al-Fath

R@hil пожалуйста сначала прочитайте правила форума и обратите внимание на этот пункт: 3.4 Запрещается писать сообщения латиницей (на русском) далее ответьте на то, что я написал, а после я отвечу Вам. Как Вы наверное заметили, я привел Вам Ваши же хадисы о том, что пророк сам плакал на могиле матери и сына и приказывал всем плакать. А запретил это Омар, хотя не имел на это никакого права! Жду Вашего вразумительного ответа.

Посмотрите Ваши же хадисы на эту тему: http://www.islam-news.ru/index.php?type=sp...cles&id=425

Nisə 4/69: "Allaha və Peyğəmbərə itaət edənlər (axirətdə) Allahın ne'mətlər verdiyi nəbilər (peyğəmbərlər), siddiqlər, şəhidlər və salehlərlə (yaxşı əməl sahibləriylə) bir yerdə olacaqlar. Onlar necə də gözəl yoldaşlardır!" Bir çox Ahli Sunna alimlərinə görə bu ayə həm Xəlifəlik ardıcıllığını bildirdi, həm də üstünlük ardıcıllığını... Bu çox gülməli bir fikirdir İndi quranda yazılan hər bir sıddık sözü Əbu Bəkrə aid etmək lazımdır? Onda bu ayəni də ona aid edin: əl-Hədid 19 - Allaha və peyğəmbərinə iman gətirənlər – məhz onlar öz Rəbbi dərgahında olan siddiqlər (özündə-sözündə doğru olanlar) və şəhidlərdir. Onların (qiyamət günü) öz mükafatları və (qıl körpüsü üstündə onlara yol göstərəcək) öz nurları vardır. Kafir olub ayələrimizi yalan sayanlara gəldikdə isə, onlar cəhənnəmlikdirlər. Əvvəla bu siddiqlər və s. cəm halında yazılıb, amma bununla işim yoxdur. Siz mənə bu sıddik adının Əbu Bəkrə aid olmasını sübut edin. صحيح ابن ماجه ص 12- روى بسنده عن عباد بن عبد الله قال: قال علىّ (ع) انا عبد الله و اخو رسول الله و انا الصدّيق الاكبر لا يقولها بعدى الاّ كذّاب، صلّيت قبل الناس بسبع سنين. Ибн Маджа в книге «Сахих» /стр. 12/ приводит хадис от Ибад ибн Абдаллы, что Али (да будет мир с ним!) изволил сказать: «Я - раб Аллаха и брат посланника Аллаха, я великий правдивец (Сиддик аль-Акбар), и никто это не скажет после меня, если только лжец. Я читал молитву в семь лет до того, как другие стали молиться». Bir də buna cavab verin. Siz deyirsiz ki, Allah-təala bu ayədə xəlifələrə (ardıcıllığa) işarə edir. Əgər bu belədirsə onda bəs Əli necə oldu? Ya Allah-təala onu xəlifə görmək istəmirdi? Sonra isə, bu salehlər (yaxşı əməl sahibləri) sözünü heç Osmana aid etmək mümkün deyil. Bu üç sözü (siddiq, şəhid və saleh) yalnız bir insana, imam Əliyə (ə) aid etmək olar!

Çox gözəl! Azərbaycanda yaşayanlar ibadətləri, azanı, orucu, bayram namazlarını və bənzərlərini açıq şəkildə etmə imkanına sahibdirlər. Deməli Azərbaycan islam ölkəsidir və prezidentimizdə müsəlmandır!

