SUMGAYIT

Azərbaycan artıq Ermənistanla olan ölkə sərhədinin Laçın rayonu istiqamətində sərhəd-nəzarət buraxılış məntəqəsini quraşdırıb. Bu məsələ ilə bağlı Ermənistan mediası da informasiya yayır. Sərhəd-buraxılış məntəqəsi bəhs etdiyimiz ərazinin yaxınlığında ermənilər tərəfindən əvvəlcədən quraşdırılan buraxılış məntəqəsi ilə rus sülhməramlıların buraxılış məntəqəsinin arasında qurulub. Bu sözləri Axar.az-a açıqlamasında hərbi ekspert Ədalət Verdiyev deyib. Hərbi ekspert məntəqənin quraşdırılmasının Ordumuza əlavə nəzarət və yoxlama imkanları verəcəyini vurğulayıb: “Azərbaycan dəfələrlə müxtəlif səviyyələrdə qarşı tərəfə sərhəddə nəzarət-buraxılış məntəqələrinin quraşdırılmasını təklif edib, lakin məlum olduğu kimi, Ermənistan hər dəfə fərqli bəhanələrlə bundan boyun qaçırıb. Zabux və Cağauz kəndlərinin də nəzarətimizə keçməsi imkanlarımızı genişləndirib. Doğrudur, hələlik sözügedən məsələ ilə bağlı rəsmi açıqlama yoxdur. Ancaq yaxın müddətdə bunun olacağını düşünürəm. Nə qədər cəhd etsələr də, Rusiya və Ermənistanın sərhəd-nəzarət buraxılış məntəqəsinin qoyulmasına mane olacaq imkanları qəti yoxdur və onlar dövlətimizlə hesablaşmalıdırlar. Bütün parametrlər üzrə üstünlük Şanlı Ordumuzun tərəfindədir”.

Допустима ли ксенофобия, дискриминация по национальному признаку? Что такое армянофобия? Откуда столько негатива в отношении к Армении? В чем вина лидеров и идеологов армянского национального движения? Какие аналоги такого негативного отношения к народу мы имеем в истории? Пример германофобии. Как нацизм отравил немецкий народ и повлиял на отношение к нему народов Западной и Восточной Европы

Допустима ли ксенофобия, дискриминация по национальному признаку? Что такое армянофобия? Откуда столько негатива в отношении к Армении? В чем вина лидеров и идеологов армянского национального движения? Какие аналоги такого негативного отношения к народу мы имеем в истории? Пример германофобии. Как нацизм отравил немецкий народ и повлиял на отношение к нему народов Западной и Восточной Европы?

Təbrizdə keçirilən “Traktor Sazi”-“Sepahan İsfahan” oyunu ərəfəsində maraqlı anlar yaşanıb. Globalinfo.az xəbər verir ki, sosial şəbəkələrdə Təbrizin “Səhənd” stadionu yaxınlığında gənclərin “Azərbaycan bir olsun, mərkəzi Təbriz olsun” şüarı ilə yürüş etdiyi görüntüsü yayılıb. Yürüşün oyundan əvvəl, yoxsa sonra baş tutması barədə məlumat verilməyib. Qeyd edək ki, adıçəkilən oyun zamanı soydaşlarımız həmçinin türk dili ilə bağlı şüarlar da səsləndirmişdilər. Şüarlardan biri isə “Azadlıq, Ədalət, Milli Hökumət” olmuşdu.

МЫ, МЫ, МЫ!... Да нам бы к врачу! Albert Isakov Психиатр Эльман Османов о патологии армянского радикального национализма.

Game over

Azərbaycan bu hakimiyyətlə heç nədə razılaşmır, çünki Bakı istənilən prosesin onun göstərişi ilə baş verəcəyini çox gözəl başa düşür. Bakı anlayır ki, İrəvan hakimiyyətinin Azərbaycana müqavimət göstərmək şansı yoxdur. Hətta Rusiya və İran Ermənistana etibar etmir. Qərb də öz növbəsində Paşinyanı alətə çevirdi. Axar.az xəbər verir ki, bunu erməni politoloq Yervand Bozoyan deyib. O bildirib ki, Azərbaycan Ermənistana addım-addım təzyiq göstərir, onu güzəştə getməyə məcbur edir: “Azərbaycan konkret olaraq irəliləyir. Hətta hərbi eskalasiya da lazım deyil, çünki düşünürəm ki, Azərbaycan kiçik addımlarla hər şeyə öz-özünə nail olacaq. Bakı hər şeyə nail olacaq. Bu hakimiyyətin bütün bunlara qarşı durmağa imkanları yoxdur. Diplomatik tribunalarda nə ordu, nə çəki, nə də müttəfiq var. Ordumuzun məğlubiyyət nəticəsində aldığı zərbələrdən sonra onu bərpa etmək çətindir, ordunun bərpası üçün onilliklər lazımdır. Azərbaycanın bərpası üçün demək olar ki, 30 il vaxt lazım oldu”

