SUMGAYIT

Новое цирковое представление Никола

Welcome to Azerbaijan - The Beautiful Land of Fire!

Welcome to Baku, welcome to Azerbaijan!

Welcome to Azerbaijan - Land of Flame. English version HD

Так люди или золото? И жизнь, и слезы, и бабло «Последние пять недель регион Нагорного Карабаха находится в блокаде со стороны Азербайджана. Пока большая часть мира праздновала Рождество и Новый год, более «120 000 армян», проживающих в этом регионе — древнейшей постоянно населенной родине армян, усеянной армянскими церквями, монастырями и памятниками, предшествовавшими распространению христианства в Европе — были отрезаны от мира. Группа граждан Азербайджана с 12 декабря заблокировала дорогу, служащую единственным путем сообщения между Арменией и Карабахом. Армянский народ, переживший затяжной «геноцид» в Османской империи, прежде чем подвергнуться советскому автократическому правлению в 20 веке, в 21 веке подвергается коллективному наказанию с намерением изгнать их из своих домов. «Гуманитарная катастрофа», которую мы сейчас наблюдаем, или, точнее, которую мир отказывается видеть, является хрестоматийным «актом этнической чистки». Это цитаты. Слезливая статья в солидном журнале, Time все-таки, это вам не стенгазета в общежитии, да и автор не абы кто, а экс-президент Армении Армен Саркисян. В общем, слезы, жалобы и заломленные руки. Лично я ожидал большего, но – всё, как всегда. За всхлипами явственно слышится «дайте нам много денег и вот тогда вы увидите, как мы обрадуемся». Это не сколько сочувствие армянам Карабаха, сколько сожаления о том, что поток природных ресурсов из Карабаха иссяк. Прикрыли мы им лавочку, сломали «столик-накройся». А потому – все правильно делаем, а будем делать еще правильнее. Гуманитарные грузы пропускаются беспрепятственно. Об этом знают все. Потому слезам не верят ни в Москве, ни в Вашингтоне. В Париже притворяются, но помогать не спешат – тоже знают. А вообще в статье мне очень понравилось следующее: «подвергнуться советскому автократическому правлению в 20 веке». Если я правильно понял, то главная вина советской власти перед мыслящим человечеством - это в недостаточной степени зацелованная Армения. «Осиновый кол вам, большевики». Связи между Карабахом и Арменией не будет. Об этом вы или забудете сами, или мы поможем вам это сделать. Специалистов у нас хватит. Будет у вас «счастье по полной программе». Желающие остаться в Карабахе – принимают гражданство Азербайджана. Те, кто не хочет – лачинская дорога работает, мешки за спину – и марш в Армению. Это начинает надоедать, и если у вас не хватает такта уйти самостоятельно, то лозунг «нет азербайджанцев в Армении – не надо нам армян в Азербайджане» - более чем уместен. Потому что это справедливо и правильно. Ну, и напоследок. Биография человека может сказать о нем многое, нужно просто дать себе труд немножко поискать. Открою-ка я свою папочку с ботиночными тесемочками, там у меня, как у человека рачительного, есть кое-что интересное. Армен Саркисян не просто бывший президент Армении. Он руководитель европейской католической общины Армении, бывший посол Армении в Бельгии, Люксембурге и Ватикане, а также основатель ежегодной международной конференции бизнес-школы Кембриджского университета, председатель Глобального совета по энергетической безопасности Всемирного экономического форума. В общем, заслуг, должностей и титулов – как орденов у ветерана наполеоновских войн – хоть на штаны вешай. Но… Армен Саркисян несколько месяцев был членом совета директоров компании Lydian International, которая работала на Амулсарском руднике. Разработку рудника компания так и не начала, помешали экологи (нет, не наши, не азербайджанские, а тамошние, армянские). Плюс, в 2018-м году Никол Пашинян, выступая в парламенте, сказал следующее: «Если будет обосновано, что эксплуатация безопасна для Севана и водной системы Джермука, то проект будет реализован. Однако, если есть угроза, то будучи премьер-министром, я не смогу разрешить его реализацию вне зависимости от чего-либо». «Милый, милый, смешной дуралей», как в таких случаях писал товарищ Есенин. То есть, у нас, в Карабахе, можно наплевать на соображения экологической безопасности, а в Армении – никак? Потрясающая наивность и незнание матчасти. Можно подумать, что отравленная экология вредит избирательно: «а давай-ка я отравлю только азербайджанцев, а армян не трону». Так не бывает. Не удивлюсь, что та самая Lydian International, которой было отказано в возможности разрабатывать Амулсарский рудник в Армении, могла нацеливаться на месторождения в Карабахе. Не притягиваю за уши, а допускаю такую возможность. Хитрость и изворотливость соседей мы знаем хорошо, от них можно ждать чего угодно. А вот не допустить этого – первейшая задача наших соответствующих органов. Так что «церкви, монастыри и памятники, предшествовавшие распространению христианства в Европе», «блокада», «гуманитарная катастрофа», равно как и «хрестоматийный акт этнической чистки» все это тут совершенно ни при чем. Потому что в девяти случаях из десяти правильный ответ на все вопросы – это деньги.

İran bu kadrlara diqqətlə baxsın: Ermənilərin murdarladığı daha bir məscid 15:31 13 Yanvar 2023 Oxunub:1141 Füzulinin Qarğabazarı kəndinin təpəlik hissəsində yerləşən bu balaca memarlıq abidəsi xalq arasında “Şah Abbas məsçidi” kimi tanınır. Məscid 1683-1684-cü illərdə Hacı Qiyasəddin tərəfindən tikilib. Yerli daşlardan qurulan məsçid düzbucaq formalıdır, cəmi bir ümumi ibadət otağından ibarətdir və minarəsizdir. Ön divarında iki, arxa divarında isə bir pəncərəsi var. Hacı Qiyasəddin məsçidi ondan azacıq cənubda və aşağıda yerləşən, XVII əsrdə tikilmiş karvansayla bir ümumi kompleksə aid oluna bilər. Tarixi abidəyə baxanda belə təəssürat yaranır ki, onun əsas üslubu kimi Səfəvi memarlıq nümunələri deyil, Qafqaz Albaniyasının sadə və "ağır" Roma stili götürülüb. Məsçidin yeganə qapısının üstündəki daş kitabədə nəsx xətti ilə ərəbcə “Ey Allah! Ey Məhəmməd! Ey Əli! Bu məscidi uca Allahın mərhəmətinə inanmış Hacı Qiyas əd-Din tikmişdir. 1095 h.q. (1683-84)” yazısı həkk olunub. Yazıdan azacıq sağ və yuxarıda isə ərəb dilində “Ey qapını açan!” sözləri əbədiləşdirilib... Hacı Qiyasəddin məsçidinin rəmzi qapısı 1993-cü ildə, Füzulinin ermənilər tərəfindən işğalı zamanı bağlandı. Bundan sonra nə qapı, nə də ibadət otağındakı xalçalar qaldı. Bu azmış kimi, düşmən məsçidi donuz və mal-qara saxlamaq üçün tövləyə çevirərək, təkcə bizim yox, bütün dünya müsəlmanlarının hisslərini təhqir etməyə çalışdı. Amma bu kadrlar yəqin ki, yuxuda belə Azərbaycanı hədələyən “İslam İnqilabının keçikçiləri Korpusu"nin rəhbərlərinin və dəqiqədə 10 ölüm fətvası verən ayətullanın erməni sevgisini zəiflədə bilməz. Onları maraqlandıran İslam və din deyil axı... Fateh Şah Abbasın vaxtında yaradılan din ocağı hara, Şeytanla işbirliyi üçün saqqalını uzadan saxta molla rejimi hara...

