İllyuzor, qallyusinator pozğunluqlar, eyforiya başlardı. Qəribə mənzərələr durardı gözünün qabağında. Ən çox gördüyü qəribə yun yorğan olardı. Bu yorğanın ölçüləri durmadan artardı. 12 ona əli ilə toxunardı və heç vaxt heç yerdə duymadığı bir yumşaqlıq hiss edərdi. Bulud yumşaqlığı. Sanki yorğan sadəcə bir qaz topası idi. Sonra bu yorğanı nəm-nazik bir iynənin bapbalaca gözündən keçırərdi, ipək parça kimi. Həqiqətən keçirərdi və keçirib qurtaranda ayaqları yerdən üzülərdi......uçar.......hey uçardı.......

 

Amma bu zir-zibil ona sonra çox pis təsir göstərərdi, müxtəlif anlaşılmaz ağrılar sarardı bədənini, uzun müddət özünə gələ bilməzdi. O vaxtlar hələ çağası da körpə idi. Başa düşürdü ki, belə halda uşağa süd vermək olmaz, amma uşaq kasıbçılıq nə olduğunu bilmirdi axı, elə hey qışqırırdı. Əri evdə olduğu zaman isə körpənin səsi çıxmamalıydı, ona görə bir dəfə ac saxlayanda, bir dəfə əmizdirərdi.

 

Sonra qonşuluqdakı yeniyetmələr  “uçmağın”  başqa yolunu öyrətdilər ona, daha asan və yüngül, və nəticə etibarilə onun üçün o qədər də ağrılı olmayan. Lazım olan şey  yapışqan idi, onu tapardı, başına  polietilen paket keçirib iynərdi ...toksikoman olduğundan tam bixəbər....

 

İndi artıq nə sərxoş sabun köpüklərinə, nə də yapışqana ehtiyac vardı. Dostu ona rom bağışlamışdı. Şüşə boşalanda əlindən gələni edəcək ki, yenə bağışlasınlar...Düzdür, içki ona uçucu və digər narkotiklərdən aldığını yaşatmasa da, hər halda aparırdı onu.....bu bəs idi ona.

 

                          ______________________________________

 

 

 

Həyat.......Həyatmı? Ya qaranlıq?....zirzəmi.....üfürüb keçirilmiş şamın tüstü dəmi?..

 

Yüksəliş ya geriyə hərəkət...ya üzü aşağı diyirlənmə?

 

Bir qismi üçün  HƏYAT, bir qismi üçün  həyat  ya  həyət...

 

Ümıdlərin dara, arzuların şişə çəkildiyi məqamlar həyat ifrazat istehsal edən  “yanaqcıqlara”  dönür.

 

Həyat....boş, mənasız........”heçnələr” burulğanı həyat.

Həyat – üç nöqtə

 

Ölüm səltənətinin qatil ilahələrinin qanadları çırpılmaqda və bu çırpılmadan törəyən şar ildırım....ani.....işarıb da öləziyən...... - həyat və son.

 

Bayağılığın ana xətti.

 

Kökslərdə çağlayan dağ çayı....bəndə salınmış su vəlvələsi.....daha kükrəmir. SUSdurulmuŞ !!

 

Xəbislik,  paxıllıq, cəhalət hökmranlığı.

Alışan, yanıb da qurtara bilməyən.

 

Təzəklə zərin fərqini qanmayan, yetimin əlindəkini çalıb aparan, siqaretinin külünü insan gözünə basıb söndürən zəlil nakəslərə at çapdıran  MEYDAN  -  Həyat! Busanmı sən?

 

 

Ehkamların kəllə-kəlləyə toqquşduğu, Qıl körpü qədər inamsız və əmanətəbənd dar keçidlərdə ümidlər öləziməkdə,....yeni qovğa əjdahaları və pərakəndəlik doğulmaqda....səni qaranlıq mağaralarda bələdçisiz-işıqsız buraxmaqda...

 

Həyat  --  ..............

 

 

 

[Эда F]

Старые письма

 

Когда-то люди писали друг другу бумажные письма. Писали порой по несколько дней, обдумывая и выверяя слова. Чувства и мысли были вполне осязаемыми на разлинованных тетрадных листках или серой писчей бумаге. Адресаты обычно бережно хранили письма. Тайный ящик стола, перебирание и чтение старых писем, особенно от возлюбленных, было ритуалом. Но угасали чувства, и неровные строчки корежились в пламени (это только рукописи не горят...). Но часто люди, привыкшие трепетно относиться к написанному слову, сохраняли архивы писем до конца жизни. Их потомки решали, как поступить дальше с историей на пожелтевшей бумаге: предать огню или бережно хранить. Хранить, пока письма сами не истлеют и не рассыплются...