Армянский вандализм в отношении могил азербайджанцев в Агдамском районе

İran deyilən ölkə dalana dirənib. Bir yandan nüvə razılaşmasına görə Avropa və Amerika ilə problemləri yaranıb, digər tərəfdən daxildə ciddi iqtisadi çətinliklərlə üzləşib. Bu isə SEPAH-da ixtilafların yaranmasına səbəb olub. Bu sözləri Axar.az-a Ərdəbil vilayətində SEPAH-ın kəşfiyyat komandirinin müavini olmuş polkovnik Əli Rzayi İran İslam İnqilabı Keşikçiləri Korpusunun (SEPAH) daxilində yaranan böhran və parçalanmalara aydınlıq gətirərkən deyib. O, SEPAH-ın daxili siyasəti ilə bağlı bir neçə məqama toxunub: “Bəzi general və yüksək rütbəli zabitlər anlayır ki, İslam Cümhuriyyəti var olduğu müddətdə İrandakı problemlər çözülməyəcək. Odur ki, komandirlər gizlində bir yol axtarırlar ki, bu qarışıqlıqdan çıxsınlar. Həm yüksək, həm də aşağı rütbəli zabitlər arasında gedən gizli söhbətlər bəzən kənara sızır. SEPAH-da bu cür ixtilaflar mövcuddur. Lakin SEPAH-ın siyasi quruluşu bir az başqa cürdür. Özü üç qrupa bölünür: 1) Hərbi güclər, ona komandirlər nəzarət edir; 2: Vəliyi-fəqihin nümayəndələri, mollaların əlindədir, siyasət işlərinə bunlar baxır. Heç bir komandirin siyasi açıqlama, ya da fikir bildirməyə izni yoxdur; 3) Təhlükəsizlik qüvvələrinə nəzarət edən bölüm. Onlar da qurumun daxilində üsyana, hakimiyyətə müxalif olanlara nəzarət edirlər. Belə şəxslər olarsa, onları “rəhimsiz” adı ilə SEPAH-dan uzaqlaşdırırlar. Mən özüm də bunun qurbanı olmuşam. Ümumiyyətlə, SEPAH-ın daxilində fikir ayrılıqları var. Məmləkətin dalana dirənməsinin böyük təqsirkarı SEPAH-ı bilirlər. Çünki ölkədə hər sahəyə - iqtisadiyyata, mədəniyyətə, siyasətə müdaxilə edərək, ölkənin bu vəziyətə düşməsinə səbəb olub”. Polkovnik SEPAH və ona məxsus media qrumlarında Azərbaycanla bağlı səsləndirilən təhdidlərdən də danışıb: “Azərbaycanla bağlı təhdidləri təbliğatdır. Ciddi bir iş görə bilmirlər deyə, öz uğursuzluqlarını belə təhdidlərlə, hədələrlə sığortalayırlar. İran və onun ideoloji qolu olan SEPAH inqilab fəlsəfəsinin dünyada və müsəlman ölkələrinin içində yayılmasını istəyir. Azərbaycan şiə toplumunun çox yaşadığı ölkələrdən biridir, lakin bura lazımınca nüfuz edə bilməyiblər. Yəməndə, Suriyada, İraqda milyardlarla vəsait sərf ediblər. Suriyada bu işlər üçün 40 milyard dollar pul xərcləyiblər. Ancaq bir nəticə əldə edə bilməyiblər. İsrail, demək olar ki, hər gün SEPAH-ın ordakı mövqelərini vurur. Husiləri bu qədər dəstəkləmələrinə rəğmən, Ərəbistanla danışıqlara başladılar. Bir sözlə, belə uğursuzluqlarını ört-basdır etmək və hələ də nüfuzlarını itirmədiklərini göstərmək istəyirlər. “Hələ də, ideologiyamız yaşayır, adamlarımız var. Onları əldən verməmişik” kimi fikrləri yaymağa çalışırlar. Məqsədləri “Huseyniyyun” təşkilatını formalaşdırıb, onu böyük güc kimi təqdim etməkdir. Əslində, böyük güc deyillər. Məlumatıma görə, onların sayı cəmi 10-15 nəfərdir. Təbrizdə konsulluğun qarşısına toplaşanların çoxu isə “Bəsic”ə bağlı qüvvələr idi. Onları “Huseyniyyun” adı ilə təqdim etdilər”.

İrəvan Ermənistana veriləndə kimlər etiraz etdi?

Canlı yayım zamanı sülhməramlıların hərbi maşını nə daşıyırdı?