Türkiyə ilə Ermənistan arasında internet əlaqəsi quruldu “Türkiyə ilə Ermənistan arasında münasibətlərin normallaşması istiqamətində növbəti addımlar atılıb”. AzVision.az “TRT Haber”ə xəbər verir ki, bunu diplomatik mənbələr bildirib. Məlumata görə, Ankara və İrəvan arasında konsulluq xidmətləri ilə bağlı işlər uğurla davam edir: “Türkiyə ilə Ermənistan arasında həyata keçirilən müzakirələr nəticəsində hava yolu ilə yükdaşınmaları mümkün olub. Bu, iki ölkə arasındakı iqtisadi əlaqələr üçün mühüm töhfədir”. Qeyd olunub ki, iki ölkə arasında internet əlaqələri qurulub. "Qarşılıqlı uçuşlar yaxşı gedir. İnsanların təması başlayıb. Onlar rahat gedib -gəlirlər. Bu dövrdə gözlə görülməyən şeylər də oldu. Türkiyə vətəndaşı Ermənistana birbaşa nəqliyyat olmadığı üçün Tbilisidən viza alırdı. İndi internet əlaqəsi yaradılıb. Amma əvvəl Ermənistanla internet üzərindən əlaqə saxlamaq imkanı yox idi. Ermənistandakı internet Türkiyə ərazisində bağlı idi. Artıq açıldı. Konsulluqla bağlı işlər yaxşı davam edir. Eyni zamanda görünməyən bəzi hümanitar addımlar da atılıb", -diplomatik mənbə bildirib. Məlumata görə, Türkiyə-Ermənistan münasibətlərinin normallaşması üzrə xüsusi nümayəndələr Serdar Kılıç və Ruben Rubenyan arasında növbəti görüşün nə vaxt baş tutucağı hələ dəqiqləşməyib: “Amma bundan sonrakı müzakirələr ya Türkiyədə, ya da Ermənistanda baş tutacaq”. Qeyd edək ki, Türkiyə Azərbaycan torpaqlarının işğalına etiraz olaraq 1993-cü ildən Ermənistanla sərhədlərini bağlayıb və İrəvanla bütün əlaqələrini kəsib.

Большой друг армянства Станислав Тарасов – кто он? Длительное время фигура российского политолога Станислава Тарасова была столь загадочна, что некоторые даже сомневались в ее физическом существовании. Но теперь информации об этом деятеле армянского агитпропа прибавилось, и мы можем рассказать о нем подробнее. Почему армянского агитпропа? Формально Тарасов ― российский комментатор, но, судя по его публикациям, он люто ненавидит тюрок и реально генерирует многие, если не почти все, радикальные идеи, направленные против Азербайджана и союзной ему Турции в плане международных отношений. Таким образом льет воду на мельницу армагитпропа, да и вообще, одного взгляда на линейку его сочинений достаточно, чтобы установить связь сего схолиаста с армянской пропагандой. Всякий раз, к месту и не к месту, зачастую вопреки бьющим в глаза фактам, данный политический обозреватель пытается всеми силами выполнить социальный заказ ереванских хозяев. Еще хорошо, коли только социальный, а не материальный... Впрочем, чего не знаю, о том не говорю. Начальник г-ну Тарасову, после некоторых скитаний по различным проармянским структурам, тоже подобрался соответствующий ― Модест Колеров, фигура сколь авантюрная, столь и скандальная. Ведь недавно Тарасов был назначен шеф-редактором Восточной редакции ИА Regnum. Родился Тарасов в 1953 году, по одним данным - в Баку, по другим - в Гяндже. Если придерживаться последней, армянской версии, то получается, что в армагитпропе трудятся два "кировобадца" (Кировабадом азербайджанская Гянджа именовалась в советское время) ― это Левон Мелик-Шахназарян и Станислав Тарасов. Хотя я не сторонник резких определений на грани обсценности, но сравнение буквально просится на перо. Если первый подобен клоуну на арене политической корриды, который привлекает внимание толпы, веселит публику и срывает одобрительные аплодисменты у сочувствующей части аудитории, то второй ― тореадор, который реально наносит имиджевые удары и стяжает подлинную славу среди элиты и интеллектуалов. Так уж получилось, что почти весь огонь азербайджанской критики направлен на вертлявого Левончика. Однако Станислав Николаевич со своей вкрадчивой скороговоркой остается как бы в тени, хотя сей серый кардинал армагитпропа значительно более опасен в идеологическом и политическом плане, поскольку умен и пользуется авторитетом, как якобы "объективный и независимый аналитик", по мнению некоторых, всегда остающийся над схваткой. Вот поэтому сегодня мы решили уделить время и место Тарасову, а вернее разоблачению его хитрых и не слишком чистоплотных приемов пропагандистской эквилибристики. Журналист хоть и с большим, но советским опытом, привыкший, следовательно, ругать кого укажут, и хвалить, кого прикажут. По всем параметрам, дорожка ему была на пенсию, но последняя особенность глянулась армянским ловцам человеческих душ из Еревана. Ведь агитпропу не нужны объективные, думающие и самостоятельные аналитики, им потребны послушные исполнители линии армянского экспансионизма и милитаризма. Вот так, от реализации линии КПСС Станислав Николаевич переключился на внедрение в неокрепшие умы читателей идей международного терроризма, частью которого является мировое армянство. Тарасова снова раскрутили, даже назначили директором исследовательского центра "Ближний Восток - Кавказ" Международного института новейших государств. Мда-а, неиссякаема армянская фантазия в обмане и одурачивании общественности, хотя всем понятно, что под "новейшими" государствами понимается самозваный "независимый Карабах". И вот теперь новое повышение ― шеф-редактор Восточной редакции ИА Regnum, которое тоже наверняка не обошлось без "друзей" и покровителей из Еревана. Интересно, а Западная, Северная и Южная редакции в Регнуме тоже есть, или Восточная редакция - это эксклюзив для лиц, особо приближенных к священному телу императора Модеста? Пропаганду Тарасов ведет в основном двумя навязчивыми приемами. Первый, когда из в общем правильных и логичных рассуждений делаются абсолютно несоответствующие им выводы. Как в русской поговорке - "в огороде - бузина, в Киеве - дядька". Т.е. обуславливающая аргументационная часть пребывает в разрыве с навязанным выводом. Второй прием нашего престидижитатора от политологии - это его неизбывная уверенность, что миром управляет парочка конкурирующих сил или супердержав, а все остальные страны лишь послушные пешки в чужих руках. Я бы назвал эту политологическую парадигму психологией "пастуха и отары". Дело в том, что г-н Тарасов - специалист старой советской школы, он вырос и сформировался как международный обозреватель в условиях двухполярного мира, где каждая из двух супердержав в сфере своего абсолютного влияния пользовалась непререкаемым авторитетом и неисчерпаемыми возможностями. Такая парадигма пастуха или господствующей овчарки и покорной отары уже давно не работает. В мире, как у Толстого, "все смешалось в доме Облонских", так что даже маленькие страны или политические движения могут оказывать решающее влияние на крупную региональную и даже глобальную геополитику. В первую очередь тюркофоб Тарасов старается рассматривать Турцию как марионетку в руках Запада и, прежде всего Соединенных Штатов. Но Турецкая республика уже не та разгромленная и раздробленная страна времен Севрского договора, или всего лишь непотопляемый авианосец НАТО 50-60-х годов XX века. После развала Советского Союза Турция резко пошла вверх в своем экономическом могуществе, которое всегда влечет за собой политический вес и военный потенциал, причем теперь это потенциал сугубо национальный, который может и будет использован исключительно в собственных, турецких интересах. Данная ущербная философия в равной степени применяется нашим автором, мнящим себя оригинальным политологом, и к Азербайджану, и к Грузии. Даже Армению Тарасов ни в грош не ставит и отвешивает ей ободрительные реверансы лишь до тех пор, пока Ереван, как овца, покорно следует в фарватере Москвы, даже если этот путь ведет овцу на бойню. Станислав Тарасов очень опытный и сильный даже по высоким советским меркам демагог. Когда читаешь его, то как бы растворяешься в высоком наукообразном штиле автора, так что под конец даже трудно определить, чего же хотел сказать сочинитель. Так, взятие в заложники боевиками ИГ двух десятков турецких солдат у могилы Сулейман-шаха, по мнению Тарасова и, кстати, армянской прессы, является поводом для вторжения Турции в Сирию. А вот удержание сорока девяти сотрудников турецкой дипмиссии в Мосуле Тарасов расценивает как отговорку от присоединения Анкары к антихалифатовской коалиции... В общем, Тарасов действует, следуя во всем известной поговорке "закон - что дышло: куда повернешь - туда и вышло". Только в случае с нашим "героем" слово "закон" заменим на "факт" - и тогда получится точная формулировка, которой можно описать деятельность нового шеф-редактора Восточной редакции ИА Regnum.

