al-Fath

Samir Aliyev qaydaların 2.3, 2.5 və 3.7. bəndlərini poxduğunuza görə reytinqinizi 20% artırıram və sizə 3 günlük ban verirəm. http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1694530 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1694541 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1694545 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1694552 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1696475 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1696479 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1696694 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1696710

haris qaydaların 2.1 və 1.6 bəndlərini pozduğunuza görə reytinqinizi 20% artırıram və onun 100% çatdığına görə siz ömürlük ban alırsız! http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1696831

Bu sılkada sizin qəsd etdiyiniz məqam yoxdur.Abu Bakr(r.a)-in bu orduda olmaması baradə alimlərin icması vardır.Mən sizə səhih hədislər gətirdim ki,Abu Bakr(r.a) Rasulullah(s.a.s)-in xəstə olduğu günlərdə möminlərə məsciddə namaz qıldırırdı. Yaxşı oxuyun, orda mən dediyim var və onu sizin üçün Azərbaycan dilinə tərcümə etmişəm. Sizin icmanız-zadınız yoxdur, siz bu hədisi əhlibeytin düşməni olan Əbu Musa Əşəridən gətirirsiz. O Əbu Musa ki, Əlini sevmirdi, hədislərində onun adını çəkmirdi, peyğəmbər onun istəyini rədd edib dedi ki, sən hakimiyyətə can atırsan, o Əliyə qarşı çıxıb, ona beyətini pozub Küfənin hakimliyini əldən vermək istəmirdi, məhz buna görə də Əliyə qarşı hədislər uydururdu.

Bəs deyirsizki, peyğəmbər münafiqləri tanımırdı? Nəzərinizə çatdırıram ki, müsəlmanlar peyğəmbərlə birgə həccə yollanırdılar, amma onları Məkkəyə buraxmadılar və onlar məcbur oldu müşriklərlə müqavilə bağlasınlar (hətta o müqaviləyə görə Ömər peyğəmbərlə mübahisə də etdi). Müsəlmanlar Hüdeybiyyədə dayandılar, müçriklərlə müqavilə bağladılar və ağac altında peyğənbərə beyyətlərini təzələdilər (yenidən beyət etdilər). Buradan 1-2 məqam aydın olur. Əvvəla bu insanlar (həmçinin əl-Cədd ibn Qeys) artıq bir dəfə peyğəmbərə beyət etmişdilər və indi də bu beyyəti təzələyirdilər. İkincisi də, bunlar həccə gedirdilər və əl-Cədd ibn Qeysdə onlarla birgə həccə gedirdi. Allah-təala deyir ki, “sən münafiqlərin hamısını tanımırsan”, bəs siz necə deyirsiz ki, 1500 nəfərin arasında 1 nəfər münafiq var idi, halbuki onlar əsl müsəlmanlardan seçilmirdilər, cihadada gedirdilər, həccədə?! Birdə bu hədis (sizin xahişinizlə onun orijinalını və mənbəsini yuxarıda yazmışam) Sahih Bukhari book 59 “Military Expeditions led by the Prophet (pbuh) (Al-Maghaazi)” hadis #488 http://www.searchtruth.com/book_display.ph...&number=484 Əla ibn Müsavvar deyir ki, onun atası demişdir: Mən Vara ibn Əzibə rast gəldim və dedim: Salam olsun sənə, sən peyğəmbərin səhabələrindən olmusan və ağac altında ona beyət etmisən. O isə cavabında dedi: Oğlum, sən bilmirsən biz ondan sonra nələr etdik. (Səhih Buxari cild 3 səh 32 (Hüdəybiyyə döyüşü babı)) Görürsüz ki, Əla ibn Müsəvvar Varanı peyğəmbərin səhabəsi adlandırır, fərəhlə deyir ki, sən peyğəmbərə ağac altında beyyət etmisən (yani sənin və digərlərin haqqında ayə nazil olub və Allah-təala sizi cənnət ilə müjdələyib). Amma Vara deyir ki, yox oğul, sən bilmirsən biz peyğəmbərdən (ona verilən sözdən, beyətdən) sonra nələr etmişik. Bu hədisdən aydın olur ki, digər səhabə və təbiinlər tərəfindən əsl səhabə kimi tanınan bu insanlar peyğəmbərin sünnətini dəyişiblər, islama yeniliklər gətiriblər və bəziləri mürtəd olub islamdan çıxıblar. Narrated By Abu Huraira: The Prophet said, "While I was sleeping, a group (of my followers were brought close to me), and when I recognized them, a man (an angel) came out from amongst (us) me and them, he said (to them), 'Come along.' I asked, 'Where?' He said, 'To the (Hell) Fire, by Allah' I asked, 'what is wrong with them' He said, 'They turned apostate as renegades after you left.' Then behold! (Another) group (of my followers) were brought close to me, and when I recognized them, a man (an angel) came out from (me and them) he said (to them); Come along.' I asked, "Where?' He said, 'To the (Hell) Fire, by Allah.' I asked, What is wrong with them?' He said, 'They turned apostate as renegades after you left. So I did not see anyone of them escaping except a few who were like camels without a shepherd." Peyğəmbər deyir: mənim yanıma səhabələrimi gətirdilər, mən onları tanıdım. Sonra onlara cəhənnəmə getmələrinə əmr olundu. Mən Allahdan soruşdum ki, niyə onları cəhənnəmə .rırlar. O dedi ki, sən bilmirsən onlar səndən sonar nələr ediblər, onlar səndən sonra xain oldular. Sonra digər qrup səhabələri gətirdilər, mən onları da tanıdım, amma onları da cəhənnəmə .rdılar. Mən Allahdan soruşdum ki, niyə onları cəhənnəmə .rırlar. O dedi ki, sən bilmirsən onlar səndən sonar nələr ediblər, onlar səndən sonra xain oldular. Maliks Muwatta Book : 21. Jihad 021 : 032 : Section 303 Yahya related to me from Malik from Abu'n-Nadr, the mawla of Umar ibn Ubaydullah that he had heard that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said over the martyrs of Uhud, "I testify for them." Abu Bakr as-Siddiq said, "Messenger of Allah! Are we not their brothers? We entered Islam as they entered Islam and we did jihad as they did jihad." The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, "Yes, but I do not know what you will do after me." Abu Bakr wept profusely and said, "Are we really going to out-live you!" Peyğəmbər Uhud döyüşündə şəhid olanlar haqda dedi: Mən Allah qarşısında sizin üçün şahidlik edəcəyəm. Əbu Bəkr dedi: Bizim üçündə ya rəsullallah? Peyğəmbər dedi: Sizə gəlincə mən bilmirəm ki, siz məndən sonra nə edəcəksiz. Siz çox inad edirsiz.Mən sizə bir çox ayə və hədislərlə və alimlərin rəyi ilə göstərdim ki,zövcələr əhli beytdən sayılırlar.Siz bu ayənin təfsirinə baxmısız? Bir çox təfsir alimlərin görüşünə görə bu oglu onun doğma oglu deyildi.İkinci bir rəyə görə isə o xilas olacağ ailə üzvlərindən deyildi.Çünki,o iman gətirməmişdi. Əgər Əhli Beytin siz deyən kimi statusu varsa,bu Əhli Beytə zövcələrin və digər ailə üzvlərinin daxil olmasını Quran və hədislər təsdiqləyir.Onu beş nəfərlə məhdudlaşdırmaq əsla düzgün deyildir.Əgər Əhli Beyt siz deyən kimi beş nəfərdirsə digər imamların Əhli Beytdən sayılmaması lazım olacaq.Çünki,onlar sizin istinad etdiyiniz hədisə daxil deyildirlər. Ay Burhan, vay Burhan. Sizin deyəsən ağlınız çaşıb! Siz adınızı dəyişin, çünki o daha sizə yaraşmır. İndi mən sizə sizin təfsirləri göstərərəm: Tefsir İbn Kesir Hud 46 — Buyurdu ki: Ey Nûh; o senin ailenden değildir. Çünkü kötü bir iş işlemiştir. Öyleyse bilmediğin şeyi Benden isteme. Câhillerden olmaman için sana öğüt veriyorum. Hz. Nûh Rabbına Yalvarıyor Hz. Nûh (a.s.) un bu sorusu suda boğulan çocuğunun durumu hakkında bilgi edinmek içindir. Demişti ki: «Ey Rabbım; oğlum benim âilemdendi.» Sen bana ailemin kurtulacağını va'detmiştin. Muhakkak ki Senin va'din haktır, ondan dönülmez. O halde Sen hüküm verenlerin en iyi hükmedeni olduğun halde nasıl suda boğuldu? Allah Teâlâ da buyurdu ki: Ey Nûh; o senin ailenden; kurtarılmalarını va'-dettiğim ailenden sayılmaz. Zîrâ Ben, ancak ailenden îmân edenlerin kurtuluşunu sana va'dettim. Bu sebepledir ki: Hakkında hüküm verilmiş olanlardan idi, buyrulmuştur. Suda boğulan bu çocuğun Hz. Nuh'un oğlu olmadığı, onun ancak zinadan olma bir çocuk olduğu şeklinde bir açıklamaya gidenlerin bu görüşlerinin hatalı olduğu imamlardan bir çoğu tarafından belirtilmiştir. Bu çocuğun Hz. Nuh'un oğlu olmadığı, ancak karısının oğlu olduğu şeklindeki görüş Mücâhid, Hasan, Ubeyd îbn Umeyr, Ebu Ca'fer el-Bâkır ve İbn Cüreyc'den nakledilmiş olup bazıları: «Çünkü kötü bir iş işlemiştir.» âyeti ile «Onlar, kullarımızdan iki sâlih kulun nikâhında iken hainlik ettiler...» (Tanrım, 10) âyetlerini buna delil getirirler. Bu iki âyeti delil getirerek bu görüşe sâhib olanlardan biri de Hasan el-Basri'dir, Diğer bazıları da onun, karısının çocuğu olduğunu söylerler. Bu söz sahibinin bununla Hasan'ın kasdettiği mânâyı kas-detmiş olması veya çocuğun Hz. Nuh'un yanında büyümüş olması göz önüne alınarak cna nisbet edilmesinin mecazî olduğunu kasdetmiş olması ihtimal dahilindedir. İbn Abbâs ve seleften bir çokları: Hiç bir peygamberin karısı asla zina etmemiştir, derler. İbn Abbâs : «O senin ailenden değildir.» âyeti hakkında : Kurtulmalarını sana va'detmiş olduklarımızdan değildir, demiştir. Şüphesiz İbn Abbâs'ın bu sözü gerçektir. Zîrâ Allah Teâlâ, bir peygamberin karısına ahlâksızlık imkânı vermeyecek kadar kıskançtır. Âlimlerden birisi de: Hiç bîr peygamber hanımı asla zina etmemiştir, der. Bu açıklama Mücâhid, İkrime, Dehhâk, Meymûn İbn Mihrân ve Sabit İbn Haccâc'dan da rivayet edilmiş olup, Ebu Ca'fer İbn Cerir bu sözü tercih etmiştir ve şüphesiz doğru olan da budur. =========================== Taberi Tefsiri Hud 46. Allah şöyle dedi: "Ey Nuh, o senin ailenden değildir. Çünkü o, iyi olmayan bir amel sahibidir. O halde bilmediğin bir şeyi benden isteme. Cahillerden ol mayasın diye sana öğüt veriyorum". Ey Nuh, boğulan oğlun, kurtarılmasını vaadettiğim ailenden değildir. Zira o, salih olmayan bir amel işlemiştir. Ve böylece senin ehlin olmaktan çıkmıştır. Oğlunu niçin helak ettiğimi sana bildirmiş oldum. Artık bundan sonra bilmediğin bir şeyi benden isteme. Cahillerden olmamanı sana öğütlüyorum. Müfessirler bu âyet-i kerimeyi farklı şekillerde izah etmişlerdir: Bir kısmına göre bu âyetin izahı şöyledir: "Ey Nuh, bu senin oğlun değildir. Zira onun sana isyan etmesi, onu, senin oğlun olmaktan çıkarmıştır. Çünkü yaptığı, salih olmayan bir ameldir". Bazılarına göre ise, bunun mânâsı: "Ey Nuh bu, senin ailenin, kurtarılması vaadedilen fertlerinden değildir. Çünkü onun bütün yaptıkları, salih olmayan ameldir. Yani, onun bizzat kendisi bile salih olmayan bir amel´e dönüşmüştür" demektir. Bazı müfessirler ise bu âyeti şöyle izah etmişlerdir: "Ey Nuh, helak olan bu oğlun, kurtarılması vaadedilen aile fertlerinden değildir. O halde senin bu sorun, salih bir amel değildir. Zira sen, daha Önce kâfirlere, yeryüzünü yurt yapmamayı istemiştin. O da kâfirlerin birisiydi ve bu sebeple de boğulup gidenlerden oldu" Ebu Cafer Muhammed b. Cerir et-Taberi, Taberi Tefsiri, Hisar Yayınevi: 4/493 ============================= Tesfir Fahr Razi Hud 46. İmdi eğer, denirse ki "Allah Teâlâ Nûh (a.s)´un oğlu hakkında, "o katiyyen senin ailenden değildir" (Hüd, 46) buyurmuş, böylece, din yakınlığı bulunmadığı sürece, neseb yakınlığının hiçbir şey ifâde etmediğini beyân buyurmuştur. Fahruddin Er-Râzi, Tefsir-i Kebir Mefâtihu’l-Gayb, Akçağ Yayınları: 13/46 ============================ İndi keçək əhlibeytə. Mən sizə keçən dəfə yazdım ki, peyğəmbərin zövcələri də, əmiləri də, nənəsi də onun əhlibeyti, yəni ailəsi sayılır. Amma Allahın dediyi əhlibeyt bir statusdur ki, ona yalnız 5 nəfəri daxil edib. Özü daxil edib və sizin qışqıx-bağır salmanız heç nəyi dəyişməyəcək. Mən sizə bunu sizin təfsir kitablarınızdan sübut etdim (Saadinin təfsiri), sizin səhih hədislərdən sübut etdim, indi isə bir dənə də hədis gətirmək istəyirəm: "Şu ayet indiği zaman “Gəlin biz də oğlanlarımızı, siz də oğlanlarınızı; biz də qadınlarımızı, siz də qadınlarınızı; biz də özümüzü, siz də özünüzü (bura) çağıraq! Sonra (Allaha) dua edib yalançılara Allahın lənət etməsini diləyək!” (Al-i İmran 61) Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm hemen Ali'yi, Fatıma'yı, Hasan ve Hüseyin'i (radıyallahu anhüm ecmain) çağırdı ve: "Allahım, bunlar benim ailemdir!" buyurdu." Müslim, Fezailu'l-Ashab 32, (2404); Tirmizi, Menakıb, (3726). Nədənsə peyğəmbər quranın “qadınlarınızı cağır” əmrinə zövcələrini yox, qızı Fatiməni (əs) çağırır və deyir ki, bunlardlr mənim əhlibeytim! Quran ayəsinə görə deyil,sizin əqidəyə görə bəli,siz peyğəmbərlərdə daxil olmaqla imamları da məsum sayırsız.Bu sizi bütün müsəlmanlardan ayıran başlıca xüsusiyyətinizdir. Səhv edirsiz, çünki biz ayrılmamışıq, bizdən (yani əhlibeytdən) ayrılıblar. Peyğəmbəri və imamı Allah-təala təyin edir. O pak (günahsız) olduğuna görə Onun göndərdiyi də pak olmalıdır. Mən sizə bu baradə Qurandan kifayət qədər ayələr gətirmişəm.Həmçinin hədislər də yazmışam. Bütün bunlardan sonra siz yenədə öz iddialarınızı davam etdirirsiz.Sizin inkarınız heç nəyi dəyişməz. Görürük də sizin gətirdiyiniz ayələri və özbaşına verdiyiniz təfsirləri. Hədislərinizi də mən hərəsizə ayrıca cavab verib puç etdim və onların zəif olduqlarını sizə sübut etdim. Sizin yazdıqlarınız bir-birinə ziddir. Birincisi,bu sözlərin həqiqətən Ali(r.a)-yə aid olmasını siz necə sübut edə bilərsiz.Bu kitabda yazılan hər bir söz məgər Ali(r.a)-yə aiddir? Bu kitabın müəllifi ilə Ali(r.a) arasında 350 ildən artıq bir zaman olub və bu kitabda hər bir sözün isnadı və sənədi göstərilməyib.Əgər bu kitabda deyilənlərin hamısı Ali(r.a)-yə aid olsaydı,onda gərək bu sözlər ondan əvvəl tərtib olunmuş kitablarda yer alardı.Digər tərəfdən bu kitabın müəllifi heç hədis alimi deyildir və orda yazılan bir çox ifadələrin Ali(r.a)-ya aid olmaması aşkardır. Əzizim məgər mən nəisə iddia etdim? Bunu siz sübut kimi mənə yazdız. Yazdız ki, görün Əli Nəxcül-Bəlağada nə yazır və sizdən qabağ bunu öz kitabında Əlixan Musayev yazım.indi də siz deyirsiz ki, yox bu Əlinin kitabı deyil. Onda niyə bu kitabı onun adına yazaraq bizə nəsə sübut etmək istəyirsiz? Özünüz öz yalanınıza dolaşmısınız, buna görə də tez tez çaşırsız!