Azərbaycan Qida Təhlükəsizliyi Agentliyi (AQTA) kolbasa və sosiska məhsullarında aparılan yoxlamaların nəticəsini açıqlayıb. Axar.az xəbər verir ki, AQTA tərəfindən ölkədə qida təhlükəsizliyinə risk əsaslı yanaşmanın tətbiqi ilə mövcud problemlərin, o cümlədən baş verən zəhərlənmə halları və daxil olan istehlakçı şikayətlərinə dair məlumat bazasının təhlili nəticəsində bir sıra qida təhlükəsizliyi problemlərinin müəyyənləşdirilərək müvafiq addımların atılması məqsədilə hazırlanan Multimonitorinq Planının icrası davam etdirilir. Bununla əlaqədar, ölkə ərazisində fəaliyyət göstərən ticarət şəbəkələrindən kolbasa və sosiska məhsullarından nümunələr götürülərək, müayinə üçün Azərbaycan Qida Təhlükəsizliyi İnstitutunun müvafiq laboratoriyalarına təqdim olunub. Belə ki, cari dövr ərzində 57-si kolbasa, 32-si sosiska olmaqla, ümumilikdə 89 adda məhsuldan nümunə götürülüb. Nümunələrin sınaq nəticəsinə əsasən, 80 məhsuldan götürülən nümunə normativ sənədlərin tələblərinə cavab verib. 6 istehsalçıya məxsus 9 məhsulda (6-sı kolbasa, 3-ü sosiska) uyğunsuzluqlar müəyyən edilib ki, bunlardan 4 məhsulda (3-ü kolbasa, 1-i sosiska) uyğunsuzluq təhlükəsizlik göstəriciləri ilə, 5-də isə (3-ü kolbasa, 2-si sosiska) etiket məlumatları ilə bağlıdır. Nəzarət tədbirləri zamanı həmçinin, “Halal” adı ilə satışa çıxarılan kolbasa və sosiska məhsullarının analizi nəticəsində həmin məhsulların tərkibində donuz əti aşkarlanmayıb. Agentlik tərəfindən məhsullarının təhlükəsizlik göstəriciləri ilə bağlı uyğunsuzluq aşkarlanan istehsalçı müəssisələrdə qanunvericiliyə uyğun yoxlamalar həyata keçirilir, həmin məhsulların satış şəbəkələrindən geri çağırılması, məhdudiyyətlərin tətbiqi, inzibati məsuliyyət və digər tədbirlər görülür. Yoxlamaların nəticələri barədə ictimaiyyətə ətraflı məlumat təqdim ediləcək. Bununla yanaşı, AQTA istehlakçılara müraciət edir ki, satış şəbəkələrində təhlükəsizlik göstəricilərində uyğunsuzluq aşkarlanan kolbasa-sosiska məhsulu partiyalarını istehlak etməsinlər və bazarlarda aşkarlandığı halda dərhal Agentliyin “1003 − Çağrı Mərkəzi”nə məlumat versinlər.

В Армении в ходе Второй Карабахской войны действительно могло быть до 11 тыс дезертиров, сообщил Андраник Кочарян, глава профильной комиссии Нацсобрания Армении. Он подчеркнул, что их точное количество будет установлено в ходе расследования комиссии Число дезертиров в ВС Армении во время Второй Карабахский войны вполне могло достигать 11 тысяч человек, и даже больше — проблема была действительно острой, заявил глава профильной комиссии Нацсобрания Армении, комментируя соответствующее заявление супруги Никола Пашиняна Анны Акопян. «Проводилась быстрая частичная мобилизация, и часто не все доезжали до места назначения. А тех, кто доезжал, не удавалось собрать всех вместе. У нас есть тысячи уголовных дел в этой связи. Проблема сейчас расследуется в следственных структурах», — заявил Андраник Кочарян В то же время, депутат признался, что не знает, откуда у супруги премьера такие данные. Он заверил, что комиссия НС РА, которая занимается расследованием в связи со Второй Карабахской войной, возьмется за эту тему и установить, сколько дезертиров было на самом деле, — 11 или 12 тыс. Парламентарий также добавил, что во многих случаях мобилизованные не успевали пройти подготовку и оказывались в зоне боевых действий без нее, этим и объясняется широкое распространение паники и других отрицательных явлений.

ERMƏNİLƏR: ZƏNGƏZUR AZƏRBAYCANINDIR! BİZİ AZƏRBAYCAN POSTLARINDA SAXLAYIRLAR! QORXURUQ Kİ...

Нынешняя зона временного размещения РМК – это, по сути, «оазис», окружённый разрушенными и разоренными азербайджанскими районами, где армянские оккупанты разграбили и уничтожили все. Урбицид такого масштаба мир еще не видел. На территории размером с четыре Люксембурга уничтожены города, села, музеи, школы, святилища, 65 из 67 мечетей, православные храмы… Отсюда армянские националисты обстреливали города и села Азербайджана, брали на прицел детей, просто игравших во дворах, стреляли по крестьянам в поле и даже по похоронным процессиям на кладбищах… Это сделали не марсиане. Не армия интервентов с другого конца земли. Верхушка сепаратистов несла и несёт прямую ответственность за соучастие во всех этих преступлениях. К слову, это и есть геноцид. История сохранила немало примеров, как обходились в разных странах с сепаратистами, поддержавшими внешнюю агрессию. Достаточно вспомнить, как жестоко депортировали из Чехословакии после Второй Мировой войны судетских немцев, когда никто даже не пытался выяснить, кто из них «хороший», кто «плохой» — за инспирированный Берлином сепаратистский мятеж ответить пришлось всем. Азербайджан избрал другой путь. И сам факт того, что Азербайджан предлагает армянам Карабаха гражданство, реинтеграцию и инвестиции, говорит о многом. Фуад Ахундов, политолог

Золотые зубы: кто охотится за ними?