Напомним, что ранее премьер-министр Армении Никол Пашинян, указывая на лачинский кризис, раскритиковал работу российских миротворцев в Нагорном Карабахе, заявив, что «они не выполняют свои функции». Но в этой ситуации есть свои важные нюансы. В новейшей истории Ирана в отличие от Турции не было гонений на армян. Поэтому каждый раз, когда Иран обвиняют в радикальном исламизме, он часто ссылается на свои хорошие отношения с христианской Арменией и армянами. К тому же Ереван для Тегерана — это сухопутные ворота в Евразийский экономический союз (ЕАЭС), ведь Армения — единственная страна ЕАЭС, которая граничит с Ираном. Тегеран и Ереван объединяет и одна общая идея — нежелание иметь в регионе турецко-азербайджанский альянс. В этой связи Иран дает понять, что без сохранения существующего в регионе баланса сил с участием России всё может пойти вразнос. Это особенно важно для Тегерана сейчас, когда он стал интенсивно развивать торгово-экономическое и военно-техническое сотрудничество с Москвой. В то же время Турция и Азербайджан после второй карабахской войны продолжают действовать в отношении Армении с позиции силы, напрямую увязывая нормализацию с ней отношений и подписание мирного договора с реализацией проекта Зангезурского коридора. В ответ Иран предлагает контрпроект: применить в Закавказье сирийскую модель урегулирования, но в формате «3+2» (Армения, Азербайджан + Россия, Турция и Иран). Однако такое предложение Тегерана в Анкаре пытаются нивелировать, предлагая иной формат: Турция — Иран — Азербайджан, без участия России, но с потенциальным приглашением к переговорам Армении. Это новая крупная региональная игра с попытками закрепить иные геополитические реалии в регионе с выводом их в систему межрегиональных связей в обход Москвы. Глава МИД Турции Мевлют Чавушоглу неоднократно предлагал вывести процесс нормализации отношений Анкары с Ереваном из-под контроля России, «вести прямые контакты с Арменией без посредников», при этом всегда подчеркивая, что «Турция и Азербайджан действуют на армянском направлении в полном альянсе». Анкара выступает и против проведения переговоров по нормализации отношений с Ереваном на территории третьей страны, как это было раньше (первая встреча спецпредставителей двух стран состоялась в Москве, три последующих — в Вене), намереваясь проводить их исключительно на территории Турции и Армении. В частности, предлагалось провести пятую встречу спецпредставителей Турции и Армении Сердара Кылыча и Рубена Рубиняна в приграничном с Арменией турецком городе Карс. Но Ереван заявляет, что не может дальше двигаться по предложенному сценарию, пока «не будет достигнут существенный прорыв в переговорах», что возможно только в случае решения проблемы Зангезурского коридора, против чего активно выступает Иран. Теперь, по сведениям, просочившимся в некоторые турецкие издания, Анкара, приглашая Раиси посетить с визитом Турцию, готовит проект какого-то промежуточного документа. Он должен заполнить некоторые «прорехи» мирного соглашения 9 ноября 2020 года (Россия — Азербайджан — Армения) в части установления таможенного контроля на автодороге, по которой идут перевозки из Армении в Иран. Так, чтобы иранцам «не приходилось использовать коридор, контролируемый третьими странами». Но это только первый возможный шаг со стороны Анкары. Возможно, будут и другие. Президент Турции Реджеп Тайип Эрдоган не желает сейчас обострять отношения с Западом из-за Армении, ищет варианты новых решений, пытается пойти на какие-либо уступки Еревану, используя усилия других, возможно, западных игроков, а также и Ирана, который вышел на первый план в противостоянии в регионе с Турцией. В принципе, такое возможно, но только в случае, если Анкара и Баку откажутся от Зангезурского коридора и примут предлагаемый Ереваном и удобный для Тегерана альтернативный маршрут, связывающий Азербайджан с Нахичеванью. Без этого грубое продавливание приоритета Зангезурского коридора будет заводить в тупик всю идею разблокирования экономических и транспортных связей в регионе. Но других идей у Анкары и Баку на этом направлении, кроме каких- то символических жестов, пока не просматривается. Тем более что наружу вылезли глубинные исторические противоречия интересов Турции, Ирана, Армении и Азербайджана. Тегеран не делает секрета из того, что его новый пояс национальной безопасности начинает охватывать и часть территорий, которые до начала XIX века входили в состав Персидской империи. Он открыто дает понять Анкаре и Баку, что не является в регионе «новичком» и не будет оставаться безучастным наблюдателем турецко-азербайджанских геополитических маневров. Вот почему турецкие сообщения о готовности Раиси совершить визит в Анкару не комментируются иранской стороной, хотя в кулуарах этот вопрос обсуждается. Да и говорить о реальной нормализации отношений между Турцией и Азербайджаном с Арменией пока нет оснований из-за занимаемых ими непримиримых позиций. К тому же усилия других международных игроков, кроме России, которые были бы готовы выступить посредниками в стабилизации ситуации в Закавказье, пока не выглядят успешными. Анкара и Баку одними лишь заявлениями о мире и стабильности или призывами к саммитам без новых предложений и инициатив по деэскалации не укрепят стабильность в Закавказье. А геополитическое соперничество в регионе будет продолжать проецировать угрозы вооруженных конфликтов.