 

 

Ön söz mənimki deyil. 

Эти слова не мои. Нагло стырила. Моё – нижеследующее.

[Эда F]

Heç vaxt göndərilməyəcək məktublar...

 

 

 

İnanırsan ki, sənə heç nə demək  istəmirəm artıq?!.... Sözlərim gedib, yerində nöqtələr qalıb. Özü də 3 yox, daha artıq sayda.   Gedəndə nidalarımla suallarımı da özü  ilə aparıb. İndi vergüllərin əlində əsir-yesirəm.

 

 

 

Sən!! Mənim acı gülüşümün şirin hədəfi!  Qulaq as......nöqtələrimə.

 

O gün sənə yazdığım məktubları qətlə yetirmək qərarına gəldim. Axşam idi. Heç kəs yox idi yanımda. Tək-tənha idim. Məktubları götürüb, sobaya yaxınlaşdım. Onu qaladım, gözlədim. Çırtıltı ilə yananda məktublari bir-bir atdım sobaya. Əcəb də elədim. Alova bürünmüş sənə ünvanlanmış sətirlər, məzmun....ləzzət elədi mənə. Kef aldım bu mənzərədən,...alov dilimlərinin rəqsindən. Alov bilirsən necə yalayır hecaları?....lap......özün bilirsən necə. Hələ çırtıltını demirəm. Dünyanın ən mistik və ürəyəyatan səsiymiş.

 

Belə...

 

Amma sonra bir axmaqlıq elədim. Ürəyim dözmədi. Mənim ürəyim çox yuxadı axı. Əlimi atıb salamat qalmış kağızları dartıb odun ağzından aldım. Üfləyə-üfləyə yerə atıb tapdalamağa başladım. Bir-ikisi qucağıma düşdü, idman kostyumumu yandırdı. Gicliyimi görürsən də... Barmaqlarımın da ucu yandı.  (Səndən adama xeyir gələr?). İndi əllərim pis gündədir. Heç manikür də edə bilmirəm. Öpmək istəsən, daha verməyəcəyəm sənə barmaqlarımı. Qal yana-yana.

 

Nə isə, sən onsuz da mənim yazdıqlarımı oxumursan. Ona görə çox yazmayım. Budur, xilas edə bildiyim şerlərim,  nəzm formasında məktublarım.....sənə ünvanlanmış,........çox qədim,........amma heç vaxt göndərilməmiş,......... oxunulmamış,.........yandırılmış, xilas edilmiş,........ikinci dəfə həyata qaytarılmış........və yenə də  göndərilməyəcək, açilmayacaq, oxunulmayacaq  bədbəxt məktublarım....

 

{ Nöqtəli yerlər yanmış demək. Ordakı sözlərin yerində közlər durur. Nöqtəli yerlərə çatanda  deyərsən: BİİİİİİİİİP.  Elə belə də deyərsən. Qorxma, incimərəm. Mən indi çox tolerantam. Heç kimdən incimirəm. Nə səndən, nə özümdən....ki, axmaqlıq edib, sənə məktub yazmışam. Nə öz əllərimdən....ki, ürəyimin sözünü aləmə bəyan edib, vərəqdə əbədiləşdirib, nə o əbədiyyəti yandıran sobadan, nə də barmaqlarımı tutan alovdan......heç nədən və heç kimdən incimirəm artıq. Mən ağıllı qızam }

 

 

Səməndər quşuydun, .................................

Gəlmə, gecəmi sənsiz başa vurmaq istərəm.

Lal sükutdan, şam-qəribandan ürəyim yaxılmaqda,

Gəldin, getmə, sənsizliyi divara çırpmaq istərəm.

 

Sahil idim, məni ümmanlarımdan ayırdın,

O dibsiz dəryalarımı geri istərəm.

..........................................

O sükut təlatümlərimin dövrün istərəm.

 

//////////////////////////////////////////

 

Yenə könül mülkümü viran eləməkdəsən,

Cəvahirat dünyamı tarmar eləməkdəsən.

Yat atın yalmanına, ............

Məni uzaqlara apar, igidim,

 

Qaldır oxu, nizəni, ..................

Düz ürəyimi nişan al, vur, ..........