TƏK BAYRAQ,TƏK MİLLƏT,YAŞASIN AZƏRBAYCAN! AZADLIQ SƏSİ VERİLİŞİ

İran Azərbaycan Xarici İşlər Nazirliyinə etiraz notası təqdim edib. Axar.az xəbər verir ki, bu barədə İran mediası məlumat yayıb. Qeyd edilib ki, etiraz notası Azərbaycan XİN-ə İranın Bakıdakı səfirliyi vasitəsilə çatdırılıb. Etiraz notasında İran Azərbaycanın bəzi media qurumlarının "nalayiq və təhqiramiz hərəkətləri"nin davam etməsindən narahatlığını bildirib: “İran bu prosesə son qoyulmasını və düzəlişlərin edilməsini tələb edir. Bundan əlavə, İran medianın bu əxlaqsızlığının davam etməsinin iki ölkə arasında gələcək münasibətlərə mənfi və zərərli nəticələri barədə xəbərdarlıq edir”. Qeyd edək ki, İranın Azərbaycan mediasına qarşı bu cür "əxlaqlı" iddiası və buna görə nota verməsi beynəlxalq diplomatiyaya qətiyyən uyğun deyil. Əvvəla, Azərbaycana qarşı illərdir fəaliyyət göstərən, ölkəsində deyil, yalnız Azərbaycanda yayılan “Səhər” kimi bir kanalı maliyələşdirən Tehran ən azı bu fakta görə Azərbaycan mediasında hər hansı məqaləyə görə etiraz edə bilməz. İkincisi, SEPAH-a bağlı media və Teleqram kanalları az qala hər gün Azərbaycana qarşı hədələyici videolar paylaşır, bir çox halda isə Azərbaycanın dövlət atributlarını təhqir edir. Azərbaycana qarşı bu cür təbliğat aparan, onu hər addımbaşı hədələyən bir ölkə Azərbaycan mediasını ittiham etmək və buna görə nota vermək haqqını çoxdan itirib. Üçüncüsü, hər gün bir SEPAH komandirini Azərbaycan sərhədinə göndərib, Azərbaycanı hədələtdirən, qırıcısını Azərbaycanla sərhəddə uçurdan, 44 günlük savaşdakı zəfərimizdən sonra sərhədimizdə hər il hərbi təlim keçirmək eşqinə düşən və bu təlimlərdə Araz çayından keçməyi məşq edən, düşmən ölkəni silahlandırıb, onun 44 günlük savaşın nəticəsi olaraq üzərinə götürdüyü öhdəliklərini icra etməsinə imkan verməyən, özünə heç bir aidiyyəti olmasa da, başqa bir ölkənin ərazisindən dəhlizin açılmasına qarşı çıxan, ancaq nədənsə, Laçın dəhlizinin fəaliyyətini “qanuni” sayan və s. saymaqla bitməyən düşmənçiliklə məşğul olan İran Azərbaycan mediası və ictimaiyyətindən hansı təqdir, tərif gözləyir?