Станислав Тарасов Турция попытается решить «армянский вопрос» без участия России Глубинные противоречия интересов Турции, Ирана, Азербайджана и Армении пока не могут быть исправлены одними лишь заявлениями о мире и стабильности или саммитами. Сейчас сторонам необходимо детально прорабатывать сложные вопросы, не выставляя новые условия к деэскалации и перспективам урегулирования. Пресс-секретарь президента Турции Ибрагим Калын, выступая на турецком телеканале NTV, сделал ряд заявлений. Он отметил, что «некоторые проармянские заявления Ирана беспокоят нас, как и азербайджанскую сторону», и в этой связи ведутся переговоры о подготовке визита в Турцию президента Ирана Ибрахима Раиси. По его словам, «такой визит готовился, но появились некоторые причины, которые отложили его». Помимо того, Калын сообщил, что Анкара готовит встречу и переговоры в трехстороннем формате на уровне лидеров Турции, Ирана и Азербайджана с целью «урегулировать все эти моменты». Хотя Калын не уточнил, о каких конкретно «проармянских заявлениях Ирана» ведется речь, ясно, что имеется в виду позиция Тегерана относительно создания коридора из Азербайджана в Нахичеванскую Автономную Республику через Зангезур (Сюникская область Армении). Тегеран заявляет, что коридор противоречит его интересам, и такие оценки действительно высказываются как иранскими официальными лицами, так и со стороны экспертных кругов. Они считают, что при определенных условиях так называемый Зангезурский коридор может быть выведен из-под армянского контроля и оказаться в составе Азербайджана. При таком развитии событий, как отмечает тегеранское издание Fars, «Иран получает на севере пограничную с Южным (иранским Азербайджаном) территорию с огромным турецким влиянием, что реально может угрожать сохранению его территориальной целостности». Тегеран также недоволен тем, что его не подключили к мирному соглашению 9 ноября 2020 года (Россия — Армения — Азербайджан), завершившему вторую карабахскую войну. Он считает, что силовое «урегулирование» карабахской проблемы создало в регионе геополитический вакуум, который, с одной стороны, стала заполнять Турция, с другой — Запад, куда стала постепенно дрейфовать и армянская дипломатия. И первый, и второй сценарии развития событий Иран не устраивают. Помимо того, Тегеран усматривает для себя опасность в случае появления Зангезурского коридора потенциального развала вектора Россия — Армения — Иран на меридиональной оси вместе с появлением на широтной оси альянса Турция — Азербайджан. По мнению иранских экспертов, Запад, прежде всего США, могут получить возможность для проникновения в Иран с юга из Ирака через разыгрывание курдской карты, а с севера — из Азербайджана с помощью азербайджанской карты. Поэтому Иран впервые за много лет стал проводить военные учения на границе с Арменией и Азербайджаном и наносить боевые удары по позициям курдов на севере Ирака. Одновременно Тегеран стал использовать приемы двусторонней дипломатии с Ереваном. Так, в ходе недавнего визита в Армению глава МИД Ирана Хоссейн Амир-Абдоллахиан заявил, что «мы выступаем против присутствия иностранцев в этом регионе, будь то в Азербайджане или в Армении». В конкретном случае имеется в виду появление на линии соприкосновения Армении и Азербайджана наблюдателей ЕС, а также разговоры о возможности «разбавления» состава российских миротворцев в Нагорном Карабахе миротворцами и из других «нейтральных» стран.

Глава МИД Турции заявил, что РФ и США не сдержали слова по курдам в Сирии В невыполнении своих обещаний, данных Турции по курдам в Сирии, обвинил Россию и США турецкий министр иностранных дел Мевлют Чавушоглу на встрече с итальянским коллегой Антонио Таяни в Риме. Комментируя планы отправиться в США с визитом, турецкий дипломат сообщил, что намерен там говорить на тему Сирии, предъявляя Вашингтону претензии за их продолжающуюся поддержку курдских сил — Рабочей партии Курдистана и Сил народной самообороны. «Для нас это угроза. Данное нам слово не выполнили ни США, ни Россия, — заявил Чавушоглу. — Мы постоянно говорим об этом данным странам, что условия договоренностей 2019 года не выполнены». Напомним, в конце минувшего года турки объявили, что готовы начать на севере Сирии наземную операцию, чтобы избавиться от курдской угрозы. Россия вела переговоры с Анкарой, добиваясь отмены этой турецкой инициативы.