De, ürəyin soyudumu?

De, ürəyin soyudumu?

De.........soyudumu?????

 

/////////////////////////////////////////////

 

Qayalarda mamırın solubdu mənsiz,

Taleyinə bir daş qoyulub mənsiz,

Niyə yaşayırsan, de niyə, mənsiz?

Al tüfəngi, çək çaxmağı, gicgahına vurar, vurar.

 

Hicranlı günlərim bir zillət sənsiz.

......................................

Biri gələr, görər məni, ağuşuna alar, qaçar.

 

Ağ örpəkli buludunam, gözlərimi silməmisən,

Müqəddəs qibləgahınam, ziyarətə gəlməmisən.

Axı mən dayağam sana, heç qədrimi bilməmisən,

Daim ağlar didələrim, hər günü qan saçar, saçar.

 

//////////////////////////////////////////////

 

Niyə lalələri bağrı qan qoydun?

Niyə sevgimizi beşikdə boğdun?

Yaşanmayan günlərdən nə tezcə doydun?

Məni zindanlarda məhbus edənim,

Məni məndən alan qısqanc sevgilim.

 

Ayağım altına yaraq atmısan

Mənəsə sursat yox, sevgin lazımdır.

Ürəyimi od közünə qatmısan

Haqqın var idimi? Cəlladım mənim,

.........................................................

 

 

Belə. Restavrasiyadan çıxmış məktublarım burda bitdi. Oxumadığına görə çox sağ ol. Onsuz da oxudun-oxumadın, nə fərq edəcək ki?!........ Sən elə həmənki  sənsən, mən də həmənki mən. Əlimə düşsəydin, sobaya lap yəqin sənin özünü atardım. Xilas eləməmək şərtilə. Barmaqlarıma heyfim gələrdi, yandırmaq istəməzdim onları.

Salamat qal.

 

 

[Эмир Эмиров]

                                                          ( ardı )

 

 

 

Həyat  --  ..............

 

 

 

 

Можно вопрос, Эда? Почему у этого сердца красный оттенок? Его били?.) 

Изменено 16 октября, 2013 пользователем Maestro

[Эда F]

Можно вопрос, Эда? Почему у этого сердца красный оттенок? Его били?.) 

 

Шлепали легонько...Причину не спрашивай, не знаю ). 

 

Есть еще одна версия:  Термо-условия окружающей среды довели сердце до "красноты". Понимай в широком смысле. Пузыри виноваты......аж нестерпимо горячие...

 

ПС. Читай текст. Там простым языком написано. Это не эссе. Поймешь всё.

[Эда F]

Мой апостериори догмат  --  НЕ ТОРОПИСЬ!  (А то успеешь). Жизнь один раз дается. Нечего проводить его в суматошной гонке на выживание. Когда  я уйду, земная кора мой сумасшедший бег со всех ног помнить не будет. А в моей кармической памяти останется ненужная суета сует.

 

Торопиться не надо...Всё равно, чему быть, тому не миновать. А что не предусмотрено для тебя небесной администрацией, того и не будет никогда, хоть в лепешку расшибись.

 

Изменено 21 сентября, 2013 пользователем Эда F

[Maestro]

 

 

Торопиться не надо...Всё равно, чему быть, тому не миновать. А что не предусмотрено для тебя небесной администрацией, того и не будет никогда, хоть в лепешку расшибись.

 

 

 

под цвет подошло....

Изменено 21 сентября, 2013 пользователем Maestro

[Эда F]

Ты меня потерял

Не надо слов, итак все ясно.

Не надо слов, все так напрасно.

Не надо слов, молчи...

Смотри в мои глаза и уходи.

 

Уходи с осенними дождями,

забери их грусть.

Уходи с последними лучами солнца,

не держи любовь.

Уходи вслед за закатом,

забери с собой печаль.

И не возвращайся...

Мне ничего не жаль.

 

Осень постучала в дверь,

я открыла...

И теперь я с ней.

[Maestro]

Как хорошо, когда люди –
Люди.
Не покемоны, не гоблины и не 
смешарики.
Как хорошо, когда люди
Любят
Ближних и дальних (без разницы) на нашем
Шарике.
Утром замесит для всех свое тесто
Пекарь,
Вылечит сердце больное любому
Лекарь,
Самые  модные  платья  швея  нам 
сострочит,
Сделают жизнь нашу лучше  профессии
прочие 
И  на трамвае прокатит и ближних и дальних 
Водитель
Без пререканий и даже без ссор, в тесноте не
в обиде.
Как хорошо, когда люди в метро и на
улице
Все улыбаются, шутят и даже
целуются.
И ни к чему меж людей утверждать церемонии.
Нужен один лишь закон на Земле –
«О любви и гармонии».