2023-cü il yanvar ayının 3-də SEPAH-ın hərbi və ideoloji yetkililəri məxfi iclas keçirərək, İranda aylarla davam edən etiraz aksiyalarını müzakirə edib. Görüşün nəticələri dini rəhbər Əli Xameneiyə göndərilib. Protokol 40 səhifədən ibarətdir. Əsas məruzəçilər SEPAH-ın yüksək rütbəli genaralları və SEPAH-da fəaliyyət göstərən ideoloji kadrlardan ibarət yüksək səviyyəli din xadimləridir. “Tam məxfi arxiv” sənədi olan bu görüşün protokolunun surəti hakerlər tərəfindən ələ keçirilib və yayılıb. Axar.az olduqca önəmli bu protokolun dərcinə davam edir: Ali Baş Komandanlıq Aparatına İran İslam İnqilabı Keşikçiləri Korpusunun komandirlərinin görüşlərinin arxivinə 10/13/1401 (hicri, miladi 3 yanvar 2023-cü il) Təsnifat: (hərbi) məxfi, arxiv sənədi İclasın mövzusu: İnqilab Keşikçiləri Korpusunun komandirlərinin çıxışlarının xülasəsi Əvvəli BURADA General-mayor İsmayıl Qaani: - Ağaların söhbətlərini eşidəndə Əlinin doğrudan da tək olduğunu hiss etdim. Cənablar, uzun müddətdir ki, canımızı və malımızı hökumət və rəhbərimizin (Xamenei – red.) uğrunda qurban vermişik. Rəhmətlik İmam (Xomeyni – red.) bizə buyurmuşdu ki, Vilayəti-Fəqih və eləcə də nizamın əsaslarına güclü inanıb problemlərə və çatışmazlıqlara göz yumaq. Səkkiz illik müharibəni geridə qoyduq. Bizim dini inancımız - İmam Zaman və onun naibinə (Vəliye Fəqih – Xamenei – red.) olan imanımız bizdə müqəddəs hökumətin dünya zalımlərı ilə və ABŞ və tanıdığınız bunun kimi zorakı dövlətlərlə mübarizədən ibarət olan məqsədinə çatmaqda şübhə yaranmasına icazə verməməlidir. Siz hamınız bilirsiz ki, bir çox problemlər və çatışmazlıqların əsas səbəbi ABŞ-ın sanksyaları və bizimlə düşmənçiliyidir. Qüds qüvvələri bu illər ərzində müxtəlif ölkələrdə müttəfiqlər yetişdirə bilib. Bu müttəfiqlərin İran idelogiyasına zərrə qədər inamları olmayıb və olmayacaq. Amma buna baxmayaraq, biz onları təşkilatlandıraraq, sistemin yaxın və uzunmüddətli hədəfləri üçün istifadə etməyi bacardıq. Mən düşünmürəm ki, silahlı qüvvələrdəki tənbəllik və bacarıqsızlığın səbəbi inamsızlıq və dolanışıqsızlıq məsələsidir. Mən bunun səbəbini komandirlərin bacarıqsızlığında görürəm. Komandir tabeliyində olan qüvvəyə rəhbərlik etməlidir. Çatışmazlıqları həll edərək ümid yaratmaldlr; hökumətə inam birinci olmalıdır. Siz gördünüz ki, İŞİD-ə qarşı mübarizədə gənclər bizimlə bərabər necə döyüşdü və Kobani döyüşündə kürdlərin, iraqlıların və suriyalıların namuslarını qorudu. Biz potensial gücə malikik və böhranı həll edə bilərik və xatırladım ki, biz müharibənin öhdəsindən gəldik; üsyanı yatırtmaq isə daha sadədir. Qüds qüvvələrinin baxışından, düşüncəsindən asılı olmayaraq, hər kəs torpağımızın təhlükəsizliyi çərçivəsində yaşaya bilər, yalnız etiraz etmək qırmızı cizgidir və rəhbəri təhqir etmək bağışlanmazdır. Eynilə şəhidimiz Qasım Süleymaninin öncəki illərdə etdiyi kimi: o yerə qədər ki, məsələ təhdiddən ibarət idi, susdu, ancaq təhdiddən rəhbəri təhqir etməyə gəlib çıxanda və böhrana doğru hərəkət edəndə özü birbaşa məsələni həll etmək üçün hərəkətə keçdi. General Hidayətullah Əmiri: - Həzrətağa, keçən həftə sizin əyalətdəki nümayəndəniz Hacağa İbadizadə ilə çoxlu zənglərdən sonra görüşdüm. O, iclasda bildirdi ki, küçələrdə hakimiyyətə qarşı etiraz edənlər ya düşmənin agentləridir, ya da özləri hakimiyyətə düşməndirlər. Açığı, bu məsələ məni məyus etdi və hörmətli nümayəndənizə də dedim. Əgər sizin rəhbərliyə göndərdiyiniz izahat və hesabatlar da belədirsə, onda bütün əyalətdəkilər düşmən hesab olunur. Allah bu insanların fəryadına çatsın. Bunun cavabını Sirat körpüsündə necə verəcəksiniz? Əziz qardaşım, biz müharibəni də gördük; vallah, hamı könüllü olaraq vətənin şərəfini qoruyurdu. Sərdar Əştəri də iclasdadır, onun tabeliyində olan qüvvələr məsələlərdə düzgün hərəkət etsəydi, indi ölkənin vəziyyəti belə olmazdı. Bəlkə də yenə də belə olardı, başqa bir məsələ peyda olub etirazları alovlandırardı və bunu həll etmək də olmazdı. Biz ki problemləri sanksiyanın və ya dövlət məmurlarının üzərinə atırıq, bunu belə olduğunu da tam olaraq bilmirik. Sübutumuz da yoxdur. Lakin əlli beş dərəcə istinin altında çalışan millətə “əks-inqilab” deyilməməlidir. Bu insanların özlərinə məxsus heç nələri yoxdur. Nəsə, Hacağanın təbiri əsasında bunları düşmən adlandıraq. Büdcə istəyək və təmin olsun və o düşmən dediklərimizin hamısını vuraq… Milləti bir-birinin qarşısına qoymaq olmaz. Xatırladım ki, hərbi orqanlarda olanlar da bu millətdən ibarətdir. Hacağanın hərbi məsələlərdən də başı çıxmır. Mən izah edim: bu millətə biz silah verib, təlim keçdik və forma verdik və hərbçiyə çevirdik. Bu hərbçi gecə evində formanı çıxardaraq adi millətə çevrilir və həmin bu adamın süfrəsində bərəkət yoxdur, çörəyi yoxdur və evinin, ailəsinin problemləri, küçədəki ruhi-emosional problemləri özü ilə evinə daşıyır və bu öz təsirini ailəyə göstərir. Bizim qarşımızda iç-içə bir cəmiyyət var. Bura ailənin vacib olmadığı və insanların tək yaşamaqla kifayətləndiyi Avropa deyil. Burada ailə ön plandadır. Ev ortamında hərbi qüvvənin problemləri aşkar olur və cəmiyyətin acı təsiri evdə üzə çıxır və cəmiyyətin əzab əziyyətləri, psixi problemləri, etirazları və ya Sərdar Qaani demişkən, iğtişaşları alovlandırır. Tutaq ki, bu gün həll oldu, bəs sabah necə olacaq? On ildən sonra hansı məsələlər üzə çıxacaq? Məsələ daha dərin və mürəkkəbdir. Xidmət etmək gücünə sahib olmaq gərəkir. Bəlkə millətlə dostluq etməklə, onları dinləməklə məsələlər daha yaxşı həl ola bilər…

Вся правда об армян на Кавказе в исторических документах...