AXC-nin tanınmasının 103 ili: Parisdə qəbul edilən xəritə... İstər Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin, istərsə də ondan əvvəl Çar Rusiyasının işğal dövrü sənədləri açıq şəkildə Zəngəzurun, Göyçə mahalının, İrəvan xanlığı ərazilərinin hamısının Azərbaycan torpağı, türk-müsəlman yurdu olduğunu göstərir. Yəni bunu inkar etmək mümkün deyil. Bu sözləri Axar.az-a Azərbaycanın müstəqilliyinin 11 yanvar 1920-ci Paris Sülh Konfransında Antanta Ali Şurasının de-fakto tanınmasının 103-cü ili və Zəngəzur məsələsi haqqında danışan Türk İslam Araşdırmaları Mərkəzinin rəhbəri Telman Nüsrətoğlu deyib. Alim SSRİ dövründə yazılan bir sıra əsərlərin də Zəngəzurun Azərbaycanın ərazisi olduğunu isbat etdiyini vurğulayıb: “Hətta Ermənistanın özündə də SSRİ dövründə yazılan əsərlərdə bəhs etdiyimiz faktlar öz əksini tapıb. Zaven Korkodyanın “Sovet Ermənistanın əhalisi son yüzillikdə – 1831–1931” (İrəvan, 1932) adlı kitabında öz əksini tapan aşağıdakı faktı buna örnək vermək olar: “İndiki Ermənistan ərazisində mövcud olmuş İrəvan quberniyasının İrəvan, Üçmüədzin, Yeni Bəyazid, Aleksandropol və Gəncə quberniyasının Zəngəzur, Qazax-Dilican, Tiflis quberniyasının Loru-Pəmbək qəzalarındakı 2310 kəndin 2000-ni azərbaycanlılara məxsus olmuşdur... 1833-cü ildə İrəvan şəhərinin 18 min 766 nəfər əhalisinin 15 min 992 nəfəri, 1866-cı ildə 27 min 246 nəfərindən 23 min 626 nəfəri, yəni 85,2%-i azərbaycanlı olmuşdur... (səh. 162)”. Digər tərəfdən Ermənistanın özündə SSRİ dövrünə aid çox sayda toponim lüğətləri, demoqrafiya sahəsində işlər və s. əsərlər də bu faktı sübut edir. Çar Rusiyası dövründə mövcud olmuş Qafqaz canişinliyinin sənədləri, hərbi xronika yazıları, salnamələr də önəmli tarixi sübutlardır”. Telman Nüsrətoğlunun sözlərinə görə, AXC-nin müstəqilliyi Paris Sülh Konfransında tanındığı zaman da Zəngəzur Azərbaycanın ərazilərinə daxil olub: “Sözügedən sənəd və əsərlərlə yanaşı, Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti nümayəndə heyətinin Paris Sülh Konfransında ölkəmiz haqqında təqdim etdiyi sənədlər də vacib əhəmiyyət daşıyır. Xüsusilə vurğulamaq istəyirəm ki, 11 yanvar 1920-ci ildə Azərbaycanın müstəqilliyi Paris Sülh Konfransında Antanta Ali Şurasının de-fakto tanınıb və həmin dövrdə də Zəngəzur ölkəmizin suveren ərazisi olub. Bunu Konfransda təqdim olunan xəritələr də sübut edir. 18 oktyabr 1991-ci ildə öz müstəqilliyini yenidən bərpa edən dövlətimiz AXC-nin hüquqi varisidir. Bu varislik həm də coğrafi mənadadır. AXC-nin ərazisi olan Zəngəzur Türkiyənin Azərbaycan və türk dünyası ilə əlaqəsini kəsmək üçün SSRİ dövründə zorla əlimizdən alınaraq Ermənistana verilib. Əfsuslar olsun ki, Qars müqaviləsinə zidd şəkildə Naxçıvanın bəzi əraziləri də SSRİ dövründə zorla Ermənistana pay edilib”. Alim bütün tarixi sübutların dövlətimizə Zəngəzur və Qərbi Azərbaycan icmasının öz dədə-baba yurdlarına qayıtması məsələsini gündəmə gətirmək üçün siyasi və hüquqi əsasları verdiyini xatırladıb: “Azərbaycanın Qərbi Azərbaycan icmasının Zəngəzur, Göyçə mahalı, İrəvana qayıdışını təmin etmək üçün məsələni beynəlxalq ictimaiyyətin gündəliyinə çıxarmağa haqqı var. Ən son 1991-ci ildə Zəngəzurun Nüvədi kəndinin əhalisi oradan zorla, silah gücünə çıxarılıb, eyni zamanda Ermənistan prezidentinin dədə-baba yurdlarımızın adlarının dəyişdirilməsi ilə bağlı 1995-ci ildə imzaladığı fərman var. Bunlar hamısı əlimizdə olan tutarlı tarixi faktlardır və Azərbaycan bütün hüquqi, siyasi vasitələrlə Ermənistanın törətdiyi cinayətlərə görə beynəlxalq aləm qarşısında cavab verməsinə nail olmalıdır”.

Экс-глава спецслужбы Пакистана о поставке Индией оружия Армении: Действиями Нью-Дели движет чувство ненависти к мусульманам Президент Азербайджана Ильхам Алиев дал обширное интервью местным телеканалам. В интервью журналистам он сказал, что «мы видим, знаем, какие страны готовятся поставлять оружие в Армению. К сожалению, среди них сегодня находится и Индия. Мы расцениваем это как недружественный шаг, потому что это оружие, причем наступательное оружие, имеет одну цель – Азербайджан». Бывший директор Межведомственной разведки Пакистана (1993-1995 г.г.) генерал-лейтенант Джавед Ашраф Кази в беседе с корреспондентом Vzglyad.az сказал, что индийский менталитет — это менталитет лавочника. «Индийские власти готовы торговаться и с дьяволом, если это принесет доллары. Индия распалась в 1947 году, потому что индусы владели богатством, а мусульмане были бедными крепостными. Они даже сегодня ненавидят свое мусульманское население и продолжают дискриминировать. Не стоит ожидать многого от индийцев. Они будут продавать оружие Армении, так как это принесет деньги, а также убивает мусульман. Действиями индийских властей движет чувство ненависти к мусульманам»,- сказал экс-глава спецслужбы Пакистана.

Dadı və ətrindən doyulmayan Qazax xamralısı.- ən uzunömürlü çörək Ilham Mustafa Xamralının hazırlanması və özəllikləri barədə Qazax rayonunun Kosalar kənd sakini Lalə Mustafayeva danışır

Soyuq günlərin ləziz yeməyi: “Qazax xəngəli” Azərbaycanın hər bölgəsində olduğu kimi, Qazax rayonunun da özünəməxsus yemək növləri var. Onlardan biri də "yarpaq xəngəli" və yaxud "Qazax xəngəli"dir. reklama_zapreshena.com AZƏRTAC-a istinadən bildirir ki, xəngəli istər paytaxt Bakıda, istərsə də bölgələrimizdə müxtəlif cür bişirirlər. Qazaxda isə "yarpaq xəngəli" xüsusi üsulla hazırlanır və bu təam "Qazax xəngəli" adı ilə tanınır. Səksən yaşlı rayon sakini Sibrə Məmmədova deyir ki, Qazax mətbəxinin xəngəlini digər bölgələrdən fərqləndirən cəhət onun qurutla hazırlanmasıdır. Bu cür xüsusi yeməklərin dadı, ləzzəti onun ənənələrə uyğun bişirilməsindən asılıdır. Soyuq qış günlərində Qazax mətbəxində ən çox hazırlanan yeməkdir. Sibrə nənə "Qazax xəngəli"nin hazırlanması qaydasını gənc qız-gəlinlərimizə həvəslə öyrətdiyini bildirib.