[Эда F]

 Kimem  men?

 

 

 

 

 

Kiməm, kiməm, kiməm?

 

Kimliyimi çoxmu bilmək istədin?

 

Qulaqları həsrət qoyan səs. Gözləri yollarda qoyan surət.

Dərdli qadınların tamarzı qaldığı bir ağız hönkürtü.

Kişi məclislərində bir qüllab qəlyan, bir sümürtü siqaret.

Körpələrçün ana döşü.

Qocaların boğazını yaşlayacaq  2 damla ürək cövhəri.

Səhra sərgəştəsinin hər şeyini keçməyə hazır olduğu bir içim su.

 

 

Kiməm mən?

 

Məclisdə, toyda-mağarda, səsin-küyün içində, əhvalın yaxşı olanda, keyfin 150 - nən gedəndə axtarma məni. Günahdır.

 

Təkliyində axtar məni. Orda taparsan. Siqaretini yandır. Külünü masanın üstünə səpələ. Qonşudan gələn çarpayı cırıltısına qulaq kəsilmə. Sənlik deyil o. Ordakı tənha cütləşib artıq və sən onun heç yadına da düşmürsən. Sənsə təksən, tənha. Sən və qənşərindəki bahalı siqaretin külü. Məni o küllükdə də axtara bilərsən.

 

İçkin hanı bəs? Süz! İç! Axıra qədər yox. Saxla bir az. Bax o badənin dibindəki bir qurtum romdayam mən. Gözlərini yum və xatirələrə dal. Xatirələr nə tüstüyə qoşulub gedəndi, nə badə dibində batan.

 

                                          ______________________________                       

 

 

Ulduzam deyim, yalnız sənin üçün yanıram. Başını qaldır, sayrışan ulduzlara nəzər sal. Məni yüzlərin, minlərin içindən sezə bilməsən, sənin qiymətin bir heçdir mənimçün.

 

Busəyəm, dodaqlarına qonaram. Sənin dodaqlarına. Klişeyə çevrilib kilidləyərəm dodaqlarını.....ki, heç kimlə dodaq-dodağa öpüşə bilməyəsən.

 

Hə, elədir. Qısqancın biriyəm. Mənim olan yalnız mənimdir. Bir kimsəylə paylaşmam. Mənim olmayan bir kisədir, ağzını açıb, bölüşürəm hər yoldan ötənlə.

 

Qadın qısqanc olmasın gərək. Çox alçaldır bizləri....

 

Nahaq rast gəldim sənə, çox nahaq.

Nahaq münasibətini bildirdin mənə.

Nahaq mənimçün mahnılar qoydun, nahaq məktublarımı cavabsız buraxdın.

Xoşbəxt olmadığını da gərək deməyəydin mənə...

Və nahaq qisqanmağa başladın....

 

Lazım idimi mənə bu?

Ax, qayıdaq, qayıdaq......

 

Mən kiməm?

Xəncər. Arxası da kəsir, qabağı da.

Yatağındakı pərqu qumaş.

Mən hafizəyəm. Məni silmək istərlər beyinlərdən, amma nəticəsiz. Mən arzuya çevrilib,  ürəklərə köçərəm. Silinməm. Yenə də varam!

 

 

Mən bir gizli aləməm ki, sevgilərdir açarım,

Bir oynaq bülbüləm, bir sönməz ulduz....

Bir susmaz duyğuyam. Ürəkləri gəzərəm,

Bir solmaz yarpağam, çiçəkləri bəzərəm....

Axar sular bulansın, dayansın......*

 

 

Mən bir qovğalı afətəm ki, cilvəsindən can bezar.

Niyə belə etdin?

Çox bəsitsən.....

 

Yanıqlı kamanın, qəmli neyinəm

Piyalənə axan şəffaf meyinəm.**

 

Niyə belə etdin?  Mən sənə qarşı etməzdim. Əsirgəməzdim səndən heç nə.

 

Şahların altun dolu kaşanəsini sənə istərəm. Qoy sənin olsun.

Şərqin sirli-sovlu aypara dünyası da sənin, butaların sirri də.

Səma qübbəsi də.....göylərin tağı, buludların göz yaşı da.