Экс-Министр Обороны Армении не Понимает, как ВС Азербайджана Взяли Высоты

Парламент Франции признал Голодомор 1932-1933 годов геноцидом украинского народа Национальное собрание Франции признало Голодомор 1932-1933 годов геноцидом украинского народа. «Признание парламентом Франции Голодомора 1932-1933 годов геноцидом украинского народа важно и знаково. Благодарны за сильный вклад Франции в разоблачение преступлений тоталитарной России – прошлых и сегодняшних. В установление правды и справедливости, а следовательно, и ответственности. Спасибо, Франция » — написал президент Украины Владимир Зеленский в микроблоге Twitter. Как известно, руководство Украины призывает парламенты всех стран признать Голодомор сталинского режима в 1932-1933 годах геноцидом украинского народа. Тогда, по подсчетам ученых, погибли от 4 до 10 млн украинцев.

Maxime Gauin, a research fellow at the Institute for Development and Diplomacy (IDD), has been interviewed by Caliber.Az

Maxime Gauin: Soviet government played with Armenian nationalism, provoking creation of ASALA - INTERVIEW Maxime Gauin, a research fellow at the Institute for Development and Diplomacy (IDD), has been interviewed by News.Az. AZERTAC presents the interview. – Mr Gauin, you are researching ethnic cleansing policy by Armenian nationalists. Unfortunately Azerbaijani people were subjected to deportation and massacres during the 20th century. At the beginning of the century it happened in 1905, 1918-20 and also in 1948-53 and 1988-91. How was the historical condition? What caused these tragic facts? - The main factor is the Russian policy of replacement of populations in the South Caucasus by 1828. One of the results, by 1850s-1860s, was the emergence of the Armenian nationalism, one of the most aggressive ones—aggressive also against the Armenians who opposed racism and irredentism: Isahag Jamaharian was assassinated in Moscow by the Armenian Revolutionary Federation (the main Armenian nationalist party, established in 1890) in 1902, after having repeatedly refused to give money to this terrorist organization. In 1918-1920, it was the ethnic cleansing by the Armenian volunteers in Urmia, then by the independent Republic of Armenia, ruled by the ARF, then in 1921 by the “Mountain Republic” of Zanguezour, led by Garegin Nzhdeh. The expulsions of 1948-1953 were decided by Stalin, after he had failed in his claims on Kars and Ardahan. He had attracted Armenians from the diaspora, promising a bright future. Of course, Soviet Armenia was unable to offer anything of this kind. He decided to expel about 100,000 Azeris from Armenia to Azerbaijan to make space. The 1988-1991 expulsions, attacks and assassinations took place because the monster escaped to the control of its master. The Soviet government played again with Armenian nationalism, against Turkey again, provoking the creation of the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia (ASALA) and encouraging the establishment of the ARF-affiliated Justice Commandos for the Armenian Genocide (JCAG, later renamed Armenian Revolutionary Army). The nationalism was encouraged in Soviet Armenia, in addition to the diaspora. One too little commented example in this regard: The corpse of Nzhdeh (famous for having collaborated with the Nazis, largely for ideological reasons) was discreetly repatriated from the gulag where he was deceased in 1955 to Soviet Armenia, in 1983. The demand from the Armenian public opinion was considered too high to resist a demand which was at the opposite of all the official positions and self-legitimation of the USSR. Yet, it happened in 1983, namely under Youri Andropov. Many things may be said about him, but nobody ever called him a weak man. - You said you are working with archives from West countries. What kind of new facts you have found out during your researches? - In June 1919, the French Ministry of Foreign Affairs wrote a note on “The Issue of Zangezour”. The note mentions the “pillages and destructions of towns” by Antranik and his men in 1918 and the destruction of “more than 40 Tatar villages,” including by Antranik and his men, in 1919. By February 1920, the repeated demands of Antranik to serve in the French-occupied part of Turkey (Adana) were rejected. Antoine Poidebard, an officer who was moderately pro-Armenian, wrote on 20 February 1920 that Antranik “is unable of any discipline. He cannot lead anything but a gang. […] His departure to Cilicia must be prevented at any price.” One year later, the Armenian (ARF) government asked for British and French weapons. The demand was forwarded to Damien de Martel, High Commissioner in the Caucasus. In his dispatch dated 20 July 1920, de Martel did not reply yes or no, but by a list of grievance against the ARF cabinet. The last one was about ethnic cleansing. He mentioned the massacre of 4,000 Azerbaijanis and the expulsion of 36,000 others “with cannon shots” between Yerevan and Turkish boundary, in June 1920 only. In its issue dated 25 July 1920 (note the proximity of the dates), Le Temps, the mouthpiece of the French MFA at that time, published an information from Tbilisi (the place de Martel worked): “dozens of thousands” Azerbaijanis have been massacred by Armenia during the last months only, without counting those who have been expelled. At the end of 1922, Jean Schlicklin, who was the correspondent of Le Petit Parisien in Turkey, published a book on this country. He discussed the Armenian issue and described a “plan of systematic extermination of the Muslim population” implemented by Armenia, on its soil, in Karabakh and in Kars. One detail no historian except me seems to have noticed: His book was published by a house which was, at that time, under the complete control of the French General Staff; nobody published a book here, still less on a sensitive subject, without support among the generals. All these sources are largely confirmed by a report written in December 1920 by Reverend H. William Harcourt, the representative of the Lord Mayor’s Fund in Armenia. Harcourt, who can be called a disappointed Armenophile, explained that since 1917, the “Armenian volunteers’ bands” had “degenerated into bands of brigands and assassins,” yet “most of these bands were connected” with the ARF, that is why, he explained, they acted with impunity. The only example he knew of an Armenian civil servant who tried to stop them was a man who was assassinated by perpetrators of the ethnic cleansing. Similarly, Lord Curzon blamed the ARF for the massacres of Azerbaijanis, on a written form and orally, especially from February to April 1920; and in The Graphic dated 8 May 1920, Scotland Liddell, a journalist present on place, reported the same. One remark to finish with the Caucasus: The last volume of the Memoirs written a the end of his life by Rouben Ter Minassian (1882-1951), the Armenian Minister of Interior in 1920, was translated into French in 1989, but published in this language in 2021 only. In this volume, Ter Minassian does not try to justify the ethnic cleansing by any “revenge” but only by the desire to build an Armenian state with an Armenian majority. That having been said, the Azerbaijanis are not only the inhabitants of the Republic of Azerbaijan. The French military mission in Urmia was horrified by the massacres of Muslims by Armenians in Urmia in 1918, and even were threatened for having protected those who took refuge on time. On purpose, I am not quoting a document but a book, to show that these facts were published: “Girls disemboweled, the intestines unwound on the snow, still alive and holding their entrails in their hands. A child, his eye drawn from the orbit, screaming his pain and handing me his bloody stump for me to pull it out of the smoky rubble where his executioners had thrown it. Shattered skulls, brains whose spit has sprayed on the walls!” (Dr. Paul Caujole, Les Tribulations d’une ambulance française en Perse, Paris : Les Gémeaux, 1922, p. 83 ; you can find similar sentences ibid., pp. 89-90, 101, 103 and in Émile Zavie, D’Archangel au Golfe persique. Aventures de cinquante français en Perse, Paris : La Cité des livres, 1927, pp. 173, 248-250, 258-260 and 266). - How do you think, what should be done now so that this type of hatred and tragic acts don’t happen anymore? - A first symbolic act, after the departure of the Russian soldiers from Khankendi, would be to destroy the statue of Nzhdeh erected here and to immediately replace it by a statue of the Armenian civil servant who was assassinated in 1920 by the ARF for having tried to stop the killings and expulsions - if his name can be found.