Siz bu hədisi yazır,sonra isə deyirsiz mən demək istəirəm ki,Peyğəmbər(s.a.s)-in ümmətində münafiqlər var idi.Lakin,mən Aişə(r.a)-ni təkfir etmirəm. Siz dediyiniz sözlərə heç özünüz inanırsız? Hədisdə Əmmar(r.a) Aişə(r.a)-nin fəzilətini etiraf edib,onun bu dünya və axirətdə də Rasulullah(s.a.s)-in zövcəsi olduğunu etiraf edir,amma onun bu ictihadında səhv etdiyini bildirir. Bu məntiqinizlə siz ən azından hər gün Allahın əmrindən çıxır və kafir olursuz.Çünki,bir günah etmək,səhv etmək Allahın əmrindən çıxmaqdır. Əgər siz Quran ayəsinə görə Aişə(r.a)-yə evini tərk etdiyinə görə tənə edirsinizsə,məlumdur ki,onu bu səfərdə qardaşı müşahidə edirdi və o məhrəmi olmadan heç yana çıxmamışdı. Siz heç yazanda fikirləşirsiz? Aişənin qardaşı kim idi? Təlhə? Onun doğma qardaşı idi? Allahın dediyi quran ayəsi ola-ola, ona qarşı ictihad etmək olar? Daha səhabələr nə qələt ediblərsə hamısını ictihadın ayağına yazırsız? Allah-təala deyir ki, peyğəmbər öləndən sonra siz evinizdən bayıra çıxmayın. Aişə nəinki evdən çıxır, o hətta dəfəyə minib ordunun başında durur və Allahın xəlifəsinə qarşı müharibə edir. O həmçinin bu Quran ayəsinə də qarşı çıxır: Ey iman gətirənlər! Allaha, Peyğəmbərə və özünüzdən olan ixtiyar (əmr) sahiblərinə itaət edin! (Nisə 59). İndi mən sizə Təbərinin bu haqda yazdığını göstərim, görək bundan sonra siz nə deyəcəksiz (yəgin yenə də havadan bir söz tapıb deyəcəksiz): Təbəri cild 4 səh 10-da yazır: Aişə 1000 kişi ilə Məkkədən çıxdı və Bəsrəyə getdi. Ora çatarkən onlar artıq 3000 kişi idilər. Onlar Habbaba çatanda Aişə oranın adını soruşdu və adının Habbab olduğunu eşidəndə peyğəmbərin ona dediyi söz yadına düşdü. Peyğəmbər demişdir: Mənim zövcələrimdən biri Habbabdan keçərkən ona itlər hürəcək. Ona oradan keçmək savab və caiz deyil. Aişənin bu yadına düşdü və o Mədinəyə qayıtmaq istədi, amma Təlhə onu aldatdı və buranın habbab olmadığını dedi. 13-cü səhifədə Aişə Bəsrədə Osmanın qətli haqda xütbə oxuyur, amma camaat onun ölümündə Aişəni günahlandırır. Bəsrəlilər iki yerə bölünür. Biriləri Aişənin tərəfini tutur, o biriləri isə deyirlər ki, niyə sən Osmanın intiqamını almaq üçün yad kişilərə qoşulub Bəsrəyə gəlmisən. Sonra onların arasında savaş baş verir və müsəlmanlar gətlə yetirilir. Buxari Aişə haqda yazır: Shahih Bukhari Vol 4, Book 53. One-fifth Of Booty To The Cause Of.... Hadith 336. Narrated By 'Abdullah: The Prophet stood up and delivered a sermon, and pointing to 'Aisha's house (i.e. eastwards), he said thrice, "Affliction (will appear from) here," and, "from where the side of the Satan's head comes out (i.e. from the East)." Abdullah deyir: Peyğəmbər bizə xütbə deyərkən Aişənin evinə göstərərək üç dəfə dedi: Bəla burdan gələcək, şeytanın başı ordan çıxacaq. Aişə peyğəmbərin ömrü-boyu ona əziyyət verib və bu haqda həm sizin səhihlər yazıb: http://www../index.php?type=sp...cles&id=421 həm də quran: http://www../index.php?type=sp...cles&id=422 Həmçinin sirr deyil ki, o Əliyə nifrət edirdi. "Muammar narrates that Ayesha was never happy narrating anything good about 'Ali, Zuhri narrates that Ayesha did not possess the ability to say anything good of 'Ali". Abu Sulaiman - commentary of this hadith, Badr al Din Hanafi in "Umdah al Qari fi Sharh Sahih al Bukhari" Volume 2 page 740, Chapter 4 "Hud ul Mareez" Müəmmar deyir ki, əgər kimsə Əli haqda nəsə yaxşı bir şey danışırdısa, Aişə heç vaxt buna sevinmirdi. Əz Zuhri deyir ki, Aişə Əli haqda heç bir yaxşılığı deməyi bacarmırdı. Убайдуллах сказал: «Я сообщил 'Абдуллаху бин 'Аббасу (об этих словах 'Аиши), и он спросил: "Знаешь ли ты, кто был этим другим человеком?" Я ответил: "Нет". Он сказал: "(Им был) Али, но она несклонна чтобы назвать его в хорошем контексте"». Musnad by Ahmad Ibn Hanbal, v6, pp 34,228 al-Tabaqat al-Kabir, by Ibn Sa'd, v2, part 2, p29 History of al-Tabari (Arabic), v1, pp 1800-1801 al-Ansab al-Ashraf, by al-Baladhuri, v1, pp 544-545 Bu sözləri yazarkən heç utandınızmı? Siz gör nə ilə Abu Bakr(r.a) tənə edirsiz.Abu Bakr(r.a) Rasulullah(s.a.s)-ə kişilərdən ilk iman gətirəni idi.Cahiliyyə dövründə onun yaxın dostu olduğu kimi,İslama gəldikdən sonra da onun ən yaxın silahdaşı olmuşdu.Onunla mağara dostu olmuş,Bədrdə ona ən yaxın insan olmuş,ona mənəvi dəstək vermiş,onunla qohum olmuş,onun xəlifəsi olmuş,bu dünyada qonşu olduqları kimi qəbr evində də qonşu olmuşdular və s.Allah sizə insaf versin.Hərçənd, sizin kimilərin aqibəti bəllidir. Əvvəla yenədə yalan deyirsiz, çünki: 1. Birinci islamı qəbul edən qadınlardan Xədicə (ə) olub, kişilərdən isə Əli (ə). Yoxsa siz onun kişi olmasını qəbul etmirsiz? Ya bəlkə o kişi yox, uşaq idi demək istəyirsiz. Onda gəlin birinci uşaq, birinci gənc, birinci cavan, birinci yaşlı və birinci qoca kateqoriyalarını təyin edək və bu kateqoriyalara əsasən birinci sırada gələnlərin adlarını açıqlayaq. 2. Əbu Bəkr heç vaxt peyğəmbərin dostu olmayıb, o yalnız bir dəfə onunla yol yoldaşı olub. İbn Hişam yazır ki, onlar Mədinəyə köçərkən Əbu Bəkr özü və peyğəmbər üçün iki dəvə aldı, amma peyğəmbər o dəvəni qəbul etmədi. Əbu Bəkr dedi ki, bunu sənin üçün almışam, amma peyğəmbər onun qiymətini soruşdu və onu ödədikdən sonar o dəvəni götürdü. Peyğəmbər Əbu Bəkrdən heç hədiyyə də qəbul etmək istəmir, belə dostluq olar? 3. Mən sizə sübut gətirərək yazıram ki, sizin əzizlədiyiniz, qəhrəman saydığınız xəlifələr döyuşlərin əksəriyyətindən peyğəmbəri atıb qaçıblar, siz isə mənə “Utanmırsız?” deyə soruşursuz. Mən utanmalıyam, ya onlar sizinlə birgə? İbn Hişamın “Sira”sında, Uhud döyüşü bölməsində yazılıb: Mənə əl-Kasim ibn Abd ar-Rəhman ibn Rafiə danışdı ki, Ənəs ibn ən_Nədr, Ənəs ibn Malikin əmisi Ömər ibn Xəttabı və Təlhə ibn Übəydullahı bir neçə ənsar və mühacir ilə birgə bir yerdə bir qayanın altında oturduqlarını gördü və burda niyə oturmusuz soruşdu? Onlar dedilər: Peyğəmbər öldürülüb! Anas dedi: Peyğəmbər ölübsə bəs siz niyə burada oturmusuz? Siz də onun savaşıb öldüyü şeyə (islama) görə savaşıb ölməli idiniz deyə müşriklərin üstünə hücum etdi və şəhid oldu. (elektron variantı səh 172) Həmin şeyi Təbəri də öz Tarixində yazır və qaçanlar sırasında Əbu Bəkrin və Zübeyrin də adını çəkir (cild 3 səh 183) Budur sizin qəhrəmanlarınız? Heç olmasa bir dənə onların qəhrəmanlıqlarını mənə göstərin. Amman siz Allah, Ömərin xəlifə olarkən etdiyi fəthləri mənə misan çəkməyin, o onlarda iştirak etməyib, o fəthləri islam ordusu edib. Onun şəxsi qəhrəmanlıqları haqda nəsə bilirsiz? Siz bunların nəyini Əlidən üstün hesab edirsiz axı? Siz özünüzdə yaxşı bilirsiz ki,tarix kitablarında yazılan məlumatların böyük əksəriyyəti həqiqəti heç də əhatə etmir.Onları alimlər araşdırır və hansı rəvayətin daha doğru olmasını bəyan edirlər. Siz bəzi baş vermiş döyüşlərdən müsəlmanların qaçdığını irəli sürərək onlara tən edirsiz.Əvvala bu hadisələrə görə Allah onları bağışlamışdı: “Allah (müsəlmanlardan) bir qismini ürəyi (şəkk-şübhəyə düşüb Peyğəmbərdən və cihaddan) dömək üzrə ikən Peyğəmbərə, çətin saatda onun arxasında gedən mühacirlərə və ənsara tövbə nəsib etdi. Sonra da onların tövbələrini qəbul buyurdu (onları bağışladı). Çünki O, həqiqətən, onlara qarşı çox şəfqətli, çox rəhimlidir”. (Tovbe 117)İkincisi Uhud günündə müsəlmanlar hamılıqla hadisələrin onların əleyhinə çevrildiyini,Rasulullah(s.a.s)-in ölüm xəbərinin səbəbi ilə geri çəkilməli olmuşdular.O,günü Rasulullah(s.a.s) bir qrup ənsarın əhatəsində dağlara çəkilirdi və ənsarlar özlərini onu qorumaq üçün bir-bir fəda edirdilər. Əzizim, Allah Rəhmandlr və Rəhimdir. O bütün müsəlmanları, tövbə edənləri bağışlayacaq inşaAlah! Amma mən ondan danışmıram axı. Bu insanlar peyğəmbəri müşriklərlə tək, üzbəüz qoyub qaçıblar. Onlar həmişə cihaddan qaçıblar, amma buna baxmayaraq siz onları hamıdan üstün sayırsız, hətta Əlidəndə üstün, o Əlidən ki, o həmişə peyğəmbəri müdafiə edib və heç vaxt qaçmayıb. Mən sizə sizin tarix kitablarınızdan mənbəlini göstərmək şərtilə məlumatlar gətirirəm, siz isə cavabında yazırsız ki, tarix kitablarında yazılan məlumatların əksəriyyəti həqiqəti əhatə etmir. Amma özünüz həmin o tarixdən tez tez məlumatlar gətirirsiz və heç mənbəsini də göstərmirsiz. Bəs bunu necə başa düşək? Sərf edəndə səhihdir, etməyənədə batil?! Siz zorla Ali(r.a)-nin fəzilətlərini digər səhabələrin fəzilətlərinə qarşı qoyur,sanki uşaqların “kimin atası güclüdür” mübahisəsi kimi bəhs .rırsız.Bizim sizlə fərqimiz ondadır ki,biz hər bir möminin,səhabənin haqqını verir,onları olduğu kimi qiymətləndiririk.İslam orta yoldur,onda nə ifrat,nə də həddi aşmaq yoxdur.Sizin misalınız Yəhudi və Xristianların misalı kimidir.Yəhudilər İsa(a)-a nifrət etdikləri kimi Xristianlarda İsa(a)-ın fəzilətində ifrata vardılar. Siz birini göylərə qaldırarkən,digərini yerdə qoyursuz.Bu heç bir çərçivəyə sığmayan ədalətsizlikdir.Keçmişdən indiyə kimi bütün İslam alimləri məzhəbindən,əqidəsindən asılı olmayaraq (şiyələrdən başqa)Abu Bakr(r.a) və Ömər(r.a)-in Rasulullah(s.a.s)-dən sonra ən fəzilətli səhabə olduqları baradə ittifaq etmişlər.Bunu onlar çoxlu saylı hədislərin və bizə məlum olan həqiqətlərin əsasında söyləmişlər. Mən bu baradə geniş yazmaq istəmirəm.Çünki,bu ayri və uzun bir mövzudur.Lakin,bir neçə hədisi misal olaraq yazmaq istərdim. Yox əzizim, elə deyil. Biz Əli haqda artıq heç bir şey demirik, yalnız olanları. Siz onun fəzilətləri alçaldaraq, gizlədərək, onları adi bir sözlərə bənzədərək təqdim edirsiz və əksinə Əbu Bəkr, Ömər və Osman haqda deyilən adi sözləri bir fəzilət kimi təqdim edirsiz və bununla onları Əlidən üstün hesab edirsiz. Sonra da gəlib məni ittiham edirsiz ki, niyə mən Əlinin fəzilətlərini digər səhabəərin fəzilətləri ilə tutuşdurub onun ütün olmasını sizə və bütün nəsibilərə sübut edirəm! Və yenə də onların üstün olmalarını sübut etmək üçün həmin 2-3 hədisi gətirirsiz. Yadınızdadırsa mən sizə Əlinin bir neçə fəzilətini yazdım və dedim ki, bunlardan heç olmasa birindən kimdəsə üstün fəzilət varsa yazın, amma siz indiyənə kimi bu 2-3 hədisdən başqa heç nə bizə təqdim etməmisiz! Kimin münafiq olduğunu heç kəs bilə bilməz.Amma,görünür bunu siz bilirsiz.Mən sizə bunun cavabını yazmışdım.Amma,siz yenədə öz bildiyinizi deyirsiz. Hədisdə deyilən səhabə sözü ilə Rasulullah(s.a.s)-in vaxtında İslamı təzahür edən münafiqlər nəzərdə tutulur. Bu haqda Allah təala buyurur: "(Ya Peyğəmbər!) Münafiqlər sənin yanına gəldikləri zaman: “Biz sənin, doğrudan da, Allahın Peyğəmbəri olduğuna şəhadət veririk! – deyirlər. Allah sənin Onun həqiqi Peyğəmbər olduğunu bilir. Allah həm də münafiqlərin xalis yalançı olduqlarına şəhadət verir (Munafiqun: 1.) Həmin o insanlar da, Rasulullah(s.a.s)-in tanımadığı münafiqlərdir. Bunun təsdiqi olaraq Allah təala buyurur: "Ətrafınızdakı və Mədinə əhalisi içərisində ikiüzlülüyü özlərinə adət etmiş (bu işdə mahir) münafiqlər vardır. Sən onları tanımazsan, Biz isə onları tanıyırıq. Onlara iki dəfə (dünyada və qəbr evində) əzab verəcəyik. Sonra (axirətdə) isə ən böyük əzaba uğrayacaqlar” (ət-Tövbə: 101). Deyilən insanlar münafiqlər idilər. Amma Rasulullah(s.a.s) onların səhabələrdən olduqlarını zənn edirdi. Amma əslində belə deyildi. Həmçinin hədisdə qeyd olunan insanlar, Peyğəmbərin (s.a.s) vəfatından sonra mürtəd (İslamdan imtina edib kafir) olanlardır. Onun vəfatından sonra əksər ərəblər mürtəd oldular. Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) "onlar mənim səhabələrimdir" – dediyi zaman, ona belə cavab veriləcəkdir: Sən, onların səndən sonra nə törətdiklərini bilmirsən. Sən onlardan ayrılandan sonra mürtəd oldular. Burada deyilən səhabə sözü, ümumi məna daşıyan bir ifadə kimi işlədilmişdir. Yəni, Rasulullah(s.a.s)-ə itaət etmədən onunla yoldaşlıq edən hər kəsə aiddir. Belə olan təqdirdə həmin insanlar səhabə sözünü şəriət baxımından mənasına daxil deyillər. Buna dəlalət edən məqam budur. Demək, Mədinə şəhərində münafiqlərin başçısı sayılan, Abdullah ibn Ubeyy ibn Səlul bu sözləri: “Əgər biz (Bəni Müstəliq vuruşundan) Mədinəyə qayıtsaq, ən güclülər (ən şərəflilər – münafiqlər) ən zəifləri (ən həqirləri – Peyğəmbəri və ona iman gətirənləri), əlbəttə, oradan çıxardacaqlar!” – dediyi zaman bu sözlər Ömərə (r.a) çatır və o deyir: Ey Allahın elçisi, qoy bu münafiqin başını bədənindən ayırım! Rasulullah(s.a.s) dedi: "Onunla işin yoxdur. Sonra deməsinlər ki, Məhəmməd öz səhabələrini öldürür" (Səhihi Müslim: Kitabut Təharət, Bab, İstihbab İtalətul Ğurra vət Təhcil Fil Vudu, 367. )Bu məqamda Rasulullah(s.a.s) onu öz səhabəsi olaraq qeyd edir. Lakin burada səhabə sözü, şərii mənaya görə deyil, lüğəti mənaya görədir. Çünki Abdullah ibn Ubeyy ibn Səlul münafiqlərin başçısı sayılırdı. Allah təala tərəfindən ifşa edilən bu insan, öz münafiqliyini açıq-aşkar bildirirdi. Ola bilər burada səhabə sözü, Rasulullah(s.a.s) yoluna riayət etməklə ona yoldaşlıq edən, onu görənlərin və görməyənlərin hamısına aiddir. Bu mənaya hədisin digər rəvayətində deyilən, "onlar mənim ümmətimdəndir, onlar mənim ümmətimdəndir" sözləri dəlalət edir. O ki, qaldı Rasulullah(s.a.s)-in onları tanımasına, artıq özü bu haqda xəbər verərək demişdir: "(Qiyamət günü) Mən bu ümməti tanıyacağam". Odan soruşurlar: Ey Allahın elçisin, sən axı onları görməmisən, necə tanıyacaqsan? Peyğəmbər (Ona və ailəsinə Allahın salavatı və salamı olsun) deyir: "Mən onları dəstəmaz izlərindən tanıyacağam" Bu mənanı təkid edən məqam, İbn Əbu Məlikə adlı bir nəfər tabiinin bu sözləridir: Allahım, dinimizdən üz çevirməkdən (qorxub) sənə sığınırıq. Bax burda saxlayın. Görün necə siz özünüz-özünüzün ziddinə yazırsız. Siz yazırsız ki, kimin münafiq olduğunu heç kəs bilə bilməz. Amma görünür bunu siz bilirsiz. Hələ bir az keçmişkən siz yazırsız ki, Abdullah ibn Ubeyy ibn Səlul münafiqlərin başçısı idi. Bəs axı deyirdiz ki, bunu heç kəs bilmir və məni ittiham edirdiz?! Sonra isə lap gülünc bir şey yazırsız və özünüzü lap biyabır edirsiz: siz yazırdız ki, münafiqlər səhabə deyillər! Səhabə yalnız iman gətirmiş və ölənə qədər müsəlman qalan insanlardır. Gətirdiyiniz hədisdə isə rəsuləllah bu münafiqi səhabə adlandırır və siz utanmadan mənə yeni bir nağıl danışmağa başlayırsız ki, Ola bilər burada səhabə sözü, Rasulullah(s.a.s) yoluna riayət etməklə ona yoldaşlıq edən, onu görənlərin və görməyənlərin hamısına aiddir. Amma mən sizə deyəndə ki, sizin əqidəyə görə hər peyğəmbəri görənə səhabə deyillər siz mənimlə mübahisə edirdiz. İndi isə bunu özünüz yazırsız. Sonra yazırsız: Bu mənaya hədisin digər rəvayətində deyilən, "onlar mənim ümmətimdəndir, onlar mənim ümmətimdəndir" sözləri dəlalət edir Harada deyilir “o mənim ümmətimdir”? Sahih Bukhari Volumn 008, Book 076, Hadith Number 586. Narated By Ibn Al-Musaiyab : The companions of the Prophet said, "Some men from my companions will come to my Lake-Fount and they will be driven away from it, and I will say, 'O Lord, my companions!' It will be said, 'You have no knowledge of what they innovated after you left: they turned apostate as renegades (reverted from Islam). Ibn Al-Musaiyab deyir: səhabələr dedilər "Səhabələrdən olan bəzi kişilər hovuzun yanına gələcəklər, amma onları oradan qovacaqlar. Onda mən deyəcəyəm: Allahım, bunlar mənim səhabələrimdir! Mənə deyəcək: sən bilmirsən ki, onlar səndən sonra nəyləri dəyişəcəklər: onlar xain və mürtəd oldular. Peyğəmbər deyir: Mənim səhabələrim. Bu hədis konkret səhabələrdəndir (buxarinin 76-cı kitabına baxın, orda səhabələrin islamdn dönmələri haqda çox hədislər var). Münafiqlərə gəlincə: Siz axı özünüz burda yazırsız ki, peyğəmbər onların səhabə olduqlarını zənn edirdi. Deməli onlar özlərini münafiq kimi yox, əsl səhabə kimi .rırdılar. Məhz buna görə də mən sizinlə mübahisə .rıram və deyirəm ki, bütün səhabələri adil saymaq olmaz və hər səhabədən sünnəti qəbul etmək olmaz. Siz isə deyirdiz ki, yox! Səhabələr adildilər, münafiqlər isə səhabə sayılmır.