 

Əslində məhəbbətinə bələdəm. Dünyalara sığmayan  AC məhəbbətinə. Və o boyda  hissləri düyüyüb, sıxıb, ürəyinin ən uzaq küncünə necə dürtüşdürdüyünə heyranam. Sən öz hisslərini basdırmaqdaykən, mənim həyat mülkümün pəncərələri sənin buz hənirtindən dondu.....sırsıra bağladı,......indi isti nəfəs gərəkdir ki, əridə o buzu.

 

Əlqərəz.

 

Səni pozub, təzədən yazmaq istərdim, kiab kimi, roman kimi. Yazanda bəzi səhifələri cırıb atardım. O səhifələrdə ki, sənin qəddar sifətlərin cəmləşib. Təzədən yazdığım – mənim görmək istədiyim  SƏN  olardın. Məni başa düşən  Sən.

 

Əlvida demirəm sənə. Xudahafiz. O biri dünyada görüşənədək. Əgər gəlib məni tapmasan, özüm axtarıb səni tapacam. Tapıb, bir də öldürəcəm və ikinci ölümündən sonra daha mənə lazım olmayacaqsan.

 

                                           __________________________

 

 

Xoş xatirələrimi yadıma salanda ayağım yerdən üzülür, qalıram çəkisizlikdə. Bəzən düşünürəm: qocalıram yəni??.....Niyə belə tez-tez başladım keçmişlərə qayıtmağa? Niyə xatirələrim məni rahat buraxmır, qoymur onları bir zirzəmiyə atım, ağzını da qıfıllayım?

 

 

                                                        (1-ci hissənin sonu)

 

 

[Эда F]

                                                                               (2-ci hissə)

 

 

Həyatın qara qəpik məzənnəsini, cənabi-Əzrayılın gözlə qaş arasında bardaş qurub oturduğunu ən cod vəziyyətlərə düşəndə anlayırsan. Belə axmaq, bəzən gülünc və mənasız, bəzən qorxulu və təhlükəli vəziyyətlər az olmayıb.

 

• Çayda huşumu itirib  boğulanda. Balta kimi kəsən lilli, çirkab suyun (aramsız yağışlar yağırdı)  soyuğu yadımdadır hələ də.

 

• Bağda od tutub alışan mətbəxdə bağlı qapı arxasında qalanda.

 

• Dağ boyu qıvrılan cığırla aşağı, meşəyə enəndə. Başımızın üstündən şəlalə axıb tökülürdü, biz suyun altından keçirdik. Bumbuz damlalar isladırdı bizi tamam, cığr da yaş və sürüşkən idi. Şəlaləni və dağın  “bazburutunu”  görəndə birinci mən ayaqlarımı yerə dirədim ki, öldürsəz də məni, aşağı düşən deyiləm. Siz düşün, mən burda, kötüyün üstündə oturub sızə baxacam. Razı olmadılar, çünki bizə dağətəyi lazım idi, ordan başqa yerə getməliydik.

Biz çox idik və aramızda At Balaxanım dediyimiz bir Zara vardı. Başa düşmək olmurdu, oğlandı, qızdı, aralıq cinsdi nədi. Birinci o düşdü. Və yolda ayaq saxlayıb, ən təhlükəli yerləri bizə göstərdi. Cığırı vəhşi qəbilələrin adamları kimi kişnəyə-kişnəyə düşürdü və sürətlə. Bircə başının lələkləri çatmırdı, bir də boynundan asılacaq sümük. Mərkamudun heç nədən qorxusu yox idi. O aşağı çatanda beysbolkasını çıxarıb yellədi və qışqırmağa başladı:  Elik, kişisən gəl!

 

Elikçün Zaranın ürəyi gedirdi. Oğlanınsa onu görən gözü yox idi. Zaranın vecinə də deyildi bu. Yazıq Elik rəng alıb-rəng verdi. Çağırışı cavabsız qoya bilməzdı. Biz də həyasız baxışlarımızı onun üzünə dikmişdik. Kimi pıçıldaşır, kimi pıqqıldaşırdı. Mənimsə ona yazığım gəlirdi. (Mənim, ümumiyyətlə, hamıya yazığım gəlir). Elik  bütün cəsarətini toplayıb, enməyə başladı. O aşağı çatanda hamı dərindən nəfəs aldı. Çox həyəcanlı idik, qorxurduq onunçun.