Свирепый март Страны огнейПамяти жертв геноцида азербайджанцев Прогуливаясь по центральным улочкам Баку, мало кто из нас до недавних пор догадывался, что больше ста лет назад на них разыгралась драма, вылившаяся затем в трагедию. В Ичеришехер, например, есть место, где стены до сих пор хранят частые следы пуль. В последние дни марта 1918 года начались массовые убийства мирных азербайджанцев со стороны дашнакских и большевистских отрядов. Среди последних ведущую роль также играли армяне. Непосредственно резне предшествовала неравная вооруженная борьба между мусульманскими мусаватистскими отрядами и Бакинским Советом. Вооруженные армяне, как среди дашнаков, так и других партий, воспользовавшись ситуацией, стали убивать мирное мусульманское население. Особый размах резня приобрела после поражения мусульманских отрядов. Почувствовав безнаказанность, армяне с особым остервенением бросились на безоружных людей. Массовые убийства вскоре перекинулись на другие города, в том числе Шамахы, Губу и т.д. Мы не будем приводить леденящие кровь подробности расправы. Об этом уже достаточно написано. Количество жертв тех событий превысило 10,000 человек. Впрочем, точное число убитых еще не выяснено. До сих пор обнаруживаются неизвестные ранее захоронения… Стоит также знать, что параллельно с резней в северном Азербайджане армянские банды, воспользовавшись ситуацией безвластия в каджарском Иране, при содействии ассирийских отрядов, учинили истребление свыше десяти тысяч азербайджанцев в городах Южного Азербайджана – Урмие, Хое, Салмасе и Тебризе. Кроме бесчеловечной сути армянский деяний, трагедия весны 1918 года выявила еще один значительный факт – любая идеология служит для армян ширмой для воплощения болезненных идей национальной исключительности, создания армянского государства «от моря до моря». И если «Дашнакцутюн» является социалистической партией националистического уклона, то армянские большевики, по определению должны были быть выше национальной идеи. На деле же все обстояло иначе. Степан Шаумян, лидер армянских большевиков, был идейным вдохновителем и руководителем мусульманской резни. Геноцид 1918 года явился логическим продолжением, и к несчастью, не последним инцидентом в трагическом ряду событий, выпавших на долю азербайджанского народа в ходе реализации армянского проекта на Южном Кавказе. История восходит своими истоками в первую половину 19 века, когда в результате завоевания Россией северных азербайджанских ханств, закрепленных Гюлистанским (1813) и Туркманчайским (1828) договорами, на эти земли начали массово переселяться армяне из Ирана и Османской империи. Несмотря на то, что армяне, расселенные на территориях Иреванского, Нахчыванского и Карабахского ханств, составляли меньшинство в сравнении с проживавшими там азербайджанцами, им, тем не менее, удалось добиться при попечительстве своих покровителей создания административного деления под названием «Армянская область». И хотя вскоре земли этой области были поделены между созданными Эриванской и Елизаветпольской губерниями, фактическая политика Российской Империи была направлена на усиление армянского населения в этих краях и на всем Южном Кавказе. Долгое время армяне творили тихую работу по укреплению своего влияния в высоких кабинетах императорского двора, но в то же время ждали часа, чтобы обагрить руки первой кровью, связать себя круговой порукой. Этот час представился им в 1905-1907 гг на фоне революционной ситуации в империи. Воспользовавшись слабостью монаршей власти, армянские банды учинили расправу над мусульманским населением в Баку и в Эриване, убив тысячи мирных жителей. Совершив это преступление, омыв руки в крови, получив «боевой опыт» и расширив связи с революционными силами Российской империи, армяне обрели почву для совершения уже упомянутого геноцида азербайджанцев в марте 1918 года… Политика притеснения азербайджанцев продолжалась и во все время существования советской власти. Центральная власть, на словах провозглашавшая идеи дружбы народов, на деле же продолжая политику самодержавия, проводила