Tabari və digər böyük alimlər təəaübkeş və məzhəbçi olmayıblar.Tabari hədis alimi olmayıb,digər tərəfdən onun tarixində uydurma rəvayətlər vardır ki,bunu alimlər açıqlayıblar. Mən sizə Tirmizidə gələn bu rəvayətin uydurma olduğu baradə alimlərin rəyini göstərmişdim. Ali(r.a)-ni isə burada heç kəs müzakirə etmir.Söhbət sizin Ali(r.a)-dən başqa heç kəsi görmək istəməməyinizdən gedir. Siz mənə alimlərin rəyini göstərməmisiz, siz yalnız Albaninin bu hədis uydurmadır – dediyini yazmısız. Albani alimlərdir? Nəyə əsasən o bu hədisə uydurma deyir? Əslində bu hədis “Mən elm şəhəriyəm” Tirmizidə yoxdur, var “Mən hikmət şəhəriyəm” və bəli bu hədis zəif ola bilər. Siz o hədisiz üzünü belə görməmisiz, amma iddia edirsiz ki, o uydurmadır. 3723- Ali (r.a.)’den rivâyete göre, Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Ben hikmet eviyim. Ali de bu evin kapısıdır.” Tirmizî: Bu hadis garib münkerdir. Əvvəla bu hədisin (Mən elm şəhəriyəm) səhihliyi çoxdan sübut olunub və ona bir neçə kitab da yazılıb, misal üçün Nafahat al-Azhar fi Khulasat 'Abaqat al-Anwar kitabının 10, 11 və 12-ci cildlərində bu hədis ətraflı araşdırılıb və onun səhihliyi sübuta yetirilib. Bəli indi bu hədis Tirmizidə yoxdur, amma var idi. Buna sübut alimlərin o hədis haqda yazdıqlarıdır: Bu hədisi Hakim öz Müstədrəkində (cild 3 səh 126-127) Tirmizidən nəql edir. Jawahir al-`Iqdayn, Nur al-Din 'Ali al-Samhudi (d. 911 AH) Tirmizi bu hədisi (Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı) zənciri Əliyə çatmaqla qeyd edib. Al-La'ali al-Masnu`ah, Jalal al-Din al-Suyuti (d. 911 AH), vol. 1, p. 332 və Al-Nukat al-badi`at `ala al-mawdu`at, Jalal al-Din al-Suyuti (d. 911 AH) Hədis “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” Həzrəzt Əlidən və İbn Abbasdan nəql olunur. Həzrət Əlidən nəql olunan hədisi Tirmizi qeyd edib, İbn Abbasdan isə Təbərani. Nawaqid al-Rawafid, Mirza Makhdum `Abbas b. Mu`in al-Din al-Jurjani (d. 988 AH), [i.O., Delhi Arabic MS. 972] Peyğımbər deyib: Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı. Bunu Tirmizi nəql edir. Al-Lama`at fi Sharh al-Mishkat, Shaykh `Abd al-Haqq al-Dihlawi (d. 1052 AH), chapter of the merits of 'Ali (Əlinin fəzilətləri bölümündə yazır) Bilin ki, “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” hədisi bizə Abu al-Salt [al-Harawi] çatdırıb, o da şiə olub, məhz buna görə o hədis tənqid olunub. Bu hədisi hakim səhih, Tirmizi isə həsən sayıblar. Sharh al-Mawahib al-Ladunniyyah, Muhammad b. `Abd al-Baqi al-'Azhari al-Zurqani al-Maliki (d. 1122 AH), vol. 3, p. 143 [while explaining names of Prophet i.e. madinat al-'ilm] “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” bu hədisi Tirmizi Əlidən nəql edib və Əli haqda digər hədislərə dediyi kimi buna da səhih deyib. Minhaj al-Sunnah, Ibn Taymiyyah al-Harrani (d. 652 AH), vol. 4, p. 138 Düzdür İbn Təymiyyə Minhac al-Sunna kitabında Tirmizinin nəql etdiyi bu hədisi “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” zəif və uydurma adlandırıb. Bu ona dəlalət edir ki, bu hədis Tirmizidə var idi. Yoxsa İbn Təymiyyə onu necə qeyd edərdi. Al-Sawa'iq al-Muhriqa, Ibn Hajar al-Haytami al-Makki (d. 974 AH), p. 122 (p. 73, older editions) Tirmizi və Hakim qeyd edirlər ki, Əli dedi: Peyğəmbər dedi: “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı”, başqa rəvayətdə isə “Mən hikmət şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” Həmçinin bunu 'Is`af al-Raghibin (margin of Nur al-'Absar), Muhammad b. `Ali al-Sabban al-Misri (d. 1206 AH), p. 156 – deyir. Al-Mirqat fi Sharh al-Mishkat, `Ali al-Qari (d. 1014 AH), vol. 5, p. 571 “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” hədisini Hakim öz müstədrəkində əl-Mənakib bölümündə İbn Abbasdan nəql edib və səhih deyib. O əl-Zəhəbiyə əsaslanırdı....əl-Daraqutni deyir: (sabit), Tirmizi onu öz jamisində əl-Mənaqib bölümündə qeyd edir. Matalib al-Sa'ul, Muhammad b. Talha al-Shafi`i (d. 652 AH), p. 35 and p. 61 Tirmizinin Səhihinə əsasən peyğəmbər deyib: “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” Anza` al-batin, Muhammad b. Talha al-Shafi`i (d. 652 AH), part 4 and part 6 Tirmizinin Səhihinə əsasən peyğəmbər deyib: “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” Mən sizing alimlərinizin yazdıqlarına əsasən sübut edirəm ki, Tirmizinin Cami (Sunnən, Səhih) kitabında “Mən elm şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” və “Mən hikmət şəhəriyəm, Əli isə onun qapısı” hədislərinin ikisi də olub. Amma sonradan kimlərsə birinci (elm şəhəriyəm) hədisini oradan siliblər. Niyyətləri isə aydındır. Xəlifələr hər şeyi Ali(r.a)-dən soruşurdular sözü lap ağ oldu. İbn Abbas (r.a.) rəvayət edir ki, «Mən Ömər ibnu-l-Xəttabın (r.a.) vəfatından sonra, onun çarpayısının ətrafına toplaşıb dua edənlərin arasında dayanmışdım. Arxamda dayanan bir kişi dirsəyini çiynimə qoyub dedi: "Allah sənə rəhmət etsin! Allahdan istəyirəm ki, sən yoldaşlarınla (Məhəmməd (s.a.s.) və Əbu Bəkrlə (r.a.) bir yerdə olasan! Çünki mən çox vaxt Peyğəmbərin (s.a.s.) "Mən, Əbu Bəkr və Ömər filan yerdə idik. Mən, Əbu Bəkr və Ömər filan əməli etdik. Mən, Əbu Bəkr və Ömər filan yerə getdik" dediyini eşidirdim. Mən dönüb arxamda dayanan səhabənin kim olduğuna baxdım. Bu, Əli bin Əbu Talib (r.a.) idi». (Səhihu-l-Buxari, 7/26, 3677-ci hədis) Əbu Səid əl-Xudri (r.a.) rəvayət edir ki, «Peyğəmbər (s.a.s.) səhabələrə xitab edib dedi: "Həqiqətən, mənə ən yaxın yoldaş və mal-dövləti ilə ən çox qayğı göstərən Əbu Bəkrdir. Rəbbimdən qeyrisini sevmiş olsaydım, (ifrata varmaqla) Əbu Bəkri sevərdim. Lakin, o mənim müsəlman qardaşımdır. Elə isə, məscidə açılan Əbu Bəkrin qapısından başqa bütün qapıları bağlayın!» (Səhihu-l-Buxari», 7/15, 3654-cü hədis. ) Cubeyr bin Mut'im (r.a.) rəvayət edir ki, «Peyğəmbər (s.a.s.) onun yanına gələn qadına qayıdıb, bir müddət sonra gəlməyini bildirir. Qadın: "Səni t. bilməsəm necə?" - deyə soruşduqda, o (s.a.s.) dedi: "Məni tapmasan, Əbu Bəkrin yanına get!"» (Səhihu-l-Buxar, 7/22, 3659-cu hədisBunlar sizə nəisə xəbər verir? Rasulullah(s.a.s) özündən sonra var dövlət qoymadığına görə təbii ki,onun mirası Quran və Əhli Beyti olacaqdı.Bunları müsəlmanlara bir əmanət olaraq qoydu. Ömər(r.a)-ın sözü ilə bağlı isə mən sizə əvvəlki postlarda cavab vermişəm.Ömər(r.a) daim bir qərar qəbul edərkən səhabələrlə ictihad edərdi və Ali(r.a)-də bu səhabələrdən biri idi.Bu söz də ona bir tərif olaraq deyilib. Mən sizə nə yazmışam və siz mənə nə cavab vermisiz? Mən yazmışam ki, sizin xəlifələr hər şeyi Əlidən soruşurdular, siz isə cavabında yazırsız ki, xəlifələr həmişə peyğəmbərlə idilər və peyğəmbər onlarla yoldaşlıq edirdi. Məgər bu onların elmli olmalarına dəlalət edir? Əbu Bəkr dedi: Ey Allahim! Məni elə bir vəziyyətə salma ki, o vəziyyətdən məni xilas edən Əli məndəz uzaq və əlçatmaz olsun. Səid ibn Müsəyyib deyir: Həmin şeyi Ömər ibn Həttab da demişdir. Həmçinin Ömər demişdir: Əli olmasaydı, Ömər həlak olardı. (Fadha'il al-Sahaba, by Ahmad Ibn Hanbal, v2, p647, Tradition #1100; al-Isti'ab, by Ibn Abd al-Barr, v3, p39; Manaqib, by al-Khawarizmi, p48; al-Tabaqat, by Ibn Sa'd, v2, p338; al-Riyadh al-Nadhirah, by Muhibbuddin al-Tabari, v2, p194; Tarikh al-Khulafaa, by Jalaluddin al-Suyuti, Fikir vermisizsə siz Əbu Bəkrin və Ömərin fəzilətlərini sübut etmək üçün hər dəfə eyni 2-3 hədisi gətirirsiz. Mən bunlara cavab vermişəm və siz o cavabdan aciz qalaraq ona qarşı boş-boş sözlər yazmısız, yani ona cavab verməmisiz, amma yenə də bu gülünc hədislərinizi sübut kimi gətirirsiz. Mən yenə də sizdən soruşmaq istəyirəm, axı nə vaxt Əbu Bəkr və Ömər peyğəmbərlə birgə olublar, əgər nəzərə alsaq ki, döyüşlərdən onlar qaçıblar, sülh vaxtlarda isə Əbu Hüreyrənin dediyinə görə hamı alver ilə məşğul idi və peyğəmbərin yanında gecə-gündüz yalnız o olub? İkinci hədisdə deyirsiz ki, (guya) peyğəmbər deyib ki, mənə ən yaxın yoldaş Əbu Bəkirdir. Siz bunu nəyə əsasən deyirsiz? Misal üçün biz bilirik ki, peyğəmbər iki dəfə (Məkkədə və Mədinədə) müsəlmanları bir-birinə qardaş edib və hər iki dəfədə özünə qardaş Əlini seçib. Burdan sual yaranır ki, əgər Əbu Bəkr peyğəmbərin ən yaxını və hörmət etdiyi insan idisə, niyə o onu yox, gənc olan Əlini seçir? Məgər bu fəzilət deyil? Niyə Bəraət surəsini Allahın əmri ilə özündən olan Əliyə verir? Niyə Əli ilə xitabən danışır və deyir ki, onunla Allah-təala danışırdı? Niyə deyir ki, Əliyə məhəbbət münafiqləri aid etmək üçün bir üsuldur, çünki onu yalnız möminlər sevər? Niyə Əliyə deyir ki, sən məndənsən, sən Harun kimisən və s. Mən bunları yazmağa yorularam, amma Əlinin fəzilətləri qurtarmaz. Bunlardan hansına bənzərini peyğəmbər Əbu Bəkr və Ömər üçün deyib? Siz adətən bunlara cavab olaraq yazırsız ki, peyğəmbər Əbu Bəkrlə ora getdi, bura getdi – budur onların fəziləti? Peyğəmbərin yanında gezmək? Buna görə siz onları Əlidən üstün tutursuz? Sizə yenə də deyirəm, qorxaq, cihaddan qaçan, peyğəmbəri düşmənlə üz-üzə qoyan, onun sözündən çıxan və ona etiraz edən şəxs heç vaxt peyğəmbərin məhəbbətini qazana bilməz və heç vaxt əlidən üstün ola bilməz! Siz buna cavab vermədiz, cavabınızı gözləyirəm: http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1677538 Həmçinin niyə siz deyirsiz ki, peyğəmbər var-dövlət qoymadığöına görə... Məgər o özündən sonra heç nə saxlamadı? Sonra yazırsız: təbii ki, onun mirası quran və əhlibeytdir. Əgər belədirsə onda niyə siz bu əhlibeytə belə xəyanət etdiz? Əgər əhlibeyt peyğəmbərin mirasıdırsa deməli o onun sünnətidir və müsəlmanlar hər işlərində o sünnətə müraciət etmədirlər. Bəs niyə siz bu sünnəti yox, Əbu Bəkri müsəlmanların xəlifəsi hesab edirsiz? Siz yalan deyirsiz. Əli ibn Əbu Talibə beyət edildikdə Talha və Zubeyr Əlidən Məkkəyə getmək üçün izn aldılar və Əli onlara icazə verdi. Talha və Zubeyr Məkkədə möminlərin anası Aişə (Allah ondan razı olsun) ilə rastlaşdılar. O da Osmanın qətli xəbərini eşitmişdi. Yələ ibn Munəyyə Bəsrədən, Abdullah ibn Amir isə Kufədən gəlib onlara qoşuldular və onlar Məkkədə toplanıb Osmanın qisasını almaq qərarına gəldilər. Beləliklə onlar öz tərəfdarları ilə Məkkədən çıxıb Osmanın qatillərinin ardınca Bəsrəyə getdilər. Onlar Osmanı (Allah ondan razı olsun) müdafiə etməməklə özlərinin təqsirli olduqlarını düşünürdülər. Bu zaman Əli (Allah ondan razı olsun) Mədinədə idi. Həmin vaxt Osman ibn Hənif (Allah ondan razı olsun) Əlinin əmri ilə Bəsrə üzərində vali təyin edilmişdi. Onlar Bəsrəyə çatanda Osman ibn Hənif adam göndərib nə istədiklərini soruşdu. Onlar dedilər: Biz Osmanın qatillərini istəyirik. İbn Hənif dedi: Gözləyin Əli gəlsin deyib onlara şəhərə daxil olmağı qadağan etdi. Sonra Osmanın qətlində iştirak edən Cəbələ adlı bir nəfər yeddi yüz nəfərlə onların qarşısına çıxdı. Talha və Zubeyr onlara qalib gələrək əksər tərəfdarlarını qətlə yetirdilər. Bəsrə şəhərinin əhalisinin çox hissəsi Talha, Zubeyr və Aişənin dəstəsinə qoşuldular. (Taberi 3/6", 7, Tarihi Halife b. Hayyat sayfa 180, 181; İbni Sa'd, Tabakat 3/32; Belazuri, Ensabu'l-Eşraf 3/23-26 ve 56) Əli (Allah ondan razı olsun) Bəsrə üzərində rəhbərlik edən valisi Osman ibn Həniflə, Talha, Zubeyr, Aişə və tərəfdarları arasında döyüş baş verdiyini eşidəndə Talha və Zubeyrə qarşı döyüşmək üçün on minlik qoşun düzəldib Mədinədən Kifəyə yola düşdü. Bu açıq-aşkar göstərir ki, onlar Əliyə qarşı deyil, Əli özü onlara qarşı döyüşə çıxmışdır. Heç də bidətçilər və onlardan təsirlənənlərin iddia etdikləri kimi Talha və Zubeyr Əliyə qarşı döyüşmək üçün toplaşmamışdılar. Əli, Miqdad ibn əl-Əsvəd və Qaqa ibn Amrı, Talha və Zubeyrlə danışığa göndərdi. Miqdad ibn əl-Əsvədlə Qaqa ibn Amr bir tərəfdən, Talha və Zubeyr isə digər tərəfdən döyüşün baş verməməsi haqda yekdil rəyə gəldilər və hər iki tərəf məsələyə öz baxışını açıqladı. Talha və Zubeyrin baxışına görə Osmanın qatillərini boş buraxmaq olmaz. Əli isə düşünürdü ki, hal-hazırda Osmanın qatillərinin izinə düşmək məsləhət deyil. Bunu ara sakitləşəndən və işlər yoluna qoyulandan sonra etmək lazımdır. Demək Osmanın qatillərindən qisas almağın zəruriliyini hamı istəyirdi. Sadəcə olaraq nə vaxt edilməsindən fikir ayrılığı mövcud idi. Hər iki tərəf ittifaqa gəldikdən sonra qoşunlar ən xeyirli gecə yaşadıqları halda Səbiyyələr (Osmanın qatilləri) ən şər gecəni yaşayırdılar. Çünki hər iki tərəf qatillərdən qisas alınmasının zəruriliyi haqda ortaq rəyə gəlmişdilər. Təbəri, İbn Kəsir, İbn əl-Əsir, İbn Həzm və bu kimi başqa tarixçi alimlərin fikrinə görə onların törədəcəkləri çaxnaşmaya səbəb bu idi. Bundan sonra Səbilər (Osmanın qatilləri) bu ittifaqın baş tutmaması üçün bir araya gəldilər. Sübh çağı idi və hamı yatırdı. Bir dəstə Səbi Talha və Zubeyrin dəstəsinə hücum çəkib qoşunun bir neçə nəfərini öldürüb qaçdılar. Talha və Zubeyrin dəstəsi Əlinin onlara xəyanət etməsini düşünüb səhər açılanda Əlinin qoşununa hücum çəkdilər. Əlinin qoşunu da elə düşündü ki, Talha və Zubeyr ona xəyanət ediblər. İki tərəf arasında çəkişmələr davam etdi və günorta üstü döyüş qızışdı. Hər iki qoşunun ağsaqqalları döyüşün qarşısına almağa çalışırdılar lakin buna müvəffəq olmadılar. Talha deyirdi: Ay camaat, siz səsinizi kəsəcəksiniz ya yox! Lakin onun dediyinə məhəl qoyan yox idi. Bunu görən Talha dedi: Təəssüflər olsun! Oda nəsib olan qurd-quş, müvəqqəti tamah dalınca düşmüsünüz (Tarix Xəlifə ibn Xəyyat: 182.) Əli onlara döyüşməməyi əmr edir lakin ona əhəmiyyət verən yox idi. Aişə Kəb ibn Sur adlı bir nəfəri Quranla göndərir ki, döyüş dayansın. Lakin Səbilər onu oxla vurub qətlə yetirdilər. Allah qorusun! Döyüş qızışanda heç kəs onu sovuşdura bilmir Cəməl döyüşü hicrətin otuz altıncı ilində, Əlinin (r.a) xilafətinin ilk çağlarında baş vermişdir. Döyüş günortadan sonra başlamış və həmin gün günəş batana qədər davam etmişdir. Əlinin qoşununda on min nəfər var idi. Talha və Zubeyr tərəfdə isə beş-altı min adam var idi. Əlinin bayrağı Məhəmməd ibn Əli ibn Əbu Talibdə, qarşı tərəfin bayrağı isə Abdullah ibn Zubeyrdə idi. Zubeyrin bu döyüşdə iştirak etməməsi daha məşhur rəvayətdir. Zubeyr, İbn Cərmuz adlı bir nəfərin əli ilə xəyanətcəsinə qətlə yetirilmişdir. Talha isə, camaatı döyüşü dayandırmağa səslədiyi halda azmış oxla qətlə yetirilir. Ox onun ayağında olan köhnə yarasının üzərinə isabət edir və bu səbəbdən də vəfat edir. Allah ondan razı olsun! Döyüşdən sonra Əli (r.a) ölən insanların cəsədləri arasında dolaşdıqda Talha ibn Ubeydullahın cəsədini gördü və onu qaldırıb, üzündən torpağı təmizləyərək dedi: "Ey Əbu Məhəmməd səni səma ulduzları altında atılmış görmək mənə çox ağırdır". Bu sözlərdən sonra Əli (Allah ondan razı olsun) ağladı və dedi: "Bunu görməkdənsə iyirmi il əvvəl ölmək mənə daha əzizdir" (Tarix Dəməşq, İbn Əsakir əl-Müxtəsər, 11, 207. Usudul Ğabə 3, 88. Busiri adlı alim demişdir: sənədin rəvayətçiləri etibarlıdır. Onun bu rəvayətini Hafiz ibn Həcər Mətalibul Aliyə adlı əsərndə (4, 302) bu rəvayətin sözlərini azacıq fərqli şəkildə qeyd etmişdir.) Allah ashabın düşmənlərinə lənət etsin. Ay qardaş mən sizə bu haqda çoxdan cavab vermişəm, bax burda mən sizin üçün bir məqalə qoymuşam: http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1678917 bu məqalə həmin Aişə, Təlhə və Zübeyrin Osmana qarşı çıxdıqları, Təlhənin Osmanın sarayını mühasirəyə alması, onların Əliyə qarşı niyə və necə vuruşmaları, sülh bağlamaq istəyərkən bir neçə fitnəkarın ucbatından savaşa başlamaları və s. haqdadır. Bu məqalə mənim sizə olan cavabımdır, özünə məlumatlar sizin mənbələrdən götürülüb. Siz mənə deyin görüm hansı alim bir müsəlmanı öldürənə kafir deyib? Halbuki,bizim mövzumuz fitnə nəticəsində bir-biri ilə istəməyərək vuruşan kimsələrdəndir. Fitnə qətldəndə pisdir (Baqara 191) Hər bir ayənin,hədisin açıqlaması vardır.Ayədə qəsd olunan qətl bilərək törədilən əməldir ki,bununla Allah bu işin necə ağlr bir əməl oduğunu göstərir. Heç bir mö'minə başqa bir mö'mini öldürmək yaraşmaz. Bu ,səhvən (xəta üzündən) olduqda müstəsnadır. Hər kəs bir mö'mini səhvən öldürərsə, o zaman o, mö'min bir qul azad etməli və öldürülmüş şəxsin ailəsi qanbahasını sədəqə olaraq bağışlamadıqda, onlara (ölən şəxsin varislərinə) tam şəkildə qanbahası verməlidir. Əgər (öldürülən şəxsin özü) mö'min olduğu halda, sizə düşmən olan bir tayfadandırsa, o vaxt (öldürülən şəxs) mö'min bir qul azad etməlidir. Əgər (öldürülən şəxs) sizinlə əhd (müqavilə) bağlamış bir tayfadan olarsa, o zaman onun ailəsinə qanbahası verməklə bərabər, mö'min bir qul dəxi azad etmək lazımdır. Hər kəs (azad etməyə qul) t. bilməsə, o, Allah tərəfindən tövbəsinin qəbul edilməsi üçün bir-birinin ardınca (arası kəsilmədən) iki ay oruc tutmalıdır. Allah (hər şeyi) biləndir, hikmət sahibidir! (Nisa 92) Siz acizliyinizdən artıq hər yola əl atmağa başlamısız! Mən sizə Nisə 93 yazıram və onun təfsirini verirə, siz isə bizim söhbətə aid olmayan nisə 92 ayəsini mən cavab olaraq yazırsız. Nisə 92-də səhvən mömini öldürməkdən yazılır, amma Aişə, Təlhə, Zübeyr, Müaviyyə və s. səhv etməmişdilər. Onlar Əliyə qarşı müharibə etmək üçün ordu yığın ona müharibə elan etmişdilər. Əvvəla birinci Allah-təala mömini öldürənə kafir deyib (Nisə 93), amma görürəm ki, sizə Onun dediyi yetərli deyil, buna görə də alimlərinizin yazdıqlarını da gətiriəm: Əl Mühəddis Şah Əbdül Əziz "Haddeeya Mujedeeya" kitabında yazır: Əliyə qarşı düşmənçilik və müharibə edən əhli-sünnətin icmasına görə kafirdir! Əl Mühəddis Şah Əbdül Əziz Dəhləvi, "Haddeeya Mujedeeya" səh 813 Əlini qəbul etməyən və onun xilafətinə qarşı çıxan kafirdir. Bu Nəhrəvandakı xəvariclərdən aydın görünür. (Həmin səhifə) Sonra həmin səhifədə o Müaviyyəni müdafiə etmək üçün yazır: Bunlar Müaviyyəyə aid deyil, çünki Müaviyyə və Şam əhalisi Osmanın qatillərindən onun qisasını almaq istəyirdilər. Siz yuxarıdakı məqaləni oxusaz, görərsiz ki, bu fitnə deyil, əksinə dəqiq bir plan idi ki, Osman aradan götürülsün. Təbəri bunu yaxşı yazır, bir oxuyun onu və görün ki, Mərvan Osmana necə xəyanət etdi və onun ölümünə səbəb oldu. Sonra o Təlhəni də Cəməldə öldürdü. Mən bunun cavabını sizə yuxarıda vermişəm və həmçinin ayə də gətirmişəm. Əgər mö'minlərdən iki dəstə bir-biri ilə vuruşsa, onları dərhal barışdırın. Əgər onlardan biri təcavüzkarlıq etsə, təcavüzkarlıq edənlə Allahın əmrinə (itaətinə) qayıdana qədər vuruşun. (Təcavüzkarlıq edən Allahın əmrinə) qayıtsa, hər iki dəstənin arasını ədalətlə düzəldin və insafla hərəkət edin. Şübhəsiz ki, Allah insaflıları sevər! (Hucurat 9) Bu müharibədə hər iki tərəfin qəsdi döyüş deyil,əksinə cinayətkarların, fitnəkarların cəzalandırılması idi.Amma,hər şey müsəlmanların istəyinin əksinə oldu.Nə Ali(r.a),nə də Talha(r.a),Zubeyr(r.a) istəklərinə çatmadı.Hadisələrin belə qurtaracağını da onlar bilmirdilər. Əlidə hələ təcavüzkarlıq edənlərlə, onun xilafətini qəbul etməyib onunla vuruşanlara qarşı vuruşub. Əgər bunların qəsdi müharibə yox, cinayətkarların cəzalandırılması idisə, onda niyə onlar qoşun yığıb Əliyə qarşı çıxış edirdilər? Təbəri öz tarixində (cild 4 səh 905) yazır: əl-Zuxri deyir ki, imam Əli savaşdan əvvəl Zübeyr və Təlhə ilə görüşüm onlara dedi: Zübeyr siz mənimlə Osmanın intiqamını almaq üçün döyüşürsüz, halbuki onu siz özünüz öldürmüsüz. Heləsə Allah Osmanın ölümünə sevinənlərə lənət etsin. Sonra Təlhəyə dedi: Təlhə siz özünüzlə peyğəmbərin zövcəsini, ondan müharibədə istifadə etmək üçün gətirmisiz, amma öz zövcənizi evinizdə (Mədinədə) saxlamısız. Məgər siz mənə beyət etməmişdiz? Təlhə dedi: Mən sizə qılınc mənim boynumda olarkən beyət etdim. Əli birdə onları sülhə çağırmaq məqsədilə bir Küfəli oğlanı Quranla onların yanına göndərdi və dedi: Onlara de ki, bu Quran sizinlə bizim aramızda əvvəldən axıra kimidir. Allahı yada salın və bizim qanımızla öz qanınıza yazığınız gəlsin. Oğlan onlara çatıb bu sözləri deyəndən sonra Bəsrəlilər ona hücum edib onu qətlə yetirdilər. Savaş başladı. Gördüyünüz kimi Əli onları sülhə, barışa çağırırdı, amma onlar müharibəyə üstünlük vürdilər. Əli də Quran ayəsinə əsasən onlarla vuruşdu: Əgər onlardan biri təcavüzkarlıq etsə, təcavüzkarlıq edənlə Allahın əmrinə (itaətinə) qayıdana qədər vuruşun. Bilirsiz, sizing diskusiya .rmaq metodunuz yəhudilərin metoduna oxşayır. Onlarda bəzi onlara sərf etməyən hissələri əlləri ilə örtüb sərf edən yerləri göstərirlər və onlara cavab verirlər. Mən sizə Nisə:93 ayəsini gətirib onun təfsirini vermişəm. O təfsirdə sizin sözlərinizi puç və batil edən hədis var, amma siz ondan əvvəl və ondan sonar olanlara cavab verib, onu isə rədd etmisiz. Bunu necə başa düşək? Siz həqiqəti görəndən sonar da onu gəbul etmirsiz! Siz onu ümumiyyətlə görmək istəmirsiz! Amma mən onu bir daha sizing üçün yazıram, deyirəm bəlkə doğrudanda görməmisiz: İbn Kesirin Tefsiri NÎSÂ SÜRESİ 93 — Kim de bir mü'mini kasten öldürürse onun ce-zâsi; içinde ebediyyen kalacağı cehennemdir. Allah ona gazab etmiş, la'net etmiş ve büyük bir azâb hazırlamıştır. Allah Teâlâ bu âyet-i kerîmelerde bir mü'minin hiçbir şekilde mü'min kardeşini Öldürme hakkı olmadığını haber vermektedir. Nitekim Buhârî ve Müslim'de İbn Mes'ûd'dan rivayet edildiğine göre; Allah Rasûlü (s.a.) şöyle buyurmuşlardır: Allah'dan başka ilâh olmadığına ve benim Allah'ın elçisi olduğuma şehâdet eden müslüman bir kişinin kanı ancak şu üç. şeyden biri ile helâldir: Bir nefis mukabili olması, evli iken zina etmesi ve dinini terkederek (müslüman) cemâatten ayrılması. Bu üçten birisi vuku' bulduğunda dahi tebea'dan hiç kimsenin onu öldürmeye yine de hakkı yoktur. Bu hak, ancak imâmın (devlet başkanının) ya da onun vekîlinindir. Bazıları derler ki: ( ifû^. V\ ) kavli istisnamı münkatı'dır.