Ay qardaş bəsdi də, nə qədər yalan yazmaq olar? Siz özünüz bu tarixləri yoxlamısız? Əlbətdə ki, yox! Siz sadəcə bunu Abdulin Rüstəmin yazdığı “Истинные представления о Шиитах” məqaləsindən kopya edib bura qoymusuz. İndi isəgəlin bunları araşdıraq, görək ki, İran müsəlmanlarla müharibə edib, ya digərləri həqiqi islam ölkəsi olan İranla?! Əvvəlcə gəlin İranın xronologiyasına baxaq. Ən əvvəlini buraxıb, bizə lazim olan yerdən gətirirəm. Tam siyahıya burada baxa bilərsiz: 1554г. - война Ирана с Османской империей В новой войне с Персией османцы заняли в 1536 г. Багдад, в 1553 г. — Грузию. И в 1555 г. Ираном и Османской империей был заключен договор о разделе Закавказья. 1593г. - война с Османской империей 1590-95 Османцы вторглись в Закавказье. Захват Закавказья. 1638г. - война с Османской империей Касри-Ширинский договор между Османской империей и Ираном. С 1515 г. Восточная Анатолия принадлежала османам. В 1578 г. султан Мурад III завоевал Грузию. На востоке остались только турки и персы. В 1637 г. османы заключили с Сефевидами Каср - и - Ширинский договор. Несмотря на последовавшие за этим войны, с 1639 г. турецко - иран - ская граница оставалась незыблемой. 1683г. - проигрыш Османцев в Вене в тот момент, когда Иран ударил в спину Османской империи Битва при Вене произошла 11 и 12 сентября 1683 года, после того, как Османская империя два месяца осаждала Вену, столицу Австрии. В крупномасштабном сражении победили польско-австрийско-германские войска под командованием Яна III Собеского, короля Польши. Войсками Османской империи командовал Кара-Мустафа, великий визирь Мехмеда IV. Поражение стало началом упадка Османской империи и возвеличивания Габсбургов. 1710г. - война Ирана с Афганистаном Восстание афганского племени гильзаев. Отпадение Кандагара от Сефевидского государства Иран не воевал с Афганистаном, Афганистан являлся территорией Ирана. Они подняли восстание и отделились от Ирана (Сефевидов). После в 1722 г. Афганцы вторглись в Иран и захватили Исфахан. 1722г. - Россия без боя присоединяет часть Кавказа, подвластная Ирану 1722 - 1723 Персидский поход Петра I. После Туркманчайского договора (1828 г. Туркманчай находится на севере Ирана) русский император, объединив Эриванское и Нахичеванское ханства, создал то, что позднее стало Республикой Армения. Все стали гражданами России, а Николай I мог прибавить к титулу "король Польский", владетель Кавказа. 1839 г. По договору, заключенному в Эдирне, Россия получает такие укрепления на Черном море, как Поти и Анапа, а также Ахалцихе, Ахалкалаки и Ачури. Нынешняя русско-турецкая граница установлена. Кавказ целиком попадает в руки России. Мирный договор гарантирует армянам и мусульманам право выбора между Россией и Турцией. Более 100 тыс. армян покидают регион, вплоть до Эрзурума, и эмигрируют на территорию нынешней Республики Армения. Большинство мусульман покидают Кавказ и уходят в Анатолию. До этого момента в Эриване жили почти исключительно одни мусульмане. 1724 -1727гг.. - война Ирана с Османами. В 1714—18 г. османцы вели войну с Венецией и в 1716—18 с Австрией. По Пассаровицкому миру (1718) Османская империя получила обратно Морею, но отдала Австрии Белград с значительной частью Сербии, Банат, часть Валахии. В 1722 г., воспользовавшись прекращением династии и последовавшими затем смутами в Персии, османцы начали религиозную войну против шиитов, которой они надеялись вознаградить себя за потери в Европе. Несколько поражений в этой войне и вторжение персов на османскую территорию вызвало новое восстание в Константинополе: Ахмед был низложен, и на престол возведён его племянник, сын Мустафы II, Махмуд I. 1724 г. Афганский хан Махмуд взял Шираз. Убийство сефевидских принцев. Война мейду Турцией и Иранов произошла в 1726 г. 1730 -1754гг.. - Иран объединяется с Россией против Османов. При Махмуде I (1730—54), составлявшем своей мягкостью и гуманностью исключение в ряду османских султанов (он не убил свергнутого султана и его сыновей и вообще избегал казней), продолжалась война с Персией, не имевшая определённых результатов. Война с Австрией окончилась Белградским миром (1739), по которому турки получили Сербию с Белградом и Орсовой. Успешнее действовала против османцев Россия, но заключение австрийцами мира заставило и русских пойти на уступки; из своих завоеваний Россия сохранила только Азов, но с обязательством срыть укрепления. Иран не объединялся с Россией. Наоборот, он подписал мирный договор с Турцией. 1732 Хамаданский мир между Турцией и Ираном 1980 -1986гг.. - Ирано - Иракская война. Ирак по приказу Америки (Рейгана) напал на Иран. Как мы видим из всех этих ссылок, не Иран нападал на Турцию, а Турция нападала на Иран! Но это еще не все. Почему то, этот Абдуллин Рустам не написал о том, что до всех этих дат султан Салим напал на Сефевидов. Читаем http://ruerg.narod.ru/selim.html Селим был младшим из сыновей турецкого султана Баязеда II. Он отличался энергичностью, воинственностью и жестокостью за что ещё при жизни был прозван Мрачным. Будучи наместником Трабзона он постоянно нападал на персидские земли и негодовал на отца за полную военную бездеятельностью. В 1512 году Селим с отрядом верных янычар захватил Андрианополь и подступил к Станбулу. Баязед II отрёкся от трона в пользу Селима I и выехал в Димотику, впрочем он в неё не попал - его отравили по приказу нового султана. Первым делом Селим I с помощью шнурка удушил своих братьев Мехмеда и Ахмеда, а также приказал удушить и четверых своих племянников, мальчиков 5- 2 лет. Султан был преисполнен лютой ненависти к шиитам и их любимцу персидскому шаху Исмаилу I. В 1513 году он составил списки анатолийских шиитов в возрасте от 7 до 70 лет, числом от 40 000 до 50 000 человек, и приказал всех их перебить. В ходе этой "Турецкой Варфоломеевской ночи" султан проявил личную инициативу и ръяно выполнял кровавую роль наряду с сотнями своих палачей. Сразу после этого Селим I вторгся в Персию и в кровопролитном сражении около озера Урмия нанёс Исмаилу I страшное поражение. Перебив пленных и всех, кто встретился ему на пути он занял персидскую столицу Тербиз, многих перебил, овладел казной и угнал с собой тысячи ремесленников. Усилив флот, подчинив себе Киликию и Курдистан Селим I двинулся против египетского султана Кансу Гури. В августе 1516 года около сирийского городка Мердждабык он наголову разбил египтян и захватил богатый город Алеппо. Старик Кансу Гури умер от потрясения, его деморализованная армия в беспорядке отступила в Каир. Селим I занял Сирию, Дамаск, Палестину и 20 января 1517 года подступил к Каиру. Подавив слабое сопротивление султан взял столицу Египта и учинил жуткую расправу: первого февраля он приказал казнить около 6 000 человек и сам, лично в течении нескольких часов обезглавил 800 самых знатных мамлюкских беев и приказал повесить нового (и последнего) египетского султана Туман-бея. Територия Турции увеличилась вдвое, кроме того к ней отошли ранее принадлежавшие Египту мусульманские святыни Медина и Мекка. В 1518 году к Селиму I присоеденился известный пират Хайреддин Хызыр-реис (европейцы прозвали его Барбароссой) с принадлежавшим ему важным средиземноморским портом Алжиром на который покушались испанские Габсбурги. В апреле 1519 года в Турхале, Токате и Амасьи вспыхнуло восстание под руководством шейха Джеляля. Смертельно больной Селим I послал против повстанцев Ферхад-пашу и Зюлькадыру, которые разбили их и принесли своему хозяину голову Джеляля. Все восставшие были пленены и обезглавлены, числом около 20 000 человек. После этого гнев султана обрушился на их жён и детей. Неистовый, с огнеными глазами и холерической комплекцией Селим I легко относился к человеческой жизни и мог в любой момент лишить жизни человека осмелившегося возразить или просто не понравившегося ему. За своё короткое правление он обезглавил семь своих визирей, до сих пор фраза "Чтоб тебе стать визирем у Селима" ходит в турецком обиходе и подразумевает проклятье "Порази тебя смерть". Однако при всём своём варварстве Селим I был человеком парадоксально высокой культуры, влюблённый в литературу и наделённый талантом поэта. Он на персидском языке написал великолепную книгу Од и не мало покровительствовал другим поэтам и историкам. В 1520 году Селим I скончался в муках от рака. Основной источник: Ферхад-паша, Румелийский бейлер-бей Как видим источник турецкий. А вот история Азербайджана Для Османской державы шиизм представлял и внутреннюю опасность, так как он получил широкое распространение в восточных областях Малой Азии, граничивших с сефевидскими владениями. Поэтому Султан Селим решивший обезопасить свой тыл, прежде чем начать войну против Сефевидов, провел массовую резню малоазиатских шиитов. По особым спискам было уничтожено около 40 тыс. людей - в возрасте, от 7 до 70 лет, подозреваемых в шиизме. Предприняв эту жестокую акцию, Селим двинул стотысячную регулярную армию в пределы Сефевидского государства. После восхождения на престол начал подготовления для военной операции: * заключил мир с европейскими государствами как Московское княжество, Венгерское Королевство, Венеция, Валахия и этим обеспечил себе свободу действий на востоке. * заключил союз с правителем Мавеннегра Убейдулла ханом * начал преслодовать шиитов внутри своего государства, так как опасался ихнего бунта. Историк Абдул Фезл Али сообщает в последствии этого преслодевания были убиты около 40 тысяч шиитов. * для легитимации своих действий Султан Селим собрал весной 1514 г. в Эдирне "диван" религиозных ученых. В диване было обьявлено, что шииты враги всех мусульман и обьявил джихад против них. А вот что было до этого и что творили османы на наших землях!!! "В течение ХVI в. османские султаны не оставляли планов захвата Азербайджана и всего Закавказья. Султан Сулейман четырежды совершал походы в Азербайджан (1534, 1535, 1548, 1554). Во время этих нашествий османские войска занимали столицу государства - Тебриз и жестоко разоряли его. Растущее сопротивленле народа, беспрерывные налеты кызылбашских войск не давали туркам возможности закрепиться на завоеванных территориях. Убедившись в бесплодности своих походов, Султан Сулейман был вынужден пойти на заключение мирного договора в Амасье в 1555 г., которым завершился первый этап османо-сефевидских войн. Согласно договору Сефевиды сохранили под своей властью Восточную Армению и Восточную Грузию. Раздорами внутри Сефевидского государства воспользовался османский султан Мурад В 1578 г. стотысячная турецкая армия вторглась в Закавказье. Началась двенадцатилетяяя изнурительная война. Турки заняли Шамахы и Дербенд, произведя страшные опустошения. Захват Ширвана был облегчен спровоцированным султаном антисефевидским восстанием ширванской знати, но султан обманул надежды этой знати на восстановление независимого Ширванского государства. По приказу султана в Азербайджан через Дербенд неоднократно вторгались полчища крымского хана - вассала Турции. Кызылбашским войскам приходилось вести тяжелую борьбу на два фронта против Османской империи и Крымского ханства. Однако, несмотря на разительное неравенство сил, сефевидским войскам удавалось не раз наносить сокрушительные удары армиям завоевателей. На этот раз турецкий султан упорно добивался оккупации всего Закавказья, в т. ч. Азербайджана, не считаясь с потерями. В 1585 г. двухсоттысячная армия Осман-паши подошла к Тебризу. Тебризцы героически сражались с неприятелем. Даже после падения города они продолжали партизанскую войну с захватчиками. В результате непрерывных войн территория Азербайджана была разорена и опустошена. Поля были заброшены. Свирепствовали эпидемии, уносившие десятки тысяч жизней. Военные неудачи Сефевидов во многом были предопределены расколом среди кызылбашских эмиров, часть которых выступила против центрального правительства. В результате Азербайджан был постепенно оккупирован османскими войсками." Прочитайте еще и это: В 1461 г. Мехмед Фатих основал армянскую патриархию в Стамбуле. Армянскому патриарху Стамбула подчинялись все армяне и монофизиты, проживающие в империи. Резиденции католикоса в Сисе или Эчмиадзине, находившихся в то время под контролем Ирана, не имели тогда никакого влияния в Османской империи. XIX век: золотая эра армян Золотой век армяно - османского симбиоза: с XV до XIX в. армяне "самый преданный миллет султана". Армянский патриархат в Стамбуле учрежден самим султаном. После завоевания Стамбула султан Мехмед Фатих постарался установить прочные отношения со всеми подданными народами и предоставить им довольно широкую автономию. В ретроспективе правильнее говорить о "религиозных общинах", поскольку понятие нации или расы еще не откристаллизовалось. Уже через 8 лет после завоевания Стамбула султан Мехмед Фатих вызвал архиепископа православных армян Овакима из Бурсы в Стамбул и назначил его патриархом. Патриарх Оваким стал духовным правителем (и в большой степени также и светским) всех граждан Османской империи, которые не исповедовали ислам или не принадлежали к греко - католической церкви. Его власть намного превосходила власть католикоса армян в Эчмиадзине или в Сисе. Никогда в истории армянского "народа ни один армянин не имел столько власти и влияния, сколько патриарх Оваким (и его преемники до XIX в.). С самого начала армяне уживались с османским султаном лучше, чем с греками. Греческие православные патриархи Константинополя Геннадий II, Схоларийский Исидор II, Ксан Гоюльский или Софроний I Сиропольский сменяли друг друга с головокружительной быстротой. А армяне между тем с самого начала нашли нужный тон для переговоров с османами, и их власть продолжала крепнуть. Именно армяне обеспечивали в империи чеканку монет. Даже бухгалтерия в имперской казне в Стамбуле велась на армянском языке. Завоевание Константинополя султаном Мехмедом Фатихом в 1453 г. и перемещение армянского православного архиепископа из Бурсы в Константинопольскую патриархию означало наступление "золотого века" для армян Османской империи, часто в буквальном смысле слова. Внушительный ряд грандиозных строительных проектов был выполнен для османских правителей армянскими архитекторами. Определение "преданная армянская община" в Османской империи стало устойчивым выражением.