Bölgələrimizin Mətbəxi-Zaqatala Bu gün mən sizə, vətənimizin dilbər guşələrindən biri olan, cənnətməkan Zaqatalanın mətbəxini təqdim edəcəm.Ümidvaram ki, sizin də xoşunuza gələcək. Sürhüllü: Qurudulmuş ət: Əminəm ki, çoxlarınıza maraqlıdır quru ət nədir?Onu necə hazırlayırlar?İlk öncə onu qeyd edim ki,bu çox dadlı olur.Onu da deyim ki, Zaqatalada qış fəslinin daimi yeməyidi sürhüllü.Hazırlanması o qədər də çətin deyil. Yayda ət bolluca duzlanıb təndirə asılır və qurudulur.Əllbətdə ki, bununla bitmir.Ət təmiz quruyanadək bu proses davam edir.Hətta kəndlərdə odun sobasının istisində də qurudulur.Ət elə qurumalıdır ki, tərkibində su qalmasın.Yaxşı qurumamış ət bir müddətdən sonra kiflənə bilər. Mantı: Mantının bişirilmə qaydası bir az fərqlidi.Digərlərindən fərqli olaraq mantı suda yox,buxarda bişir.Mantını adi qazanda hazırlamaq olmur.Mantı ayrıca,buxar qazanında bişirilir.Adi xəngəl xəmiri yoğrlur iri kvadrat fomasında kəsilir və içərisinə ətli qiymə qoyulub şəkildəki formada bükülür.Sonra qazana düzülür və buxarda bişirilir. Bakıda qutab deyilən yeməyə Zaqatalada kətə deyilir.Balqabaq kətəsi,şor kətəsi,gicitkən kətəsi,ət kətəsi. Çolpalı,şorbalı yarpaq xəngəli: Gürzə: Qoz və ya fındıqla hazırlanan rulet: Adi kətə xəmiri yoğrulur, eyni qayda ilə hazırlanır.Sadəcə olaraq içinə umac yox, qovrulmuş qoz ləpəsi,şəkər tozu, bir az da zövqə görə ədviyyat vurulur.Üzərinə yumurtanin sarısı çəkilib, 200 dərəcədə bişirilir. Bu da paxlava: Qoz mürəbbəsi: Hazırlanması nə qədər çətin olsa da dadı bir o qədər gözəldi.Qoz mürəbbəsi nə az nə çox 10 günə hazırlanır.Təzə, hələ qabığı bərkiməmiş qoz əhəngə qoyulur, bir müddətdən sonra bişirilir. Gül mürəbbəsi: Qarpız mürəbbəsi: Məşhur qozumuz.

Хашил - Азербайджанский Зимний Завтрак!

В Баку в "Yaban Bulvar" прошёл месячник лянкяранской кухни, организованный при содействии Азербайджанского национального центра кулинарии (Azərbaycan Milli Kulinariya Mərkəzi, AMKM), сообщает Trend Life. Для приготовления различных блюд специально доставлены продукты с юга Азербайджана – из городов Лянкяран, Астара, Масаллы и Лерик. "Лянкяранская кухня является одной из самых богатых и популярных кухонь в Азербайджане с древними традициями. Использование в большом количестве овощей, зелени, орехоплодных, бахчевых, рыбы делает местную кухню очень полезной, вкусной и своеобразной", - отметил генеральный директор AMKM, председатель Комитета традиционной пищи ЮНЕСКО, член Союза писателей Азербайджана, заслуженный работник культуры, кандидат исторических наук, профессор Таир Амирасланов. Самое известное местное блюдо – это лявянги, которое готовят из курицы или рыбы (кутум) и начиняют орехами, луком и сумахом. Его традиционно запекают в тендире на дровах – глиняной печи, где пекут вкуснейший хлеб. Это блюдо, а также запеченные таким же образом цыплята – неотъемлемая часть праздничных столов, свадеб и др. торжеств. Лянкяранская кухня отличается множеством видов плова из риса (пахла, фисинджан, айран и т.д.) с разнообразно приготовленными гарнирами из мяса, рыбы, зелени, яиц, кур, сушёных фруктов, кишмиша, тыквы и чечевицы. Гарниры к плову - левенги из кур и рыбы, гиймя - рубленое мясо с сушёными фруктами или начиненные мясом баклажаны и помидоры, грецкие орехи с луком, гатыг и т.д. придают кухне этого района особый колорит и изысканность. Среди вкуснейших блюд - чыхыртма из курицы, баклажанов, лоби, долма из мяса, джыз–быз, гутабы с мясом, зеленью, картофелем, тыквой, кюлча, кебаб из мяса, туршу-кебаб, сырдак и т.д. Подают кебаб с приправой наршараб – уваренным гранатовым соком и зеленью. Вегетарианцы могут отведать кюкю – омлет с луком и зеленью, который подают с лавашом. Несколько видов первых блюд, как правило, готовят в зимний период: кюфта бозбаш, тикя бозбаш, дюшбара, аришта, мярджи бозбаш, кялля–пача. Среди печёных сладостей - ганди кюлча, шор чорек, биши и т.д.. (Автор: Вугар Иманов)

Салам. Готово!

Эксклюзивные азербайджанские блюда – долма, бозбаш, бозартма, чыхыртма, хяшил, шашлык, пити, плов, говурма и многие другие– включены в национальные меню многочисленных народов Кавказа. Основные компоненты азербайджанской национальной кухни определяются природными условиями страны. Регионов в Азербайджане, значит рецептов кухни ещё больше.

Ötən ilin 13-14 sentyabr tarixində Ermənistanın sərhəddə təxribat törətməsindən sonra baş verən döyüşlər zamanı Azərbaycan Ordusunun strateji yüksəkliklərə nəzarəti bərpa etməsi sərhədboyu ərazilərdə yerləşən erməni kəndlərinin boşalması ilə nəticələnib. Axar.az Publika.az-a istinadən xəbər verir ki, bu barədə Ermənistan mediası yazıb. Məlumata görə, sərhəd bölgəsində yerləşən Yuxarı Şorca (Verin Şorca) və Aşağı Şorca kəndində yaşayan ermənilər kəndi tərk edib. Azərbaycan Ordusunun yerləşdiyi strateji yüksəkliklər bu kəndlərə nəzarət imkanı da verir. Bu iki kəndlə yanaşı, Sotk, Airk, Azat, Tretuk, Caghatsadzor, Kotakan və digər ərazilərdəki ermənilər də bölgəni tərk etməyə hazırlaşır. Buna səbəb kəndlilərin işğal dövründə istifadə etdikləri otlaq və əkin sahələrindən məhrum olmalarıdır. Qeyd edək ki, Ermənistan 30 ilə yaxın davam edən işğal dövründə Azərbaycanla dövlət sərhədini böyük ölçüdə irəli çəkərək, sərhədyanı ərazilərini genişləndirmişdi. Xüsusilə əkinə yararlı torpaqlar, otlaq və meşə sahələri Ermənistanın “dövlət sərhədinə” daxil edilmişdi. 44 günlük müharibədən sonra Azərbaycan qanunsuz şəkildə irəli çəkilən dövlət sərhədinin bərpası istiqamətində də addımlar atır.