Siz iddia edirsiz ki,Allah Guranda bu sözləri deyərkən təriflədiyi insanların gələcəyinin nə olacağını bilmirdi,yoxsa sonradan fikrini dəyişdi? Mühacir və Ənsarlardan kimlərin konkret dindən çıxdığını bizə yazın bilək.Sözlərinizi də alimlərin konkret onların dindən çıxmaları baradə rəyləri ilə isbat edərsiz. Mühacirlər arasında nə əvvəlləri nə də sonradan dindən çıxanlar olmayıb.Bunu onların Rasulullah(s.a.s)-dən sonra etdikləri fədakarlıqları,İslamı kənara yaymaqları,Allah yolunda etdikləri cihadları göstərir. Siz dəfələrlə məni hava əhli adlandırmısız, bir halda ki, özünüz bunun bariz nümunəsisiz. Yazırsız ki, mühacirlərdən heç biri dindən çıxmayıb, amma bunu siz deyirsiz, özüdə havadan, çünki alimləriniz başqa fikirdədir və mən indi bunu sizə göstərəcəyəm: İbn Hişam öz “Sira”sında “Məkkənin fəthi” bölümündə yazır: Peyğəmbər Məkkəyə girməmişdən əvvəl səhabələrinə əmr verdi ki, səhabələr yalnız onlara əkv müqavimət göstərənlərlə vuruşsunlar. Amma həmçinin o bir necə nəfərin adlarını çəkərək dedi: bunları harada tutduz öldürün, hətta onlar Kəbənin örtüyü altında gizlənsələr belə. Bunların arasında Abdallah ibn Saad da var idi. Peyğəmbər onu öldürməyi əmr etdi, çünki o islamı qəbul etmiş və vəhy katiblərindən biri olmuşdur. Amma sonra o islamdan çıxıb yenidən müşrik oldu və Məkkəyə qayıtdı. O Osmanın müd qardaşı idi, buna görə də müsəlmanlar Məkkəyə girərkən o Osmanın yanına qaşdı və onu Saadı gizlətdi. Bir müddət gözlədikdən sonra Osman savaşın qurtardığını görüb Sadla birgə peyğəmbərin yanına gəldi və onun Saadı bağışlamasını xahiş etdi. Peyğəmbər uzun müddət susdu və heç nə demədi. Sonra - yaxşı dedi. Osman gedəndən sonra peyğəmbər səhabələrə müraciət edərək dedi: Mən çox susdum ki, bərkə sizlərdən biri onu öldürə. Ənsarlardan biri dedi: Ya rəsuləllah niyə sən bizə bir işarə vermədin? Peyğəmbər dedi: Mən içarə ilə öldürmürəm. Saad məcbur olub yenidən islamı qəbul etdi. İbn Hişam deyir: Ömər xəlifə olarkən Saadı bir nedə dəfə kiçik vəzifələrə təyin etmişdir. Osman isə xilafətə çatanda ona ən böyük vilayətin, Misirin vəlisi təyin etdi. Abdullah ibn Hətəl Banu Taym qəbiləsindən idi. Onu peyğəmbər öldürməyi əmr etmişdi, çünki o müsəlman olarkən peyğəmbər onu bir ənsarlı ilə birgə Məkkəyə danışığa göndərmişdi. Yolda o ənsarlını öldürüb Məkkəyə qayıtdı və yenidən müşrik oldu. Onun iki kənizi var idi, Firtanə və onun rəfiqəsi. Onlar peyğəmbəri alçaldan mahnılar oxuyaran ona gülürdülər. Peyğəmbər onları Abdallahla birgə öldürməyi əmr etmişdi. Miqyas ibn Subabə - peyğəmbər onu öldürməyi əmr etmişdir, çünki o onun qardaşını səhvən öldürmüş ənsarlını qətlə yetirmişdi. Sonra isə o Məkkəyə qureyşlilərin yanına qayıdaraq müşkir olmuşdu. İbn Hişam “Peyğəmbəri alçaldan və onu təhqir edənlərin əhvalatı” bölümündə yazır: Peyğəmbəri alçaldan və təhqir edən onun qohumları Əbu Ləhəb, əl-Həkəm ibn əl-As ibn Üməyyə, Ukbə ibn Abu Muit və s. idilər. Onlar peyğəmbər namaz qılarkən onun başına qoyun içalatını və torpağ tökürdülər. Bunlardan islamı qəbul edən yalnız əl-Həkəm ibn əl-As ibn Üməyyə oldu. Bunlar İbn Hişamın Sirasından idi. Yusuf ibn Abd əl-Barr Əl-İsti’ab kitabının birinci hissəsi səh 359-360-cı səhifələrində yazır: Osman xəlifə olarkən əmisi əl-Həkəm ibn əl-As ibn Üməyyə ibn Abd Şəmsi peyğəmbər onu Mədinədən qovandan sonra təzədən onu Mədinəyə qaytardı. Əl-Həkəm ibn əl-As ibn Üməyyə adətən gizlənib peyğəmbərin böyük səhabələrlə xitabən etdiyi söhbətlərə qulaq asıb sonra onları camaat arasında yayırdı. O həmişə peyğəmbəri yamsılayırdı və bir dəfə bunu peyğəmbər görəndə ona bəd dua edərək dedi: Sən həmişə bu cür olacaqsan. Həkəmi əsmə tutdu və o ölənə kimi bu cür qaldı. Bir dəfə peyğəmbər səhabələrlə oturarkən onlara dedi: indi bu otağa Allahın lənətlədiyi bir insan girəcək və otağa Həkəm girdi. O lənətlənmiş bir insan idi. Osman Həkəmi Mədinəyə gətirərək ona 300.000 dirhəm verdi. Onun oğlu Mərvanı özünün ən yaxın köməkçilərindən etdi. Osman xəlifə olarkən peyğəmbrin ən yaxın səhabələrindən olan Sa’d əbi Vəqqası Küfənin vəliliyindən götürüb onun verinə əl-Valid ibn Üqbəni (qohumlarından biri) təyin etdi. Validin halı peyğəmbərin vaxtında heç yaxşı olmayıb. Allah-təala onun haqqında ayə nazil edərək onu günahkar adlandırıb. Valid ömrünün axırına kimi islamdankənar bir həyat sürüb, o çaxır içib və hətta sərhoş halda imam camaat durub və camaata iki rəkət yerinə dörd rəkət qıldırıb. İndi isə mənə verdiyiniz sualı bir özünüzə verin: Siz iddia edirsiz ki,Allah Guranda bu sözləri deyərkən təriflədiyi insanların gələcəyinin nə olacağını bilmirdi,yoxsa sonradan fikrini dəyişdi? Allah-təala məgər Abdallah ibn Saadın gələcəyini bilmirdi ki, onu vəhy katibi etmişdi? Ya birmirdi ki, Osman gələcəkdə münafiqləri öz ətrafına yığacaq və onlar onun ölümünə səbəb olacaqlar? Hansı ətraf qəbilələrdən danışırsız, nəzərə alsaq ki, Mədinədə cəmi iki qəbilə var idi Ovs və Həzrəc? Siz niyə ayəyə diqqət yetirmirsiz və əqidənizi müdafiə etmək üçün hətta Quranın mənasını təhrif edirsiz? Allah-təala Mədinənin ətrafında olan bədəvi ərəblərdən və Mədinədə yaşayan (Mədinə əhalisi içərisində) camaatdan danışır. O camaatın içərisində ikiüzlülər var. Fikir verin ki, Allah-təala ənsarlılardan yox, (yəni Mədinədə propiskada olanlardan yox), bütün Mədinədə yaşayan, leqal və qeyri leqal, yəni ənsar və mühacirlərdən danışır! Bu ənsar və mühacirlərin arasında ikiüzlülər var – deyir! Bu hədisin nömrəsini,(dəqiq adresini) elektron variantını yazın. Baş üstə. Sahih Bukhari book 59 “Military Expeditions led by the Prophet (pbuh) (Al-Maghaazi)” hadis #488 Narrated Al-Musaiyab: I met Al-Bara bin 'Azib and said (to him). "May you live prosperously! You enjoyed the company of the Prophet and gave him the Pledge of allegiance (of Al-Hudaibiya) under the Tree." On that, Al-Bara' said, "O my nephew! You do not know what we have done after him (i.e. his death)." http://www.searchtruth.com/book_display.ph...&number=484 Quran və sünnə dəlillərinə əsasən bəzi səhabələrin münafiq olmaları haqqında dedikləri sözlər yalandır. Münafiqlər səhabələrdən deyildilər. Şəriət məfhumunda səhabə, iman gətirib, Peyğəmbərlə görüşən və müsəlman olaraq ölən kimsədir. Münafiqlər nə Rasulullahla(s.a.s)-lə görüşərkən nə də ölərkən mömin deyildilər. Bu əsasla onlar səhabə tərifinə daxil deyillər. Onların əlamətləri də Quranda göstərilir.Onlar aciz,zəif,qorxaq və müsəlmanlardan daim ehtiyyat edərdilər.Bir qisim ətraf qəbilə münafiqləri ki,Rasulullah(s.a.s)-ə beyət etmişdilər,sonradan dindən döndülər Abu Bakr(r.a) səhabələrlə birlikdə onların axırına çıxdı,İslamı təhlükədən xilas etdi. Sizcə münafiqlər çoxlu sayda olan möminlərdən çəkinmirdilərdisə bəs kimdən çəkinirdilər,qorxurdular? Mən də bu sualı sizə vermək istəyirəm.Siz nəyə əsasən Allah və Rasulunun razı qaldığı,onları fəthlərlə müjdələdiyi səhabələri küfrdə ittiham edirsiz.(Bu özü böyük küfrdür,bunu deyən də özü də kafirdir.) Çoxlu sayda varid olan səhih hədislərdə İslamın yayılacağı,ətraf bölgələrin səhabələr vasitəsi ilə fəth ediləcəyi,bu ümmətin Qiyamətə qədər davam edəcəyi və s.müjdələr Rasulullah(s.a.s) tərəfindən xəbər verilmişdi.Həmçinin O,özündən sonra kimin xəlifə olacağını,öz dövründəki insanların bu ümmətin ən xeyrli insanları olduğuna şahidlik etmişdi. İndi də mənə kafir deyirsiz! Deyirsiz ki, münafiqlər səhabə deyildilər, çünki səhabə iman gətirib və ölənə kimi müsəlman qalan kimsədir. Çox gözəl! Allah-təala Quranda deyir ki, sənin ümmətində münafiqlər var ki, sən onları tanımırsan. Yəni onları nə peyğəmbər tanıyır, nə siz Bürhan, nə Əbu Bəkr, nə Ömər, nə də ki, Osman. Əgər peyğəmbər hansısa münafiqin münafiq olduğunu bilmirsə, deməli o onu müsəlman sayır. Necə ki, yuxarıda qeyd etdiyim hədislərdə o Giyamət Günündə görür ki, onun səhabələrini cəhənnəmə .rırlar və fəryad edərək deyir ki, “Mənim səhabəmi hara .rırsız?”. Bu ona dəlalət edir ki, peyğəmbər ölənə qədər bu insanları öz səhabələri kimi tanıyırdı, amma Allah-təala bilirdi ki, bu belə deyil və Tövbə 101-də ona bunu xəbər vermişdi. İndi bu ümmətin içindən bir səhabə götürsək və siz Bürhan Tövbə 101 ayəsini bilərək o səhabənin mömin olmasını təsdiq edə bilərsiz? Halbuki, bunu heç kim bilmir! ? Bu hədisdə siz “insanlar” və “bəzi insanlar” ifadələrini görmürsüz.Bu hədisdə İslam ümməti ifadəsi harada göstərilib? Siz artıq nəyə mız qoyacağınızı bilmirsiz. Məgər digər peyğəmbərlər,mələklər və s.qiyamət günü şəfaət etməyəcəklər? Siz yenə də məni ələ salırsız, yox, siz məni yox, özünüzü ələ salırsız! Bu “İnsanlar” sözünü mənim gözümə soxmayın. Yaxşısı budur öz gözünüzü açıb hədisi axıra kimi oxuyasız və axırına diqqət yetirəsiz: Əbu Hüreyrə sonra deyir: Həzrəti Məhəmməd (s) onları dinlədikdən sonra deyər: Allahın ərşi altına gedib orada torpağa səcdə edəcəyəm. Bundan sonra Allah bütün həmd (şükr) qapılarını mənim üzümə açar və mənə belə bir xitab edər: Ey Məhəmməd! Ayağa qalx! İstədiyin hər bir şeyi sənə verəcəyəm və sənin bütün şəfaətini qəbul edəcəyəm. Sonra yerdən qalxıb deyəcəyəm: İlahi! Ümmətimi! Ümmətimi bağışla! Allahdan xitab gələr: İstədiyin hər bir şəxsi cənnətə daxil et. Onlar bu nemətlərdən bəhrələnməkdə cənnət əhli ilə şərikdirlər Bu hədisdə məhz Mühəmməd peyğəmbərin ümməti qeyd olunur. Bu hədisə mənim bir naçə iradım var: Əvvəla gördüyünüz kimi bu hədisdə bütün peyğəmbərlər tənqid və təhqirə məruz qalmışlar. Ən dəhşətlisi isə budur ki, Əbu Hüreyrə bütün bunları guya Məhəmməd peyğəmbərdən eşitdiyini iddia etmişdir. Mənim bir neçə sualım olacaq, imkan olsa bir onlarada cavab verərsiz: 1. Peyğəmbərlər qiyamət günü sorğu-sual olunmadıqları üçün ərşdə olduqları bir halda yer üzünün sakinləri ilə necə rabitə bərqərar edə bilərlər?! 2. Hamıya məlumdur ki, həzrəti Məhəmmədin (s) məqamı (Allah dərgahında) digər peyğəmbərlərin məqamlarından daha üstündür. Onlar bunu bilə-bilə nə üçün ona deyil, digər peyğəmbərlərə pənah .rmış və əli boş qayıtmışlar? 3. Nə üçün o peyğəmbərlərdən yalnız həzrəti İsa (ə) Həzrəti Məhəmmədə (s) pənah .rmağı məsləhət gördü? 4. Göründüyü kimi o biçarə insanlar Həzrəti Məhəmmədin (s) ümməti idilər. Əgər onlar o həzrətin ümməti idilərsə, bəs nə üçün digər peyğəmbərlərə pənah .rmışlar? Həzrəti Məhəmməd (s) (məhşərdə) təkcə öz ümmətinə (müsəlmanlara) deyil, digər ümmətlərə də (yəhudi, məsihi və s) şəfaət edəcəkdir və kimsəni Allahın izni olmadan şəfaətdən məhrum etməyəcəkdir. Çünki o, təkcə müsəlmanların deyil, həm də bütün bəşəriyyətin elçisidir. Bu hədisə hələ çox iradım var, amma onlar sırf Əbu Hüreyrəyə aid olduqları üçün onları hələ “Əbu Hüreyrə” temasında müzakirəyə çıxaracağam.