Ничего подобного! Кардави говорит о алкоголе "содержащие полградуса алкоголя, образующегося в результате брожения в процессе естественной ферментации". Это относиться к кефиру, который при длительном простое или при жаркой погоде вырабатывает малое количество алкоголя. Также во многих лимонадах и квасах находиться около 1% алкоголя. Кардави разрешает пить эти напитки, а не вино или водку, которые являются опъяняющими и запрещены Кораном. Конечно же Кардави не прав, так как в коране есть и другой аят: То, что запрещено в больших количествах, запрещено и в малых. Поэтому запрещено употреблять напитки содержащие даже пол процента алкоголя. исключения могут состовлять только лекарства. P.S я Вас всех прошу открывать темы в соответствующих разделах. Для этой темы есть раздел Ислам.

Siz kimə taqut deyirsiz? əvvəla bizim prezidentimiz müsəlmandır və hətta həccdə də olub. əgər o taqut idisə onda necə onu Səudiyyə hakimiyyəti Kəbənin ziyarətinə buraxıb? Onun atası isə kralla lap Kəbənin içinə də girib! Həmçinin sizin səhih hədislərə görə hər bir mövcud hakimiyyətə beyət etmək vacibdir, hətta o taqut olsa belə. Buna görə də siz bu yazınızla öz sünnətinizə əks gedirsiz!

salahuddin qaydaların 1.1 (Təhqir etmək) bəndini pozduğunuza görə reytinqiniz 20% artırılır və sizə 10 günlük ban verilir. http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1752833

Öz adınızı mənə qoymayın. Əvvəla mənə yer göstərməyin, mən özüm yer göstərənəm! Sonrası isə sizin cavabınızı vermişəm, yenidən eyni şeyi təkrarlamayın. Mən pedofil deyiləm ki, balaca qızlar haqda düşünüm. yazmağına yazmışam, amma layiqli bir cavab görməmişəm. Mənim sizə yazığım gəlir, qardaşlarıma yox. SAHİBB Mən hər şeyi görürəm, amma yenə də sizdən xahiş edirəm ki, əxlaqsızlığa əxlaqınızla cavab verəsiz. Çünki biz əxlaqımızı peyğəmbər və onun pak əhlibeytindən öyrənirik, apponentlərimiz isə ..... üzünüz bilirsiz kimlərdən! salahuddin reytinq 20% və 10 günlük ban.