дискриминацию азербайджанцев. Вспомним передачу Зангезурского района Армении в 1920 году, а также депортацию азербайджанцев из Армянской ССР в конце 1940-х годов, ставшей очередным этапом зачистки этой территории под моноэтнический проект. В еще неостывшие очаги десятков тысяч выселенных азербайджанцев заселялись армянские репатрианты из Сирии и Ливана. Потворство армянам последнего генсека Горбачева позволило первым развязать кровавый Карабахский конфликт, результатом которого стала оккупация Арменией двадцати процентов азербайджанской территории. Политика геноцида продолжилась в течение всей длительности конфликта. Бесноватые армянские банды стали причиной гибели сотен мирных азербайджанцев в Гарадаглы, Ходжалы, Агдабане, Баллыгая, Башлыбеле и других населенных пунктах. Варварский характер политики армянства проявился также в деяниях экоцида, и вандализма, учиненными ими на оккупированных территориях, и достиг своего апогея в виде обстрела ракетами мирных азербайджанских городов – Гянджи, Тертера и Барды во время 44-дневной войны 2020 года. Однако, именно на этой войне, спустя 30 лет нашей стране удалось повернуть вспять коварный вектор истории. Победа Азербайджана в Отечественной войне ознаменовала собой не только возврат оккупированных территорий и возвращение национального достоинства, но и конец столетней политике геноцида азербайджанского народа, проводимого руками армян. Эта победа явилась верстовым столбом процесса возрождения азербайджанского народа, традиций его государственности, интернационализма, веры и веротерпимости. Вместе с тем показательно то, что рассказы о трагических событиях 1918 года не передавались из поколения в поколение в целенаправленном порядке. Это связано с тем, что не в наших обычаях культивировать страдания, придавать себе образ жертвы. Однако последующий опыт совместного проживания с армянами и их предательство на закате существования СССР со всей ясностью показали, что забывать о кровавых страницах нашей истории преступно по отношению к государственности Азербайджана. Фиксируя в памяти даты геноцида против азербайджанского народа, мы не стремимся заработать статус жертвы. Это, с одной стороны – дань памяти павшим жертвам трагедии. С другой стороны – дань исторической справедливости и разоблачение преступлений армянства. А, в-третьих - средство для сохранения бдительности. Мы всегда должны помнить в каком окружении мы живем и на что способны наши соседи. Настоятельная необходимость не забывать об этой трагедии была закреплена указом общенационального лидера и президента Азербайджана Гейдара Алиева от 26 февраля 1998 года «О геноциде азербайджанцев». Этим указом 31 марта был объявлен Днем геноцида азербайджанцев. А 18 сентября 2013 года президент Ильхам Алиев на церемонии открытия Губинского мемориального комплекса геноцида сказал: «Мы знаем, должны знать все моменты истории. Молодое поколение также должно знать, с какими бедствиями столкнулся наш народ в прошлом. Из-за того, что в то время армянскому фашизму не была дана правильная оценка, впоследствии, в разные периоды истории армянский фашизм демонстрировал свой хищнический облик». Сопоставление отдельных фрагментов враждебной политики армян и их покровителей к азербайджанцам, позволяет сложить их в общую картину. Очень многим внешним игрокам хочется ослабить роль тюркского фактора в регионе, для чего вовсю используется агрессивный и кровавый националистический армянский проект. В условиях непрекращающегося давления на тюркский мир, нашим странам необходимо сильнее чем когда-либо проявлять солидарность во всех областях жизненно-важных интересов. Весна 1918 года была богата на события. Начавшись для нашего народа самым трагическим образом, она на исходе майских дней явила великую радость – рождение независимого государства. Герои юной азербайджанской армии вместе со своими османскими братьями по оружию водрузили на азербайджанскую землю знамя свободы. Именно такое единство между тюркскими народами мы должны укреплять во имя нашей свободы и справедливого мира. Caliber.Az