Salahuddin qaydaların 1.1 (Təhqir etmək) və 1.5 (Ona təhqir hesab olunan sözləri aid etmək, misal üçün kafir, cahil və s.) bəndlərini pozduğunuza görə sizə 10 günlük ban və 20% reytinq verirəm http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1688084

Hələlik sizə 10 günlük ban verirrəm, həm istirahət edin, həm də bir az fikirləşin. Biz də bu bayram günləri sizdən istirahət edək. Banın səbəbini qaydalar temasında baxarsız.

Salahuddin sözlərinizə fikir verin və kafir, münafiq sözlərini oyara buraya atmayın. Birdə onu bilin ki, biz özümüz kimin lazım olsa başını kesə bilərik, bizə hədə-qorxu gəlməyin! Hə, deyirsiz ki, biz Aişəni kafir sayırıq! yalan deyirsiz, siz özünüz onu kafir sayırsız, çünki ağılsın hədislərinizə görə o kafir çıxır! Deyirsiz ki, heç bir kişi qəbul etməz ki, onun xanımı haqqında bu cür danışsınlar! Əvvəla Volk onun haqqında danışmır, o quran və sünnətin onun haqqında dediyini gətirdi. İndi mən də sizə deyirəm, bəs hansı kişi qəbul edər ki, onun zövcəsi onun birinci xanımı haqda nalayiq sözlər desin, quran ayəsinə qarşı çıxıb yad kişilərlə səfərə çıxsın, onun şəxsi intim həyatı haqda başqalarına danışdın, ona hörmətsizlik etsin, ona qarşı başqa zövcələri ilə plan cızsın? Bəlkə biz bunların hamısına göz yummalıyıq, yaddan çıxarmalıyıq, guya belə bir iş olmayıb? Ya bunlar hamısı şiə uydurmalarıdır? İnşaAllah mənə yazdığınıza da cavab verəcəyəm, sadəcə indi bir az vaxtım yoxtur.

Hava əhli olduğuna görə onun mənbəsi də havadır

Əvvəla onları şəxsən sizdən başqa heç kəs şiə saymır, həmçinin də şiənin özü! bu da şiəlik haqda sünni alimlərinin fətvaları: http://www../index.php?type=sp...cles&id=481

haris qaydaların 1.1; 1.2; 1.4 və 1.5 bəndlərini pozduğunuza görə reytinqinizi 20% artırıram və sizə 3 günlük ban verirəm! http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1684689 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1684893 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1684970 http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1685048

Qardaş məkruhdur, yəni bəyənilməyən əməldir, heyzli və ya heyzsiz vaxtda olmasının fərqi yoxdur.

Bunları sizdən başqa kim şiə kimi qəbul edir?

İcazə verin sizə bir neçə sual verim. 1. Əli ibn Səbanı nəyə əsasən öldürmək istəyirdi? Xəlifələri söyməyinə görə ölüm cəzası verilmir, həmçinin şiə deyəndə ki, filankəs əlini söydü, siz deyirsiz ki, o ictihad etdi, amma səhv, xəta edib, buna görə də onu günahlandırmaq olmaz. 2. əgər Əli ona ölüm hökmü veribsə, bu quran və sünnəyə əsasən olub, çünki biz bilirik ki, Əli helə-belə söz danışan deyildi. Belə halda nə əcəb o səhabələrinə qulaq asıb sonradan öz fikrini dəyişib? Dedikləriniz bizim məzhəblə düz gəlmir axı qardaş. Əvvəla xaxhiş edirəm mənə yazın görüm o Əlinin əshablarından olan elm əhli kimlərdi ki, ibn Səbanı Əlinin tərəfdarlarından hesab edirlər? Sonra siz yazırsız ki, ibn Səba birinci kəs idi ki, Əlinin imam olduğunu iddia etdi. Siz burada yalan danışırsız, çünki: 1. birinci bunu Allah-təala quranda deyir: “Sen, ancak bir uyarıcısın, her kavim için de bir hidayet rehberi bulunmuştur" (Ra´d, 7). Bu ayənin təfsirində bir çox əhli-sünnət alimləri yazmışlar ki, peyğəmbə dedi: Mən Allah haqda xəbər gətirənəm, əli isə bu ümmətin rəhbəridir. Buradaki "münzir" Hz. Peygamber (s.a.s.)´dir, "Hadi" (hidayet rehberi) ise, Hz.Ali´dir. İbn Abbas (r.a.) şöyle demiştir: "Hz. Peygamber (s.a.s.), elini Hz. Ali´nin göğsüne koydu ve "Ben münzirim" dedi. Sonra da Hz. Ali´ye işaret ederek, "Sen de hadisin (hidayet rehberisin).Benden sonra, hidayete erecekler, senin sayende hidayete ereceklerdir" Fahruddin Er-Râzi, Tefsir-i Kebir Mefâtihu’l-Gayb, Akçağ Yayınları: 13/ 398 The Holy Qur'an Surah Ra'd verse 7 Tafsir Durr al-Manthur by Suyuti Vol4 p 45; Tafsir al Kabir, by Fakhruddin Razi in the commentary of the verse; Tafsir Ruh al Ma'ani, by Allamah Alusi Mustadrak, by al Hakim, Vol 3 hadith 129 & 130 2. Buxari öz Səhihində (cild 5 səh 19) yazır: Peyğəmbər dedi: Əli mənə nisbətdə, Harunun Musaya olan nisbətindədir, yalnız o fərqlə ki, mən axırıncı peyğəmbərəm. 3. İbn Səba Əlinin imam olduğunu iddia etmirdi, o Əlinin Allah olduğunu iddia edirdə, özünü isə onun (Əlinin) peyğəmbəri. İmam Baqir (ə) deyib: Abdulla ibn Səba özünü peyğəmbər élan etdi, əlini isə Allah. Allah isə onun dediklırindən üstündür. (Rical Kaşi cild 1 səh 323) Şeyx Tusi deyir: Abdulla ibn Səba kafir oldu, o həddini aşdı. (Rical Tusi, əshab Əli bəndi) Əllamə Hilli deyir: O bütün hədləri keçdi (ğulat oldu), Allah ona lənət etsin, o deyirdi ki, əli Allahdır, özü isə peyğəmbər. (Xəlasət əl Akval səh 236) Bu haqda burada məlumat ala bilərsiz: http://www../index.php?type=sp...cles&id=645 Siz yəgin bilmirsiz, amma Qumi əhbari olub və onun kitabında hədislərin əksəriyyəti zəifdir. Həmçinin də Məclisi. 1. Ola bilər. 2. Kişi ictihad edib də. Buna görə onu ittiham etmək olmaz. 3. Yalandır, çünki bu haqda heç bir səhih məlumat yoxdur. 4. Yuşə ibn Nun Musa (ə) imamı olub. Əlinin peyğəmbərin vəlisi olmasını ibn Səbadan 50 il əvvəl peyğəmbər özü deyib. 5. Bunu da peyğəmbər sağ olarkən ona demişdir və bu haqda sizin səhihlərdə hədis də olmalıdır. İndi isə öz yazdıqlarınızla müqayisə edin.

Ay Samir. Açıq deyin ki, mən bu yazdığım xəbəri aələfi saytlarının birindən kopya edib burada yerləşdirmişəm, amma mənasını başa düşməmişım! Sizin cavabınız burdadır! http://forum.bakililar.az/index.php?s=&amp...t&p=1668266

Olmaz ki, hala birinci özünüz düşünəsiz? Niyə özünüzü gülünc vəziyyətə qoyursuz? Siz hansı 23 şiə məzhəbindən danışırsız? Mən yalnız bir cəfəri məzhəbini tanıyıram.

Mən ona təəccüb edirəm ki, sizdə bu iş haram ola ola siz ondan istifadə edirsiz  Əvvəla siz nəyə əsasən deyirsiz ki, təqiyyə (ölüm qorxusu olduğuna görə əqidənin gizlədilməsi) haramdır? Allah-təala ən-Nəhl 106 deyir: Qəlbi imanla sabit olduğu halda (küfr sözünü deməyə) məcbur edilən (dil ilə deyib ürəyində onu təsdiq etməyən) şəxs istisna olmaqla, hər kəs iman gətirdikdən sonra küfr etsə (onu ağır təhlükə gözləyir). Alimləriniz bu ayənin təfsirində qeyd edirlər ki, bir gün müşriklər Əmmar Yasiri, onun valideynlərini və bir neçə müsəlmanı tutub onlardan islamdan (Allahdan) imtina etmələrini tələb etdilər. Bunu etməyən müsəlmanlar qətlə yetirildilər. Əmmar isə onların dediklərini diliylə təsdiq etdikdə onu buraxdılar, amma ondan əvvəl valideynlərini qətlə yetirmişdilər. Bu ayə bundan sonar nazil olmuşdur. İmam Cəfərdən gətirdiyiniz hədis də bunun (təqiyyənin) quranın və peyğəmbərin əmri olduğunu deyir. Bildiyiniz kimi bütün tarix boyu, həmçinin imam Cəfərin dövründə şiələr qətlə yetirilirdilər. Məhz buna görə imam deyir ki, quranın dediyi təqiyədən istifadə edin. Sizdən şiə olduğunuzu soruşsalar inkar edin, əgər bunu yəgin etsələr təqiyyə edərək (dildə) əqidənizdən dönün. Bu tərtibi kimlər və nəyə əsasən ediblər? Əgər Gurana zidd amili nəzərdə tutulursa, hər bir sözü sizin məntiqinizlə Guranla tutuşdurmaq olar. Kuleyninin kitabı sizdə ən mötəbər kitab hesab olunur və bu kitab Mehdiyə göstərilib və O, bu kitabın şiyələrinə kifayət edəcəyini bildirib. Siz göründüyü kimi gözünüzü yumub öz havanıza danışırsız! Soruşursuz ki, bu tərtibi kimlər və nəyə əsasən ediblər? Axı mən sizə hələ burda yazmışam ki, bunu üsul alimləri ediblər. Mən sizing bu cavabınızı axıra kimi oxuduqdan sonar başa düşdüm ki, siz üsulun nə olduğunu bilmirsiz, yoxsa bu sualı verməzdiz. Bunu sizə aşağıda izah edərəm. hələlik isə buna cavab verirəm. Siz deyirsiz ki, “Əgər qurana zidd amili nəzərdə tutulursa, hər bir sözü sizing məntiqinizlə quranla tutuşdurmaq olar”. Mən oğul istəyirəm ki, qurana zidd olan bir şeyi quranla tutuşdursun və onun düz (səhih) olduğunu söyləsin. Bu mənim məntiqim deyil, bunu peyğəmbərimiz (s) deyib: Məndən sizə bir hədis danışsalar onu quran və sünnə ilə tutuşdurun. Əgər o hədis bunlara zidd olsa onu divara çırpın! Yenə də dərk etmədiyiniz şeyi yazırsız. Kifayət edən mötəbər və ya səhih demək deyil. Bax hədisi yazırsız, amma onu səhv başa düşürsüz, çünki onu heç başa düşmək istəmirsiz də. Siz şiəyə qarşı bir şey istəmisiz və sizə bunu veriblər, daha siz heç nəyi araşdırmayıb onu buna sübut kimi yerləşdirirsiz. Kitabın müəllifi Kuleyni, bu əsərin yazılma səbəbini soruşan şəxsə demişdir: “Dedim: Sən, sadiglərdən gələn səhih xəbərlərlə din elmini öyrənib onunla əməl edən, düz yola gəlmək istəyənin ona müraciət edəcəyi və öyrəncin kifəyətlənəcəyi din elmlərini özündə toplayan yetərli (Kəfi) vasitənin olmasını istəməzsən” (“Kəfi” müqəddimə səhifə 24) Kafi yetərli deməkdir. Kitabın ön sözündə Kuleyni deyir: Mən bu kitabı bizim şiələrin istəyi ilə yazdım ki, onlar bundan bəhrələnsinlər. Hədislərin səhih və ya zəif olduğunu aid edə bilmədiyim üçün bunu üsul alimlərinin öhdəsinə buraxıram. O özü də Kafidə olan hədislərə şübhə ilə yanaşırdı, məhz buna görə də onları quranla tutuşdurmağı məsləhət görürdü. Gətirdiyiniz hədisdə yazılıb: öyrəncinin kifəyətlənəcəyi din elmlərini özündə toplayan yetərli (Kəfi), bəli bu belədir, çünki Kafi birinci kitabdır ki, özündə həm usula (əqidə), həm füruya (hüquq), həm də tarixi mövzulara aid hədisləri cəmləyib. Bundan əvvəkli şiə kitabları isə əsasən fiqh barədə idilər. Kafini araşdıram üsul alimləri onda mövcud olan 16000 hədisdən cəmi 5000 səhih olduğunu təsdiqləyiblər. Bir çox əxbari alimləri Kafinin (onda mövcud olan bütün hədisləri) səhih olduğunu iddia etmişlər və bunun əsasında onlar quranın təhrif olunmasına da inanırdılar. Allaha şükür olsun ki, onlar bizin günümüzə gədər gəlib çatmamışlar. Şiə üsul alimləri onların iddialarını qəbul etməyiblər. Misal üçün şeyx Səduq Man la Yahdhuruhu'l Faqih əsərində yazır ki, Kafi əsasən zəif hədislərdən ibarətdir. Seyid Xoi Mu'jam Rijaal al-Hadith əsərində həmin şeyi qeyd edir. Bəli, hədislərin sayına və məlumatına görə mühum kitabdır. Amma (sizin fikirləşdiyiniz kimi) mühum səhih demək deyil! Çox maraqlıdır,bu yüzilliklər ərzində sizin alimləriniz nə işə baxırdılar? Araşdırmaq, təhqiq eləmək onların funksiyasına daxil deyil?Əslində sizin bu sözünüz onları mudafiə etmək cəhdinizdən başqa bir şey deyildir.Çünki,onların Kafi və digər kitabları təhqiq eləmək cəhdləri olmayib.Onlar bu kitabları ona görə təhqiq eləməyiblər ki,bu kitablarda olan məlumatlar üzə çıxmasın,insanlar onu bilməsinlər,ancaq müəyyən bir qrup bu məlumatları əldə etsinlər.Sizdə axı təqlid etmək,alimlərinizə sözsüz itaət etmək üsulunuzun vacib şərtlərindəndir. Mən bir az səhv etmişəm, bağışlayın məni. Məlum oldu ki, Səhih Kafi hələ 1363 H. Sh ilində ərəb və fars dillərində hazırlanıb və çap olunub. Bu kitabı Mühəmməd Baqir Mahmudi hazırlayıb. Bu sözlərinizi birinci özünüzə aid edin, çünki sizin alimlər batil hədisləri səhih kimi göstərib onları sizə sırıyırlar, siz isə heç nəyi araşdırmadan kör-koranə onları qəbul edirsiz. Heç uzağa getməyək, hələ sizin əqidəni sübut edən hədis “Peyğəmbər (guya) deyir: mən sizə quran və sünnəni saxlayıram”. Amma artıq sübut olunub ki, bu hədis zəifdir və nə Buxari, nədə ki, Müslüm onu nəql etməmişlər. Səhih hədis isə Müslümün nəql etdiyi “Mən sizə quran və əhlibeytimi saxlayıram” hədisidir, amma siz ona əməl etmirsiz.