Я в Вашей писанине не увидел никакого запрета на оплакивание мёртвых. Но я увидел обратное. Вот из этих хадисов видно, что пророк сам плакал и вместе с ним плакали другие (сахабы). Остальные хадисы Вы просто недопоняли. В них нет запрета. Вы также просили показать Вам Ваши хадисы на эту тему?! Вот они: «Səhih Buxari» və «Səhih Müslim»də həzrət Peyğəmbərin (s) ağladığı vaxtlar sadalanır: 1. Oğlu İbrahim vəfat edəndə;(«Səhih Buxari», kitabul-cənaiz, səh. 208, hədis 1303) 2. Sə’d ibn Übadəni yoxlayan vaxt;(«Səhih Buxari», kitabul-cənaiz, səh. 208, hədis 1303) 3. Anasının qəbrini ziyarət edərkən.(«Səhih Müslüm», kitabul-cənaiz, səh. 413, hədis 976) «Səhih Buxari»də nəql olunur: «Cə’fər Təyyar və Zeydin ölüm xəbəri çatmamış Peyğəmbər (s) bu işdən xəbərdar olub ağladı»; «Aişə deyir: «Rəsulullah (s) ölüm yatağında olarkən Fatiməni çağırdı, onunla astadan söhbət etdi. Fatimə ağladı. Sonra Fatiməyə nə dedisə, Fatimə gülümsündü.» «Həzrət Peyğəmbər (s) oğlu İbrahim vəfat edərkən ağladı. Ətrafdakıların təəccüb etdiyini görüb buyurdu: «Bu mərhəmət ağlayışıdır...»(«Səhih Buxari», kitabul-cənaiz, səh. 208, hədis 1303) «Səhih Buxari»də nəql olunur: Həzrət Peyğəmbərin (s) ölüm xəbəri çatdıqda Əbu-Bəkr onun hücrəsinə daxil olub, özünü cənazənin üstünə atdı və həzrəti öpüb ağladı.(«Səhih Buxari», kitabul-məğazi, səh-757, hədis 4452) İbn Abbas deyirdi: «O qədər ağladı ki, gözünün yaşından yer islandı.» («Səhih Buxari», kitabul-cuziyyə, səh-527) Digər bir sünni kitabında nəql olunur: «Ölüyə ağlamaq, qəmlənmək caizdir. Bir şərtlə ki, Allahın qəzəbinə səbəb olacaq sözlər danışılmasın, ölü haqqında yersiz və yalan tə’riflər deyilməsin.» («Səlatül-mumin», əl-Qəhtani, səh. 1307) Sizin tarix kitabların;zda bildirilir ki, Mədinə əhli həzrət Peyğəmbərin (s) ölümünə şiddətlə ağladı: «Peyğəmbər (s) dünyasını dəyişəndə xalq heyrətə gəldi və çox ağladı. Fatimə (s) ağladı... Ömər ağladı... Aişə deyir: «Peyğəmbərin (s) ruhu çıxanda onun başı dizlərim üstəydi. Sonra onun başını yastığa qoydum. Qadınlarla birgə sinəmə və üzümə döydüm.» («Tarixül-qəvim», c. 1, səh. 168-203) Elə həmin mənbədə Əbu Bəkr və Ömərin ağladığı bildirilir. Həzrət Peyğəmbərin (s) azançısı Bilal Peyğəmbərin (s) vəfatından sonra azan vermədi. Əbu Bəkr nə qədər tə’kid etdisə də, Bilal qəbul etməyib, Şama yola düşdü. Bir gecə yuxuda həzrət Peyğəmbər (s) ona buyurdu: «Ey Bilal, bizə cəfa qıldın və bizim dairədən çıxdın. Bizim ziyarətimizə gəl.» Bilal yuxudan oyanıb, Mədinəyə üz tutdu. Həmin vaxt həzrət Fatimə (s) dünyasını dəyişmişdi. Bu xəbəri eşidən Bilal nalə çəkib dedi: «Peyğəmbər (s) təninin parası nə tez ona qovuşdu.» Sonra Bilaldan azan verməsini istədilər. Bilal e’tiraz etsə də, ondan əl çəkmədilər. Nəhayət, Bilal azan verdi. O, «əllahu əkbər» deyəndə bütün xalq fəryad çəkib ağladı. Bilalın «əşhədu əlla ilahə illəllah» səsi ucalanda xalq hönkürtü vurdu. Bilal «əşhədu ənnə muhəmmədən rəsulullah» deyəndə Mədinədə ağlamayan qalmamışdı... Bilal azanını qurtaranadək camaat Peyğəmbər (s) vəfat etdiyi gün ağladığı kimi ağladı. Sonra Bilal dedi: «Sizə bir müjdə verim: «Peyğəmbərə (s) ağlayan gözü atəş yandırmaz...» Bilal yenidən Şama getdi. İldə bir dəfə Mədinəyə gəlib azan verərdi.(«Tarixül-qəvim», səh. 202) Əslində meyitə ağlamaq Ömər tərəfindən qadağan edilmişdir. Ömər rəvayət edir ki, Peyğəmbər meyitə ağlamağı qadağan etmişdir, Ümmül-möminin Ayişə onun səhvini bərpa edir. Buhari və Müslüm ibn Abbasda belə nəql edirlər: “Ömər zərbələnən zaman Suheyb belə deyiridi: “Ey qardaşım vay! Bay qardaşım vay!” Sonra onun başı üstünə gəldi, Ömər dedi: “Suheyb! Mənə ağlayırsan? Halbuki Peyğəmbər “Meyit qohum-əqrəbasının ona ağladığına görə əzaba düçar olur” - deyə buyurmuşdur” İbn Abbas deyir: Ömər dünyadan getdikdən sonra bu işi Aişəyə dedim. O dedi: Allah Öməri bağışlasın! Allaha and olsun ki, Peyğəmbər “Allah möminə, qohum-əqrəbasının ona ağladığına görə əzab verir” deyə buyurmayıb, əksinə o, belə buyurmuşdur: “Allah kafiri, qohum-əqrəbasının ona ağladığına görə əzaba düçar edər” Sonra dedi: “Sizin Quranınız kifayətdir, orada buyurulur: Və la təziru vazirətun vizrə uxra” – heç kəs başqasının günah yükünü öhdəsinə çəkməz”. İbni Abbas bura çatanda dedi: “Ağladan da, güldürəndə Allahdır”. (Səhih Buxari “Cənaiz” kitabı, cild 1 səh 155, 156; Səhih Müslüm “Cənaiz” kitabı, səh 641, hədis 22) Ondan sonrakı rəvayətdə belə deyilir: Aişənin yanında İbni Ömərin dediyi “Meyit qohum-əqrəbasının ona ağladığına görə əzaba düçar olur” – sözündən söhbət açıldı, Aişə dedi: Allah onu bağışlasın! Bir şeyi eşidib, lakin yadında yaxşı saxlaya bilməyib. Məsələ belə olmuşdu: Yəhudi bir şəxsin cənazəsini – qohumları ona ağladığı halda – Peyğəmbərin yanından keçirdirdilər. O həzrət buyurdu: “Siz ağlayırsız, ona isə əzab verilir”. (Səhih Müslüm “Cənaiz” kitabı, səh 642, 643 hədis 25, 26, 27) http://www.islam-news.ru/index.php?type=sp...cles&id=462 Göz yaşları mərhəmət, sevgi, mehribanlıq nişanəsidir. İnsanın ağlaya bilməməsi onun daşürəkliliyinə dəlalət edir. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurur: «Dörd şey bədbəxtlik əlamətidir: gözün quruluğu, daşürəklilik, dünyaya hərislik, günahda israr.» («Səfinətül-bihar», maddə buka) Ey Əbuzər ağlaya bilən ağlamalı, ağlaya bilməyən qəmlənməlidir. Həqiqətən, daş qəlb Allahdan uzaqdır, amma siz anlamırsınız.»(«Biharül-ənvar», c. 77, h, 79)