Ölmüş eşşək əti restorana necə gəlib çıxır? - “Saat 5-də qapını bağlayıb gedirlər”

Paşinyan Gümrüdəki anti-Rusiya etirazlarını özü təşkil edib Ötən gün Ermənistanın Gümrü şəhərində yerləşən Rusiya 102-ci hərbi bazasının önündə təşkil olunmuş aksiyanın bəzi təfərrüatları məlum olub. - xəbər verir ki, "Hraparak" nəşrində dərc olunan yazıda aksiyanın baş nazir Nikol Paşinyan tərəfindən təşkil olunduğu qeyd edilib. "Rusiyanın 102-ci hərbi bazası yaxınlığında təşkil edilən növbəti meymun hücumu tarixə düşüb. Bu, Nikol Paşinyan və Ermənistan Milli Demokrat Partiyasının birgə əməliyyatı idi. Paşinyan Ermənistanın strateji müttəfiqi Rusiyaya göstərir ki, ölkədə hərbi bazanın ləğvini tələb edən anti-Rusiya qüvvələr var". Bildirilir ki, polislər etirazçıların hərbi bazanın girişinə yaxınlaşmasına özləri imkan yaradıb "Əvvəlcə təyin olunmuş etirazçılar hərbi bazanın əsas girişinə "hücum edib". Lakin "təyin edilmiş polislərlə" üz-üzə gəldikləri üçün qaçıblar və arxa girişə "yürüş" ediblər". Rusiya hərbçilərinin heç bir təhlükəsizlik tədbiri görməməsinə toxunan müəllif qeyd edib ki, ola bilsin, ruslar etirazçıları ciddi qəbul etmir. Yazıda aksiya zamanı polislər tərəfindən saxlanılan etirazçıların taleyinə də aydınlıq gətirilib. Müəllif yazır ki, Paşinyan Rusiya bazasının ölkədən çıxarılmasına etiraz edən heç bir şəxsi həbs etdirməyib. Yaxın günlərdə yeni aksiyanın təşkil olunacağı ilə bağlı məlumatlar var.

Səlim Müslümov dövlətə dəymiş 20 milyon manatlıq ziyanı ödəyib, 8 milyonluq əmlakı üzərinə həbs qoyulub Sabiq əmək və əhalinin sosial müdafiəsi naziri Səlim Müslümovun cinayət işi üzrə məhkəmə istintaqı başlayıb. APA xəbər verir ki, bu gün Bakı Ağır Cinayətlər Məhkəməsində hakim Faiq Qəniyevin sədrliyi ilə keçirilən baxış iclasında ittiham aktı elan olunub. İttihamda göstərilib ki, Səlim Müslümov əmək və əhalinin sosial müdafiəsi naziri vəzifəsində işlədiyi dövrdə nazirliyin fəaliyyət istiqamətləri üzrə əlillərin və sağlamlıq imkanları məhdud uşaqların reabilitasiyası və sosial müdafiəsinin təşkil edilməsi və digər səlahiyyətlərin yerinə yetirilməsi zamanı çoxsaylı sui-istifadə hallarına yol verib. Həmçinin o, müxtəlif bölgələrdə şəhid ailələri və müharibə əlillərinin sosial-məişət şəraitinin yaxşılaşdırılması üçün tikilən evlərə ayrılan pulların bir qismini mənimsəyərək vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadə edib. Ümumilikdə Səlim Müslümov hazırkı mərhələyə qədər cinayət işi ilə bağlı dövlətə dəymiş 27 milyon manat ziyanın 20 milyon manatını ödəyib. Həmçinin sabiq nazirin 8 milyon manatlıq əmlakı üzərinə həbs qoyulub. Xatırladaq ki, Səlim Müslümov 2021-ci ildə Dövlət Təhlükəsizliyi Xidməti (DTX) tərəfindən həbs olunub. Cinayət Məcəlləsinin 308.2 (ağır nəticələrə səbəb olan vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadə), 311.3.2-ci və 311.3.3-cü (təkrar külli miqdarda rüşvət alma) maddələri ilə ittiham olunan sabiq nazir 13 ay həbsdə qaldıqdan sonra səhhətində yaranan problemlə bağlı ev dustaqlığına buraxılıb.