 

Sonra oğlanları çığır boyu düzdük, ən təhlükəli sürüşkən yerlərə. Qızlar bir-bir yamacı enməyə başladı. Həmən o təhlükəli yerlərdən birinə çatmağa 2-3 m. qalmış mənim ayaşım sürüşdü və artıq  eniş boyunca bütün oyuqları-çıxıqları, daş-qənbərləri başımla saymağa hazırlaşırdım ki, (sərbəst uçuşda)  özümü güclü qollar arasında gördüm. Zənci qolları. Mənə ən yaxın sürüşkən punktda zənci tələbə dayanmışdı. Mənim yıxıldığımı görüncə, mənə qarşı qaçdımı, uçdumu, bilmirəm. Bir də onu bilirəm ki, onun ani, işıq sürətli reaksiyası və şişman əzələli qolları olmasaydı, mən, yəqin ki, indi həyatda deyildim. Bir də məni qucağına alanda onun öz müvazinətini itirdiyi yadımdadır. Bir müddət səntirlədik onunla, sonra amma bacardı. Həm özünü, həm də məni saxlamağı bacardı. Hələ o basabasda imkan tapıb qulağıma oxudu da:  Pretty girl.

 

• 3 litr qan itirəndə. Və yenə də o axmaq sakitlik çulğamışdı məni. Nədənsə mən həyatla ölüm arasında asılanda son dərəcə sakit oluram. Sanki nəyinsə bitəcəyinə sevinirəm.

 

• Yaxın bir dostum gözümün qabağında tonqala düşüb yananda. Biz tonqalın  üstündən atılıb əylənirdik. Közün üstündən sayılmırdı. Gərək alçaq, amma yanar alovu keçəydin. .... Dəri necə yanarmış, ilahi.....Biz onunla nə edəcəyimizi bilmirdik. Caya saldıq onu, yanğısını söndürmək üçün. Sonra böyük çətinliklə maşın tapıb (gecə idi), şəhərə göndərdik. Əlbəttə ki, mən getdim onunla və yol boyu hər dəfə halı xarab olanda, mən ölüb-dirildim.

“Ölümün qiymətini ölülərdən sor”. Ona bir addım yaxın olunca anlayırsan, nəymış bu.

 

Nifrət elədim, bilirsənmi nəyə?

“Düşünən bir beynin bir torpaq olmasına”.  2 saniyə qabaq nəfəs alan, yaşayan, atılıb-düşən, həyata meydan oxuyan, planlar çızan bir can indi cəsəd olur.....soyuq və cansız.....yox, son dərəcə soyuq və son dərəcə cansız......planlarını başsız, işlərini yarımçıq, onu istəyənlərin gözünü kor qoyub gedir.

 

Həyat vəfasız və etibarsızdır.....elə lap bizlər kimi. Ölüm gözlə qaş arasındadırsa,.....həyat, heyyyyyy!....sənin qiymətin mənim üçün sıfırdan da aşağıdır.  Dördəlli yapışmayın ondan. Doğrudan da, illyuzor bir anlayış.

 

 

Amma məqamlar da olub ki, Tanrıya ürəkdən bir  “Sağ ol” demişəm. Az da olsa, olub hər halda.

 

Gecənin bir aləmi. Meşə. Yayın son akkordları. Ümumi qrupdan ayrılırıq və əlbəttə ki, azırıq meşədə. Nə fənər, nə kompas, heç nə. Mənim üstümdə köhnə bir cins klatç, içində xırda-para şeylər, onlar da gecə meşədə karıma gələ biləcək biri deyildi. Mən azacağımı nəzərdə tutmamışdım axı. Gecə bizə piknik üçün lazım ola biləcək bütün sursaq və ləvazimat uşaqlarda idi. Mənsə yalnız öz şəxsi gigiyenamı düşünmüşdüm. Amma bir kiçik qayçı ilə alışqan yanımda idi. Mən həmişə meşəyə alışqan və kibrit götürürdüm. Yanımda 14-15 yaşlarında qız uşağı. Əsas onunçun qorxurdum. Ona bir şey olsaydı, nə cavab verərdim? Tək olsaydım, öz canımın hayına qalardım.

 

İt səsləri. Yurdsuz-yuvasız quduz itlər. Amma o qədər də yaxınlaşmırlar bizə. Meşədə səs yayılır, anlaya bilmirsən məhz hardan gəldiyini. Səsimizi içimizə salıb dururuq. Səslər uzaqlaşır. Dərindən bir nəfəs.