Salam salahuddin. Bir müddət burda yox idim, sizə cavab verə bilmirdim. Deməli deyirsiz ki, "Sunən əl-Kubra" əsərində iki rəvayət var? Əvvəla o yazdığınız rəvayətin tərcüməsini də yazın (mən sizin yadınıza salmalıyam ki, tərcüməsiz materialların forumda yerləşdirilməsi qadağandır?!), sonra o rəvayətin səhih olduğunu sübut edin. Amma bunlardan əvvəl mənim yuxarıda yazdıqlarımı cavablandırın, daha adətinizə görə o yazılarda bir mız tapıb ona ilişməyin. Əslinə qalsa bu rəvayəti heç yoxlamaq da lazım deyil, çünki yuxarıda mən bu haqda olan rəvayətlərin saxta olduqlarını və hətta bir neçə sünni aliminin bunu təsdiqlədiyini yazmışam. Siz isə səhih olmayan kitabdan bir rəvayət tapıb, digər rəvayətləri rədd edirsiz və bizə bu rəvayətin səhih olduğunu sübut etməyə çalışırsız. Yəgin özünüz də başa düşürsüz ki, bir çox rəvayətə zidd olan bir rəvayət qəbul oluna bilməz. Həmçinin: Şeyx Subki Zaxair əl Ukbə, "Itrət Fatimə", səh 39 yazır ki, digər zövcəsi olan kişiyə Fatimənin qızları ilə evlənmək haramdır.

Mən biləni siz xums verməklə və ya pulu qaytarmaqla o torpaq sizə halal olmur. Bu şəri məsələdir və buna cavab vermək çox məsuliyyətlidir. Sizə məsləhət görürəm ya alimlərə yazıb soruşasız, ya da ki, ən asanı istədiyiniz məscidə gedib axundlardan soruşun. Özüdə onun şiə olmağı vacib deyil, çünki bu məsələlərdə müsəlmanlar arasında ixtilaf yoxdur.

Очередная ложь саляфитов. Во так всегда, захочешь недельку отдожнуть, тут же форум обгадят! Имам Джафар Садиг (а), признавая положительным условие произнесение кялмейи-шахадат для принятия ислама, говорил: "Ислам - это произнесение "Ла илаха иллаллах" и признание расулуллаха. Тем самым сохраняется чистота крови, решаются вопросы брака и наследства" (Кулейни - "Аль-Кафи", "Иман ва Куфр" ХV баб, 1 хадис). Другой хадис из этой же книги еще более ярко раскрывает отношение Имама Садига (а) к проблеме: Трое сторонников Имама Садига (а) вели спор между собой, в поисках ответа на вопрос: "Является ли мусульманином человек, не признающий шиитских имамов или он считается кяфиром?" Один из ведущих спор утверждает, что этот человек - кяфир. Второй утверждает, что человека, не имеющего представления об имамах нельзя считать кяфиром, но получивший информацию об имамах, и опять-таки из-за фанатизма не признающий их, считается кяфиром. Третий же защищает мысль, что вне зависимости от того принимает или нет человек имамов, он не должен считаться кяфиром. Сторонники Имама Садига (а) в тот год направились в Мекку для совершения хаджа, и при встрече с ним, обратились к нему с этим вопросом. Имам Садиг (а), приняв во внимание важность вопроса, сказал, что ответит на него в присутствии всех. В назначенное время собирались все сподвижники Имама Садига (а). Хазрет обращается к ним с вопросом: "Что вы думаете о своих домочадцах, о своей супруге и прислуге? Разве они, как и вы не подтверждают единства Аллаха, пророчества Мухаммеда (с)? Разве они, как и вы не совершают намаз, хадж, орудж?" Человек, задавший вопрос, отвечает, что в этих вопросах между ними нет разногласий. Имам продолжил: "А как насчет имамов? И тут вы думаете одинаково?" Сподвижник ответил: "Нет". Имам спросил: "И каково твое отношение к ним?" Сподвижник ответил : "Всякий, кто не знает об имамах, является кяфиром!" Затем Имам спросил его мнение о остальных мусульманах и паломниках. Сподвижник дает тот же ответ. Тогда Имам, удивляясь и протестуя, восклицает: "Хвала Аллаху! Сказанное тобой -это мысли иноземцев! (то есть анархистов вне Ислама)" (Кулейни "Аль-Кафи", книга "Имам вя Кюфр", баб "Зялал" 1 хадис). Никто из шиитов не говорит и не думает, что сунниты кафиры! И судить это будем не мы, а Аллах-тааля иншаАллах! Тема ложная и провакационная, а посему закрыта.