Müaviyyə ən xeyrli valilərdən biri idi.O,bu vəzifədə xeyli müddət Şamlılara öndərlik etdi və Şam əhli də ona çox baglı idi.Təsadüfi deyil ki,Ali(r.a) ilə mubahisədə Şamlılar sona kimi ona dəstək oldular. Əlbətdə oldular. Hətta onun əmri ilə Əliyə 90 il lənət də etdilər, çünki (Müaviyyənin təbliğinə uyduqlarına görə) helə bilirdilər ki, əli müsəlman deyil. Deyirsiz ki, Müaviyyənin dövrü ən xeyirli idi və şamlılara örnək idi. Siz yəgin yaddan çıxarırsız ki, şamlılar ondan şikayət etmək üçün Osmanın yanına gəlirdilər, amma o heç nəyə əhəmiyyət verməyin onları qovurdu, Müaviyyə isə onlar qayıdandan sonra onları cəzalandırırdı. Həmçinin Siz yaddan çıxarmısiz Müaviyyə necə Şamın valisi oldu?! Atası Əbu Süfyan Əbu Bəkrə qarşı ordu yığıb onun üstünə hücum edib çevriliş etmək istəyəndə, Əbu Bəkr onun oğluna Şamı verdi və onlar razılaşdılar. Həmçinin yadınızdan çıxıb ki, peyğəmbər Müaviyyəni lənətləyərək deyib ki, görüm sənin qarnın heç vaxt doymasın və Müaviyyə ömrünün axırına kimi deyərdi ki, bu lənət padşahların lənətidir ki, onun böyük ləzzəti var. Mən istədiyim qədər dadlı yeməklər yeyə bilirəm və heç doymuramda. Həmçinin Müaviyyə Əmmar Yasiri öldürdü, peyğəmbər isə onu öldürənlər haqda çox pis sözlər demişdir. Həmçinin Müaviyyə Əbu Bəkrin oğlu Mühəmmədi də qətlə yetirmişdir və onun yerinə Əmr Ası təyin etmişdir, çünki bu vəzifəni (Misrin vəliliyini) ona söz vermişdir. Bunlara hələ çox davam etmək olar… Yenə də yalan deyirsiz və bu dəfə bilərəkdən. Əvvəla bu hədisi nə Buxari, nə də ki, Müslüm nəql etməyiblər, buda onun zəif olduğuna dəlalət edir. Amma onlar xəlifələrin 12 nəfər olmaları haqda bir çox hədis nəql ediblər. http://www../index.php?type=sp...cles&id=428 Əvvəla mənbəni yazın, neçənci dəfədir ki, bunu sizə deyirəm. İkincisi o kimdir ki, Osmanın qatillərini xəlifədən tələb edir. Üçüncüsü, Əli ona dedi ki, Osmanın qatili hələ sən özünsən də! Dördüncüsü, o Osmanın qanını necə istəyə bilər ki, Osman mühasirədə olanda ona məktub yazaraq bildirdi ki, ona yardım etmək üçün ordu göndərsin. Müaviyyə ordusu ilə Şamdan çıxaraq dayandı və vəziyətin necə qurtaracağını gözlədi, Osmana yardım etmədi. Və bu haqda mən sizə bir ssilka vermişəm, ora baxın: http://www../index.php?type=sp...cles&id=609 Müaviyyə heç kəsi Ali(r.a)-i söyməyə məcbur etmirdi.Əksinə onun bu təklifinə razı olmayanlar ona açıg etirazlarını bildirirdilər.Unutmag lazım deyil ki,hər iki tərəf bu fitnədə bir-birini nəinki söyür,hətta gətl də edirdilər.Təbii ki,öldürmək söyməkdən daha betərdir. Müslüm “Əli ibni Əbu Talibin fəzilətləri” babında yazır ki, Müaviyyə bütün bölgələrin valilərinə Əlinin hər məsciddə namazdan sonra lənətlənməsini bir praktika etməsini əmr etdi. Sahih Muslim Book 31, Number 5915: This hadith has been narrated.on the authority of Shu'ba with the same chain of transmitters. Amir b. Sa'd b. Abi Waqqas reported on the authority of his father that Muawiya b. Abi Sufyin appointed Sa'd as the Governor and said: What prevents you from abusing Abu Turab (Hadrat 'Ali), whereupon be said : It is because of three things which I remember Allah's Messenger (may peace be upon him) having said about him that I would not abuse him and even if I find one of those three things for me, it would be more dear to me than the red camelg. I heard Allah's Messenger (may peace be upon him) say about 'Ali as he left behind hrin in one of his campaigns (that was Tabuk). 'All said to him: Allah's Messenger, you leave me behind along with women and children. Thereupon Allah's Messenger (may peace be upon him) said to him: Aren't you satisfied with being unto me what Aaron was unto Moses but with this exception that there is no prophethood after me. And I (also) heard him say on the Day of Khaibar: I would certainly give this standard to a person who loves Allah and his Messenger and Allah and his Messenger love him too. He (the narrator) said: We have been anxiously waiting for it, when he (the Holy Prophet) said: Call 'Ali. He was called and his eyes were inflamed. He applied saliva to his eyes and handed over the standard to him, and Allah gave him victory. (The third occasion is this) when the (following) verse was revealed: "Let us summon our children and your children." Allah's Messenger (may peace be upon him) called 'Ali, Fitima, Hasan and Husain and said: O Allah, they are my family. http://hadith.worldofislam.info/index.php?..._muslim/book_31 Müaviyyə Sa’ddan soruşur ki, niyə siz Əlini lənətləmirsiz? Sa’d deyir: Peyğəmbərdəb Əli haqda üç şey eşitmişəm ki, onların birinə görə də onu lənətləmərəm. Birincisi - peyğəmbər Əliyə demişdir ki, sən mənə nisbətdə Harunun Musaya olan nisbətindəsən. İkincisi – Xeybər günü peyğəmbər bayrağı əliyə verdi və dedi ki, o Allahı və peyğəmbəri sevir, Allah və peyğəmbərdə onu sevirlər. Üçüncüsü isə - Rəd:7 ayəsi nazil olanda peyğəmbər Əlini, fatiməni, Həsəni və Hüseyni çağırıb dedi: Allahım, bunlardi mənim əhlibeytim. Əvvəla siz özünüz Tirmizidən dəfələrlə hədislər gətirmisiz və heç bir dəfə də olsun o hədislərin səhih olub olmaması haqda maraqlanmamısız. Həmçinin bəzi əhli-sünnət bu kitabın adını səhih adlandırır, missal üçün Albani. Əgər onun adı səhih ola ola o kitabın içində zəif hədislər varsa, deməli biz səhih Buxari və müslümə də bu qaydanı aid edə bilərik. Hədisə gəldikcə isə: 4378 - Hz. Cabir radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Tâif günü Hz. Ali radıyallahu anh'ı çağırdı ve onunla hususi konuşma yaptı. (Bu görüşme o kadar uzadı ki) halk: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm amcasının oğluyla görüşmesini uzattı" dedi. (Resûlullah bunu işitince): "Onunla hususi görüşmeyi ben (kendi arzumla) yapmadım. Allah'ın arzusu ve emri ile Resûlü) yaptı" açıklamasında bulundu." Tirmizi, Menakıb, (3728). Allah-təala peyğəmbərə Əli ilə hansısa mövzu barədə məxvi danışmağı, yani Əliyə Onun, Allahın hansısa xəbərini çatdırmağı əmr edir.

Sizin bu cür yanaşmanız sizin şübhə və hava əhli oldugunuzun göstəricisidir.Mən sizə əvvlki postlarda yazmışdım ki,onların bu hadisələrə gatılıb və ya gatılmamagları şəxsi ictihadlarının nəticəsi idi.Ali(r.a) və digər səhabələr bu hadisələrə öz ictihadları ilə gatılmışdılar.Bu hadisələrin necə gurtaracagını da bilmirdilər.Sizcə Ali(r.a) bu hadisələrin belə ganlı və nəticəsiz gurtaracagınl bilsəydi,bu fitnənin davam etdirilməsinə razı olardımı,bu müharibədə iştiraka razı olardımı? Osman(r.a)-ın,ona garşı gələnlərə garşı səbr etməsi,onları cəzalandırmaması və öldürməməsi,Həsən(r.a)-nın Xilafəti təhvil verməsi və s.digər hadisələr onların bir ictihadı idi.Belə misallar çox çəkmək olar.Bunlara görə onları ittiham etmək çox səhv bir iş olar. Boş boş danışmayın. Əli öz havasına heç nə etmirdi, o hər addımında Quran və peyğəmbərin sünnəsinə əsaslanırdı. Siz hansı ictihaddan danışırsız? Nəyə əsasən siz deyirsiz ki, səhabələr ictihad edib quran ayələrinə qarşı çıxıblar? Nə yaxşı mövqedə dayanmısız, hər şeyi ictihadın üstünə atmaqla! Deməli hər bir insan ictihad edib bir iş görə bilər və bu iş günah yox, sadəcə xəta sayılacaq və o insanı günahda ittiham etmək olmaz! Budur sizin əqidəniz? Əgər belədirsə onda niyə bu status hamıya şamil olmur? Niyə görə ictihad edib Əbu Bəkrə beyət etmək istəməyənlərlə o (Əbu Bəkr) müharibə edirdi? Deməli Müaviyyə Əlini haq xəlifəliyini tanımayıb onunla müharibə edəndə ictihad etmişdir və buna görə də bu iş günah deyil. Onun peyğəmbərin sünnəsinə və Quran ayələrinə zidd hərəkət etməsi isə helə boş şeydir ki, siz ona heç fakir də vermirsiz. Mən dayı xəlifələrin peyğəmbərin hədislərini yandırmalarını, onun sünnəsini dəyişmələrini demirəm, artıq başa düşürəm ki, bu onların şəxsi ictihadları idi və buna görə də onları heç nədə ittiham etmək olmaz! Bu nə gözəl əqidədir! Osman nəyə səbr edirdi? Siz heç tarixi oxuyursuz? Misal üçün bir Tarixi Təbəriyə baxın, görün Osmanı necə Mərvan aldatdı və onun ölümünə səbəb oldu. Sonra da o Müaviyyəyə qoşuldu və Əliyə qarşı vuruşdu. Siz ya saxtakarsız, ya da ki, sizə verilən məlumatla tanış deyilsiz və işiniz sadəcə onu burada yerləşdirməkdən ibarətdir. Əvvəla Əbu Hüreyrənin o orduda olması dəqiq bilinir, bu haqda biz sizə mənbələri də göstərmişik. Gəlin baxaq bu adlarını sadaladığınızlar kimlərdir və kimlərdəndirlər (hamını yoxlaya bilmədim, çünki işimlə əlaqədar boş vaxtım azdır): Abdullah ibn Ömər, Əbu Hureyrə, Ənəs ibn Malik, Adbullah ibn Amr ibn əl-As (Amr Asın oğludur), bunlar Əliyə beyət etməyiblər və Əli xəlifə olarkən Şama Müaviyyənin yanına gediblər. Səd ibn Əbu Vəqqas, Usamə ibn Zeyd və Zeyd ibn Sabit Əliyə beyət etməmişdilər və buna görə də onun ordusunda ola da bilməzdilər. Муавия ибн Абу Суфьян был наместником Сирии еще со времен халифа Омара. За все это время он сумел привлечь к себе симпатии жителей провинции, и был очень популярен. Известие об убийстве Османа вызвало бурю негодования и протестов в Сирии. Народ требовал наказания мятежников и освобождения Медины от них. Спустя некоторое время из Медины поступили сообщения о том, что халифом избран Али. Однако в то же время распространились слухи о том, что за него не дали голоса члены Совета сподвижников Пророка Сад ибн Абу Ваккас, Усама ибн Зейд, Мухаммад ибн Маслама, Хасан ибн Сабит, Зейд ибн Сабит, Кааб ибн Малик, а Тальха и Зубейр были вынуждены дать свои голоса за Али под принуждением. http://archives.maillist.ru/12263/78018.html Əbu Əyyub Ənsari – ilk günlərdən Əlinin şiələrindən olub. Onun Əli ilə birgə savaşmamasını siz necə yaza bilərsiz? O neyləyibsə Əlinin əmrlərinə əsasən edib. Əbu Musa Əşəri Əlinin düşməni olub və onun xəlifə olduğunu heç vaxt istəmirdi. Buna görə də Əmr As onu məhkəmədə çox asan aldatdı və Müaviyyəni xəlifə təyin etdi. В 40 году Муавия предпринял наступление на Хиджаз. Али потерял контроль над целым рядом провинций и сдавал свои позиции. Вначале в Медину вошел посланный наместником Сирии отряд, численностью в 3000 бойцов под командованием Бишра ибн Абу Арта. Наместник Халифа Али Абу Аййуб аль-Ансари был вынужден оставить город и приехать в Куфу. После этого Бишр двинулся на Мекку и занял ее. Наместник Халифа Али Абу Муса аль-Ашари был низложен, однако его пощадили и сохранили ему жизнь. http://archives.maillist.ru/12263/78018.html Əzizim Peyğəmbər lap düz deyib, yaxın bir zamanda bir neçə fitnələr olacaq və helə də oldu. Bu yaxın zamanı siz niyə 30 il sonraya aid edirsiz? Peyğəmbər hələ ölüm ayağında olarkən o fitnəkarlar artıq baş qaldırmışdılar. Siz onları çox gözəl tanıyırsız ki, Əbu Hüreyrə də onların fəzilətləri haqda çoxlu sayda hədislər uydurub. Buxarinin yazdığına görə peyğəmbər hətta Aişəni fitnəkar adlandırıb və ümmətini ondan xəbərdar edib. Sabit olan odur ki,müsəlmanlar Muaviyyəyə beyət etdilər və onun xilafəti 20 il davam etdi. Beyətin hansı müqavilə əsasında həyata keçirilməsi barasində isə ziddiyyətli məgamlar var.Yani,beyət müqaviləsi və onun şərtləri baradə tarixçilərin müxtəlif rəyləri vardır. Müaviyə möminlərə iyirmi il, təxminən hicrətin altımışıncı ilinə qədər xəlifəlik etdi. Bu vaxt ərzində heç bir problem yox idi. Əksinə fəthlər və əmin-amanlıq hökm sürürdü. Bu müddətdə hicrətin qırx doqquzuncu ilində Həsən(r.a) vəfat etdi. Umeyr ibn İshaq deyir: Mən bir dostumla Həsən ibn Əliyə baş çəkmək üçün onun yanına getdik. Həsən dostuma dedi: Ey filankəs məndən sual soruş? Dostum dedi: Mən səndən heç nə soruşmaq istəmirəm. Sonra bizim yanımızdan qalxıb öz otağına daxil oldu və yenə qayıdıb dedi: Ey filankəs məni itirmədən öncə məndən sual soruş? Allaha and olsun, mən artıq az öncə qara ciyərimin bir hissəsini qusub əlimdə olan ağacla onu qurdalamışam. Mən bir neçə dəfə zəhərləndirilmişəm. Amma beləsinə rastlamamışam. Ona görə sualın varsa ver. Mən bir şey soruşmaq istəmirəm. İnşəllah, Allah sənə şəfa verər. Sonra biz oradan çıxıb getdik və səhərisi gün mən yenidən onun yanına gəldikdə o yenə də zəhərdən əziyyət çəkirdi. Hüseyn onun yanına gəlib başı üzərində oturdu və dedi: Ey Qardaşım, səni zəhərləyən kimdir, onu mənə de? Həsən dedi: Nə üçün? Sən onu öldürəcəksən? Hüseyn dedi: Bəli. Həsən dedi: Mən sənə heç nə deyən deyiləm. Əgər məni zəhərləyən yaxın adamımdırsa Allah intiqam alanların ən şiddətlisidir. Allaha and olsun, mən özümə görə günahsız adamın öldürülməsini istəmirəm (Tabaqat əl-Kubra: səh 335, № 294.) Deyilənlərə görə onu zəhərləyən həyat yoldaşı Cədə bint əl-Əşəs olub. Lakin bu haqda doğru bir rəvayət yoxdur. Zəhəbi deyir: Bu doğru məlumat deyildir. Onun bu əməlinə kim şahidlik edib? (Tarixul İslam: Müaviyənin xilafəti, səh 40) İbn Kəsir deyir: Mənim fikrimcə bu məlumat (yoldaşının onu zəhərləməsi) doğru deyildir (əl-Bidayə vən-Nihayə: 8, 44.) Həə, deməli birincisi müsəlmanlar Müaviyyəyə zorla beyət etdilər və Müaviyyə ölümündən qabağ həmin tərzdə oğlu üçün də beyyət etdirdi. Beyət haqda olan müxtəlif rəyləri qeyd edirsiz, amma heç birini sadalamırsız. Zəhmət olmasa o müxtəlif rəyləri gətirin və onlarda mövcud olan zidiyyətləri bizə göstərin. İmam Həsənin (ə) zəhərlənməsini yaxşı qeyd etdiz, amma axırda yenə də xəta etdiz. Deyirsiz ki, bu haqda doğru bir rəvayət yoxdur? Sizin probleminiz ondadır ki, siz rəvayətləri kitabların özündən yox, o kitablar haqda yazılan mənbələrdən götürürsüz, bu isə çox vaxt səhih olmur. Mən sizə bu əhvalatı sizin ən üstün saydığınız tarixçi Təbəridən göstərəcəm:

Mən həmçinin bir sıra ayələr gətirdim ki,bəzən peyğəmbərlər xətalara yol veriblər və buna görə Allah onları tənbeh etmişdir. Bəzən və adətən verilən hökmlər ictihada əsasən verilir.İctihad isə insanın şəxsi biliyi,təcrübəsi və s.xüsusiyyətlərinə görə olur.Heç şübhəsiz ki,peyğəmbərlər də insan idilər və onlar sizin imamlardan fərqli olaraq xəta edirdilər.Bir insanın və ya peyğəmbərin xəta etməsi,sonra o xətanın Allahın izni ilə düzəldilməsində siz nəsə qəribə bir şey görürsüz?Konkret bu hadisədə olan hökm bir ictihad səbəbi ilə verilən hökmdür. (Ya Rəsulum!) Davudu və Süleymanı da (yad et)! O zaman ki, onlar bir tayfanın qoyunlarının girib xarab etdiyi bir əkin sahəsi haqqında hökm verirdilər və Biz də onların hökmünə şahid idik. Biz onu (məsələnin hökmünü) dərhal Süleymana anlatdıq. Və onların hər birinə hökm (hikmət, peyğəmbərlik) və elm (şəriəti dərindən bilmək) verdik. Biz dağları və quşları Davudla birlikdə (Allahı) təqdis edib tə'rifləsinlər deyə ona ram etdik. Bunları (sizə təəccüblü görünsə də, lövhi-məhfuzdakı əzəli hökmümüzlə) Biz etmişdik. (Ənbiya 78-79) Bu ayələrin şərhinə baxsaz yəqin ki,sizə çox şey aydın olar. Əvvəla peyğəmbərlər ictihad etmirlər, çünki ictihadın yolu zənndir. Halbuki peyğəmbərlər hökmləri vəhylə əldl etməyə qadirdirlər. Gətirdiyiniz bu ayənin Fəxr Razinin təfsirinə baxsanız, o orda bunun (peyğəmbərlərin ictihad etməmələri) izahını yaxşı verib. Yenə də sizə deyirəm ki, siz qurana özbildiyiniz təfsiri verirsiz. Tutalım ki, məni aldatdız, Allahı da aldatacaqsız? Heç olmasa hərdən bir təfsirlərə baxın! Allah-təala Davud (ə)-ı peyğəmbərliyə təyin etdi. O, insanlarla xoş rəftar edər və qarşılaşdıqları çətin məsələlərdə ədalətlə hökm çıxarıb onlara kömək edərdi. Quranda onun haqqında belə buyurulur: “Ey Davud! Biz səni yer üzündə xəlifə, nümayəndə qərar verdik. İnsanlar arasında haqq və ədalət ilə hökm et.” Başqa bir ayədə Davud (ə) belə vəsf edilir: “Qüvvətli bəndəmiz Davudu yadına sal! Çünki o daim Allaha sığınan bir kimsə idi. Biz dağları ona ram etmişdik. Onlar axşam-səhər onunla birlikdə Allahı təqdis edib şə”ninə tə”riflər deyərlər. Biz quşları da toplu halında onun ixtiyarına vermişdik, hamı ona tabe idi. Biz onun mülkünü möhkəmləndirmiş, ona hikmət və düzgün hökm vermək qabiliyyəti bəxş etmişdik.” (“Sad” surəsi, ayə:17-20) “Həqiqətən o, dərgahıma yaxın olacaq və onun qayıdıb gələcəyi yer də gözəl olacaqdır.” (“Sad” surəsi, ayə:25) “Biz peyğəmbərlərin bəzisini digərindən üstün etdik və Davuda Zəbur verdik.” (“İsra” surəsi, ayə:55) Davud (ə) o şəxsdir ki, Allah-təala ona kitab vermiş və insanları haqqa hidayət etməyi (öz zamanında) məhz ona həvalə etmişdir. Belə ki, Qurani-kərimdə bu haqda deyilir: “Hər kim Allahın nazil etdiyi (kitab və şəriət) ilə hökm etməsə, əlbəttə onlar zalımlardır” (“Maidə” surəsi, ayə:45). Oğlu Süleyman da (ilahi) elm və qəzavəti (hökm çıxarmağı) irs olaraq ondan almışdır. O heç vaxt atasının verdiyi hökmün əleyhinə hökm çıxarmamış və dediyi sözün ziddinə bir şey söyləməmişdir. O özü ilahi peyğəmbərlərdən biri idi və təbii ki, atasını hamıdan yaxşı tanıyırdı. Belə bir insan öz doğma atası ilə müxalifətçilik edə bilərdimi?! Burada bir incə məsələyə toxunmaq istəyirəm: 1. Süleyman (ə) öz atasının verdiyi hökmün əleyhinə heç bir hökm çıxara bilməzdi. Çünki onun başqa bir hökm verməsi Allah-təalaya qarşı etiraz və atasına ehtiramsızlıq olardı. 2. Hədisdən belə məlum olur ki, Həzrəti Davud(ə)-ın şikayətçilərə verdiyi hökm həzrəti Süleyman(ə)-ın sonradan verdiyi hökm ilə tamamilə ziddiyyəti olmuşdur. Deməli onlardan biri haqlı, digəri isə haqsız olmuşdur. Bu da qeyri-mümkündür, çünki peyğəmbərlər nəinki qəzavədə, hətta adi işlərdə belə, səhvə yol verməzlər. Onların malik olduqları elm adi bəşər elmi deyil, ilahi elm olmuşdur. Bu elm onlara vəhy, mələklər və ilham yolu ilə verilmişdir. Belə nəticəyə gəlirik ki, peyğəmbərlərin (şəri məsələlərdə) səhvə yol verməsi və günah etmələri qeyri-mümkündür. “Hər kəs Allahın nazil etdiyi ilə hökm etməzsə, əlbəttə onlar fasiqdirlər (günahkardırlar).” (“Maidə” surəsi, ayə: 47) 3. Əbu Hüreyrənin dediyinə görə Davud (ə) sanki qadının böyüklüyünə görə onun xeyrinə hökm vermişdir. Belə bir işi Allah peyğəmbərindən yox, savadsız, səfeh və nadan insanlardan gözləmək olar. Allah bütün eyb və nöqsanlardan uzaq olduğu kimi, Onun peyğəmbərləri də günahsız və xətasız olmuşlar. 4. Həzrəti Süleyman(ə)-ın da yaşca kiçik qadının xeyrinə hökm verməsi qeyri-məntiqidir. Yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi peyğəmbərlər yalnız ədalətə əsaslanaraq hökm verərlər və kiminsə və yaxud nəyinsə xatirinə haqqa göz yummazlar. Gətirdiyiniz ayələrə gəlincə isə (Ənbiya 79-80): “(Ya Məhəmməd!) Davudu və Süleymanı yad et! O zaman ki, onlar bir tayfanın qoyunlarının girib xarab etdiyi bir əkin sahəsi haqqında hökm verirdilər və Biz də onların hökmünə şahid idik. Biz məsələnin hökmünü dərhal Süleymana anlatdıq. Və onların hər birinə hökm (hikmət, peyğəmbərlik) və elm verdik. Biz dağları və quşları Davudla birlikdə (Allahı) təqdis edib tərifləsinlər deyə ona ram etdik. Bunları (sizə təəccüblü görünsə də Lövhi-məhfuzdakı əzəli hökmümüzlə) Biz etmişdik” İbn Mesûd, Sureyh ve Mukâtil (r.h.), şöyle demişlerdir: "Bir çoban geceleyin, bir üzüm bağının yanına yatak kurdu (sürüsünü orada yatırdı). Derken çoban farkında olmadan, koyunlar o bağa girdi; üzüm dallarını yiyerek, bağı işe yaramaz hale getirdi. Ertesi gün, bağın sahibi, Dâvud (a.s.)´a başvurdu. Dâvud (a.s.) da, o bağın değeriyle koyunun değeri arasında bir farklılık olmadığı için, koyunların bağ sahibinin olacağı şeklinde hükmetti... Onlar çekip gittiler. Derken, Süleyman (a.s.)´a rastladılar. Bunun üzerine Süleyman (a.s.) onlara, "Aranızda nasıl hükmetti?" deyince, onlar, Dâvud (a.s.)´ın verdiği hükmü anlattılar. Süleyman (a.s.), "Bu hükümden başka bir hüküm her iki tarafın durumuna daha uygun olabilir" dedi. Bu söz, Dâvud (a.s.)´a ulaştı. Derken, Dâvud (a.s.), Süleyman (a.s.)´ı çağırdı ve ona, "Babalık ve peygamberlik hakkı için, o iki tarafın durumuna daha uygun olan şeyi bana haber vereceksin..." dedi. Bunun üzerine Hz. Süleyman (a.s), "Sürüyü, kendisinden yararlanmak üzere, bağın sahibine verirsin, çoban da, eski halini alıncaya kadar o bağı islâh etmeye çalışır. Daha sonra sürüyü, sahibine geri verirsin" dedi. Dâvud (a.s.), bunun üzerine, "Hüküm, senin verdiğin hükümdür" dedi ve ayni karan verdi. İbn Abbas (r.a.) bu hükmü verirken, Hz. Süleyman (a.s)´ın yaşının onbir olduğunu söylemiştir. Ayədəki “Hər birinə elm və hikmət verdik” cümləsinə diqqət yetirsəniz görəcəksiniz ki, hər iki hökm ilahi qanunlar əsasında verilmişdir və hər şeyi bilən Allah şübhəsiz ki, bu əhvalatdan da agah olmuşdur. Amma siz deyirsiz ki, Davud (ə) ictihad edərək hökm vermiş və buna görə də səhv etmişdir. Deməli hər iki əmr Allah tərəfindən nazil olmuşdur və buna görə də onlar arasında heç bir ixtilaf ola bilməz. Sadəcə olaraq birinci hökm (Həzrəti Davudun verdiyi hökm) sonradan Həzrəti Süleymana nazil olmuş hökm ilə əvəz edilmişdir. Allah-təala belə bir hökm verməklə əkin sahibinə icazə verir ki, qoyunlara malik olmadan onlardan bəhrələnib öz zərərini ödəyə bilsin. Qoyunların sahibi isə belə bir vəziyyətdə yenidən öz heyvanlarına malik olmaq üçün necə olursa olsun, dəyən ziyanı ödəməyə çalışacaqdır. Vəhy Həzrəti Süleymana nazil olduqdan sonra dərhal onu atasına (yəni Davud(ə)-a) bəyan etdi. Davud (ə) da tərəddüd etmədən bu əmri qəbul etdi. Çünki, bu Allah tərəfindən gəlmiş bir əmr idi. Diqqətlə baxsaz görərsiaki, Süleymanın verdiyi hökm atası Davudun hökmünə zidd deyil, çünki Davud Allahın (ona nazil olan) şəriətinə əsaslanaraq (gətirdiyim hədisə baxın) torpaq sahibinə onun qiymətini ödəməyi əmr etdi. Torpağın qiyməti qoyunların qiyməti ilə bir olduğuna görə, o qoyunları torpaq sahibinə verməyi amr edir. Bu hökmü eşidən Süleyman (onun 11 yaşı var idi və ona dərhal Allahdan vəhy gəldi) bunu başqa bir yolla hökm verərdim – deyir və bunu atasına söyləyir. Atası da onun bu hokmü Allahdan vəhylə aldığını bilib bu cür hökm verir. Fikir verin – Davud hökm verir! Bu Fəxr Razinin təfsiridir http://www.haznevi.net/icerikoku.aspx?KID=5231&BID=61 Məsləhət görürəm onu oxuyasız, mən sizə sadəcə bir hissəsini yazdım. Qalan yazılarınız bu temaya aid olmadığı üçün onları "Səhabələr" temasına köçürüb orada cavab verəcəyəm!

Abu Hureyra(r.a),Aişə(r.a) Müaviyyədən 2 il öncə vəfat etmişdilər.Onlardan sonra vəfat edənlər: Ənəs,İbn Abbas,İbn Ömər,Umm Sələmə,Hüseyn,İmran bin Huseyn,Abdullah bin Zubeyr,Bəra İbn Azib,Cabir İbn Abdullah,Usamə bin Zeyd(Allah onlardan razı olsun) və s.səhabələr ondan sonra da uzun müddət yaşayanlardan idilər.Siz yenədə gördüyünüz kimi yumşaq desək səhv danışırsız. Amma mənə elə gəlir ki, mən yox siz səhv edirsiz. Siz əvvəl alim deyirsiz, sonra isə Əbu Hüreyrədən sonra sağ qalan hər səhabənin adını çəkirsiz, elə bil bütün səhabələr alim idilər. Bəli Ənəs səhabələrdən ən uzunömürlüsü idi və hamıdan sonra vəfat etdi, amma onu Mədinə əhalisindən saymağınız səhvdir. Mən biləri o Şama köçmüş və orada vəfat etmişdir. Həmçinin İbn Abbas, Hüseyn, Üsamə və Abdullah ibn Ömər – bunlar sadəcə peyğəmbər vəfat etdikdə uşaq idilər və buna görə də həm Əbu Hüreyrədən, həm də Aişənən Müaviyədən çox yaşamışlar. Bunlardan İbn Abbas Əlinin şiələrindən olub, amma İbn Ömər Əliyə beyət etməyərək Şama Müaviyyənin yanına köçüb. Bununla siz ona tənə etmək istəyirsinizsə,çox yanılırsınız.Bilindiyi kimi bəzən bir şeyi açıqlamaq, bəyan etmək məqsədə uyğun deyilsə,onu izah etməmək caizdir.Məs:Rasulullah(s.a.s) Huzeyfa(r.a)-ya munafiqlərdən bəzilərinin adlarını bildirmişdi və ya O,özü onlardan bəzilərinin münafiq olduqlarını bilirdi.Lakin,məqsədə uyğun olmadığına görə onların adlarını gizli saxlayırdı. Gətirdiyiniz digər hədislərin mənim yazdığıma aidiyyatı yoxdur, bunun onları diqqətlə oxusaz özünüzdə şahidi olarsız. Bu hədisə gəlincə isə mən onu qəbul etməyədə bilərəm, çünki siz onun mənbəsini yazmamısız. Amma gəlin deyək ki, o səhihdir. Hədisdə deyilir: peyğəmbər Hüzeyfaya münafiqlərin adlarını bildirmişdir (hansı məqsədlə?) və ya o özü münafiqlərin kim olduğunu bilirdi və məqsədəuyğun olmadığına görə onların adlarını gizli saxlayırdı. Hədisdə bir neçə məqam var ki, onları açıqlamaq lazımdır: 1. Əgər peyğəmbər bu münafiqlərin adlarını bilirdisə, daha bütün ümmətin bunu bilməsi və onları tanıması artıqdır, çünki peyğəmbər münafiqləri tanıya tanıya onları rəhbər vəzifələrə təyin etməyəcək və mühum işlərdən kənarlaşdıracaqdır. Amma bütün ümmət bunu bilsəydi onlar münafiqlərə qarşı qiyam edə bilərdilər və onlar arasında müharibə başlaya bilərdi və bu da yalnız müşriklərin xeyrinə olardı. 2. “və məqsədəuyğun olmadığına görə onların adlarını gizli saxlayırdı” – dediyiniz bu iş müəyyən bir müddəti əhatə edir ya daimidir? Çünki, ola bilməz ki, peyğəmbər münafiqləri tanısın, amma ölənə qədər onların adlarını açıqlamasın. Məgər o ümməti haqda heç düşünmürdü? 3. Yuxarıda dediyim kimi, əgər peyğəmbər münafiqlərin adlarını gizli saxlamaq istəyirdisə, onda hansı məqsədlə bunu Hüzeyfəyə deyirdi? Əbu Hüreyrənin məsələsi bundan tam fərqlidir. Əvvəla siz mənim verdiyim suala yox, hədisin özünə cavab verirsiz (siz həmişə belə edirsiz!). Hədisdə iki mühum məna var: Birincisi: Məlum olur ki, Əbu Hüreyrə peyğəmbərdən iki cür bilik öyrənib və sadəcə birini insanlar arasında yayıb. Bu o deməkdir ki, biz bildiyimiz 5,374 hədisin üstünə bir-iki min də ikinci biliyə aid olan hədisləri gəlməliyik ki, buda artıq 7000-dən artıq hədis edir İkincisi: Bildiyimiz kimi peyğəmbər mənasız işlərdən uzaq idi və əgər Əbu Hüreyrə bu biliyi içində saxlacaqdır və heç kimə açıqlamayacaqdırsa, onda nə məqsədlə peyğəmbər ona bu biliyi verirdi? Üçüncüsü: Böyük səhabələrdən sayılan Əli, Əbu Bəkr, Ömər, həmçinin peyğəmbərin evinin içi, zövcələri, Aişə qala-qala Əbu Hüreyrə kimdir ki, peyğəmbər bu ümməti üçün vacib olan məsələni yalnız ona bildirir, başqa heç kimə? Dördüncüsü: Bildiyimiz kimi Əbu Hüreyrə Əbu Bəkrin, Ömərin və Osmanın xilafətləri zamanı Mədinədə yaşayıb. Əli xəlifə olarkən isə o Şama, Müaviyyənin yanına köçüb və Əli şəhid olduqdan sonra yenidən Mədinəyə dönüb. Belə çıxır ki, peyğəmbərin dediyi pis hakim hələ Əlidir ki, Əbu Hüreyrə ondan qaçıb, çünki siz özünüz deyirdiz ki, Əbu Hüreyrə fitnəni tərk etmək istəyirdi və biz bilirik ki, o fitnəni tərk edib Müaviyyənin yanına getdi. Hələ açıq aydın deyin ki, fitnə Əlidir də! Beşincisi: Bildiyimizə görə Əbu Hüreyrə Bəni Üməyyədən çox razı idi. Deməli o pis hakim onlardan qabağ olub ki, Əbu Hüreyrə onun (onların) vaxtında o hakimin adını çəkməyə qorxub. Amma Müaviyədən sonra və ölümündən qabaq o nədən qorxurdu ki, heç kimin adını çəkmədən öldü. Axı o (Əbu Hüreyrə) o pis hakimin adını çəksəydi həm biz bu gün onu tanıyardıq və artıq mübahisə etməzdik, həmdə ki, o peyğəmbərin sünnətinə əməl edib ümməti ayıldardı. Amma peyğəmbərin vəfatından dərhal sonra bu işi görmüş olsaydı o hətta ümməti xilas etmiş olurdu. Amma özünün dediyinə görə o öz canına görə qorxurdu, qorxurdu ki, onun boğazını kəsərlər. Altıncısı: Sizi əmin edirəm ki, əgər Əbu Hüreyrə bu ikinci biliyə malik olsaydı xəlifələr nə cür olur olsun ondan bu məlumatı alardılar. Hələ birinci bunu Müaviyyə edərdi ki, o şəxsin adını dəqiq bilib özünə sərf edən tərzdə onu işlədsin. Ya da bu şəxsin özü olub-olmamasını bilmək üçün bunu Əbu Hüreyrədən öyrənməli idi. Həmçinin də digər hakimlər. Yeddincisi: Əgər Əbu Hüreyrə doğrudanda bu biliyə malik olsaydı, onun hələ bu hədisi danışdığına görə çoxdan başını üzmüşdülər. Siz hər dəfə bu hədisi misal kimi gətirirsiz,bununla nəisə sübut etməyə çalışırsız.Halbuki,siz bir hədisi və ayəni düzgün başa düşməyiniz üçün öncə siz dediyiniz təfsir alimlərinə və kitablarına müraciət etməli,eşitdiyiniz ayə və hədisi öz ağlınıza görə yozmamalıydınız. Siz inancı olmayan və gəlblərində şəkk-şübhə olan insanlar kimi danışırsız.Siz necə olur ki,inanılması mümkün olmayan şeylərə inanır,Guran və Sünnə ilə təsdiqlənmiş hədisləri isə inkar edirsiz.Bu sizin yenədə qərəz və ədalətsizliyinizdən irəli gəlir. Birincisi,siz özünüz də yaxşı bilirsiz,lakin bilərəkdən Əzrail sözünü yazırsız.Hədisdə Əzrail sözü işlənmir,fəqət ölüm mələyi ifadəsi göstərilir. Mən bunu sizə əvvəldə yazmışdım.Lakin,görünür ki,bu sözlərin sizə bir təsiri olmadı. Guranda bir çox ayələrdə mələklərin insan cildində insanlara gəlməsi hadisələrindən bəhs olunur.Siz bu məntiqlə gərək o ayələri də inkar edəsiz.Amma,xeyr.Sizin hədəfiniz Abu Hureyra(r.a)-dır.Ona görə də gah yalan,gah da təhrif etməklə ona böhtan atmağa çalışırsır.Siz hələ indiyə kimi mənə bir hədis alimi misal olaraq gətirmədiniz ki,onu ya qəbul etməsin və ya onu saqi hesab etməsin.Bütün iradlarınızda sizin şəxsi təxəyyülünüzün məhsullarıdır. Musa(a)-ın mələk cildində gəlmiş insanı vurmağına təəcüb edirsiz? " (Musa) qəzəbindən (əlindəki Tövrat) lövhələrini yerə atdı, qardaşının başından (saç-saqqalından) yapışıb özünə tərəf çəkməyə başladı." (Quran, Əraf, 150) (Musa) şəhərə əhalisi xəbərsizkən (günorta istirahət vaxtı) girdi. Orada iki nəfərin vuruşduğunu gördü. Onlardan biri öz adamlarından (yəhudilərdən), digəri isə düşmənlərindən (qibtilərdən) idi. (Musanın) adamlarından olan kəs düşməninə qarşı ondan imdad istədi. Musa onu (əli, yaxud əsası ilə) vurub öldürdü və dedi: "Bu, Şeytan əməlindəndir. Həqiqətən, o, açıq-aşkar bir düşməndir, (insanı haqq yoldan) azdırandır!" (Qasas 15) Hər halda bu ayələr üzərində düşünməyə dəyər. Sizin məqsədiniz mən aydındır, mən əvvəldə bunu yazmışdım ki, siz Əbu Hüreyrəni müdafiə etmək üçün hətta peyğəmbərləri günahkar çıxarmaq istəyirsiz. Amma siz buna heç vaxt nail ola bilməyəcəksiz. Allah-təala onları pak qərar verib və Özü onları qoruyur. Siz mənə yazırsız ki: Halbuki,siz bir hədisi və ayəni düzgün başa düşməyiniz üçün öncə siz dediyiniz təfsir alimlərinə və kitablarına müraciət etməli,eşitdiyiniz ayə və hədisi öz ağlınıza görə yozmamalıydınız. Deyirəm insanda üz olmalıdır ee, neçənci dəfədir ki, siz mənə ağzınıza gələni yazırsız və mən sizə onun mənasını və ya təfsirini sizin alimlərdən gətirirəm, amma bir dəfə də olmadı ki, siz mənə hansısa ayənin təfsirini verəsiz. Buna baxmayaraq siz məni ittiham edirsiz ki, mən quranı və ya hədisləri özbildiyim kimi təfsir edirəm. İndi mən sizi məyus edib sizə sübut edəcəyəm ki, siz yalan deyirsiz və özünüz ayələrə istədiyiniz təfsiri verirsiz. Yuxarıda siz iki ayə gətirmisiz və iddia edirsiz ki, Musa insanları yumruqla vurub öldürürdü və qardaşını döyürdü. Siz bu ayələrin təfsirinə baxmayaraq onlar haqda rəy çıxarırsız. Amma mən həmişəki kimi təfsirə baxdım və sizin yenə də nahaq olduğunuzu gördüm. Sizin təfsir alimləriniz heç sizin kimi düşünmür və Musanı bu hadisələrdə haqlı sayırlar. Hətta Fəxrəddin Razi öz təfsirində (qəsas 15) sizin kimi fikirləşənlərə çox gözəl bir cavab verir. Onun çox böyük olduğuna görə onu burda yerləşdirmirəm. Qısaca olaraq deyim ki, Musa (ə) o misirlini cavan olarkən, yani peyğəmbərlikdən əvvəl təsadüfən öldürür. Həmçinin alimlər deyirlər ki, o misirli kafir olduğuna görə onun qanı mübahdır. Ölümün səbəbi isə Musanın öz tərəfdarına kömək etməsi nəticəsində baş verdiyini yazırlar. Yaxşı olar ki, onu özünüz oxuyasız, çünki bu ayənin təfsiri çox böyükdür http://haznevi.net/icerikoku.aspx?KID=5238&BID=61 Keçək bizim məsələyə. Siz yəgin bilməlisiz ki, ölüm mələyi Əzraildir (ə). Mən başqa ölüm mələyi tanımıram. Bəli quranda mələklər peyğəmbərlərin yanına insane cildində gəlmələri haqda ayələr var, amma adi insanların yanına gəlmələrini mən oxumamışam. Bunu axı nə üçün etsinlər? Peyğəmbərlərin yanına onlar ya yoxlamağa, yada ki, Allah-təaladan xəbər gətirdiyinə görə gəlirdilər. Əzrail (ə) ya ölüm mələyinin (mənim üçün fərqi yoxdur) əvvəllər insanların canlarını almaq üçün yanlarına insane cildində gəlməsini yalnız Əbu Hüreyrə deyir, ondan başqa bunu heç kəs deməyib. Bunu nəzərə alaraq niyə biz ona inanmalıyıq. Ona bu haqda vəhy gəlib, ya peyğəmbər bu xəbəri yalnız onun qulağına pıçıldayıb? Yenə də sizə deyirəm ki, Musanın evinə girən insan onun səhabələrindən də ola bilərdi, ona sual etmək və ya nədənsə xəbərdar etmək üçün gələ bilərdi. Amma Musa ona heç mahal vermədən vurub onun gözünü çıxarır. Sizin göstərdiyiniz ayədə Musa kafiri öldürdüyünə görə Allahdan üzr istəyir, amma burada Allahın göndərdiyi mələyin gözünü çıxardığına görə isə üzrxaxlıq etmir?! Həmçinin siz keçən dəfə dediz ki, Musa elə bildi ki, onun evinə oğru girib, ona görə onu vurdu. Gülməli də olsa deməliyəm ki, əvvəla Musa öz xalqı ilə 40 il səhrada gəzdilər. Onların evləri yox idi, sadəcə dörd taxta üstə dəri sərib və ya dərilərdən bir sığınacaq düzəldib bir-iki gün yatmaq üçün özlərinə müvəqqəti yer düzəldirdilər. Onlar 40 il bədəvi ərəblər kimi həyat tərzi sürdülər. Bu şəraitdə Musanın “evində” oğurlanası nə ola bilərdi ki, o bu insane haqda belə pis fikirləşdi? Həmçinin əgər o insane oğru idisə, onda onu şəriətə əsasən cəzalandırmaq lazım idi, yəni onun əlini kəsməli idilər, amma Musa (ə) Allahın qanununa zidd olaraq, heç bir məhkəməsiz vurub onun gözünü çıxarır! Sonra da deyirsiz ki, mən Quran və Sünnə ilə təsdiqlənmiş hədisləri inkar edirəm! Mən inkar edirəm, ya siz?