Yenə Axundzadənin yazdığına görə, muxtariyyətin elanından sonra bolşeviklər Hadrutdakı rus ordusunun qərargahından ermənilərə külli miqdarda silah verdilər və erməni milli dəstələrini yaratdılar. Buna qarşı çıxan azərbaycanlıları isə ÇeKa həbsxanalara doldurdu. Axundzadə bölgə əhalisindən olduğu üçün baş verənləri dəqiq analiz edib. Məsələn, o yazır ki, Azərbaycanı bölmək üçün ruslar bir tərəfdən Dağlıq Qarabağda erməni muxtariyyəti, digər tərəfdən Kürdüstan yaratdılar, Naxçıvanı faktiki ayrıca ölkə kimi qurdular. Təbii ki, bunlar arasında ən təhlükəlisi Qarabağ idi. Ona görə də Axundzadə “Azərbaycanın qəlbgahında bir “Ermənistan” qurdular” ifadəsini işlədib. Axundzadə erməni idarəçiliyinə verilən bölgələri bir-bir sadaladıqdan sonra Qarabağın ciyərgahı olan Əsgəran keçidinin də düşmənlərimizin kontrolunda olduğunu fəryadla qeyd edib. 70-80 minlik erməni əhalinin 600 minlik azərbaycanlı üzərində hökmran olmasını yazan Axundzadə köçəbə həyatı sürən xalqın ermənilərə vergi vermək məcburiyyətində olduğunu da bildirib. Yaylağa gedən əhali 1923-cü ildə ermənilərə 11 min qoyun vergi verib. Maraqlıdır ki, Məhəmmədsadıq bəy hadisələrin üzərindən 50 il keçəndən sonra da bu mövzunu gündəmə gətirib. Məsələn, o, 1967-ci ildə Türkiyənin “Yeni İstanbul” qəzetində yazdığı “Azərbaycanda erməni fitnəsi” məqaləsinin ikinci hissəsində yazırdı: “Qarabağdakı erməni fitnə və üsyanında məğlub olub Şuşa qalasından qaçan erməni “igidləri” Sovet idarəçiliyi dövründə onların köməyi ilə şəhərin 5 kilometr şərqinin şimalındakı tarixi türk qəsəbəsi olan Xankəndiyə yerləşdilər, adını da dəyişdirərək şarlatan bir erməni eşkiyası olan və savaşda öldürülən Stepanın adına uyğun olaraq Stepanakert qoyduqdan sonra buranı “Dağlıq Qarabağ muxtariyyət”inin mərkəzi etdilər”. Axundzadə bu yazısında bu gün üçün aktual olan və uğrunda mübarizə apardığımız dəhliz məsələsinə də toxunub: “Azərbaycan Cümhuriyyətini ortadan parçalamaq surətilə ölkəmizin 15 kv.km torpağını – Gəncə vilayətinin Zəngəzur qəzasının üçdə ikisi ermənilərə bağışlanmış və açılan bu koridorla da Naxçıvan vilayəti qərbdə təcrid edilərək kimsəsiz bir bir vəziyyətə salınmışdır”. Rəsulzadənin yaxın silahdaşı olan Abbasqulu Kazımzadənin İstanbulda çıxardığı “Bildiriş” qəzetinin 6 avqust 1931-ci ildə çıxan 53-cü sayının baş xəbərlərindən biri belə adlanırdı: “Azərbaycan hesabına böyük Ermənistan”. Yazının altbaşlığı isə belə idi: “Lenin milli siyasətinin əsərinin təcəllisi olaraq Ermənistana ilhaq edilən Zəngəzurdan sonra növbə Qarabağla Gəncəyə gəlmişdir”. Ardınca da daha kiçik yarımbaşlıq verilib: “Azərbaycanın hesabına böyük Ermənistan yaratmaq üçün erməni kommunistləri necə çalışırlar?”. Bu yazıda da daşnaklarla yanaşı azərbaycanlı kommunistlərin korluqlarından bəhs edilir. Məsələn, yazıda deyilir: “Sovet hökuməti azərbaycanlı kommunistlərin cəhaləti, acizliyi və korluqlarından istifadə edərək Azərbaycanın Zəngəzur vilayətini, Göyçə ətrafı ilə Qazax qəzasından bir çox ərazini ermənilərə vermişdir. Bu yetmirmiş kimi Azərbaycanın müqəddəs bir parçasını təşkil edən Qarabağda muxtar bir Ermənistan cümhuriyyəti təşkil elədi. Sovet hökuməti Qafqazın xaricində olan ermənilərin Azərbaycandan ayrılan bu yerlərə toplanmasına var qüvvətlə yardım etdi, hələ də etməkdədir. İrandan, İraqdan, Avropadan, Rusiyadan ermənilər bu türk yurduna dolmağa başladılar”. Bu xəbərdə deyilir ki, Azərbaycanda milli ədəbiyyatlar kitabxanalardan yığışdırıldığı halda, Dağlıq Qarabağda şovinist erməni daşnaklarının əsərləri qorunmaqdadır. Burada diqqət ediləsi önəmli məsələ odur ki, mühacirlər 1923-cü ildə yaradılan Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətinin əslində Azərbaycan ərazisində bir erməni dövləti olduğunu açıq şəkildə görüblər. “Böyük Ermənistan” məsələsi ilə bağlı yazanlar arasında şuşalı mühacir, Cümhuriyyət tələbəsi Hilal Münşi də olub. Almaniyada yaşayan Münşi Rəsulzadənin çıxardığı “İstiqlal” qəzetinin 1 avqust 1932-ci il tarixli 13-cü sayında “Hayastani-kəbir idefiksi” adlı məqalə yazıb, Avropada Azərbaycan və Gürcüstan torpaqları hesabına “Böyük Ermənistan” təbliğatı aparan erməni Çubaryanı ifşa edib, bu düşüncəni xəstəlik adlandırıb. Qəzetin elə bu sayında görkəmli ictimai-siyasi xadim Mirzəbala Məhəmmədzadə “Moskvanın kürd siyasəti” adlı geniş məqalə yazaraq Azərbaycanın daxilində “Qırmızı Kürdüstan”ın yaradılmasının məqsədini ifadə edib, bu prosesin Ermənistanın xeyrinə olduğunu bildirib. “İstiqlal” qəzetinin 1 sentyabr 1932-ci ildə çıxan 15-ci sayında isə Mirzəbala bəy “Azərbaycan necə parçalanır?” adlı məqalə qələmə alıb. Məqalədə müəllif bildirib ki, 96,160 kv.km olan Azərbaycan bolşeviklərin əlinə keçdikdən sonra 84,679 kv.km qalıb, yəni 11,481 kv.km ərazi itirilib. Bu itirilən torpaqlar Ermənistana verilib. Mirzəbala Məhəmmədzadə bu yazısında Qarabağla bağlı bildirib: “Azərbaycanın tam göbəyində Ermənistana məxsus “Dağlıq Qarabağ Cümhuriyyəti” vücuda gətirildi”. Bu məqalədə Mirzəbala bəy rusların Qarabağdan sonra Gəncə, Naxçıvanı da ələ keçirəcəklərini bildirib. Əlbəttə, mühacirət mətbuatı genişdir, şübhəsiz ki, başqa yazılar da vardır. Bu mövzuda sonda bunu bildirmək istəyirəm. Şuşalı Əhməd bəy Ağaoğlunun oğlu Səməd bəy 1967-ci ildə atasının doğulduğu yerə gəlir. Yəni Şuşaya. Qayıtdıqdan sonra “Sovet Rusiya imperatorluğu” adlı kitab çap etdirir. Bu kitabında o yazırdı: “Qarabağda bir şey daha öyrəndim. Bu gün muxtar vilayət olan Azərbaycanın bu ərazisini Ermənistana birləşdirmək istəyirlərmiş! Bu, Qarabağ türklərini bütünlükdə başqa yerlərə köçməyə məcbur edə bilər və hətta məcbur edəcək. Hara məcbur ediləcəklərini isə, əlbəttə, bir Allah, bir də Kommunist partiyası bilir”. - Dərc edilən dərgilərdə Azərbaycanın xəritəsi çap olunurdumu? - Məhəmmədəmin Rəsulzadə 1923-cü ildə İstanbula gəldiyi zaman “Azərbaycan Cümhuriyyəti” adında kitab nəşr edir və qurduğu dövlətin tarixini türk dünyasına tanıdır. Bu kitabda o, Azərbaycanın xəritəsini də təqdim edir. Kitabdakı bu xəritə Rəsulzadənin çap etdiyi jurnalların qapağında da gedib. Məsələn, “Yeni Kafkasya” jurnalının 28 may 1924-cü ildə çıxan istiqlal günü sayında həmin xəritə verilib. Yenə Rəsulzadənin İstanbulda nəşr etdiyi “Azəri Türk” jurnalının 9-cu sayında təqdim edilib. Həmin xəritədə Qarabağ, Zəngəzur da Azərbaycanın tərkibindədir. Eləcə də Göyçə gölünün bir hissəsi. Çünki Rəsulzadə hələ 1918-ci ildə İstanbulda türk müxbirə verdiyi müsahibəsində Ermənistanla sərhədi bu şəkildə düşünmüşdü: “Bizcə, Ermənistanın Azərbaycan ilə olacaq sərhədi Göyçə gölünün ortasından ayırıcı xətt çəkmək şərtiylə mümkün ola bilər və bu xəttin daha şərqinə qətiyyən keçə bilməz”. Yəni ermənilər Göyçə gölündən daha şərqə girə bilməzlər. Bu baxımdan indiki sərhəd də, yəqin ki, bu şəkildə olmalıdır. Rəsulzadə 1936-cı ildə Avropada bu xəritəni yenidən açıqca şəklində çap etdirib. Bu dəfə latın qrafikasında. Ölkəmizin ərazisini 94 min kv.km kimi yazıblar. Burada da Zəngəzur, Qarabağ Azərbaycanın tərkibindədir. Bayaq adını çəkdiyimiz Məhəmmədsadıq Axundzadə də 1951-ci ildə Türkiyədə çap etdiyi “Türk yolu” jurnalının ilk sayının qapağında Azərbaycan Nümayəndə Heyətinin Parisdə təqdim etdiyi xəritəni nəşr edib.