Çünki aydındır ki, nə üçün cavab vermək istəmirsən. Kişi kimi sözünün üstündə duran adamsansa, suala cavab verərdin. Adam ağzından çıxan sözlərə diqqət edər, hər ağzına gələni yalnız qarşısındakını "bağlamaq" xatirinə yazmaz. Guya mənim sözümdən "məntiqi" bir nəticə çıxarmısan və yazmısan "şərəfsiz Ömər"...Sən və Qələm iddia edir ki, guya bu mənim sözlərimin "məntiqi" nəticəsidir. İndi isə mənə burada nağıl açıb yazırsan ki, sən yalnız bizim alimlərin dediklərini deyirsən... Kişi kimi sözünün üstündə durmamağın bir kənara, hələ bir yalan da danışırsan...Günah səndə deyil, günah səni moderator seçən adamdadır... Yaşadığımız zəmanəyə bax ee, hər eyninə şalvar geyinən durub mənimlə kişi söhbəti edir. Mənim sizi bağlamaq nə fikrim var, nədə ki istəyim. Siz elə bağlı kimi bir şeysiz. Bəli sizin sözünüzdən məhz bu məna çıxırdı. Alimlərinizin sözündən isə onun pedofil və haqsız zülümkar olması çıxır! Mən kişi kimi öz sözümün üstündə dururam, mən bunu ona demişəm (sizə əsaslanaraq) və sözümü geri götürmürəm! Daha mən sizə, sizin sualınıza cavab verəcəyəm kimi söz verməmişəm ki, indi də siz məni hədələyirsiz.

Görünür siz mənim yazdıqlarımı diqqətlə oxumursuz, mən orada yazılanı yazmışam və kitabın sürətini də gətirmişəm. Bu rəvayətin ravilərindən biri Əbu Süfyan bin Vəqiyədir. əl Füsulun müəllifi Əllamə Hüriri deyir ki, Əbu Süfyan bin Vəqiyə zəifdir. İbn Hacər Əsqalani deyir zəifdir. Nəsai deyir ki, etibarlı deyil, həmçinin deyir ki, imam Əbu Davud ondan hədis nəql etmirdi (“Tadheeb al İtidal” cild 4 səh 124). İmam Zəhəbi deyir: İmam Buxari deyib ki, insanlar Əbu Süfyan bin Vəqiyə haqda yaxşı söz demirlər. Əbu Zuriyə deyir ki, xalq onu yalançı adlandırır, İbn Əbi Xatim deyir ki, onun hədisləri düz deyil. (“Mizan əl itidal” cild 2 səh 173)

NASRULLAH qaydaların 1.1 (Təhqir etmək) və 1.2 (Ələ salmaq) bəndlərini pozduğunuza görə reytinqiniz 20% artırılır. http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1748044 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1748038

H.H.B.I. qaydaların 1.1 (Təhqir etmək) və 1.2 (Ələ salmaq) bəndlərini pozduğunuza görə reytinqiniz 20% artırılır. http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1742550

Meger bu kimin sozudur? sen burda demirsen ki, elleri gobekden ashaghida tutduqlarina gore deyir? Mən bu yazımdan sonra #18 postda sizə səhv etdiyimi bildirmişəm, amma siz yenə də ondan qabaq yazdığıma ilişmisiz. http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1736902 Buyurun, moder...gosterin yalanlarimi...sebrsizlikle gozleyirem... Elə Ümm Gülsüm temasında ki, əl-Hakimin "Müstədrək"indən sübut kimi gətirdiyiniz zəif hədis bəsdir. Hech kes soylemir ki, "selefilerin" namaz anlayishi ile diger ehli-sunnetin namaz anlayishi eynidir, mezhebler arasinda ferq vardir.. Biz də bunu müzakirə edirik!