 

Yenə də səslər. Yenə də quduz səsləri. Bu dəfə it yox, bir dəstə sərxoş. Hırıltı, söyüş, nərilti....Yenə səsimizı  qısıb dururuq. Mən o vaxt itlərə yem olmağa üstünlük verərdim, nəinki sərxoş, ac kütlənin əlinə keçməyi. Səslər uzaqlaşır, meşə sakitliyini bərpa edir.

 

Yanımdakını öldürmək dərəcəsinə gəlirəm. Onun ucbatından azmışdıq çünki. O ayırmışdı məni dəstədən. Sonra isə  “gedə bilmirəm, ayaqlarım tutulub qorxudan” deyib, çöməlib yerdə oturub, məni də nəm meşə torpağının üstünə sərilib, diri gözlü səhəri açmağa məcbur edən axmaq qızcığaz.

 

Yadıma gəlir, acından ölürdük. Onun yol çantasında bir tuşyonka  qalmışdı (Biz əslində uşaqlarla bir yerdə şam eləməliydik meşədə, ərzaqların əsas qismi onlarda idi. Bizim itməyimiz bütün planları pozur). Mən öz balaca qayçımla dəmir bankanı ölüm-zülüm açıram və qayçıdan çəngəl kimi istifadə edib, onunla da yeyirik açdığımızı. Sonra  donmuş donuz piyindən ürəyimiz bulanır.

 

Əlbəttə ki, konserv bankasını açanda çox dərin kəsirəm əlimi. Əlbəttə ki, qan fısqırtı ilə axmağa başlayır. Əlbəttə ki, ilk öncə su axtarmağa başlayıram, yaranı yumaq üçün. Çaya tərəf qaçıram, çaysa yoxdur, çoxdan itirmişdik onu.

 

Qızın paltarı dizdən idi. Ətəyindən iri bir zolaq kəsirəm, yaramı bağlamaq üçün. İkinci zolaği da kəsib alışqanla yandırıram, külünü yaraya basıram.

 

Qız səhər artıq minidə idi. O, məndən qabaqda gedirdi və donunun qısa, əyriş-üyrüş ətəklərinə baxanda gülməkdən ölürdüm.

 

Səhər axtarıb o birilərini tapırıq. Dediklərinə görə bütün gücəni bizi axtarıblarmış. (Gecə meşədə kimisə haraylayıb tapmaq real bir şey deyil, ələlxüsus nabələd, xam adamlar üçün. İtən adam üçün isə səsini başına atıb qışqırmaq lap pisdir. Əlbət, eşidərlər səsini, amma kim?  Gecələr meşənin öz səsləri olur). Bilmədim, inanım, inanmayım onlara?...Amma səhər hamımız  şil-küt idik.

 

                                       ______________________________

 

 

Mən kiməm?

Vaxt gələcək, mən həyatda olmayacağam. Məndən sonra nə qalacaq? Böyük, çox böyük (!), uçurum boyda bir  HEÇ  NƏ!!

 

Bir gözü gülənlər, biri ağlayanlar, danışarkən susanlar, qulaq asın, mən də sizlərdənəm!

 

Bir gözü gülən, biri ağlayan, danışan-susan, susması ilə anlaşılmasını istəyən, sükutu mininin min dilinə dəyən,........irəliləyən (daim!), yıxılan-duran, gah nəvazişli-mehriban, gah qəddar-sarkastik, gah intiqam alan, gah bağışlayan,...sevilən-sevən, romantik – sərt/quru, heç kəsə və heç nəyə inanmayan, taleyi alnina döyülmüş  MƏN...

 

sabahların qan rəngli rəmzini doğan günəşdə axtaran....,axtaran da tapmayan......

 

gecə düşüncə rişxəndlə  “daha bir yarpaq qopdu”  deyən mən!

 

 

-----------------------------------------------------------------------

 

*   (parçalar C.Cabbarlıdan)

**  (müəllif naməlum)

 

 

 

 

Изменено 27 сентября, 2013 пользователем Эда F

[過労死]

Hansısa bir ağıldan üzülmüşün barmağının bir hərəkəti ilə yazılarımın yerin altına gömülməsini istəmədim.

Bərpa:

QADIN NALƏSİ

Ərlərin, ərənlərin,

 

Göz yaşlarımı içəri axıtmaqdan yoruldum.

 

 

Можно попросить перевод слов, которые underlined?