Mən sizə bunun cavabını əvvəki postlarda vermişdim.Siz bu hədislərə irad tutursunuzsa,ondan da daha inanılmayan kimi görsənən digər hadisələr Guranda nəgl olunmuşdur. Mən təkrar etmək istəmirəm,amma gərək bir də geyd edəm ki,hədisi çox rəvayət edən səhabələrə baxdıga görürük ki,onların hamısı 60 ildən çox ömür yaşayan insanlar olublar.Aişə,Ənəs,Abu Said əl Xudri,İbn Ömər,İbn Abbas(r.a) və s.belələrindən idilər. Digər tərəfdən,mən sizə əvvəlki postlarda dəlillər gətirdim ki,Abu Hureyra(r.a) digər səhabələrdən də hədis rəvayət etmişdir.Həmçinin ondan da xeyli sayda rəvayət edən səhabə və tabiinlər olmuşdur. Siz yəgin ki,Əhəd hədislərin nə oldugunu bilirsiz.Ola bilər ki,hədis məşhur olsun,amma bu hədis sonrakı nəsillərə bir məşhur səhabənin adı ilə çatdırılsın.Bunda gəribə heçnə yoxdur.Bu baradə düşünməyə dəyər. Yox, siz mənə bunun cavabını verməmisiz, və yenə də vermədiz. Siz deyirsiz ki, bucür inanılmaz hadisələr quranda da var, missal üçün Süleyman peyğəmbərin qarışqa ilə danışması, Allahın insanları meymuna döndərməsi və s. Mən isə sizdən tamam başqa şeyi soruşuram. Mən sizdən bu rəvayətlərin səhihliyini, bu əhvalatların mümkünlüyünü soruşmuram. Mən sizdən bu rəvayətlərin necə yalnız Əbu Hüreyrənin nəql etdiyini soruşuram, belə çıxır ki, bunları peyğəmbər yalnız ona danışıb!? Həmçinin o olmadığı yerdən necə xəbər verir? Məsələ bundadır ki, Peyğəmbər namazlardan sonra ümmətinə keçmiş peyğəmbərlər və onların həyatları haqda nağıl yox, həqiqəti danışırdı. O öz xütbələrində o peyğəmbərlərdən və ümmətlərdən öz ümmətinə xəbər verirdi ki, səhabələr onların işlərindən, həyatlarından məlumatlanıb bu əhvalatlardan ibrət alsınlar. Amma Əbu Hüreyrənin söylədiyi rəvayətlərdən nə ibrət almaq olar? Əbu Hüreyrədən deyilir: “İsrail övladları çimərkən tamamilə soyunar və fitədən istifadə etməzdilər. Onlar (çimərkən) bir-birlərinin övrətinə baxdıqları üçün Musa (ə) daim onlardan uzaqda çimərdi. Günlərin biri o su kənarına gəlib çimmək istədi. Yəhudilər onu uzaqdan görüb dedilər: And olsun Allaha, bu kişinin övərtində (xayalarında) mütləq bir eyb (şiş) vardır, yoxsa o bizdən uzaqda çimməzdi! Musa (ə) paltarlarını soyunub bir daşın üzərinə qoydu. Elə suya girmək istəyirdi ki, daş hərəkətə gəlib qaçmağa başladı. Daş qaçır, Musa (ə) da onu təqib edirdi. Bəni İsrail Musa(ə)-ın övrətinə baxıb deyirdilər: Allah bilir ki, biz onda heç bir eyb görmədik. O, tamamilə sağlamdır. Daş onların yanına çatıb dayandı. Musa (ə) paltarlarını geyinib daşı qəzəblə vurmağa başladı”. Əbu Hüreyrə sonra deyir: And olsun Allaha ki, daş yeddi və ya səkkiz yerə bölündü. Mən əminəm ki, siz deyəcəksiz ki, daşın qaçması İlahi bir möcüzədir! O (Allah-təala) Musanın sağlam olmasını sübut etmək istəyirdi, ona görə də daşa qaçmağı əmr etdi. Mən daşın hərəkət etməsinin mümkünlüyünü inkar etmirəm, Allah hər şeyə qadirdir! Amma belə bir hadisə yalnız mühüm işlərin sübuta yetməsi üçün baş verə bilərdi. Məsələn: Günlərin biri Məkkə müşrikləri Həzrəti Məhəmməd(s)-in yanına gəlib ondan bir möcüzə (xurma ağacını hərəkətə gətirməsini) göstərməsini istədilər. (Onlar Həzrəti Məhəmməd(s)-dən həqiqi peyğəmbər olduğuna dair tutarlı bir dəlil istəyirdilər.) Həzrəti Məhəmməd (s) ağaca hərəkət etməyi əmr etdi və ağac Allahın izni ilə yerindən çıxıb onlara tərəf yaxınlaşdı! Həzrəti Musa (ə) çimdiyi vaxt necə, hər hansı bir möcüzəyə ehtiyac duyulurdumu? Onun peyğəmbərliyinə Bəni İsrail camaatı şəhadət vermiş və ondan kimsə möcüzə tələb etmirdi. Onlar sadəcə onun övrətinə baxmaq istəyirdilər ki, görsünlər ki, o sağlamdır ya yox. Əvvəla onlar bunu başqa yollarlarla da öyrənə bilərdilər. İnsanın bədənində eyb və nöqsanın olması isə adi bir haldır və bu nöqsanlar peyğəmbərə heç bir xələl gətirə bilməz. Musa insanlardan ayrı çimirdi ki, onun övrətini görməsinlər, amma daşın qaçmasını görərkən hər şeyi yadından çıxardıb o daşın dalıyca qaçmağa başlayır, hələ bu azmış kimi, ona çatarkən taxta ilə çansız daşa möhkəm zərbələr də yetirir. Bu nə qədər də gülüncdür! Bu hədisə başqa bir iradım budur ki, Əbu Hüreyrədən başqa bu hədis (Bəni İsrail camaatı haqqında) heç bir mühəddis və ravi tərəfindən nəql olunmamışdır. Digər bir hədisdə də deyilir: “Qoyunlarını otaran bir şəxs birdən onun qoyunlarından birini canavarın .rdığını görür. Tələm-tələsik canavarın ardınca düşür. Canavarı yorulunca qovub qoyunu ondan ala bilir. Birdən canavar dilə gəlib deyir: “Onu mənim əlimdən aldın, amma bil ki, onları bu otlaqda məndən savayı kimsə otarmayırdı.” Camaat heyrətə gələrək dedilər: Sübhanəllah! Canavar da danışarmı?! Peyğəmbər (s) sonra dedi: Mən, Ömər və Əbu Bəkr belə bir əhvalatın baş verməsinə inanırıq.” Bir qədər əvvəl qeyd etdim ki, heyvanların danışması, cansız cisimlərin hərəkət etməsi və s. kimi qeyri-adi təbii hadisələr yalnız zəruri məsələlərin isbatında (məsələn insanlar peyğəmbərlərdən möcüzə istədikləri zaman) belə qeyri-adi işlər baş verə bilər. Yəni insanlara həm Allahın qüdrət və əzəməti, həm də peyğəmbərlərin həqqaniyyəti (Allah-təala tərəfindən göndərildiklərinin həqiqət olduğu) sabit olar. Amma yersiz və heç bir səbəb olmadan canavarın və ya inəyin (bu hədisdə mövcuddur) dil açıb danışması qeyri-mümkündür. Siz hər dəfə bu misalı gətirib,sonra izah verirsiz.Hədisdən açiq-aşkar görünür ki,Aişə(r.a)-nin etirazı onun məhz bu hədisin deyilməsi tərzinə idi.Bu onu göstərir ki,Səhabələr nəinki,hədislərin səhihliyinə,hətta deyilmə tərzlərinə də diqqət edərdilər.Bu arqument də sizin xeyrinizə deyil.Bu baradə mən sizə əvvəllər yazmışam. Əgər danışıq tərzi olsaydı, onda Aişə eşidə və ya başa düşəcəyi tərzdə danış deyərdi. Amma o saya biləcəyi gədər deyir, aydındır ki, söhbət miqdardan gedir. Deməli Əbu Hüreyrə həddindən artıq çox hədis danışırdı ki, onu heç saya da bilmirdilər. Yani Aişə deyir ki, Peyğəmbər heç bu qədər hədis danışmayıb. Xahiş edirəm mənim üçün bu ifadənin mənasını yazın, əsas isə o qeyd etdiyim sözün: Nebi aleyhisselam konuşurken bir kimsenin sayabileceği şekilde konuşurdu Bunun ardıyca isə #24 postda yazdığım və sizin ona cavab vermədiyiniz mətni yenidən nəzərinizə çatdırmaq istəyirəm: Bəs bu hədisin ardıyca gələn hədisə fikir verməmisiz (Siz fikir verə bilməzdiz, çünki bunu Siz yox, Sizin alimləriniz yazır, Siz isə sadəcə onların saytından bunu kopya edib bizə sübut kimi təqdim edirsiz!)? Book 31, Number 6084: This hadith has been transmitted on the authority of Abu Huraira but with the variation that the hadith transmitted on the authority of Malik conclude with the words of Abu Huraira and there is no mention of a transmission of these from Allah's Apostle (may peace be upon him) : "who spreads his cloth," to the end. Bu hədisi (Book 031, Number 6083) Əbu Hüreyrə danışmışdır. Amma Malik öz vaxtında deyir: Bu hədisi biz Əbu Hüreyrədən eşitdik, amma Peyğəmbərin belə dediyinə “o kəsdir ki, mənim hədislərimi yayır” heç bir sübut t. bilmədik. Gördüyünüz kimi Əbu Hüreyrənin vaxtında yaşayan səhabələr ona inanmır, onun sözlərini qəbul etmir və bunu Müslüm də öz Səhihində təsdiq edir. Abu Hureyra(r.a)-nın yaddaşının və hafizəsinin qüvvətli olması öz dövründə də məşhur idi. Bunda qəribə nəsə var məgər,bəs siz niyə görə başgalarının 2-3 ilə Quran hafizi olmalarına təəcüb etmirsiz?Mən sizə dəfələrlə demişəm ki,Abu Hureyra(r.a) başqalarından da hədis rəvayəti etmişdir.Onun çox rəvayət etməsinin ən başlıca səbəbləri onun hafizəsi və uzun ömürlüyü idi. Yaxşı da qardaş. Gəlin uşaqlıq etməyək. Çox rəvayət etmək üçün çox yaşamaq yox, peyğəmbərin yanında çox olmaq lazim idi. Onun zövcəsi Aişə, hansı ki, gecə və gündüz onunla olub cəmi 1000 hədis nəql edir, amma Əbu Hüreyrə 5700 hədis (bu Aişə, Əbu Bəkr, Ömər, Osman və Əlinin birgə nəql etdiklərindən də çoxdur). Ayişə Əbu Hüreyrənin söylədiyi hədisi eşitdi onu yanına çağırıb dedi: Peyğəmbər(s)-dən söylədiyin bu hədislər nədir? Olmaya Peyğəmbər(s)-dən bizim eşitdiklərimizdən başqa bir şey eşitmisən?! Ya bizim gördüyümüzdən əlavə bir şey görmüsən?! Əbu Hüreyrə ona dedi: Anacan, güzgü və sürmə qabı səni ona diqqət etməkdən yayındırıb (Hakim onu “Müstədrək”də düzgün hesab edib (3-cü cild, səh.509.)). Siz yenə də söz güləşdirirsiz. Mənim yazdıqlarım bir qırağa, siz öz bildiyinizi deyirsiz. Əbu Hüreyrənin bütün fəzilətlərini, hafizəsinin güclü olması və s. məlumatların hamısını hələ Əbu Hüreyrə özü verib. Mən sizə onun özünün dediyi: Məsələ bundadır ki, mən həmişə Peyğəmbərə yaxın olmağa çalışmışam, buna görə qarnımın dolu olmasından da razı olmuşam. yaziram, siz isə deyirsiz ki, yox ee, o elm öyrənmək üçün peyğəmbərin dalınca gəzirdi. Siz onun sözlərinə və fikirlərinə düzəliş verirsiz? Əbu Hüreyrənin dediyinə görə Peyğəmbər bir kişinin quran ayəsini oxuduğunu eşidir və deyir ki, Allah o kişiyə kömək olsun, lap bu ayə yadımdan çıxmışdı; Peyğəmbərin yadından çıxır dörd rükətli namazın yerinə iki rükətli namaz qılır; amma Əbu Hüreyrə heç nəyi yadından çıxarmır, çünki yaddaşı pis olan peyğəmbər bu haqda onun üçün dua etmişdir?! Özüdə necə dua!? Duanı Əbu Hüreyrənin cırıq köynəyinə oxuyur və o bu köynəyi geyinəndən sonar daha heç nəyi yaddan çıxarmır. Belə olsaydı, gərək o bu köynəyi ömrünün axırına kimi geyinəydi. Həmçinin çox maraqlıdır ki, peyğəmbər çıxıb deyir ki, köynəklərinizi yerə sərin, amma Əbu Hüreyrədən başqa bunu heç kəs etmir. Və ən təəccüblüsü də budur ki, bu rəvayəti də bizə yalnız Əbu Hüreyrə çatdırıb. Bəs digər Süffə əhli nə ilə məşğul idilər ki, nə peyğəmbərin sözünə qulaq asmırdılar, nə də ondan hədis danışmırdılar? Əbu Hüreyrənin dediyinə görə o yoxsul idi və onun bir cırıq, yalnız övrətini örtən bir paltarı var idi. İndi siz mənə başa salın görək, Əbu Hüreyrə paltarını yerə salmışdırsa, deməli o peyğəmbərin hüzurunda çılpaq oturmuşdu?

Siz əvvəlcə Nardaraninin sualına cavab verin, sonra öz sualınızı verin! Şeyh Mufiddən gətirdiyinizin mənasını bizə yazın!