Ay kişi! Mənə burada "rəftar"dam söz açma. Sözlərin xoşuna gəlmirsə, cavab yazma! Mənə hədə qorxu da gəlmə! Adam balası kimi yazılara cavab ver! Mən öz elmimi deyə bilmərəm, lakin sənin səviyyənə bələd olmuşam. Əgər məsələyə cavab verə bilmirsənsə, qoy bilənlər gəlib cavab versin! Zəif hədislər? Allahın...səbr ver! Tutaq ki, sənə görə zəifdir. Ola bilsin ki, sən "üsuli"lərdənsən. Bunun heç bir əhəmiyyəti yoxdur. Mənim bildiyim budur ki, sizin "əxbari"lər də şiələr sayılırlar. Yoxsa onların şiə olmadığını mı söyləyəcəksən?! Məsələ burasındadır ki, bur murdar işlərlə elə sizin şiə qardaşlarınız məşğul olurlar. İşin mahiyyəti də burdadır. Belə de! Bəlkə sizdən icazə almalıyam yazıb yazmamağıma görə? Necə cavab verim? Siz adam balası kimi cavab verdiz? Siz yenə də səviyyədən danışırsız? salahuddin bir insana söz bir dəfədən çatmırsa onun səviyyəsi nədir? Mən neçə dəfə sizə deməliyəm ki, biz hədis əhli deyilik və dini hədislərdən öyrənmirik?! Hansı əhbarilərdən danışırsız ee siz? indi əxbari var? Biz üsuliyik və bizim üsul alimlərimiz var! Əvvəla o siz dediyiniz hədislər zəifdir və siz bunu çox gözəl bilirsiz, sadəcə savadsız əxiləriniz qarşısında özünüzü biliymi göstərmək istəyirsiz ki, bəzi səviyyəsizlər sizə "sağol əxi, sən onları sındırdın" yazsınlar. Əxbarilər şiədi ya sünnidir, bunun heç bir əhəmiyyəti yoxdur. əhəmiyyətli yalnız əqidənin nədən ibarət olduğudur. Əxbarinin yazdığı şiənin əqidəsi deyil, o onun öz batil fikirləridir. Ona qalsa məndə sizin zəif hədislərinizi yazıb, əqidənizin murdar olduğunu deyə bilərəm. Amma buna heç ehtiyac da yoxdur, çünki mən bunu elə səhih hədislərlə də etmişəm və siz o hədisləri (fətvaları) qəbul edib onların düzgün olduğunu demisiz. Siz görməmisiz. İndi mən sizə bu haqda yazaram. Yadınızdadırsa Salman Ruşdi adlı biri Qurana qarşı bir kitab yazmışdı “Şeytan ayələri” və o kitabda sizin ananız Aişəni təhqir edib onu zinakar adlandırmışdı. İndi deyin görüm sizlərdən kim ona cavab verdi, həm quranı təhqir etməsinə görə, həm də ananızı? Ona bir nəfər cavab verdi, imam Xomeyni (ra) və onun başına 3 mln dollar pul qoydu! Bəs niyə heç bir əhli-sünnət aliminin səsi çıxmadı? Yoxsa gücünüz yalnız əxbarilərə çatır? Ey ağıl dəryası! Mən deyirəm ki, Allahu Təalə keçmişi də, gələcəyi də bilir! Allahu Təalənin onları artıq "möminlərin anaları" adlandırması, onlar üçün verilmiş şərəfli bir tituldur. Çünki əgər "möminlərin əmiri" adlanmaq ən azından bir şərəf olduğu üçün, "möminlərin anaları" adlanmaq isə qat-qat böyük bir fəzilətdir. İkincisi isə, bu ayə onların peyğəmbər - salləllahu aleyhi va səlləm - zamanında olduqları statusu saxlayacaqlarına dəlalət edir. Çünki bu Quran bütün əsrlərə aiddir. Peyğəmbərin - salləllahu aleyhi va səlləm - ölümündən sonrakı zamana da aiddir. Əgər desəniz ki, burada "möminlərin anaları" sözü sadəcə olaraq onlarla evlənməyin haramlığına dəlalət edir. Bunun cavabı budur ki, bu hökmə daxildir, lakin sadəcə onunla məhdudlaşmaz. Çünki əgər sadəcə o olsaydı, Allahu Təalə onların möminlərə peyğəmbərdən sonra haram olduğunu bəyan edərdi. Lakin onlara xüsusi bir ad ilə müraciət etmişdir. Eləcədə onlara xüsus bir kontekstdə müraciət etmişdir, onlara yaxınlığa işarə edərək deyir: Peyğəmbər möminlərə onların özlərindən daha yaxındır. Zövcələri isə möminlərin analarıdır. Qohumlar Allahın yazısına görə bir-birlərinə möminlərdən və mühacirlərdən daha yaxındırlar. Senin Nuh ve Lutu buraya salmağın isə sənin anlayış səviyyəndən xəbər verir. Allahu Təalə onların küfrünü açıq şəkildə bəyan edib! Siz yenə də səhv edirsiz. Allahın onlara möminlərin anası deməsi məhz onlarla başqa kişinin evlənə bilməməsi üçün deyib. Bunu sizin təfsir alimləriniz yazır. Misal üçün Fəxr Razi yazır: Allah Teâlâ, peygamberin hanımlarını, ümmetinin bakışlarını peygamberin maksadının kendisine iliştiği şeylerden (hanımlardan) kesmek için, anne hükmünde kabul etmiştir. Abdurrahman Saadi Əzhab surəsinin 6-ci ayəsinin təfsirində yazır: Пророк Мухаммад, да благословит его Аллах и приветствует, имеет полное право называться отцом правоверных, и об этом говорили некоторые сподвижники. Он воспитывал их так, как отец воспитывает своих детей. Кроме того, его жены – матери правоверных. Мусульмане не имели права жениться на них после смерти посланника Аллаха, да благословит его Аллах и приветствует, и обязаны уважать и почитать их. Однако это не означает, что сподвижники имели право общаться с ними и находиться с ними наедине, как со своими родными матерями. Təbəri təfsirində yazır ki, əgər səhabələr peyğəmbərin zövcələrindən bir əşya və ya nəsə soruşmaq istəsələr, onlar bunu yalnız pərdə arxasından edə bilərlər (yəni gərək təmasda olmasınlar) . Deyirsiz ki, Çünki əgər sadəcə o olsaydı, Allahu Təalə onların möminlərə peyğəmbərdən sonra haram olduğunu bəyan edərdi. Əzhab 53-ə baxın: Ey iman gətirənlər! Peyğəmbərin evlərinə sizə yeməyə icazə verilmədən (yeməyə dəvət olunmadan) girib onun bişməsini gözləməyin. Lakin dəvət olunduqda gedin və (yeməyinizi) yedikdən sonra (orada bir-birinizlə) söhbətə qapılmayıb dağılın. Bu (sizin çox oturmağınız), Peyğəmbərə əziyyət verir, amma o sizdən (bunu sizə deməkdən) utanırdı. Lakin Allah doğru sözdən çəkinməz. Onlardan (Peyğəmbərin zövcələrindən) bir şey soruşduqda, pərdə arxasından soruşun (evlərinə daxil olmayın). Bu həm sizin, həm də onların ürəklərinə daha çox təmizlik bəxş edər. Sizə Allahın Peyğəmbərini incitmək, özündən sonra onun zövcələri ilə evlənmək əsla yaraşmaz. Həqiqətən, bu, Allah yanında böyük günahdır! Fəxr Razi yazır: Cenâb-ı Hak, "Kendinden sonra zevcelerini nikâhla almanız da, ebedîcaiz değildir" buyurmuştur. Bu ayetin sebeb-i nüzulünün, insanlardan birisinin -ki bunun Talha İbn Ubeydillah olduğu ileri sürülmüştür-, "Şayet Muhammed´den geri kalırsam, mutlaka Ayşe ile evleneceğim" demesi olduğu ileri sürülmüştür. Halbuki, biz, genel bir ifâdenin manasını, sebeb-i nüzulün değiştiremeyeceğini söylemiştik. Çünkü kastedilen, Hz. Peygamber (s.a.s)´e eziyyet vermenin haram oluşudur. Hz. Peygamber (s.a.s) hayatta iken, onun hanımlarına sataşmak da bir eziyyet vermedir. Binâenaleyh, caiz olmaz. Daha sonra Cenâb-ı Hak, ´Hayır, bu mutlak manada caiz olmaz" buyurmuş, bunu da, Bu, Allah nezdinde çok büyük bir günahtır". Maksad, "Peygambere eziyyet verme" işidir" ayetiyle ifade etmiştir. İndi belke sen de aliminiz Meclisi kimi iddia edirsən ki, təthir ayəsini o kontekstə salanlar səhabələr olublar ki, Quranın mənasını təhrif etsinlər? Bəlkə sənə görə bunu elə Aişənin özü zakaz verib? Belə bir şeyə inanmağın məni təəccübləndirmir.. İkincisi isə ayədə onların pak olduğu ve ya mesum olduğu söylənilmir. Allahu Təalə Qurani Kərimdə bir çox yerdə bu tərzdə ayələr endirmişdir. İndi siz mənim üzümə durub deyəcəksiz ki, Aişə ilə Həfsə peyğəmbərə qarşı plan cızıb onun bal yerinə qatran yeməsini deməyiblər? Bu sizin səhihlərdə yazılıb. Və ya Aişənin peyğəmbərin digər zövcələrini təhqir etməsi və bununla peyğəmbərə əziyyət verməsi, bunu da Məclisi uydurub? Daha ətraflı bura baxa bilərsiz: http://www.xabar.ucoz.ru/load/2-1-0-37 http://www.xabar.ucoz.ru/load/2-1-0-38 Bu sənin savadsızlığını göstrərir. Çünki İslam da gələrkən, həmən kafir qadınlarla evlənməyi qadağan etmədi. Əksinə, bir çox səhabələrin zövcələri kafir idilər və iman gətirməmişdilər və İslam onların nikahını haram saymırdı. Lakin Hudeybiyyə sülhündən sonra ayə endi və kafir qadınları saxlamağı qadağan etdi. bir də sən deyəsən bizim Şəriət ilə əvvəlki şəriətlər arasındakı fərqi bilmirsən... Bir dənə fərq deyəcəm misal üçün. Əvvəlki ümmətlərə qənimət götürmək haram olduğu halda, bizlərə halal buyuruldu... Bəli, o qadınlarla nigahın pozulmasını Allah-təala yalnız Hüdeybiyyədən sonra əmr etdi. Amma bu o demək deyil ki, möminlər o kafir qadınlarla birgə yaşayırdılar. Xeyr, mömin və möminələr elə nigahda ola-ola Mədinəyə hicrət etmişdilər, onların kafir ər və arvadları isə Məkkədə qalmışdılar. Hüdeybiyyədən sonra isə Allah-təala onların nigahlarını pozdu. Həmçinin bu o demək deyil ki, möminlərə kafirlərlə evlənmək caiz idi. Bunların hamısı atrıq söhbətlərdir ki, siz onları ortaya atmısız. Biz keçmiş peyğəmbərlər və onların zövcələri haqda yox, bizim peyğəmbərin zövcəsi haqda danışırıq. Mən sizə yazmışdım ki, Bu bizim peyğəmbərə və onun zövcələrinə aiddir. Peyğəmbərin zövcələri onun ölümündən sonra da dindən çıxa bilərdilər, onlar bundan sığortalanmayıblar. Misal üçün biz bilirik ki, Aişə peyğəmbərin sünnətini dəyişib, səfərdə iki rəkət yerinə dörd rəkət namaz qılıb. Quran ayəsinə (evlərinizdə oturun) qarşı çıxıb və s. Bunların hamısına siz cavab olaraq deyirsiz ki, o sadəcə ictihad edib, buna görə də bu günah deyil!