 

По предмету.  Никто вам не запрещает плакать, никто не должен обязывать вас быть сильной.  Если обязывают, то прочь от этих.  Тем не менее, почти вековая борьба женщин за то, чтобы выровняться в правах, возможностях, уровнях, дозволенностях с мужчинами завершилась вашей победой: вырасти до уровня мужчин, полагаю, что вам не удалось, но опустить мужчин - запросто.  Недостаток "строительного материала" для фундамента этого общества, а именно прочные, надёжные материалы нынче в дефиците, и посему их везде и повсюду ищут.

Изменено 5 октября, 2013 пользователем 過労死

[A...]

Если мужчину может опустить женщина мужчина ли он ?!

 

вспомнила мой разговор с одним знакомым ,когда он сказал,что настоящая женщина всегда должна быть на шаг позади от мужчины.

Только  не поняла - почему женщина должна быть на шаг позади ,когда правильнее будет если мужчина  будет на шаг впереди ?

 

единственный, пожалуй, случай когда перестановка мест "слагаемых" меняет "сумму".

Изменено 5 октября, 2013 пользователем A...

[Эда F]

По предмету.  Никто вам не запрещает плакать, никто не должен обязывать вас быть сильной.  Если обязывают, то прочь от этих.  Тем не менее, почти вековая борьба женщин за то, чтобы выровняться в правах, возможностях, уровнях, дозволенностях с мужчинами завершилась вашей победой: вырасти до уровня мужчин, полагаю, что вам не удалось, но опустить мужчин - запросто.  Недостаток "строительного материала" для фундамента этого общества, а именно прочные, надёжные материалы нынче в дефиците, и посему их везде и повсюду ищут.

 

Прочь? От чего прочь? От самой жизни? Отойти? Я бы с удовольствием, но у меня нет такого права. Я не властелин своей судьбы. Оно нам только кажется, что всё в наших руках. Страшное заблуждение. Многие из нас топают по проторенной дорожке, утешая себя мыслью о собственной  оригинальности, занимаясь самообманом: «Это Мой выбор!».

 

Когда мне мужчина признается, что я сильнее его, …мне умереть хочется.

 

Я не хотела быть сильной. Это не мой сознательный выбор. Пришлось.. Я должна  или сгинуть или быть сильной, чтоб дальше тянуть свою ношу. Меня гендерная борьба за писсуар особо не интересовала. Никогда никому ничего доказывать не хотела и не собираюсь.

 

Не могу я себе позволить плакать, жаловаться, искать жилетку или другие какие то женские слабости….а хотелось бы…

Уйти без оглядки тоже не могу. Я  себе это в аду не прощу.

 

 

[Эда F]

Эда F, on 03 May 2013 - 17:07, said:

 

 

Hansısa bir ağıldan üzülmüşün barmağının bir hərəkəti ilə yazılarımın yerin altına gömülməsini istəmədim.

Bərpa:

QADIN NALƏSİ

Ərlərin, ərənlərin,

 

Göz yaşlarımı içəri axıtmaqdan yoruldum.

 

 

Можно попросить перевод слов, которые underlined?

 

 

Gömülmək  -  дословного перевода нет. Исчезнуть, перенестись, перекочевать, похоронить.

 

Nalə  - Ah! Крик души, голос, бунт, боль.

 

Ərən – то же самое, что и Ər. Ər не муж, а в смысле Киши, игид.

 

Эти записи были до взлома форума. Потом все пропало. Я их восстановила, потому что:

 

Hansısa bir ağıldan üzülmüşün barmağının bir hərəkəti ilə yazılarımın yerin altına gömülməsini istəmədim

 

Не захотела, чтоб одним движением пальца какого-то придурка мои записи перекочевали в недра земли.

[過労死]

Gömülmək  -  дословного перевода нет. Исчезнуть, перенестись, перекочевать, похоронить.

 

Nalə  - Ah! Крик души, голос, бунт, боль.

 

Ərən – то же самое, что и Ər. Ər не муж, а в смысле Киши, игид.

 

 

Наверно, в русском эквиваленте: Мужчины и мужи.

 

Я этих слов не знал.

[Maestro]

Почитайте Деде-Горгуд....там эти слова часто встречаются

[Эда F]

Наверно, в русском эквиваленте: Мужчины и мужи.

 

Я этих слов не знал.

 

Да, верно, мужи. 

Это устаревшие слова, они вышли из обихода. И потом, литературный азербайджанский отличается от разговорной речи. Потому не слышали.

 

Можете спросить, если что непонятно.