Attaça basın açılsın, sonra kursoru onun üstündə bir qədər saxlayın, aşağıda şəkili böyüdən işarə çıxacaq. 2. Attaça basın açılsın, sonra onu kompüterinizdə "Save" edin və sonra onu açıb istədiyiniz qədər böyüdün.

Göründüyü kimi artıq bu temada müzakirə olunan məsələlər təkrar olunur. Tema artıq özünü tükədib. Tema bağlıdır.

1. Xeyr, o atanın yerinə namaz qılmaq lazım deyil. Allame diqqetli ol, sən səhv cavab verirsən! Orada atanın bəzi səbəblərdən (misal üçün ölüm qabağı xəstəlik ucbatından) bıraxdığı namazlardan gedir söhbət. Əgər ata namaz qılan olmayıbsa, onun namazlarını bərpa etmək lazım deyil. 2. müstəhəbdir. 3. Siz pishnamaza uyun, qalanı onun problemidir. Sehv olsa gunahda onundur. Amma lap yaxşını bunu ona deməkdir!

Seninle ne uchun muzakire etmeliyem ki? Dushunceni artiq gorduk...Gozlerini bir qeder genish ach ve Sunen el-Kubradan revayet olunan hedisi yaxshi-yaxshi axtar... Sen yazilani oxumadan ortaya tullanma... Sherefsiz ele Omere sherefsiz deyendir. Aydindir? Siz nə danışırsız e? Müzakirə etmək istəmirsizsə yaxşı yox, sizi saxlayan yoxdur. Amma edirsizsə düzgün edin, mənimlə söz güləşdirməyin. Mən gözlərimi açıb o rəvayətə baxmışam, indi siz də gözünüzü açıb o rəvayət haqda hənəfi alimi, müfti Qulam Rəsulun dediyinə baxın: Birdə ki, mənim yazdığımdan bir şeyi seçib ona mız qoymayın. Cavab verirsizsə hamısına cavab verin!

salahuddin elə eləməyin ki, mən sizinlə başqa cür rəftar edim, siz lap ağını çıxadrız. Özünüzü elə göstərirsiz ki, elminiz və biliyiniz var, amma bizimlə söhbətdə bizə qarşı yalnız zəif hədislərdən istifadə edirsiz. Sizin ağlınızzəifdir, çünki bu mənim iddiam deyil, bu quran ayəsidir. Əvvəla peyğəmbər kafir qadınla nigah bağlamır, o qadın sonradan və ya peyğəmbərin ölümündən sonra kafir olur (ola bilər). Siz indi Lut və Nux peyğəmbərlərin zövcələrinin kafir olduqlarını inkar edib onları möminlərin anası adlandıracaqsız? Bu heç bir fəzilətin əlaməti deyil. Bu ayədə onlar haqda nazil olmayıb, boş-boşına boğazınızı cırmayın. Onlar (Aişə və Həfsə) haqda Təhrim surəsi nazil olub, bilirsiz də o surədə Allah təala onlara nə deyir?! Bəs əgər onlar pakdırlarsa bunlar necə baş verib, onların qurana qarşı çıxmalarına bu paklıq necə mane ola bilməyib? Allah birdir, din birdir və onun qanunları da (şəriəti də) birdir. Nədur, yoxsa demək istəyirsiz ki, o peyğəmbərlərin vaxtında kafir qadınla evlənmək olardı, bizin dində isə bu qadağandır?

Əgər peyğəmbərin zövcəsi kafir olubsa, ona kafir deyən özü kafir olmur! (Bu Aişəyə aid deyil, ümumi deyirəm!). Misal üçün Lut və Nuh peyğəmbərlərin zövcələri kafir olublar. Sizin bəzi alimləriniz Nuh peyğəmbərin zövcəsinin zina etdiyini və o zinadan bir oğlan doğduğunu deyiblər. Misal üçün səhabələr temasında Burhanın yazdığına baxa bilərsiz. Bəs buna münasibətiniz necədir?